Μήπως ως ΛΑΟΣ είμαστε …δυσκοίλιοι;

Είχα αποφασίσει να ανανεώσω την προηγούμενη ανάρτηση, αμέσως μετά το εκλογικό αποτέλεσμα… Είχα ήδη ετοιμάσει και την επόμενη. Θεματολογικά, δεν μπορώ να σκεφτώ πιο πετυχημένη επιλογή. Ταιριάζει απόλυτα με τα συναισθήματα που μου γέννησε το εκλογικό αποτέλεσμα, μια που επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι κάθε λαός αξίζει τους ηγέτες που εκλέγει… Μετά το συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα, το μόνο που με ανακουφίζει είναι ότι σήμερα θα ασχοληθώ με το πώς ανακουφίζουν το έντερό τους τα παιδιά…
Είναι βράδυ Δευτέρας, περασμένες εννιά.
Μόλις κατάφερα να κοιμήσω τα μικρά μου και ακούγεται το τραγούδι επιλογή για χτύπημα του τηλεφώνου μου (μήπως να το έλεγα πιο ελληνικά “ring-tone”;). Παίρνω το σοβαρό-ψαρωτικό ύφος, περιφρούρησης του προσωπικού μου χρόνου και απαντώ σχεδόν ψιθυριστά, ενδεικτικό του ακατάλληλου της ώρας αλλά και του φόβου μην ξυπνήσουν τα θηρία:
«Παρακαλώ;!»
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην απαντήσω στο τηλέφωνο! Μπορεί να με ψάχνουν για κάτι σοβαρό. Δυστυχώς όμως, δεν είναι λίγες οι φορές που το κάτι δεν είναι καθόλου επείγον, απλώς εκείνη την ώρα το θυμήθηκαν. Συνήθως, την ώρα που σβήνει η ένταση της μέρας και δίνει τη θέση της στην σπιτική ηρεμία αποφασίζουν οι γονείς να ρωτήσουν και μερικοί δεν διστάζουν να το κάνουν. Κάποια Παρασκευή βράδυ θυμάμαι, λίγο πριν τις έντεκα, με πήρε μια μαμά για να με ρωτήσει για το καθισματάκι του αυτοκινήτου («τώρα που η μικρή είναι εννιά κιλά όμως δεν έχει κλείσει το χρόνο, μπορούμε να το γυρίσουμε να κοιτάει μπροστά;»). Εκείνη την ώρα το θυμήθηκε, εκείνη την ώρα με πήρε…
Ας επιστρέψουμε όμως στο …απόψε!
«Νίκο! Συγνώμη που σε ενοχλώ τέτοια ώρα όμως…»
Ήδη με έχει κερδίσει. Σχεδόν ότι και να μου πει, από την στιγμή που κατανοεί ότι με παίρνει στην προσωπική μου ώρα, θα προσπαθήσω να το κατανοήσω.
«…ήθελα να σε ευχαριστήσω για την γιογιο-νεράιδα. Δεν πρόλαβα καλά-καλά να της δώσω το ακτινίδιο και έτρεξε στο γιογιο και έκανε κακά! Τώρα είναι ξαπλωμένη με το κουκλάκι που της έφερε η νεράιδα!. Να είσαι καλά. Είπα να σε πάρω και για ευχάριστα, όχι όλο για απορίες και προβλήματα…»
Μου έφτιαξε η βραδιά. Αν θυμάμαι σωστά είναι η τέταρτη φορά που με ευχαριστούν για την γιογιο-νεράιδα. Αν μη τι άλλο, της αξίζει μια μνεία στο blog.
Ποια είναι αυτή η κυρία; Οι περισσότεροι μάλλον το ψιλιαστήκατε. Καλύτερα όμως, να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Η Μαρία κοντεύει να γιορτάσει τα τρίτα της γενέθλια. Έχει πετάξει εδώ και αρκετούς μήνες τις πάνες και μέχρι πρόσφατα δεν είχε πρόβλημα με τις κενώσεις της. Πριν από μερικές εβδομάδες όμως, πέρασε ένα κρύωμα ή μια γαστρεντερίτιδα δεν θυμάμαι ακριβώς, και κάποια στιγμή έμεινε λίγο πίσω από υγρά. Έχασε 2-3 από τις τακτικές, καθημερινές, επισκέψεις στο γιογιό της και όταν τελικά αποφάσισε να καταθέσει τις δημιουργίες του εντέρου της, είχαν σκληρύνει τόσο πολύ που πόνεσε! Η μαμά της παρατήρησε και λίγο αίμα στο χαρτάκι με το οποίο την καθάρισε και ομολογουμένως τρόμαξε. Άσε που δικαιώθηκε και η γιαγιά, η οποία βλέποντας την προσπάθεια της μικρής, με το κοκκινισμένο πρόσωπο, το σφίξιμο και τους ήχους τοκετού, μόνο που δεν λιποθύμησε.
«Όφου! Ξάνοιξε πως ταλαιπωρείται το κοπέλι. Να το πάτε στον ιατρό.»
Βλέπει την κινητοποίηση η μικρή, ακούει και την μαγική λέξη «ιατρό» που ξεστόμισε η γιαγιά της και αυτό ήταν «Κάτι σοβαρό έχω!…» σκέφτεται.
Εννοείται, ότι το τηλεφώνημα έγινε. «Αίμα από τον ποπό του παιδιού, μπορεί να είναι σοβαρό!», ήταν η πρώτη σκέψη όλων. Τους καθησύχασα και τους εξήγησα ότι, επειδή η κένωση ήταν σκληρή τραυμάτισε λίγο τον πρωκτό, το τέλος του εντέρου. Πρέπει να φροντίσουν την διατροφή της να έχει πολλά υγρά (ειδικά χυμούς), φρούτα (ακτινίδιο, δαμάσκηνο), δημητριακά (βρώμη) και λαχανικά. Το βασικότερο όλων όμως είναι ο ψυχολογικός παράγοντας. Όσο σωστή διατροφή και αν κάνει το παιδί, όταν τα κόπρανα μένουν μέσα στο έντερο, αφυδατώνονται, ξεραίνονται και γίνονται σκληρά.
Το παιδί έχει πονέσει και φοβάται ότι θα ξαναπονέσει. Κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στον φαύλο κύκλο: κρατά τα κακά για να μην πονέσει, τα κακά σκληραίνουν επειδή τα κρατά και όταν πλέον τα «αποχωρίζεται» πονά και επιβεβαιώνεται ο αρχικός του φόβος, για να αρχίσει και πάλι να τα κρατά. Υπάρχουν παιδιά που χαρακτηριστικά σταματούν το παιχνίδι κρύβονται πίσω από τον καναπέ και σφίγγονται παίρνοντας την στάση «μπανάνα». Καταφέρνουν να ξεπεράσουν την ανάγκη να πάνε στην τουαλέτα και επιστρέφουν στο παιχνίδι τους. Όσο τα κόπρανα συσσωρεύονται στο έντερο τόσο αυτό ξεχειλώνει και χωράει όλο και περισσότερα, τα οποία γίνονται όλο και σκληρότερα…
Εντάξει, η μαμά πείστηκε. Έλα όμως, που υπάρχει και η εφεύρεση που ακούει στο όνομα «γιαγιά» (η καλύτερη και η χειρότερη εφεύρεση ταυτόχρονα). Ό,τι κάνει, το κάνει από αυθεντική αγάπη για το παιδί, όμως ότι και να της πεις εκείνη ξέρει καλύτερα και θα κάνει το δικό της! Αφού λοιπόν δεν δώσαμε κάποιο φάρμακο («κατά προτίμηση υπόθετο, ένα καθαρτικό σιρόπι ή έστω μια αντιβίωση, κάτι τέλος πάντων…»), εκείνη εξακολουθούσε να λυπάται το κοπέλι και να μην μπορεί να το «θωρεί» να παιδεύεται.
Ευτυχώς, στην συγκεκριμένη οικογένεια, (κατ’ εξαίρεση) κουμάντο στην ανατροφή του παιδιού κάνουν οι γονείς. Με εμπιστεύθηκαν χωρίς να καταφύγουν στην εύκολη λύση του υπόθετου γλυκερίνης ή του καθαρτικού. Όχι πως σε κάποιες περιπτώσεις δεν χρειάζονται! Όμως, αν ξεκινάμε με υπόθετα, και μάλιστα σε μια δυσκοιλιότητα που δεν έχει χρονίσει, μπορεί να «εκπαιδεύσουμε» το έντερο και να «περιμένει» το υπόθετο του για να ενεργηθεί.
Εδώ, για να μην αδικήσω τις θεραπευτικές αγωγές, οι οποίες επαναλαμβάνω, είναι σωτήριες όταν αυτές χρειάζονται, να παραθέσω μια επίσης πρόσφατη αληθινή ιστορία. Πρωταγωνιστής ο αγαπητός μου Αχιλλέας, ένα μπόμπιρας που κοντεύει τα πέντε. Δεν είμαι σίγουρος, όμως νομίζω ότι η μαμά του ήταν η εμπνεύστρια της γιογιό-νεράιδας. Πριν από περίπου μια εβδομάδα, ήρθε η μαμά από το ιατρείο και μου λέει «τα έχω δοκιμάσει όλα, και δίαιτα και θετική ενθάρρυνση με αστεράκια στο ψυγείο, όσο για την γνωστή νεράιδα, δε το συζητώ! Όταν την ανάφερα απλώς, γυρίζει και μου κάνει “καλά με δουλεύεις ρε μαμά!”» . Γελώ με την καρδιά μου γιατί γνωρίζοντας τον μικρό, είμαι σίγουρος ότι η απόδοση του διαλόγου ήταν ακριβής. Της χορήγησα μαλακτικό κοπράνων (παραφινέλαιο), αρχικά σε καθαρτική δόση για 3 μέρες και στην συνέχεια σε μικρότερη, σε δόση συντήρησης για μερικές εβδομάδες. Η καινούργια ατάκα του Αχιλλέα λίγες μέρες αργότερα, ήρθε για να μας ανταμείψει: «Μαμά τα κερδίσαμε τα βρωμό-κακά!». Μόλις είχε κάνει μια εντυπωσιακή κένωση…
Παρασύρθηκα όμως, και πάλι έφυγα από την ιστορία της Μαρίας. Μου αρέσουν όμως οι συνειρμοί και αφήνομαι να με παρασύρουν. Για δεύτερη φορά λοιπόν, ας επανέλθω στο παρόν.
Ίσως το πιο σημαντικό, επαναλαμβάνω, είναι ο ψυχολογικός παράγοντας. Να πείσουμε το παιδί να συνεργαστεί. Όχι απλά να προσπαθεί, αλλά να θέλει να δοκιμάσει. Στα αμερικανάκια, από όσο διαβάζω στα βιβλία τους, βάζουν ένα πίνακα όπου συμπληρώνουν αστεράκια με κάθε επιτυχημένη προσπάθεια και στα 7 αστεράκια το παιδί κερδίζει κάποιο δώρο. Από όσο έχω τσεκάρει, πιάνει καλύτερα στα μεγαλύτερα παιδιά, όπως ο Αχιλλέας. Η Μαρία όμως είναι μόλις τριών και δεν έχει την υπομονή να αποταμιεύει αστεράκια…
Στην περίπτωσή μας χρειάζεται κάτι πιο άμεσο!
«Εκτός από τις διατροφικές παρεμβάσεις, φροντίστε να δοκιμάζει το γιογιό καθημερινά. Μια έξυπνη έμπνευση, είναι η γιογιονεράιδα….».
Πιάνει λοιπόν η μαμά της την Μαρία, και της διηγείται την ιστορία της γιογιο-νεράιδας. Μιας μικρής νεράιδας που φέρνει δώρα στα παιδάκια που κάνουν τα κακά τους στο γιογιό. Χωρίς να της δημιουργούν άγχος, έτσι για δοκιμή, καθίζουν την μικρή κάθε μέρα στο γιογιό. Όπως μου περιέγραψε η μαμά της, η μικρή σχεδόν με ενθουσιασμό έπαιρνε θέση στο «θρόνο» για να δοκιμάσει. Όχι πως τα κατάφερνε πάντα. Όταν όμως τα κατάφερνε, έτρεχαν στο παράθυρο για να βρουν τι τους έφερε η γιογιο-νεράιδα.
Έτσι και απόψε. Η προσπάθεια στέφτηκε με επιτυχία και η γιογιο-νεράιδα έφερε ένα κουκλάκι, συντροφιά στον αποψινό ύπνο της μικρής.
Καληνύχτα, Μαρία όνειρα γλυκά …















Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Ακολουθεί πολιτική …δυσφήμιση!

Η ψυχολογία είναι το βασικό συστατικό χειρισμού και εκπαίδευσης του παιδιού. Ειδικά στο νήπιο της προσχολικής ηλικίας, εάν προσθέσεις στην συνταγή και μπόλικη φαντασία, έχεις το τέλειο αποτέλεσμα.
Απόγευμα μιας από τις δύο μέρες που η καλή μου με την δουλειά της, μου επιβάλει το ευχάριστο καθήκον να κλείνω το ιατρείο, για να φροντίσω τα πιτσιρίκια μας. Την γλυκιά συμμορία των δύο, που έχουν εισβάλει στη ζωή μας τα τελευταία 3χρόνια.
Έχει προγραμματιστεί από τοπικούς παράγοντες μια πορεία συμπαράστασης στον Θεοδόση. Πρόκειται για έναν απεργό πείνας, που το μόνο που διεκδικεί ξαπλωμένος έξω από το Δημαρχείο Ρεθύμνου είναι το δικαίωμα να δουλεύει για να θρέφει την οικογένεια του.
Παίρνω αγκαλιά τα μικρά μου και με ύφος λες και θα τα πάω τουλάχιστον στο παιδότοπο τους λέω:
«θέλετε να πάμε μαζί στη πορεία για τον Θεοδόση;» για να τους ακούσω με ενθουσιασμό να φωνάζουν «ΝΑΙ!!!»
Ντυθήκαμε, φορέσαμε τα καπελάκια μας, και να ‘μαστε μπροστά-μπροστά στην πορεία…
«Από μικρά στα βάσανα…», μαντεύω τη σκέψη κάποιων από εσάς και σας θυμίζω ότι από μωρά με το καρότσι τα παίρναμε στις πορείες. Ονειρεύομαι να τους δω ενεργούς πολίτες, καλύτερους από εμένα, να παλεύουν για ένα καλύτερο κόσμο.
Θλίβομαι, να ακούω για απογοήτευση εκφρασμένη με ψήφο στην …παραλία! Για απαξίωση της δύναμης σου. Για παραίτηση, αφήνοντας να αποφασίζουν άλλοι για εσένα.
Θλίβομαι, να εισπράττω καθημερινά στο ιατρείο, το θυμό για την κατάντια των ασφαλιστικών ταμείων (το ΤΑΞΥ διέκοψε τις συμβάσεις με τους ιδιώτες ιατρούς γιατί το ΙΚΑ έχει πλέον στελεχωθεί ικανοποιητικά και θα καλύπτει τις ανάγκες και του ΤΑΞΥ!!! όποιος γνωρίζει, χαμογελά με πικρία…), σε μια οικονομική συγκυρία που αφήνει πίσω της άνεργους, ενώ ταυτόχρονα τα εκατομμύρια ευρώ από μίζες, σε κόμματα και πολιτικούς, περνάνε από μπροστά μας σαν τα πεσμένα από τον αέρα φθινοπωρινά φύλλα, προειδοποιώντας για το χειμώνα που ακολουθεί. Πλούτος υπάρχει, όμως βρίσκεται σε λάθος χέρια. Και παρόλα αυτά και πάλι, οι πολλοί θα προτιμήσουν τους «μπλε και πράσινους κόκκους», αυτούς που μας κατάντησαν έτσι! Βλέπεις, η πολιτική στην Ελλάδα, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το φανατισμό του ποδοσφαίρου. Γεννήθηκες πράσινος ή μπλε, θα πεθάνεις με αυτό το χρώμα.
Θλίβομαι τέλος, να διαπιστώνω για πολλοστή φορά, ότι τα «κόλπα» του συστήματος πιάνουν. Ξαφνικά, αγώνες καθημερινοί για την οικολογία στην Ελλάδα και την Ευρώπη (όποιος γνωρίζει τι ήταν ο Παπαγιαννάκης στην ευρωβουλή, συμμερίζεται την θλίψη), να τους καρπώνονται κάποιοι «επ’ ονόματι», χωρίς συμβατή πολιτική προϊστορία (ή μήπως χωρίς καθόλου πολιτική ιστορία). Στην γειτονιά μου, ένας τυχοδιώκτης εισοδηματίας, αποφάσισε να φτιάξει «το κόμμα των αγροτών» ή κάπως έτσι. Τον ξέρω γιατί τον ζω καθημερινά, και πιστέψτε με, καμία σχέση δεν έχει με αγρότη. Και όμως, έχω ακούσει άτομα που από αντίδραση, «θα ψηφίσουν» λέει «το κόμμα των αγροτών»!
Κάτι μέσα μου, τρέμει.
Θα σας φανεί αστείο, όμως ακόμα, μετά από δύο χρόνια αναρτήσεων, φοβάμαι την έκθεση. Ειδικά όταν απομακρύνομαι από τη συνηθισμένη μου θεματολογία.
Το έχω πάρει απόφαση πολλές φορές (μου θυμίζω αυτούς που είναι καλοί στο να κόβουν το τσιγάρο), να γράφω στο blog, μόνο για τα παιδιά. Δεν είναι όμως όλα αυτά για τα παιδιά; Η οικολογία, η οικονομία, ο πολιτισμός, το αύριο αυτού του τόπου;
Ένιωθα την ανάγκη, ίσως πιο σωστά την υποχρέωση, να τα μοιραστώ μαζί σας. Μήπως βοηθήσω λίγο και εγώ, να βαρύνει περισσότερο η μεθαυριανή μας ψήφος, μια που πιστεύω ότι…
αξίζει να χάσουμε ένα μπάνιο για να χάσουν κάποιοι τον ύπνο τους…

Πες τε με υπερβολικό, όμως πιστεύω ότι το χρωστάμε στα παιδιά μας
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα

Τροχαία ατυχήματα, μια πληγή που δεν λέει να σταματήσει να αιμορραγεί!

Ο καιρός γλυκαίνει. Το καλοκαίρι είναι εδώ. Η βόλτα στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου σου φτιάχνει την διάθεση. Ζευγάρι του οποίου τον πιτσιρικά παρακολουθώ στο ιατρείο, σουλατσάρει με τον μαχαραγιά αραχτό στο καρότσι του.
«Ολόκληρος παίδαρος, στο καρότσι! Εσύ θα έπρεπε να περπατάς με την μαμά και τον μπαμπά» σχολιάζω για το κοντά 2,5 χρονών νήπιο, ενώ χαιρετώ τους γονείς του.
«Και ποιος τρέχει από πίσω να τον μαζεύει γιατρέ;» μου απαντά ο μπαμπάς.
«Α! Εδώ δεν έχει παζάρια. Στον δρόμο πάντα κρατάμε το χεράκι…»
«Ναι καλά! Για πείτε το αυτό στο Γρηγοράκη» προσθέτει η μαμά.
«Στον Γρηγοράκη δεν έχω να πω τίποτα. Σε εσάς το λέω και εσείς οφείλετε να του το μάθετε. Εγώ με τα δίδυμα, που παλεύω δύο, και δεν υπάρχει περίπτωση να μην κρατάμε χεράκι στο δρόμο. Τους έχει γίνει συνείδηση. Στην αρχή είχαμε ένα δύο επεισόδια αλλά το έχουν πάρει απόφαση πια. Χωρίς χεράκι δεν έχει βόλτα!»
«Ναι καλά! Αυτό πρέπει να το δω γιατρέ...» μου απαντά και πάλι η μαμά, φλερτάροντας με την αγένια.
Χαιρετώ ευγενικά και βυθίζομαι στις σκέψεις μου: «Να γιατί έφτιαξα το μπλογκ… Εγώ τα λέω και όποιος θέλει να με ακούσει… Τα παιδιά όμως τι φταίνε;…».
Μου έρχεται στο μυαλό ένα άρθρο σε περιοδικό για γονείς που διάβαζα πρόσφατα. Κάποιος είχε ρωτήσει τι να κάνει με το νήπιο γιό του που δεν θέλει με τίποτα να φοράει τη ζώνη στο αυτοκίνητο. Λες και θα έπρεπε να έχει κάποια εναλλακτική. Σωστά λοιπόν του απαντά ο καθηγητής Κος Ματσανιώτης «Απλά, δεν θέλει ζώνη δεν έχει βόλτα».
Είμαστε άπαιχτοι εμείς οι Έλληνες. Περιμένουμε να μας τύχει το κακό, για να αποφασίσουμε να αλλάξουμε πρακτικές. Αν δεν είναι αργά…
Ενώ λοιπόν παρασύρομαι σε αυτούς τους συνειρμούς, διαβάζω το πρωτοσέλιδο που θα δείτε παρακάτω και το παίρνω απόφαση! Σήμερα θα σας σοκάρω.
Θα ανεβάσω οπτικό υλικό, που μου ήρθε με mail και αναφέρεται σε διαφημιστική καμπάνια στην Λετονία, για να μειωθούν τα τροχαία…
Κανονικά, θα έπρεπε υποχρεωτικά όλοι όσοι έχουν μωρά και οδηγούν να το παρακολουθήσουν. Όμως, παρόλο που είναι σκηνοθετημένο δεν παύει να είναι πολύ σκληρό και για αυτό σας παρακαλώ
ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΔΟΥΝΕ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΙΔΙΚΑ ΒΡΕΦΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΣΕ ΣΚΛΗΡΕΣ ΣΚΗΝΕΣ, όπως η κουνιαδούλα μου και η καλή μου.


«Καλύτερα» θα σκεφτήκατε πολλοί «να το βλέπουμε στα ψεύτικα παρά να μας συμβεί αληθινά…». Έλα όμως που καθημερινά συμβαίνει!

"Υπάρχει ένα παλικάρι 28 ετών στον Ευαγγελισμό που χρειάζεται 40 φιάλες αίμα.Σοβαρό ατύχημα με μηχανή, έχουν πειραχτεί ζωτικά όργανα.Τα στοιχεία είναι: Μερισιώτης Βαγγέλης, Ευαγγελισμός ΜΕΘ2, ώρες 8.30-14.00 και 15.00-19.00.Χρειάζεται να κάνει μεταμόσχευση συκωτιού και πρέπει να βρούμε αίμα αποκλειστικά ομάδας 'Ο αρνητικό'.Εάν μπορείτε ανακοινώστε το διότι έχει ζωή μία με δύο εβδομάδες.



ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ Γ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ. ΤΗΛ-ΦΑΞ :26210-35638ΚΙΝ: 6944 434 559
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ Π Α Ν Τ Ο Υ.. 1 ΛΕΠΤΟ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΤΕ.. "

Αυτό το mail το έλαβα χθες, και το διαδίδω άμεσα παντού…
Μακάρι να βοηθήσουμε και να σωθεί το παλικάρι. Πρέπει όμως να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης της καθημερινότητάς μας. Και έχουμε μείνει μόνοι μας να φωνάζουμε μήπως και μάθουμε προτού να πάθουμε.
Μόνοι μας να ακούμε φωνές όπως αυτή του Ιαβέρη, του γνωστού οδηγού ράλι, που προσπαθεί ο άνθρωπος να καλύψει τα κενό που αφήνει η κρατική αδιαφορία…


Από την ομιλία του Ιαβέρη στην Ερμούπολη στη Σύρο


01) Ξέρετε με πόσα χιλιόμετρα έπεσε πάνω στην κολώνα της μπασκέτας ο μπασκετμπολίστας Μπόμπαν Γιάνκοβιτς;
Ε; Με τέσσερα (4) χιλιόμετρα την ώρα. Και έμεινε ανάπηρος, παραπληγικός. Οταν λοιπόν το παιδί σας στέκεται λυμένο και όρθιο ανάμεσα στα δύο μπροστινά καθίσματα και φρενάρετε ή τρακάρετε με περισσότερα από 4 χ.α.ω., ξέρετε τί είναι πιθανό να γίνει; Και πόσο συχνά πάτε με 4 χ.α..ω.; Και πόσο συχνά ο απέναντί σας πάει επίσης με 4 χ.α.ω.;
02) Όταν ένα ΙΧ κινείται με 50 χ.α.ω. και τρακάρει σε σταθερό σημείο (κολώνα) ξέρετε με πόση δύναμη θα σκάσει ο επιβάτης που δε φοράει ζώνη στο ταμπλώ; Με δύναμη 3 τόνων. Μπορείτε εσείς να σηκώσετε 3 τόνους; Ο Πύρρος Δήμας σηκώνει κάπου 240 κιλά...
Είμαστε λοιπόν τόσο ηλίθιοι; Ναι είμαστε. Αλλά αν ρωτήσεις γύρω σου, όλοι πιστεύουν ότι ξέρουν να "οδηγάνε"... Ε, δεν πάμε καλά, λέω εγώ.
03) Όταν οι πίσω επιβάτες δε φοράνε ζώνη ασφαλείας (αλήθεια πόσοι από τους πίσω επιβάτες φοράνε ζώνη; ξέρετε με πόση δύναμη θα σκάσουν πάνω στους μπροστινούς;
Τα ίδια, με 3 τόνους. Ε, λοιπόν τί νόημα έχει να φοράει ο μπροστινός επιβάτης ζώνη ασφαλείας, άμα δε φοράει ο πίσω;
04) Όταν η μαμά κρατάει το αγγελούδι της στην αγκαλιά, καθισμένη στο μπροστινό κάθισμα, ξέρετε με πόση δύναμη θα το συνθλίψει πάνω στο ταμπλώ, αν γίνει ατύχημα με μόλις 50 χ.α.ω...; Ε, τώρα πια ξέρετε. Με 3 τόνους. Θα βάζατε το παιδί σας να το συνθλίψει ένα φορτηγό 3 τόνων; Οχι; Ε, γιατί το κρατάτε στην αγκαλιά; Και μή μου πείτε ότι θα το συγκρατήσετε...
05) Λέει ο Ελληνας που τα ξέρει... όλα: "Αμα δε φοράω κράνος, βλέπω καλύτερα και στο κάτω κάτω μόνο τον εαυτό μου βλάπτω". Αλήθεια; Αλλά ας το δούμε και αλλιώς. Αν πηγαίνεις με 80 χ.α.ω και φας τη μέλισσα στη μούρη, δεν είναι πιθανό να προκαλέσεις ατύχημα; Και ποιός θα φταίει τότε; Βλέπεις λοιπόν που το κράνος δεν είναι μόνο "δική σου υπόθεση";
06) Έχετε δει κάποιους πιτσιρικάδες με φτιαγμένα παπιά που έχουν (για μόδα; δεν ξέρω) ημιφορεμένο το κράνος, δηλ. το ακουμπάνε μέχρι το μέτωπο, κάπως σαν την περικεφαλαία του Περικλή; Θα το έχετε δει, δε μπορεί. Το ξέρετε ότι είναι χειρότερο από το να μή φοράνε καθόλου κράνος; Κι αυτό γιατί το ακουμπισμένο σαν περικεφαλαία κράνος σε πιθανή πτώση μπορεί να τραυματίσει τον αυχένα και να είναι αυτό η αιτία που θα αφήσει τον αναβάτη ανάπηρο. Το ίδιο ισχύει και για αυτόν που φοράει μεν το κράνος του αλλά το έχει λυμένο. Αμα είσαι λοιπόν τόσο ανόητος και έχεις το κράνος για περικεφαλαία ή το έχεις λυμένο, καλύτερα χωρίς κράνος, τόνισε ο Ιαβέρης.
07) Ξέρετε ότι πολλοί γονείς προσπαθούν οι ίδιοι (εν αγνοία τους βέβαια) να στείλουν τα παιδιά τους στον τάφο; Δείτε πώς.
Πραγματικό γεγονός σε ελληνικό νησί. Ο γιός συλλαμβάνεται μέσα στη νύχτα με μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού, χωρίς κράνος και χωρίς δίπλωμα από την αστυνομία. Οι αστυνομικοί παίρνουν μέσα στη νύχτα τηλέφωνο στο σπίτι του νεαρού και ειδοποιούν τους γονείς του. Το επόμενο πρωί πέφτουν από τον πατέρα τηλέφωνα σε "παράγοντες" του τόπου και η κλήση σβήνεται και το θέμα είναι "λήξαν". Είναι όμως;
Σε λίγο καιρό ο νεαρός σκοτώνεται με τη μηχανή χωρίς να φοράει κράνος. Τί έκανε ο πατέρας; Εδωσε το χείριστο παράδειγμα στο γιό του. Με τη στάση του τού είπε: "Δεν είναι κακό να οδηγούμε ενάντια στον ΚΟΚ, αρκεί να είμαστε σε θέση να μην τρώμε πρόστιμο και ποινές". Οταν ο πατέρας επιδεικνύει τη... δύναμή του σβήνοντας την κλήση του γιού που οδηγεί χωρίς δίπλωμα, του "δείχνει" με ποιόν τρόπο πρέπει να πορεύεται στη ζωή. Γλείφοντας, παρακαλώντας και κοροϊδεύοντας τον ίδιο σου τον εαυτό και τους άλλους. Η παιδεία, επέμεινε ο Ιαβέρης, αποκτάται μέσα από το σπίτι. Το παράδειγμα των γονιών είναι το πιο ισχυρό παράδειγμα. Αλλά οι περισσότεροι γονείς είναι οι ίδιοι κάκιστα παραδείγματα.
08) Τί είναι για την ελληνική πολιτεία πιο κακό; Το να αποπειραθείς να κλέψεις λεφτά από μία τράπεζα ή το να αποπειραθείς να δολοφονήσεις κάποιον; Ε, λοιπόν πιο κακό είναι το πρώτο. Δείτε γιατί:
-Αμα σε πιάσουν να κλέβεις μια τράπεζα, θα πας κατηγορούμενος στα ποινικά δικαστήρια.
-Αμα περάσεις με κόκκινο (άρα στην ουσία άμα αποπειραθείς να σκοτώσεις κάποιον άλλον που περνάει με πράσινο) πληρώνεις πρόστιμο 700 ευρώ. Κι άμα "τα έχεις τα φράγκα" και πληρώσεις μέσα σε 10 μέρες, σου κάνουν ΕΚΠΤΩΣΗ 50% και πληρώνεις 350 ευρώ. Αμα πας να κλέψεις λοιπόν, πας φυλακή. Αμα πας να σκοτώσεις, πληρώνεις και με έκπτωση. Μή γελάτε, εμάς αφορούν αυτά.
09) Αλλά η ελληνική πολιτεία έχει μακρά θητεία στην υποκρισία. Τη μέρα που ψηφιζόταν ο νέος ΚΟΚ, ένα κανάλι την είχε στήσει στην είσοδο του γκαράζ της Βουλής. Σχεδόν κανένας βουλευτής δε φορούσε ζώνη..... Και πήγαιναν να ψηφίζουν για να πάει το πρόστιμο για τη ζώνη στα 350 ευρώ! Με έκπτωση 50%, αν πληρώσεις σε 10 μέρες, βεβαίως....
10) Να πάμε και στην Ελληνική Αστυνομία; Πόσες φορές έχετε δει αστυνομικό να φοράει ζώνη ασφαλείας στο περιπολικό; Μάλλον ποτέ ή σπάνια. Δηλ. αυτός που σου δίνει πρόστιμο για μη χρήση ζώνης είναι ο ίδιος παράνομος. Τί να λέμε τώρα;
11) Ας δούμε όμως και το θέμα της συνήθειας. Κάθε μέρα σκοτώνονται περίπου 3 άνθρωποι από τροχαίο. Πλήρης απάθεια. Το θεωρούμε σαν κάτι φυσικό. Οταν όμως σκοτώθηκαν 21 παιδιά στα Τέμπη, όλοι μιλούσαν για "εθνική τραγωδία". Μα αφού σε 7 μέρες θα έχουμε πάλι συμπληρώσει άλλους 21 νεκρούς σε τροχαία! Κάθε εβδομάδα 21 άνθρωποι (νέοι ως επί το πλείστον) σκοτώνονται στους δρόμους. Αλλά είπαμε, το έχουμε ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ. Μόνο άμα είναι μαζεμένοι σε ένα τροχαίο 21 νεκροί ιδρώνει λίγο τ' αυτί μας. Αλλιώς, σκασίλα μας.
12) Αλλά ας το πάμε και παραπέρα. Πόσοι κάηκαν στις φωτιές της Πελοποννήσου το 2007; 80 άνθρωποι. Και πάλι ο κοιμισμένος στον καναπέ του Ελλην, ξύπνησε από το μόνιμο λήθαργό του και μίλησε για "εθνική τραγωδία". Οι 2.500 νεκροί κάθε χρόνο στα τροχαία τί είναι; Έχει διαφορά ένας άνθρωπος που καίγεται από έναν που σκοτώνεται σε τροχαίο; Για πείτε μου; Και κλείνει την κουβέντα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου της Ερμούπολης ο Ιαβέρης, ζητώνταςνα μή χειροκροτήσουμε (γιατί τα χάλια μας δε θέλουν και χειροκρότημα) και ανακοινώνοντάς μας ένα ουσιαστικό και βαρύ σα σίδερο...
"Καληνύχτα σας".

Πρωί Σαββάτου σήμερα. Χαζεύοντας το πρωτοσέλιδο της τοπικής εφημερίδας σκοτεινιάζει το πρόσωπό μου…

Περιφερειακός: Συνεχίζεται η αδιαφορία και τα ατυχήματα16/05/09
Το έχουν ξαναδεί το έργο οι κάτοικοι, οι επιχειρηματίες και οι εργαζόμενοι στον περιφερειακό και το έζησαν για μία ακόμα φορά χθες το μεσημέρι, όταν ο νεαρός οδηγός ενός κόκκινου επιβατικού αυτοκινήτου, κάνοντας επικίνδυνους ελιγμούς, έχασε τον έλεγχο του οχήματός του και αυτό, αφού ανέβηκε στο πεζοδρόμιο, κατέληξε πάνω στα τραπεζοκαθίσματα ταβέρνας, σπέρνοντας τον πανικό.

Το ευτύχημα είναι ότι εκείνη τη στιγμή, γύρω στις 5 το απόγευμα, δεν καθόταν κανένας πελάτης στα τραπέζια του καταστήματος, γιατί σε διαφορετική περίπτωση είναι δεδομένο ότι τα αποτελέσματα θα ήταν τραγικά. "Μας έχουν εγκαταλείψει", φωνάζουν αγανακτισμένοι οι καταστηματάρχες και οι κάτοικοι του περιφερειακού. Άλλωστε, οι υποσχέσεις που έχουν λάβει κατά καιρούς, σε καμία περίπτωση δεν έχουν υλοποιηθεί. Κάποτε είχαν τοποθετηθεί σαμαράκια, προκειμένου να ανακόπτεται η ταχύτητα των οχημάτων, όμως ξηλώθηκαν όταν ο ΣΥ.ΜΟ.ΡΕ. διαμαρτυρήθηκε και κινήθηκε δικαστικά εναντίον του δήμου, επειδή απαγορεύεται η τοποθέτηση τους σε κατοικημένη περιοχή. Σήμερα, το μοναδικό σαμαράκι βρίσκεται μπροστά από το δρόμο που οδηγεί στη Φορτέτζα και σίγουρα δεν είναι αρκετό για να αποτρέψει τους ανεγκέφαλους οδηγούς, που δεν υπολογίζουν το κόστος των ενεργειών τους.Οι εκκλήσεις προς το Λιμεναρχείο Ρεθύμνου, τη δημοτική αρχή και το Λιμενικό Ταμείο είναι συνεχείς, όμως επί της ουσίας δεν έχουν φέρει αποτέλεσμα. Και μπορεί και χθες να μην θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές, όμως είναι σαφές ότι πρόκειται για ένα τυχαίο γεγονός. "Είναι κρίμα που το Ρέθυμνο έχει ένα τέτοιο σημείο μέσα στην πόλη, που θα έπρεπε να το στηρίζει και να το προσέχει, αφού προσελκύει την πλειοψηφία των επισκεπτών και κανείς τελικά να μην κάνει τίποτα", σημείωσε εργαζόμενος σε εστιατόριο του περιφερειακού, που διακινδυνεύει και ο ίδιος – όπως και όλοι οι συνάδελφοί του – καθημερινά τη ζωή του, προσπαθώντας να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους πελάτες. Τα συνεχή περιστατικά, εκτός του ότι εγκυμονούν σοβαρό κίνδυνο για τους κατοίκους, τους εργαζόμενους και τους πελάτες, δημιουργούν μία εξαιρετικά αρνητική εικόνα για την περιοχή, προκαλώντας και οικονομικό πλήγμα σε όσους έχουν επενδύσει εκεί.
Τις προηγούμενες ημέρες το θέμα είχε τεθεί για μία ακόμη φορά προς συζήτηση στο σωματείο εστίασης και αναψυχής Ρεθύμνου και μέλη του που δραστηριοποιούνται στον περιφερειακό ζήτησαν να γίνει ένα ακόμα έγγραφο προς όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες, που μέχρι σήμερα δείχνουν να κωφεύουν. "Η μόνη λύση", λένε οι επιχειρηματίες, "είναι να βρίσκεται συνεχώς ένα άτομο από το Λιμεναρχείο Ρεθύμνου εδώ και να ελέγχει την κίνηση των οχημάτων. Φοβόμαστε, όμως, ότι οι υπηρεσίες θα αντιδράσουν, όταν θα είναι πλέον αργά"...
Λιμενικός υπάλληλος έσπευσε αμέσως μετά το περιστατικό στο σημείο και κατέγραψε το συμβάν, ενώ ο νεαρός οδηγός δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε συμβεί λίγα λεπτά νωρίτερα.
Το παραπάνω δημοσιεύτηκε σήμερα Σάββατο 16/5/09 στην "Κρητική Επιθεώρηση" από την δημοσιογράφο ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΛΛΕΡΓΗ

Θυμήθηκα που μόλις χθες η καλή μου, μας διηγιόταν την πιο πρόσφατη ατάκα του Ερμή…
«Μαμά πότε θα πάμε να φάμε εκεί που είναι και ο μπαμπάς της Μαριάντας;». Πρόκειται για μια φίλη του στον παιδικό, της οποίας ο πατέρας έχει εστιατόριο ακριβώς στο σημείο που το αυτοκίνητο καβάλησε το πεζοδρόμιο! Αν δηλαδή στο σημείο της σπασμένης γλάστρας και του αναποδιγυρισμένου τραπεζιού καθόμασταν εμείς με τα παιδιά μας…
Αύριο, θα πάμε να φάμε εκεί. Το υποσχεθήκαμε στον Ερμή. Τι πρέπει να κάνω όταν ο επόμενος ανεγκέφαλος μαρσάρει δίπλα από εκεί που καθόμαστε;;;
Για αυτό θα σας μαυρίσω την ψυχή σήμερα, να ξαλαφρώσω λίγο την δική μου. Αφού δεν μπορώ μόνος μου να αλλάξω τον κόσμο, μήπως και βρεθούν μερικοί αιθεροβάμονες ακόμα να βοηθήσουν. Ή έστω μήπως ακόμα και ένας διαβάζοντας αυτό το ποστ, βάλει την ζώνη ή το κράνος, και λυπηθεί το παιδί του αλλά και τα παιδιά των άλλων…
Για το φινάλε ακόμα ένα σκληρό βίντεο από την Λετονία.

Και πάλι υπενθυμίζω…ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΔΟΥΝΕ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΙΔΙΚΑ ΒΡΕΦΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΣΕ ΣΚΛΗΡΕΣ ΣΚΗΝΕΣ

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Ταξίδι στην Πόλη

Συνέδριο παιδοπνευμονολογίας στην Κωνσταντινούπολη!
Πάρε μια πρώτη γεύση από το τελευταίο βιβλίο του Μάρκαρη «Παλιά πολύ παλιά», ή από την «Κωνσταντινούπολη» του Ξανθούλη, θυμήσου αρώματα και γεύσεις από Πολίτικη Κουζίνα, πρόσθεσε μουσικό background από Ρεμπούτσικα και έχεις ήδη ξεκινήσει το ταξίδι.
Ιστορίες έχω ακούσει πολλές. Οι περισσότερες δυστυχώς πικρές. Βλέπετε, κατάγομαι από την Καβάλα, από οικογένεια που μερικές γενιές πριν, ήρθε από την ανατολή. Δεν ψάχνω για χαμένες πατρίδες, ούτε αντιπαθώ τους γείτονες μας. Ακριβώς το αντίθετο, αναζητώ πολιτισμό, ίχνη από το παρελθόν και κοινά σημεία με ανθρώπους που το μόνο που μας χωρίζει είναι η θάλασσα. Ή μήπως μας ενώνει;
Το χαρμάνι του πολυπολιτισμού, αντιμάχεται την παγκοσμιοποίηση. Πλήθος επισκεπτών από όλο τον κόσμο έρχονται να γνωρίσουν την ανατολή. Ακριβά φιμέ (και «φιρμέ») γυαλιά, δίπλα-δίπλα με μαντίλες. Κυρίες που σταυροκοπιούνται στην σκιά μιναρέδων. Όλα αυτά μπροστά σε πάγκους μικροπωλητών που διαλαλούν πραμάτεια από την Κίνα. Γελιέσαι για λίγο πως βρίσκεσαι σε ελληνικό παζάρι. Ακόμα και τα μαγαζιά με τα παιχνίδια (να πάρουμε κάτι στα παιδιά), είναι ολόιδια με της Ελλάδας. Η παγκοσμιοποιήση, έφερε τα πάντα στην πόρτα μας, όμως ισοπεδώνει την προσωπικότητα του τόπου. Βρίσκεις στην Ελλάδα ό,τι θα βρεις στην Γερμανία, την Τουρκία, ακόμα και στο Μεξικό, χάνεις όμως σιγά-σιγά την Ελλάδα, την Γερμανία, την Τουρκία ή το Μεξικό.
Ευτυχώς υπάρχει η Πολίτικη κουζίνα. Γεύσεις που μόνο τις υποψιάζεσαι τρώγοντας γιαουρτλού ή καζάν ντιπί, στην Ελλάδα. Αρώματα από την αγορά μπαχαρικών που μόνο στην Ανατολή, άντε και στην Αίγυπτο, μπορείς να βρεις. Μύδια πανέ σε σουβλάκι. Πατάτα ψητή(οφτή την λέμε στην Κρήτη), γεμισμένη με ό,τι χωρά ο νους σου. Πλανόδιοι πουλούν ρύζι με μανιτάρια και κοτόπουλο, ή μύδια (ωμά ή βραστά) συνοδευμένα με λεμόνι. Κοκορέτσι σε ψωμί με πικάντικη σάλτσα. Τα δε γλυκά, καλύπτουν όλο το φάσμα των παραξενιών. Σιροπιαστά, φρούτα γεμισμένα με ξηρούς καρπούς («το viagra της Τουρκίας» όπως το αποκαλούν!), σοκολάτες, παγωτά, ρυζόγαλο και κρέμες. Όμως τα σκήπτρα του βασιλιά όλων, ανήκουν στο καζαν-ντιπί.
Αντιμαχόμενα την παγκοσμιοποίηση, στέκουν σε πείσμα των αιώνων και τα χαμάμ. Μοναδική εμπειρία. Λυπήθηκα που δεν είχα κάτι για να καταγράφω τις στιγμές εκεί., όντας γυμνός, καλυμμένος μόνο με μια πετσέτα στην μέση μου. Ο χώρος σχεδόν όπως ήταν το χίλια πεντακόσια κάτι. Σχεδόν πριν από 500 χρόνια! Η τελετουργία παρόμοια, αν όχι η ίδια. Χαλάρωση, που σχεδόν την επιβάλλει η ζέστη. Τρίψιμο, καθάρισμα, μασάζ… πραγματικό ταξίδι στο χρόνο. Ασύλληπτο, αυτήν την εμπειρία την απολάμβανε και ο ταξιδιώτης αυτού του τόπου εκατοντάδες χρόνια πριν. Η κούραση της μέρας και ένας πόνος κάτω από την δεξιά μου ωμοπλάτη, σβήστηκαν κάτω από την δύναμη πεπειραμένων χεριών. Μπαχτσίς στο τέλος. Γιατί όχι; Το άξιζε! Τύφλα να ‘χουν όλα τα σπα…
Ζευγάρια Τούρκων που φιλιούνται στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό, μου φέρνουν στο μυαλό σκηνές από το Yentl, καθώς ακούω κάτι νεαρούς, μεταξύ σοβαρού και αστείου, να γιουχάρουν το ζευγάρι, που συνέχιζε απτόητο τις περιπτύξεις. Η Τουρκία έχει προχωρήσει και πιστεύω ότι σκηνές από το Εξπρές του Μεσονυχτίου, ανήκουν για πάντα στο παρελθόν. Εντυπωσιακή καθαριότητα παντού και το εκπληκτικότερο όλων, τα λουλούδια! Πανσέδες, καντιφέδες, ζουμπούλια και τουλίπες. Χρώματα και αρώματα σχεδόν όπου και αν βρισκόμασταν. Από τους κήπους του Τοπ Καπί, μέχρι τις πλατείες γύρω από τους δρόμους της αγοράς του Πέρα.
«Λες του χρόνου να μπορούμε να παίρνουμε και τα παιδιά μαζί μας;» αναρωτιέται η καλή μου. Μας λείπουν, όμως δεν νομίζω ότι θα περνούσαν καλά να τα σέρναμε σε μουσεία, αγορές και τζαμιά. Δεν καταλαβαίνουν και δεν θυμούνται και πολλά πράγματα, ενώ κουράζονται και βαριούνται εύκολα. Πέρασαν πολύ καλύτερα με τους παππούδες και τις γιαγιάδες, τα ξαδέρφια και τους θείους, που τα χάρηκαν για λίγες μέρες.
Αυτά σκέφτομαι, καθώς ένας χαρακτηριστικός ήχος με ειδοποιεί ότι έχω μήνυμα στο κινητό μου. Μας καλούν σε πορεία διαμαρτυρίας και συμπαράστασης λόγω του τραυματισμού ενός φοιτητή από εθνικιστές στο Ρέθυμνο. Όλα τα είχαμε, αποκτήσαμε και το (σάπιο) φρούτο των φασιστοειδών. Αντί να προχωράμε μπροστά, να μαθαίνουμε από τον πολυπολιτισμό, να ανοίγουμε τα αυτιά μας, τα μυαλά μας, τις καρδιές μας στην γοητεία του διαφορετικού, κλεινόμαστε στο καβούκι μας. Φοβόμαστε, στρεφόμαστε εναντίον του συνανθρώπου μας, απλά γιατί έχει διαφορετικό όνομα, χρώμα, θρησκεία ή έστω γιατί έκανε το λάθος να μην γεννηθεί στην Ελλάδα! Έχουμε τόσα να μάθουμε και να κερδίσουμε αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο. Έσφιξα το χέρι σε τόσους ευγενικούς Τούρκους, χωρίς να νιώσω ότι με εχθρεύονται ή ότι μου χρωστάνε κάτι από το παρελθόν. Θαύμασα πολλά και απογοητεύτηκα από άλλα, όμως το χειρότερο που θα μπορούσε να μου τύχει θα ήταν να βρω στο διάβα μου, κουμάσια αντίστοιχα των δικών μας. Ασυναίσθητα κούνησα λίγο το κεφάλι μου, προσπαθώντας να διώξω, ακόμα και από την σκέψη μου την πιθανότητα να γνωρίσω από κοντά τους συντρόφους των Ρεθυμνιωτών «γκρίζων λύκων», με διαλόγους του επιπέδου «τι θέλεις εσύ εδώ ξένε, άπιστε, …Έλληνα! σαν να πρόκειται για βρισιά».
Τις μαύρες σκέψεις διέκοψε ένας συνειρμός που μου ξανάφερε το γέλιο στο πρόσωπο. Για κάποιο μυστήριο λόγο, θυμήθηκα ένα σκηνικό με τον Ερμή, λίγο πριν φύγουμε για το ταξίδι μας. Είναι πρωί, έχει ξυπνήσει μόλις ο μικρός μου και όπως βγάζουμε τις πυτζάμες και ετοιμαζόμαστε για την πρωινή μας «κατάθεση» στο γιογιό, τον ακούω έκπληκτος να διαπιστώνει:
«Πω, πω! Μια πουλάρα!» κοιτώντας τα «προσόντα» του σε πλήρη πρωϊνή έπαρση, για να συνεχίσει με την επιστημονική διαπίστωση-παρατήρηση:
«Τώλα, θα κατουλήσω και θα μικλήνει…» και κάθεται στο γιογιό του.
Τι παράξενα παιχνίδια που παίζει το μυαλό. Που κολλάει τώρα αυτή η ανάμνηση, με τον προβληματισμό για τους υπερελληνάρες εθνικιστές;
Ίσως γιατί θα ήθελα πολύ να τους ευχηθώ…
«Παιδιά, ηρεμήστε λίγο, και ρίξτε και κανένα κατούρημα!»

Κάποιες φορές η καρδιά σου μπορεί να σου κλείνει το μάτι, από ..."τικ"

Πολύ δύσκολος ο φετινός χειμώνας. Λες και όλα τα παιδάκια, αλλά και οι γονείς, έχουν αρρωστήσει.. Το ιατρείο βουλιάζει από πιτσιρίκια που βήχουν, έχουν μύξες και πυρετό. Δεν είναι λίγες οι φορές, που το σπίτι μου με βλέπει μετά τις έντεκα το βράδυ. Που κουράγιο για συγγραφή; Ελάχιστος ελεύθερος χρόνος και σε αυτόν να θέλω να κάνω τόσα πολλά. Να γράψω οδηγίες για το ιατρείο αλλά και για το site, να ενημερωθώ για παιδιατρικά θέματα, να προλάβω να παρακολουθήσω συνέδρια(τρομάρα μου! Που λέει και η καλή μου), να προσπαθήσω να λύσω διαφοροδιαγνωστικά μυστήρια αναφορικά με παιδιά στο ιατρείο, κυρίως όμως να ζήσω την οικογένεια μου…
Μάλιστα είχαμε πολλές πρωτιές αυτές τις μέρες, που δεν θα τις έχανα με τίποτα. Πήγαμε στον πρώτο μας κινηματογράφο, πετάξαμε τις πιπίλες μας, μέχρι που αρχίσαμε και κολυμβητήριο!
Τόσα να σας εξιστορήσω και καθόλου χρόνος. Πριν όμως σας διηγηθώ τα νέα μας, θα μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία από τα περασμένα Χριστούγεννα. Την είχα γράψει στις διακοπές και μόνο τώρα, πάνω από δύο μήνες αργότερα, καταφέρνω να σας την κοινωνήσω.
Γιορτινές μέρες, μοιάζει συνώνυμο του “οικογενειακές μέρες”. Γονείς σμίγουν με τα παιδιά τους, και παππουδογιαγιάδες σμίγουν με τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Ακόμα-ακόμα και εμείς, οι γονείς επιτέλους βρίσκουμε χρόνο να βρεθούμε με τα μικρά μας. Να τα ζήσουμε, να τα παίξουμε και να τα απολαύσουμε. Βόλτες χεράκι-χεράκι στα μαγαζιά, επισκέψεις στα ξαδερφάκια και φίλοι που έρχονται να θαυμάσουν πόσο μεγαλώσαμε!
Σε μια τέτοια βόλτα, πολιτιστικού περιεχομένου, βρεθήκαμε να παρακολουθούμε κουιντέτο πνευστών, στο Σπίτι του Πολιτισμού. Είχαμε κάνει μια μεγάλη βόλτα στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου. Θαυμάσαμε το κόσμημα που ακατέργαστο ακόμα, αρχίζει να διαφαίνεται στο κέντρο της παλιάς πόλης, μια μεγάλη πλατεία που αναβιώνει μέσα στην καρδιά της παλιάς πόλης. Ένας χώρος για βόλτα και παιχνίδι.
Τα παιδιά είχαν ήδη δείξει σημεία κόπωσης οπότε βρήκαμε καταφύγιο στο σπίτι του πολιτισμού. Εκεί, απολαμβάναμε χριστουγεννιάτικη μουσική με παράλληλη προβολή ζωγραφικής αντίστοιχης θεματολογίας. Η Χαρούλα δεν άργησε να παραδώσει το πνεύμα και από την αγκαλιά της μαμάς να βρεθεί σε αυτή του Μορφέα. Ο Ερμής, έκανε φιλότιμες προσπάθειες για να παρακολουθήσει καθισμένος στα πόδια μου.
Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Δίπλα μας καθόταν η κουμπάρα μας που δυσκολεύεται να κρύψει την αδυναμία της για τον Ερμή. Είμαι σίγουρος ότι όσο και να είχε γοητευτεί από την μουσική και την ζωγραφική, δεν σταματούσε να ρίχνει κλεφτές ματιές και να καμαρώνει τον μικρό μου.
«Έχουν κάτι τα ματάκια του;» μου ψιθυρίζει στο αυτί.
Γυρίζω όσο πιο διακριτικά μπορώ και βλέπω τον μικρό μου να ανοιγοκλείνει κατά περιόδους τα μάτια του. Έμοιαζε, σαν σύντομοι σπασμοί να παραμόρφωναν στιγμιαία το πάνω μέρος του προσώπου του. Όχι συνέχεια! Σε κύματα. Φαινόταν και αυτός κουρασμένος, όμως η κίνηση στο προσωπάκι του ήταν χαρακτηριστική. Έμοιαζε με «τικ».
«Μη λες τίποτα!» ψιθυρίζω στην κουμπάρα μας, και συνεχίζω να παρακολουθώ, ρίχνοντας πλάγιες κρυφές ματιές στο μικρό μου. Συνέχιζε κατά ώσεις να σφίγγει στιγμιαία τα ματάκια του.
Στο διάλειμμα αποχωρήσαμε, μια που τα μικρά περισσότερο ταλαιπωρούνταν παρά απολάμβαναν. Μόλις βγήκαμε στο φως του ήλιου, προφασιζόμενος ότι σηκώνω τον Ερμή για να ευχαριστήσει την κυρία που μας πρόσφερε από ένα παιδικό βιβλίο, τον πήρα αγκαλιά και εξέτασα πρόχειρα τα μάτια του. Δεν φαινόταν να υπάρχει εξωτερικά κάποιο πρόβλημα, άσε που σταμάτησε να ανοιγοκλείνει τα μάτια του. Μήπως δεν έβλεπε καλά στο σκοτάδι και αυτό προστέθηκε στην κούραση;…
Ενθουσιασμένος από το καινούργιο βιβλίο του και την προοπτική συνέχισης της βόλτας μας, προσπάθησε να με διαψεύσει όταν εξήγησα στα αγγλικά στην καλή μου, πως υποψιάζομαι ότι ο Ερμής παρουσιάζει «τικ» με τα μάτια του. Η ξένη γλώσσα είναι παλιό κόλπο για να επικοινωνούμε μπροστά τα παιδιά χωρίς να μας καταλαβαίνουν. Οι οδηγίες ξεκάθαρες προς όλους, ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΗΜΑΣΙΑ! Απλά θα παρατηρούμε και αν το ξαναπαρουσιάσει βλέπουμε. Και το ξαναπαρουσίασε!
Το ίδιο απόγευμα έπαιζε μπάλα η αγαπημένη μας ομάδα. Φέτος μας έχει γεμίσει πίκρες και απογοητεύσεις και όπως αστειεύομαι για να παρηγορηθώ, «κάθε αγωνιστική είναι ντέρμπι, με όποια ομάδα και αν παίζουμε». Έτσι, και στο συγκεκριμένο ματς βρεθήκαμε να παίζουμε μέσα στην έδρα μας με μια μικρή επαρχιακή ομάδα και ενώ προηγηθήκαμε 2φορές στο σκορ, κατάφεραν και μας ισοφάρισαν. Τα λεπτά περνούσαν και μια ολέθρια ισοπαλία (την ήττα ούτε να την σκεφτώ δεν ήθελα) ήταν προ των πυλών, όταν ένας επιθετικός μας σκόραρε ένα εντυπωσιακό όσο και λυτρωτικό γκολ! Σαν τυπικός έλληνας «φίλαθλος» ούρλιαξα ΓΚΟΟΟΛ! παγώνοντας το αίμα όλων όσων ήταν εκείνη την ώρα στο δωμάτιο. «Βρε τρελέ, τρόμαξες τα κοπέλια» μου γκρινιάζει η κουμπάρα μας.
Μέσα σε δευτερόλεπτα γυρίζω και βλέπω τον μικρό μου να με κοιτά σαστισμένος με τα ματάκια του να ανοιγοκλείνουν με ένταση. Τον αρπάζω στην αγκαλιά μου και αρχίζω να τον πετώ στον αέρα, τάχα ότι συνέχιζα τον πανηγυρισμό μου, προσποιούμενος πλέον ότι φωνάζω «βάλαμε γκολ! Κοίτα βάλαμε γκοοολ!». Σχεδόν αμέσως, κατάφερα να ανταλλάξω τους σπασμούς στο βλέμμα του με κακαριστά γέλια. Η εικόνα όμως σφηνώθηκε στο μυαλό μου.
Κατέφυγα στη δύναμη του καλού ιατρού, τη γνώση. Διάβασα συγκράματα και ιατρικές ιστοσελίδες στο internet. «Μπορεί να κρατήσει μήνες ή και χρόνια, συνήθως σταματά πριν την εφηβεία». «Μπορεί να είναι ένδειξη άγχους, στρες, στεναχώριας». «Μπορεί να σημαίνει πρόβλημα στην οπτική οξύτητα». Μέχρι και το σύνδρομο με την τρυφερή ονομασία PANDAS(από το ακρωνύμιο Pediatric Autoimmune Neuropsychiatric Disorder Associated with group A Streptococci), ξαναθυμήθηκα. Η εικόνα του μικρού μου είναι πολύ ήπια, ενώ τα περισσότερα βιβλία είτε αφιερώνουν λίγες αράδες ή ακόμα και δεν κάνουν καμία αναφορά στα τικ. Παρόλα αυτά, μας στεναχώρησε πολύ περισσότερο από ότι περιμέναμε. Δεν δείξαμε όμως τίποτα και νομίζω ότι δικαιωθήκαμε.
Την επόμενη το πρωί ο Ερμούκος μου, μου έδειξε ότι και τικ είχε, αλλά και ότι σε κάποιο βαθμό το κάνει συνειδητά. Όταν του έπλυνα με κρύο νερό το μουτράκι του (μια πρωινή μας συνήθεια που ειδικά όταν ο καιρός είναι κρύος, συχνά μαζί με το παιδί ξυπνά και …διαμαρτυρίες), μου γκρίνιαξε: «άντε μπαμπά, τώρα δεν μπορώ να κάνω έτσι…» και μου ανοιγόκλεισε 1-2φορές τα ματάκια του. Με τον πιο φυσικό τρόπο του αντιτείνω «γιατί δεν μπορείς αντράκι μου ορίστε!» και του στεγνώνω το πρόσωπο με την πετσέτα του, αφήνοντας τον να συνεχίσει τον πειραματισμό με το πετάρισμα των ματιών.
Στον παιδικό σταθμό, αφού ρωτήσαμε και μας απάντησαν αρνητικά στο αν το είχαν προσέξει, τους ενημερώσαμε και είπαμε να έχουν τον νου τους. Αυτό που περισσότερο από πατρικό ένστικτο αλλά και από ιατρική γνώση, προσπάθησα να επιβάλω είναι ο μικρός να μην καταλάβει ότι προκαλεί την παραμικρή ανησυχία.
Το συζητήσαμε με τους δικούς μας, αλλά και στο χώρο εργασία μας. Μάθαμε πολλά για ένα από ότι φαίνεται μάλλον πολύ κοινό πρόβλημα.
«Και ο αδερφός σου έκανε μια κίνηση με τον ώμο του για λίγους μήνες, όταν έφυγε η κοπέλα που σας φρόντιζε όταν ήσασταν νήπια! Μα τι λέω! Και εσύ όταν ήσουν περίπου 2,5 χρονών πετάριζες τα μάτια σου. Ήταν λίγων μηνών ο αδερφός σου και πιστέψαμε ότι είχε σχέση» μου εξιστορεί η μητέρα μου.
Έμαθα και για μία ξαδέλφη μου, που το τικ με τα μάτια της, ήταν η αφορμή για να ανακαλύψουν την μυωπία του αδερφού της. Η μικρή μιμούταν με μεγαλύτερη ένταση, την κίνηση που έκανε ο αδερφός της στην προσπάθεια του να δει καλύτερα. Για απόδειξη του μιμητισμού των παιδιών, η Χαρούλα δύο μέρες αργότερα, γυρίζει και λέει στην μαμά της: «κοίτα τι κάνω!» και άρχισε να ανοιγοκλείνει τα ματάκια της όπως ο Ερμής.

«Μπράβο!!!» της λέει απλά η μαμά της και η μικρή δεν το ξαναέκανε.

Ρωτήσαμε και στο σταθμό μήπως κάποιο άλλο παιδάκι έχει παρόμοιο πρόβλημα, χωρίς να βρεθεί κάτι.
Μπορεί να σας μοιάζει ότι το παρακάναμε, και σε κάποιο βαθμό δεν έχετε άδικο, όμως όσο και αν φαίνεται απίθανο, προσπαθήσαμε να μην δείξουμε τίποτα απολύτως στο παιδί και όπως προανέφερα, είχε αποτελέσματα. Ο Ερμούκος το έκανε ελάχιστα, για πολύ σύντομο διάστημα, συνήθως όταν ήταν λίγο ζορισμένος. Όταν για παράδειγμα μπήκαμε στο σπίτι φίλων με πολλά νέα πρόσωπα, ή όταν ανέβηκε σε ένα καρουζέλ που ξεκίνησε κάπως απότομα και τρόμαξε τον μικρό μου. Πάντως ακόμα και η μητέρα μου που αφορμή ζητάει για να ψάχνει για προβλήματα ώστε να αγχώνεται, ήταν καθησυχαστική: «εγώ δεν βλέπω να κάνει τίποτα!». Όταν μετά από προτροπή μου το πρόσεξε και πάλι ήταν άνετη «σιγά βρε Νίκο! Σχεδόν δεν το πρόσεξα, εσύ να δεις πως έκανες».
Τα παιδιατρικά συγγράμματα μιλούν για 3χρόνια μέχρι να σταματήσουν τα παιδιά τα «τικ». Εμείς τα καταφέραμε πριν να συμπληρωθούν 3μήνες. Ο Ερμής έχει σταματήσει να πεταρίζει τα ματάκια του και έχει βάλει πλώρη για καινούργιες …σκανδαλιές.
Πως τα καταφέραμε;! Αρχικά, προσπαθήσαμε να αποκλείσουμε οποιοδήποτε παθολογικό παράγοντα. Τσεκάραμε ότι δεν έχει πρόβλημα με την όρασή του, προσέχοντας την καθημερινότητα του. Για παράδειγμα, συνεχίζει να κάθεται στον καναπέ στα τέσσερα μέτρα από την τηλεόραση και παρακολουθεί χωρίς να χρειάζεται να πλησιάσει. Αντίθετα, η Χαρούλα είναι αυτή που συχνά σηκώνεται και πλησιάζει στην τηλεόραση, για να ακούσει την απειλητική φωνή μου «τι έχουμε πει!; Όταν τα παιδάκια πλησιάζουν στην τηλεόραση, η τηλεόραση κλείνει!» και στην συνέχεια, την απολαμβάνω να τρέχει προς τον καναπέ φωνάζοντας «Ναι! Ναι! Ναι!...».
Ρωτάγαμε τον Ερμή για πράγματα στο δρόμο ή το σπίτι, κοντινά ή μακρινά, μικρά ή μεγάλα, και έτσι στο παιχνίδι, στο άσχετο, διαπιστώναμε την οπτική του οξύτητα. Μέχρι και αίμα του πήρα για να ελέγξουμε τα επίπεδα των αντισωμάτων κατά του στρεπτόκοκκου και δεν ήταν αυξημένα. Αφού λοιπόν βγάλαμε από το σενάριο οτιδήποτε παθολογικό, εστιάσαμε στην ψυχολογία του μικρού μου.
Τι κάναμε;
ΤΙΠΟΤΑ!
Ακριβώς εδώ πιστεύω ότι κρύβεται το μυστικό. Εάν με οποιοδήποτε τρόπο, δείξουμε την ανησυχία μας στο παιδί, έχουμε διανύσει πάνω από τον μισό δρόμο προς την εγκατάσταση του προβλήματος. Μόλις το παιδί αντιληφθεί το φόβο μας για το «τικ», για την «δυσκοιλιότητα», για το ότι «δεν τρώει πολύ» ή το ότι «τρώει πολύ», αρχίζει και εκείνο να φοβάται και σιγά-σιγά να νιώθει ότι κάτι έχει. Να νιώθει άρρωστο.
Θα μου πείτε «καλά εσύ είσαι παιδίατρος και για αυτό έχεις την άνεση να ξεχωρίζεις το σοβαρό», και θα έχετε δίκιο. Όμως, εκτός από παιδίατρος είμαι και γονιός και καταλαβαίνω την αγωνία γιατί και εγώ την βιώνω με την ίδια ένταση. Κάποιες φορές, υπό το βάρος της γνώσης και την ευθύνη της ανεπίτρεπτης άγνοιας, ίσως η αγωνία μου να γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Για αυτό διάβασα, για αυτό έψαξα και ρώτησα. Για αυτό και εσείς θα πρέπει να κάνετε το ίδιο, ζητώντας βοήθεια πρώτα-πρώτα από τον παιδίατρό σας . Αφού λοιπόν αποκλείσετε κάτι το παθολογικό, αγνοείστε το «τικ». Το ίδιο να επιβάλλετε και στο περιβάλλον του παιδιού.
Ήδη ο Ερμής μου έπαψε να παίζει τα μάτια του και μας γεμίζει ευτυχία να τον απολαμβάνουμε καθημερινά, να κλείνει το μάτι στην ζωή που ξεδιπλώνεται μπροστά του.
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.