Τι είναι αυτό; Είναι ένας πίνακας ζωγραφικής που τον λένε «ζωή»

Μια ζωγραφιά είναι η ζωή μας.
Ένας πίνακας ζωγραφικής, με πινελιές και χρώματα από όταν γεννηθούμε μέχρι και να πεθάνουμε. Το πιο μεγάλο μέρος του πίνακα, φιλοτεχνείται στα πρώτα μας χρόνια. Είναι η βάση, το background, πάνω στο οποίο θα προστεθούν σιγά-σιγά οι λεπτομέρειες. Όσο πιο ζωντανές, με χρώμα, με άρωμα και συναίσθημα πινελιές βάλουμε στην αρχή, τόσο πιο φωτεινό πίνακα θα επενδύσουμε για ζωή στα παιδιά μας. Όχι πως δεν χρειάζεται και το σκούρο χρώμα. Δεν μπορεί να ξεχωρίσεις το φως αν δεν έχεις το μαύρο της σκιάς. Μόνο να φροντίσουμε να μην μαυρίσει πολύ ο πίνακας. Μου αρέσει να λέω στους γονείς «ποτέ μην αφήνετε ένα «μη» χωρίς ένα μπράβο», και το εφαρμόζω και στα παιδιά μου. Όσο τρυφερός είμαι, άλλο τόσο αυστηρός γίνομαι. Από όταν ήταν μωρά θυμάμαι, πάντοτε πάντρευα το «μη» με το «μπράβο». Φώναζα στον Ερμή «Μη το κινητό του μπαμπά!» και αμέσως τον επιβράβευα «μπράβο αγόρι μου που δεν πειράζεις το κινητό του μπαμπά…».
Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι, ως συνήθως, στον παιδότοπο, με το «καψώνι» από τα μικρά μου κάθε λίγο να με διακόπτει. Δεν πρόλαβα να κάτσω και να ανοίξω το laptop να σου η Χαρά «τσίσα μπαμπά…».
Μόλις γυρίζω με την Χαρούλα παίρνει την σκυτάλη ο Ερμής. Και σε αυτή την περίπτωση «τσίσα μπαμπά». Γυρίζω και προτού καλά-καλά η πρώτη γουλιά του πρωινού καφέ καταλήξει στο στομάχι μου, ακούω τον Ερμή να λέει «κακά μπαμπά!»
«Πλάκα με κάνεις!» απαντώ αυθόρμητα, θυμούμενος τις μακεδονικές μου ρίζες.
«Δεν θου κάνω πλάκα…» απαντά σχεδόν με παράπονο.
Να ‘μαστε λοιπόν και πάλι στις λιλιπούτειες τουαλέτες να του κρατώ τα χεράκια και να τον θαυμάζω. Τρελαίνομαι να βλέπω τα πιτσιρίκια μου σε «μεγαλίστικες» φάσεις, ακόμα και όταν πρόκειται για την φάση της …αφόδευσης.
Πόσο όμορφος είναι! Αυτά τα μεγάλα μάτια όλο σπιρτάδα και ανησυχία. Μέχρι και η μικρή ελίτσα κάτω από το αριστερό του ρουθούνι μου φαίνεται ότι δένει τόσο τέλεια με την γοητεία του προσώπου του. Δεν μπορώ να πιστέψω την τύχη μου και δίνω επιτόπου για πολλοστή φορά όρκο να προσπαθήσω να προσθέσω όσο πιο ζωντανά χρώματα μπορώ στον πίνακά του.

Γυρίζοντας, σειρά για το καψώνι μου, είχε πάρει η Χαρούλα… «κακά μπαμπά!», ενώ ταυτόχρονα σχεδόν ο Ερμής ζητούσε χυμό. Έβαλα το καλαμάκι στο χυμό του Ερμή και επισκέφτηκα για 4η φορά σε λιγότερο από 5λεπτά τις παιδικές τουαλέτες. Τουλάχιστον δεν πάει χαμένος ο ενδελεχής καθαρισμός που έκανα στο κάθισμα στην αρχή…
Να ‘μαι λοιπόν πάλι, να χαζεύω αυτή την φορά τον δεύτερο ζωγραφικό πίνακα της μικρής συλλογής μου. Να κοιτώ αυτό το χαμόγελο που κυριολεκτικά μπορεί να καλύψει σχεδόν όλο το πρόσωπο της μικρής μου. Για μια στιγμή μου φάνηκε ότι είδα την ευτυχία να αστράφτει στο μουτράκι της, για να συνειδητοποιήσω ότι αντίκριζα, με ένα σχεδόν χαζό χαμόγελο, το είδωλό μου να καθρεφτίζεται στα ματάκια της. Νιώθω μεθυσμένος από αγάπη και επαναλαμβάνω τους όρκους αφοσίωσης στην ευτυχία της.
Τα ακούω τώρα που σας γράφω, να ξεκαρδίζονται ενώ παίζουν στο φουσκωτό πύργο και σχεδόν με πιάνει δύσπνοια από την χαρά…
Μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια της χρυσής μας Κας Γεωργίας που μας προσέχει τα απογεύματα και είναι η νέα γιαγιά που έχουμε αποκτήσει εδώ στην Κρήτη.
«Αχ! Κύριε Νίκο σας χαίρομαι που παίζετε με τα παιδιά σας. Να ξέρετε, ό,τι τους χαρίζετε τώρα θα σας επιστραφεί πολλαπλό όταν μεγαλώσουν. Είναι καλά παιδιά και θα γίνουν ακόμα καλύτεροι ενήλικες!»
Αναστενάζω ευχόμενος να βγει αληθινή.
Σχεδόν βουρκώνω καθώς θυμάμαι το βιντεάκι που μου έστειλε μια φίλη. Το βιντεάκι που μας θυμίζει ότι και εμείς είμαστε τα παιδιά κάποιων. Κάποιων που όταν ήμασταν μικροί αγωνιούσαν, πάλευαν, δίνανε όρκους να μας μεγαλώσουν και να εξασφαλίσουν την ευτυχία μας. Αυτό τουλάχιστον ευχόντουσαν όταν έβαζαν τις πρώτες πινελιές στον δικό μας πίνακα.

Στην δική μας ζωή!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Καλοκαιρινές ιστορίες με άρωμα πανδημίας και μια δόση εμβολίου, σε φόντο κλειστών σχολείων!

Μένοντας πιστός στις προεκλογικές μου δεσμεύσεις, σας αφιερώνω την ανάρτηση που σας υποσχέθηκα. Μακάρι να το ακούγαμε και από τους εκλεγμένους πολιτικούς μας πού και πού αυτό.
Λίγο από καλοκαιρινές ιστορίες, λίγο από πανδημία, λίγο από τι παιχνίδια παίζονται σχετικά με το εμβόλιο και λίγο από κλείσιμο των σχολείων.
Πέρασε το καλοκαίρι και καλά καλά δεν το πήρα χαμπάρι.
Μια βδομάδα διακοπές μόνο! Άντε και δυο τρία ξεχειλωμένα Σαββατοκύριακα στα νότια του Ρεθύμνου. Πού τα παλιά καλά χρόνια με τα ταξίδια και τις εκδρομές…
Τουλάχιστον η μία εβδομάδα στη Χαλκιδική με τα αδέρφια μας και τα ξαδερφάκια (οχτώ ενήλικες με οχτώ πιτσιρίκια) ήταν γεμάτη ευχάριστες εμπειρίες…
Με αυτές είχα αποφασίσει να σας βομβαρδίσω σήμερα. Να αφήσω έναν ευχάριστο απόηχο του καλοκαιριού πριν τα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια εγκατασταθούν για τα καλά.
Και η πανδημία της νέας γρίπης, θα μου πείτε; Σωστά! Μην ξεχνιόμαστε! Άλλωστε είναι η βασική αιτία παραμονής της προηγούμενης ανάρτησης για τόσον καιρό.
Αυτά πάντως που έγραφα ισχύουν, και όποιος δεν πρόλαβε καλό είναι να τους ρίξει μια ματιά. Σήμερα, ανάμεσα στις ιστορίες, θα χωρέσω και νέες πληροφορίες σχετικά με το εμβόλιο.
Στη Χαλκιδική βρεθήκαμε με τις οικογένειες της κουνιάδας και του κουνιάδου μου, καθώς και του δικού μου αδερφού. Ένα «πείραμα» αδερφιών και ξαδερφιών που δούλεψε ανέλπιστα καλά. Τα ξαδερφάκια, όλα κοντινής ηλικίας, βρέθηκαν να παίζουν μαζί, και τα αδέρφια, δηλαδή εμείς οι ενήλικες γονείς τους, να καθόμαστε και να τα χαζεύουμε χαμογελώντας με ικανοποίηση.
Πώς περνά ο καιρός… Σαν χθες μου φαίνεται που μαζευόμασταν με τον αδερφό μου και τον ξάδερφο Δημήτρη και «βασανίζαμε» την ταλαίπωρη τη θεία Μαρίκα στη Θάσο. Τι άγχος πρέπει να βίωσε αυτή η γυναίκα, έχοντας την ευθύνη της φιλοξενίας των παιδιών του αδερφού και της αδερφής της! Θυμάμαι ότι μέρος της απόλαυσης της θάλασσας ήταν και ο τρόμος στη φωνή της γλυκιάς μας θείας. Ήταν η καλύτερή μου όταν κατάφερνα το μακροβούτι μου να κρατήσει τόσο, ώστε από τη στεριά να σκέφτονται ήδη σενάρια διάσωσης. Το έχω πει και δε θα βαρεθώ να το λέω, το ένα δέκατο να μου αξιώσουν τα παιδιά μου από όσα έκανα εγώ στους δικούς μου, την έχω βάψει!
Όμως τι μακροβούτι και μπαρμπούτσαλα; τα δικά μου με το ζόρι καταφέρναμε να μπούνε στην θάλασσα. Αυτό στην αρχή του καλοκαιριού, γιατί μετά τις διακοπές μας στη Χαλκιδική απόκτησα δύο δελφινάκια ατρόμητα. Για να μην παρεξηγηθώ, το «με το ζόρι» παραπάνω είναι μόνο σχήμα λόγου, διότι ο καλύτερος τρόπος για να αποτύχεις στην αντιμετώπιση μιας φοβίας στο παιδί είναι το να το πιέσεις, κάνοντάς το να αντιδρά και να πανικοβάλλεται, επιβεβαιώνοντας τη φοβία του. Τι εννοώ;
Πέρσι το καλοκαίρι είχαμε πάει για μπάνιο με τα μικρά μου, που τότε ήταν κάτι περισσότερο από δύο χρονών. Η θάλασσα είχε λίγο κύμα, όχι όμως απαγορευτικό για να κάνουμε μπάνιο. Είχαμε τα μικρά με τα σωσίβιά τους, κάτι σαν βαρκούλες που δύσκολα ανατρέπονται, και τις φορούσαν σαν παντελονάκια. Κάποια στιγμή, όπως η κουμπάρα μας πλησίασε την ακροθαλασσιά παίζοντας μαζί με τη Χαρούλα για να τη βγάλει έξω, δε σκέφτηκε ότι πρέπει να τη σηκώσει αγκαλιά, ώστε να προσπεράσουν το σημείο που το κύμα στροβιλίζεται ενώ σκάει στην αμμουδιά. Αποτέλεσμα! η μικρή με το σωσίβιό της ανατράπηκε, χώρισαν οι δρόμοι τους και η Χαρούλα μετά από δευτερόλεπτα εμφανίστηκε στην επιφάνεια βήχοντας νερό πανικόβλητη. Αμέσως την τράβηξε στην αγκαλιά της η κουμπάρα μας. Ο φόβος της μεγάλης ενίσχυσε τον πανικό της μικρής και από τότε η Χαρούλα ούτε που ξαναπλησίασε το νερό. Ειδικά πέρσι, όσες φορές πήγαμε για μπάνιο η Χαρούλα καθόταν και έπαιζε στην άμμο.
Φέτος ο φόβος της περιορίστηκε στο κύμα. Εάν η θάλασσα ήταν «λάδι» ή εάν πηγαίναμε σε καμιά πισίνα, έμπαινε ευχάριστα και κάναμε αμάν να την ξαναβγάλουμε. Τα χειλάκια της γίνονταν μπλε-μοβ και παρ’ όλα αυτά η απάντηση στην ερώτηση «κρυώνεις;» ήταν αρνητική! Όταν όμως η θάλασσα είχε κύμα, ούτε στην άκρη άκρη δεν πλησίαζε.
Δεν την πιέσαμε. Απλώς, όποτε μπορούσαμε, ειδικά τα απογεύματα του Ιουλίου, πηγαίναμε στην πισίνα ενός θείου μας στο Ρέθυμνο. Καλλιεργήσαμε έτσι την αγάπη της για το νερό. Όταν τις Κυριακές πηγαίναμε στην παραλία, προσπαθούσαμε σταδιακά να πλησιάζουμε όλο και περισσότερο εκεί που σκάει το κύμα. Ένα παιχνίδι που βοήθησε ήταν το κυνηγητό με το κύμα. Την κρατούσα από το χέρι και πλησιάζαμε, πλησιάζαμε, πλησιάζαμε τη θάλασσα όταν ο αφρός από το κύμα «τραβιόταν» προς τα μέσα, και τρέχαμε προς την άμμο όταν ερχόταν το νέο κύμα προς τα επάνω μας. Σιγά σιγά με το παιχνίδι ήρθε η εξοικείωση, η τελική όμως θεραπεία ήταν τα ξαδέρφια της. Κυρίως μέσα από το παιχνίδι με τα μεγάλα της ξαδέρφια ήρθε η απομυθοποίηση και τελικά η αγάπη για τη θάλασσα. Όταν είδα τη μικρή μου, υπό τη χαλαρή μου επίβλεψη, να κολυμπά με τα μπρατσάκια της μόνη και αργότερα να παίζει με τα άλλα παιδιά με τα κύματα, δεν πίστευα στα μάτια μου. Πολύ γρήγορα το μόνο που μας απασχολούσε ήταν να αποφύγουμε τις παγίδες με τον κωδικό «αχινός», που ήταν ο μοναδικός κίνδυνος στις πανέμορφες και καθαρές παραλίες της Χαλκιδικής. Να τις αποφύγουμε εμείς δηλαδή, γιατί τα παιδιά δεν πάτωναν για να ανησυχούμε.
Μιλώντας για αχινούς, θυμήθηκα την αγαπημένη μου παρομοίωση όταν στο ιατρείο προσπαθώ να καθησυχάσω τους γονείς σχετικά με τη νέα γρίπη. Η απάντησή μου στην εύλογη απορία «γιατί γίνεται όλη αυτή η φασαρία, αφού ο ιός της νέας γρίπης είναι τόσο ήπιος;» είναι ότι κινδυνεύουμε από τη μεγάλη μεταδοτικότητα και όχι από τη σοβαρότητα της νόσου. Και συνεχίζω ξεδιπλώνοντας το συλλογισμό μου:
Εάν πατήσουμε έναν αχινό, οι περισσότεροι θα πονέσουμε λίγο εκείνη τη στιγμή και τίποτα παραπάνω. Κάποιοι ίσως ψάξουν ανακούφιση σε σπιτικά μαντζούνια όπως λάδι ή ξύδι. Κάποιοι ίσως προσπαθήσουν να βγάλουν μόνοι τους τα αγκάθια με μια καμένη-καυτηριασμένη βελόνα ή να ζητήσουν τη βοήθεια κάποιου χειρουργού. Κάποιοι μπορεί να παρουσιάσουν τοπικά έντονη αντίδραση και να χρειαστεί να βάλουν κάποια κρέμα ή μέχρι και να πάρουν αντιβίωση ή κάποια άλλη αγωγή από το στόμα. Κάποιοι μπορεί να πάθουν μέχρι και οστεομυελίτιδα, και ειδικά εάν έχουν κάποιο χρόνιο πρόβλημα όπως ζαχαρώδη διαβήτη, μπορεί μέχρι και να χάσουν το πόδι τους! Κάποιοι τέλος, πολύ σπάνια, μπορεί μέχρι και να πεθάνουν! Ίσως επειδή υποτίμησαν τη ζημιά που τους έκανε ο αχινός, οπότε η μόλυνση επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό, ή ίσως επειδή, ακόμα σπανιότερα, παρουσίασαν κάποια έντονη αλλεργική αντίδραση. Για φανταστείτε λοιπόν τι θα γινόταν εάν περισσότεροι από έξι εκατομμύρια Έλληνες πατούσαν έναν αχινό… Σαν να βλέπω τα πρωτοσέλιδα, «Και άλλος ακρωτηριασμός ποδιού σαραντάχρονου μετά από τσίμπημα αχινού!». Ξαφνικά θα αντιμετωπίζουμε τους έρημους τους αχινούς σαν εξωγήινα τέρατα με θανατηφόρες ιδιότητες αντί απλώς να αποφεύγουμε να τους πατάμε.
Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και με τη νέα γρίπη. Πρέπει απλώς να προσπαθήσουμε να μην αρρωστήσουμε. Αν τελικά την… «πατήσουμε» και «γριπιαστούμε», να φροντίσουμε τον εαυτό μας και τα παιδιά μας όπως σε κάθε άλλη ίωση. Χρειάζεται ξεκούραση, καλό φαγητό, ανακουφιστική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και αναζήτηση ιατρικής βοήθειας εάν κάτι αρχίζει να στραβώνει και η εικόνα μας δεν είναι πια αυτή μιας γριπούλας, ώστε να προλάβουμε τις πιθανές επιπλοκές. Ασφαλώς, η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη, και όταν εμείς οι παιδίατροι μιλάμε για πρόληψη μιας αρρώστιας, το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι το εμβόλιο. Και ερχόμαστε στη δεύτερη καυτή πατάτα της επικαιρότητας…
Το εμβόλιο της εποχικής γρίπης (όχι της πανδημίας) συνιστούμε κάθε χρόνο να γίνεται στις ευπαθείς ομάδες, δηλαδή σε αυτούς που κινδυνεύουν περισσότερο εάν νοσήσουν από γρίπη. Σε αυτές τις ομάδες συμπεριλαμβάνονται οι έγκυες γυναίκες (κακώς δε γίνεται τόσα χρόνια από τους γυναικολόγους στην Ελλάδα!) και τα παιδιά από 6 μηνών μέχρι 5 χρονών. Είμαι σίγουρος ότι διαβάζω τη σκέψη πολλών από εσάς: «καλά εντάξει! να κάνουμε αυτό της εποχικής γρίπης, όμως το άλλο το καινούργιο της πανδημίας δεν πρόκειται να το κάνω ούτε εγώ και σίγουρα δε θα το κάνω στα παιδιά μου!».
Εδώ θυμάμαι μια άλλη ιστορία, αυτή του Καποδίστρια με τις πατάτες. Περισσότερο από έναν αιώνα πριν, ο έρημος ο Καποδίστριας έφερε από τη λατινική Αμερική ένα πλοίο με πατάτες ώστε να εξασφαλίσει για τους Έλληνες φθηνή και καλής ποιότητας τροφή. Οι συμπατριώτες του όμως σνόμπαραν το «νέο φρούτο» και έτσι το φορτίο κινδύνευε να σαπίσει. Η έμπνευση του έξυπνου πολιτικού ήταν να προσποιηθεί ότι κρύβει τις πατάτες σε μια φρουρούμενη αποθήκη σαν κάτι υπερπολύτιμο. Επίτηδες είχε αφήσει ένα σημείο αφύλαχτο, από όπου οι κουτοπόνηροι Έλληνες φρόντισαν να «εξαφανίσουν» τις πατάτες. Οι σύγχρονοι πολιτικοί έπαιξαν το παιχνίδι της ψυχολογίας του ελληνικού λαού με κάπως αντεστραμμένους όρους και σίγουρα με τελείως διαφορετικές ηθικές προτεραιότητες.
Ο πρωθυπουργός μας ανέξοδα υποσχέθηκε εμβολιασμό με το νέο εμβόλιο κατά της πανδημίας σε ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες. Έγινε είδηση παγκοσμίως, γιατί κάποιοι παίρνουν στα σοβαρά αυτά που λένε οι πρωθυπουργοί! Η είδηση βέβαια συμπεριλάμβανε και την απορία «πού θα βρει η Ελλαδίτσα δώδεκα εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου ή, ακόμα χειρότερα, τις διπλάσιες, αν χρειαστούν δύο δόσεις για ικανοποιητική ανοσία!». Η απάντηση ήρθε ακόμα μια φορά μέσω ενός κατά τη γνώμη μου ανήθικου παιχνιδιού με την ψυχολογία του Έλληνα. Αρχίζει να εξαπλώνεται η φήμη ότι: «θα χορηγήσουμε δωρεάν το εμβόλιο σε όλους, όμως πρώτα θα πρέπει να υπογράψετε ότι παίρνετε την ευθύνη γιατί το εμβόλιο είναι… καινούργιο!».
Και η πονηριά του Έλληνα αρχίζει τα σενάρια. «Να δεις που θέλουν να το δοκιμάσουν σε εμάς και μετά να το κάνουν και σε άλλους…», «γιατί στα άλλα εμβόλια δε με βάζουν να υπογράψω;».
Σας πληροφορώ ότι οι Αμερικάνοι έχουν παραγγείλει 195 εκατομμύρια δόσεις από το καινούργιο εμβόλιο και, πιστέψτε με, οι πρώτες δόσεις θα πάνε πρώτα σε αυτούς, μια που είναι πολύ καλύτεροι πελάτες των φαρμακοβιομηχανιών. Σε εμάς θα έρθουν αργότερα (ελπίζω όχι πολύ αργότερα) και αμφιβάλλω εάν θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε περισσότερα από 2 με 3 εκατομμύρια δόσεις, όσες περίπου δηλαδή και οι δόσεις για το εμβόλιο της εποχικής γρίπης. Τι θα γίνει λοιπόν; Απλώς οι Έλληνες στην πλειοψηφία τους αποφάσισαν ήδη ότι δε θα κάνουν το πανδημικό εμβόλιο. Άρα, ακόμα και αυτές οι πρώτες δόσεις, όπως θα παρουσιαστούν, θα φτάσουν και θα περισσέψουν. Ευτυχώς που ήρθαν οι εκλογές και ίσως οι πολιτικοί αφήσουν την ιατρική στους ιατρούς και όχι στα μπαλκόνια.
Προσωπικά, φέτος θα κάνω για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά το εμβόλιο της εποχικής γρίπης στα παιδιά μου, ενώ στον εαυτό μου το κάνω κάθε χρόνο από όταν κυκλοφόρησε στην Ελλάδα (ανήκω σε ομάδα υψηλού κινδύνου λόγω επαγγέλματος). Οι Αμερικανοί μέχρι πριν 2 χρόνια εμβολίαζαν όλα τα παιδιά τους από 6 μηνών μέχρι 5 χρονών, θεωρώντας τα ομάδα υψηλού κινδύνου. Από πέρσι εμβολιάζουν όλα τα παιδιά και τους εφήβους από 6 μηνών μέχρι και 18 χρονών. Όταν οι Αμερικανοί εμβολιάζουν σε τόσο μεγάλο ηλικιακό φάσμα, σημαίνει ότι εμβολιάζονται εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι κάθε χρόνο. Δεν μπορώ λοιπόν να σκεφτώ πιο δοκιμασμένο εμβόλιο.
Α! και να σας πω ένα μυστικό; Η τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για να κατασκευαστεί το πανδημικό εμβόλιο είναι ίδια με αυτή του εμβολίου της εποχικής γρίπης. Η ασφάλειά του λοιπόν θα είναι αντίστοιχη.
Η ώρα πέρασε! Φοβάμαι μήπως δεν προλάβω να υλοποιήσω την προεκλογική μου υπόσχεση και δεν αναρτήσω έγκαιρα το σημερινό ποστ. Βιάζομαι! Ανοίγω το κομπιούτερ και μπαίνω στο διαδίκτυο. Προσπάθησα να ανεβάσω την ανάρτηση, όμως δεν μπόρεσα να κρατηθώ… έριξα μια ματιά στις άλλες σελίδες Internet που άνοιξαν αυτόματα: «Δύο σχολεία έκλεισαν στα Χανιά λόγω κρουσμάτων της νέας γρίπης, ανεβάζοντας το σύνολο σε όλη την Ελλάδα στα έξι». Δε γίνεται να μην αναφέρω τους συνειρμούς που μου γεννήθηκαν από το μαντάτο…
Τα σχολεία πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά. Πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι για αυτό. Εκτός από το ρόλο τους στη διαπαιδαγώγηση και στη μόρφωση των παιδιών, αποτελούν και άρρηκτο κομμάτι της δομής της κοινωνίας μας. Εάν κλείσουν τα σχολεία, τα παιδιά πού θα πάνε; Σε παιδότοπους, σε πάρτι ή σε φροντιστήρια; Τότε γιατί να κλείσουμε εξ αρχής τα σχολεία; Το πρόβλημα είναι ο συγχρωτισμός, όχι το σχολείο ως κτίριο.
Από την άλλη, η πανδημία μπορεί να κρατήσει ένα ή ακόμα και δύο χρόνια. Τι θα κάνουμε με τα παιδιά με κλειστά τα σχολεία; Τι θα γίνει η μόρφωσή τους αλλά και τι θα γίνει και με την επίβλεψή τους; Οι περισσότεροι γονείς δουλεύουν, οπότε ποιος θα προσέχει τα βλαστάρια μας; Πρέπει να προσπαθήσουμε μαζί, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων και οι σύλλογοι δασκάλων ή καθηγητών, ώστε τα σχολεία να παραμείνουν ανοιχτά. Ειδικά τη στιγμή που τα παιδιά στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν κινδυνεύουν, ακόμα και αν την «πατήσουν» και «γριπιαστούν».
Φέτος είναι ευκαιρία να αλλάξουμε νοοτροπία σε κάποια θέματα. Να ρίξουμε λίγο βάρος στη σωστή υγιεινή. Να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να πλένουν τα χεράκια συχνά, να σκεπάζουν το πρόσωπό τους όταν βήχουν ή φταρνίζονται, να χρησιμοποιούν χαρτομάντιλα και να τα πετάνε στα σκουπίδια μετά. Με τρελαίνει η Χαρούλα όταν με παρατηρεί, αν ξεχνιέμαι και πάω να της δώσω πεταχτό φιλάκι στο στόμα: «Όχι στο στόμα μπαμπά! Μόνο στο μαγουλάκι…». Της το έμαθαν στον παιδικό σταθμό και εγώ, αφού της ζητήσω συγγνώμη και της πω ότι έχει δίκιο, συμβιβάζομαι με μια φιλούμπα στο κούτελο.
Για να επιστρέψω λίγο στο κλείσιμο των σχολίων και των παιδικών σταθμών. Είναι προτιμότερο να κρατάμε τα παιδιά μας λίγο πιο εύκολα στο σπίτι όταν κάνουν πυρετό, ώστε να μειώσουμε την πιθανότητα να διασπείρουμε τη γρίπη. Αν τελικά στέλνουμε τα παιδιά μας ακόμα και με πυρετό, επειδή δεν έχουμε πού να τα αφήσουμε, θα καταλήξει να κλείσει ο παιδικός ή το σχολείο για τουλάχιστον μια εβδομάδα και τότε το πρόβλημα του «baby-sitting» θα γίνει εντονότερο για όλους. Όλα αυτά όμως δε δικαιολογούν με τίποτα τις υπερβολές. Δεν μπορεί με κάθε φτάρνισμα ή βήξιμο ενός παιδιού να ορμά στην αίθουσα ειδικό συνεργείο, να απομονώνουν το παιδάκι, να καλούν τους γονείς του να παραλάβουν το… «μίασμα» και να μην το επιστρέψουν εάν δεν έχουν πιστοποιητικό από το γιατρό του ότι δεν έχει τη γρίπη!
Έχω εξετάσει παιδιά σχολικής ηλικίας στο ιατρείο με συμπτώματα γρίπης και με έκπληξη τα βλέπω να βάζουν τα κλάματα τρομοκρατημένα και μόνο στο άκουσμα της λέξης «γρίπη». Ξέρω ότι στην επιστροφή τους στο σχολείο τα αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα, και όλοι γνωρίζουμε πόσο σκληρά μπορούν να γίνουν τα παιδιά! Παιδιά 5ης και 6ης δημοτικού, σε σχολείο που πήγα για ενημέρωση, ρωτούσαν πολύ σοβαρά αν θα πεθάνουν! Υπερβολές, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με ψυχούλες, δεν τιμούν τον πολιτισμό μας.

Mια τελευταία ιστορία, γιατί ξέφυγα πολύ από το κλίμα του blog. Από μήνες ήθελα να σας διηγηθώ την ιστορία με τον Ερμή και την αγαπημένη του Όλια, την κουμπάρα μας που ανέφερα και παραπάνω. Η Όλια έχει την κάκιστη συνήθεια του καπνίσματος. Επειδή το σπίτι μας είναι αυστηρώς «άκαπνο», αναγκάζεται να βγαίνει στην αυλή για να καπνίσει. Βλέποντάς την λοιπόν ο Ερμής πριν από σχεδόν ένα χρόνο (τότε ήταν κάτι λιγότερο από τριών χρονών) να ξαναμπαίνει στο σπίτι αφού ικανοποίησε την καπνιστική της ανάγκη, τη ρωτάει όλο απορία:
«Έφαγεθ το τιγάρο θου;» (μτφ. «έφαγες το τσιγάρο σου;»).
Η σοφία του παιδιού! Σου λέει, να το αναπνέει αποκλείεται. Τι το κάνει και εξαφανίζεται; Το τρώει!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Μια προεκλογική ιστορία!!

Αν και νιώθω άσχημα που έχουν περάσει 2μήνες χωρίς να γράψω κάτι. Αν και έχω έτοιμη ανάρτηση με αναφορά στην πανδημία γρίπης, το εμβόλιο αλλά και το άνοιγμα των σχολείων. Αν και έχω πολλές φορές υποσχεθεί να μην ξεφεύγω από την παιδιατρική θεματολογία στο blog, δεν μπορώ να μην πετάξω μια προεκλογική σφήνα.
Σαν γνήσιος Έλληνας πριν από εκλογές, σας υπόσχομαι την επόμενη των εκλογών, την νέα ανάρτηση.

Ακολουθεί μια ιστοριούλα που μου ήρθε με mail:

"Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:

- "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;"

Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:

- "Δεν είμαι σίγουρη."

- "Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "θα κάνουμε το...εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις."

Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ.

Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.

Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.

Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος.

Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τη ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.

Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:

- "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση."

Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση.

Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς.

Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:

"Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν."

Και ο Διάβολος της απαντά:

"Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία,σήμερα μας ψήφισες!!!"

Καλή εβδομάδα και καλά μυαλά!

Πνευμονία, με ή χωρίς την πανδημία της γρίπης των χοίρων

Μέρος του πακέτου «ζωή στην επαρχία», και δη στο Ρέθυμνο, είναι και οι εύκολες αποδράσεις από την καθημερινότητα. Σε λιγότερο από μια ώρα βρίσκεσαι σε μια μοναδικής ομορφιάς παραλία του νότου. Χαζεύεις το Λιβυκό πέλαγος, με σκέψεις «τι θέλει ο άνθρωπος για να νιώσει ευτυχισμένος…»
Το έχουμε ψιλοκαθιερώσει από πέρσι. Ξεκλέβουμε μια Πέμπτη μαζί με την Παρασκευή της, τις κολλάμε στο Σαββατοκύριακο και κάνουμε διακοπές.

Ο νόμος του Μέρφι: Τετάρτη βράδυ η Χαρούλα με πυρετό.
Δεν μασάμε! Έτσι και αλλιώς, δεν θα πάμε στην άκρη του κόσμου. Σε δωμάτια που έχουν μέχρι και κλιματισμό θα μένουμε και ένα φαρμακείο με τα απαραίτητα το πήραμε. Εντάξει, το παραδέχομαι, το ότι θα έχουμε και τον παιδίατρο μαζί μας έπαιξε κάποιο ρόλο. Τον πιο σημαντικό ρόλο όμως, τον έπαιξε η Χαρά και η γενική της κατάσταση. Μέσα στην νύχτα έκανε άλλο ένα πυρετό μέχρι κάτι περισσότερο από 39ο, το πρωί όμως κουτσοήπιε το γάλα της και κυρίως είχε καλή διάθεση. Προφανώς, δεν θα έφευγα για διακοπές με το μικρό μου καταβεβλημένο να ψήνεται στον πυρετό.
Να ομολογήσω, ότι ενώ πήρα τα σύνεργά μου μαζί, στηθοσκόπιο, ωτοσκόπιο κλπ, τελικά δεν την εξέτασα. Ούτε την Χαρά, ούτε τον Ερμή!
Η πρώτη μέρα πέρασε με άλλο ένα πυρετό από την Χαρούλα, σχετική ανορεξία, λίγο βήχα και πολύ μύξα. Η θάλασσα βοήθησε να ανοίξουν οι κρουνοί της μύτης ή μάλλον των «μυτών». Ο Ερμής δεν άργησε παρά λίγες ώρες να ακολουθήσει στην συμπτωματολογία την αδερφή του. Υγρός βήχας, κυρίως όταν έτρεχαν ή όταν έπεφταν για ύπνο, καταρροή και το βραδάκι πυρετό. Η Χαρά, στην φάση που ο Ερμής ήθελε να κουρνιάζει κάτω από την σκιά και να μην πλησιάζει την θάλασσα, είχε μεταμορφωθεί σε αεικίνητο. Όσο δεν έπαιξε, έτρεξε, έφαγε την πρώτη μέρα των διακοπών, τα έκανε την δεύτερη και την τρίτη. Για να κρατάμε όμως τις ισορροπίες, ο Ερμής πέρασε δυσκολότερα αυτές τις μέρες. Έκανε τα πυρετικά κύματα μέχρι 39, που ευτυχώς υποχωρούσαν εύκολα με το αντιπυρετικό. Κοιμόταν περισσότερο και έπαιζε λιγότερο. Στον βήχα και την μύξα ο ανταγωνισμός ήταν ομολογώ σκληρός. Μην φαντάζεστε τρομερά πράγματα. Όταν λέω «κοιμόταν περισσότερο και έπαιζε λιγότερο», εννοώ ότι τον έπαιρνε πρώτον ο ύπνος στην σκιά της τέντας στην παραλία και ειδικά την τελευταία μέρα δεν πλησίασε την θάλασσα. Κατά τα άλλα το κέφι του και η όρεξη παραμένανε σε ικανοποιητικά επίπεδα.
Μερικές μικρές άφθες στην άκρη της γλώσσας τον δυσκόλευαν να φάει. Προσπάθησα να τον ανακουφίσω φτιάχνοντας ένα γιατροσόφι με χαμομήλι και μαγειρική σόδα, όμως δεν μπορώ να έχω την απαίτηση από ένα 3χρονο να κάνει μπουκώματα, όπως λένε και οι οδοντίατροι. Έτσι, μην αντέχοντας να τον βλέπω να γκρινιάζει φράζοντας το στοματάκι του μετά από κάθε μπουκιά, αναγκάστηκα να αυτοσχεδιάσω. Πήρα ένα μικρό μπωλάκι με παγάκια και έδινα στον μικρό μου να γλείψει λίγο πάγο πριν την μπουκιά και σε κάποιες περιπτώσεις, αμέσως μετά. Του μούδιαζε λίγο την άφθα και του επέτρεπε να φάει, ενώ όταν κάτι αλμυρό ή πικάντικο τον ερέθιζε, το παγάκι βοηθούσε στο να το απομακρύνουμε. Το μεσημεριανό μεταμορφώθηκε σε ένα τελετουργικό, ένα παιχνίδι, με τον μικρό μου να βγάζει την γλωσσούλα του και να με προστάζει ψευδά «κι άλλο αγγουράκι μπαμπά» εναλλάξ με «κι άλλο παγάκι μπαμπά». Όταν κουράστηκε από την προσπάθεια και ξεγέλασε την πενιχρή του πείνα, ήρθε ο καλύτερος σύμμαχος για τον γονιό αλλά και για το παιδί, όταν το τελευταίο έχει στοματίτιδα: το παγωτό! Έχει γάλα, αυγό και ζάχαρη, είναι κρύο και γλυκό, το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα περισσότερα παιδιά τρελαίνονται για παγωτό.
Αυτή που ήταν όντως εντυπωσιακή στην ανάρρωση ήταν η Χαρούλα. Η παρέα δεν πίστευε ότι αυτή η τσιλιβήθρα έτρωγε τόσο πολύ. Σε κάποια στιγμή, απογευματάκι ήταν, μόλις είχαμε γυρίσει από το μπάνιο χάνουμε για λίγο την Χαρούλα για να την δούμε να εμφανίζεται μαζί με την απορημένη κυρία Μαρία: «μου ζήτησε μακαρόνια με τυρί!». Λίγα λεπτά αργότερα, στο τραπεζάκι όπου άλλοι από την παρέα απολάμβαναν ένα χυμό ή ένα δροσερό καφέ γεμίζοντας τα πνευμόνια τους θαλασσινή αύρα με θέα το απέραντο γαλάζιο, η μικρή μου, μπούκωνε μακαρόνια με τυρί, ξεπλένοντας τα με δροσερό νερό.
Την σκυτάλη της όρεξης πήρε ο Ερμούλης την επόμενη της επιστροφής μας. Όταν πήρα στον παιδικό σταθμό να ρωτήσω αν είναι καλά, η Λίτσα, η αγαπημένη τους «δαθκάλα» με αποστομώνει: «με δουλεύεις ρε Νίκο, όταν είμασταν έξω στην αυλή με ρώταγε πότε θα πάμε μέσα για να φάμε και μετά έφαγε δύο πιάτα…». Είχε απυρετήσει από την προηγούμενη, ο βήχας και η καταρροή είχαν μειωθεί αισθητά και η διάθεση για παιχνίδι μαζί με την όρεξη για φαγητό είχαν επιστρέψει.
Οι επόμενες μέρες, σιγά-σιγά μας επανέφεραν στους ρυθμούς της καθημερινότητας. Τρεις μέρες μετά την επιστροφή μας, ο Ερμής και η Χαρά, χαίροντας άκρας υγείας υποδέχθηκαν τον παππού και την γιαγιά. Οι γονείς μου, ήρθαν να μας δούνε και να μας βοηθήσουν για μερικές μέρες.
Ο νόμος του Μέρφι χτύπησε αυτή την φορά τους δικούς μου. Ή μήπως τον μικρό μου. Δεν πρόλαβαν να χαρούν και να φτύσουν για να μην τα ματιάσουν τα πιτσιρίκια μας και ο Ερμής ξανάρχισε τον πυρετό.
Το πρώτο 24ωρο πυρετού, δύσκολα μπορείς να βρεις την αιτία του. Ο οργανισμός μας δεν προλαβαίνει να αντιδράσει και συνήθως, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε αν το πρόβλημα βρίσκεται στο αναπνευστικό, στο φάρυγγα ή στο γαστρεντερικό. Άσε που συχνά, μετά το πρώτο 24ωρο, ο πυρετός υποχωρεί και το παιδί είναι ήδη καλύτερα. Αυτό ακριβώς έγινε στις διακοπές μας και για αυτό δεν χρειάστηκε καν να εξετάσω τα μικρά μου. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν λίγο διαφορετικά αυτή την φορά.
Παρασκευή βράδυ ήρθαν οι δικοί μου, το ίδιο βράδυ ήρθε και ο πυρετός στον Ερμή. Το Σάββατο, το περάσαμε σχετικά καλά. Έκανε πυρετό, όχι πολύ υψηλό, εκεί μέχρι κάτι πάνω από 39, άρχισε και πάλι ένα παραγωγικό-υγρό βήχα. Την Κυριακή μας βρήκε και πάλι με πυρετό, ενώ ο βήχας άρχισε να γαργαλά και τον λαιμό της Χαρούλας.
«Ωραία!» σκέφτηκα. «παρόμοια συμπτώματα, και στα δύο παιδιά, το πιθανότερο είναι ότι αρπάξανε κάποια καινούργια ίωση στον παιδικό». Παρόλα αυτά, δεύτερη μέρα πυρετού, το παιδί δικαιούται να εξεταστεί. Έτσι και έγινε.
Μακάρι να ήσασταν από μια μεριά να απολαύσετε τον μικρό μου ασθενή, να παίρνει βαθιές ανάσες, να γυρίζει από την μία και μετά από την άλλη για να του δω τα αυτάκια, να ανοίγει καλά το στόμα ώστε να μην χρειαστεί «ξυλάκι» και στο τέλος να ξαπλώνει υπομονετικά για να του ψηλαφίσω την κοιλίτσα: «Ουδέν το παθολογικό από την αντικειμενική εξέταση των συστημάτων». Το μόνο σύμπτωμα εκτός από τον πυρετό, ήταν ο παραγωγικός βήχας. Ίδιος με αυτόν της Χαράς. Και η Χαρά εξίσου συνεργάσιμη. Και στην Χαρά «ουδέν παθολογικό από την αντικειμενική εξέταση των συστημάτων». Όλα έδειχναν ότι πρόκειται για ένα απλό κρυολόγημα, με την Χαρούλα να το περνά ηπιότερα.
Ο πυρετός του Ερμή άρχισε να υποχωρεί την τρίτη μέρα, όμως η όρεξη και η διάθεση δεν έλεγαν να επανέλθουν. Ακούγεται παράδοξο, όμως παρόλο που ο πυρετός δεν πλησίαζε καν το 38,5, αυτό που με ανησύχησε ήταν αυτό που αποτελεί «κώδωνα κινδύνου» στο ιατρείο. Το παιδί, δεν ήταν το παιδί μου. Δεν είχε όρεξη για παιχνίδι, ήθελε συνέχεια να είναι ξαπλωμένος και σχεδόν όλη την ημέρα κοιμόταν. Ήρθε ξανά και ο πυρετός. Ένας δύσκολα υφέσιμος πυρετός, που το αντιπυρετικό δεν έμοιαζε να τον πτοεί! Ήρθε ξανά και ο παιδίατρος.
Ο μικρός μου ασθενής παραδόξως, δεν ήταν το ίδιο συνεργάσιμος. Ήταν μάλλον κουρασμένος. Παρόλα αυτά όμως, οι τρίζοντες στην δεξιά βάση του πνεύμονά του ήταν εκεί…
Ήρθε η ώρα να χρησιμοποιήσω το πολύτιμο μου όπλο. Μετά από κοντά τριάμισι χρόνια ζωής, ήρθε η ώρα της πρώτης μας αντιβίωσης.
Η δεύτερη ίωση επισκέφτηκε τον Ερμή νωρίς. Δεν είχε προλάβει να συνέλθει καλά-καλά από την προηγούμενη και ο οργανισμός του ήταν εξασθενημένος. Ενώ την Κυριακή η μάχη έγερνε προς τον Ερμή, οι ισορροπίες ανατράπηκαν και σε λιγότερο από 2ημέρες, κάποιο από τα μικρόβια άρχισε να κερδίζει. Βρήκε τις κατάλληλες συνθήκες, βήχας με φλέματα στο αναπνευστικό, μειωμένη όρεξη και εξαντλημένος οργανισμός από την προσπάθεια να νικήσει τον ιό (δεύτερο στο καπάκι…), δεν ήταν πλέον και τόσο δύσκολος αντίπαλος.
Αυτό που έζησα με τον Ερμή είναι και η βασική μου έγνοια για την πανδημία.

Δεν φοβάμαι τον ιό της νέας γρίπης, τον γνωστό και ως ΑΗ1Ν1 ή με τα politicaly incorrect παρατσούκλια ιό της γρίπης του Μεξικού ή της γρίπης των χοίρων . Φαίνεται να είναι αξιοπρεπής και γόνος καλής οικογενείας. Ποιος θα το περίμενε από τα γουρούνια να δημιουργήσουν ιό από …«τζάκι», ευγενικό και με τρόπους σε όποιον τον φιλοξενήσει. Το λέω χωρίς διάθεση μαύρου χιούμορ. Πιστεύω ότι, αν η πανδημία οφειλόταν στο ξαδερφάκι του ιού της νέας γρίπης, αυτού δηλαδή της γρίπης των πτηνών, τα πράγματα θα ήταν δραματικά για την ανθρωπότητα. Ο ιός των χοίρων, μπορεί να έχει μεγάλη μεταδοτικότητα, όμως όταν τον κολλήσεις, περνάς απλά μια σχετικά ήπια γρίπη.
«Γιατί λοιπόν τόση φασαρία;» θα αναρωτηθείτε.
Η φασαρία γίνεται αφενός για το φόβο μήπως ο ιός με την τόσο μεγάλη μεταδοτικότητα, αλλάξει τροπάρι και αγριέψει. Φοβόμαστε δηλαδή, μήπως στην διαδρομή του από άνθρωπο σε άνθρωπο χάσει από την ευγένεια του, γνωρίσει την κακία που μας δέρνει, και αποφασίσει να μας μοιάσει. Να μεταλλαχθεί και γίνει σκληρότερος.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα κρύβεται πίσω από το «αφετέρου».
Η φασαρία γίνεται αφετέρου για το φόβο μήπως η κοινωνία μας δεν αντέχει την πανδημία, ακόμα και αν αυτή προέρχεται από έναν ευγενή ιό. Φανταστείτε την ιστορία που σας διηγήθηκα με τον δικό μου γιό, σε κλίμακα χιλιάδων παιδιών, ενηλίκων, εγκύων ή ηλικιωμένων. Θα ανιχνεύσουμε έγκαιρα πότε θα βρει την ευκαιρία κάποιο μικρόβιο να αναπτυχθεί και να προκαλέσει πνευμονία, ωτίτιδα ή ακόμα και μηνιγγίτιδα. Μετά το πρώτο εικοσιτετράωρο πυρετού, ακόμα και αν η γρίπη γίνει καθημερινότητα, οφείλει ο ασθενής να εξεταστεί από το γιατρό. Για να το κάνω λίγο πιο δραματικό, ακόμα και αν μόλις έχει εξεταστεί κάποιος, αλλάξει η κλινική εικόνα και φανούν σημεία επιδείνωσης, πρέπει να επανα-εξεταστεί.

Πως θα γίνουν όμως όλα αυτά όταν για παράδειγμα το νοσοκομείου του Ρεθύμνου, που εφημερεύει καθημερινά, σε νομό με 80.000 κατοίκους, οι οποίοι σχεδόν διπλασιάζονται το καλοκαίρι με τους τουρίστες, έχει στην παθολογική κλινική ΤΡΕΙΣ ειδικούς γιατρούς! Όταν οι ηλικιωμένοι με πυρετό, ή οι χρόνιοι ασθενείς απορυθμιστούν αλλά και οι νεότεροι τρέμουν στον πυρετό της γρίπης, και αρχίσουν να συνωστίζονται κατά δεκάδες πως θα αντέξει το σύστημα; Αυτοί οι τρεις γιατροί δεν έχουν δικαίωμα για διακοπές, για οικογένεια, ακόμα και για να αρρωστήσουν… Όλα αυτά, με την ηγεσία του υπουργείου που μοιάζει ότι ζει σε άλλη χώρα, να διατυμπανίζει ότι όλα είναι υπό έλεγχο και τα νοσοκομεία όλης της χώρας είναι πλέον αναφοράς, εξοπλισμένα με 1000 κρεβάτια και έτοιμα να αντιμετωπίσουν ακόμα και βαριά περιστατικά γρίπης. Λες και τα κρεβάτια θα εξετάζουν και θα δίνουν αγωγή στους ασθενείς.
Η μόνη επιστημονική απάντηση στο πρόβλημα είναι η ενημέρωση για να αποφύγουμε τον πανικό και να μειώσουμε τις πιθανότητες για μοιραίες παρενέργειες. Για αυτό σας γράφω αυτές τις γραμμές, για αυτό την Τετάρτη 22 Ιουλίου, στις 7:30μμ. διοργανώνουμε ομιλία στο Ωδείο της Παλιάς πόλης του Ρεθύμνου, με καθηγητές λοιμωξιολόγους, παιδιών και ενηλίκων, για αυτό μαζεύω γκρουπάκια δέκα-δέκα τους γονείς και τους ενημερώνω στο ιατρείο και για αυτό σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά και σε αυτά που έγραψα για την γρίπη στην ιστοσελίδα μου.
Ο Ερμούκος μου είναι περδίκι. Ήδη από την δεύτερη μέρα αντιβίωσης γύρισε στον παιδικό σταθμό, στο παιχνίδι και στον παλιό καλό του εαυτό. Πρόλαβα την επιπλοκή στην γέννησή της και όλα πήγαν καλά.
Τι θα γινόταν όμως αν με σύμβουλο τον πανικό, δεν ακολουθούσα την σειρά: εξέταση στο 2ο 24ωρο και επανεξέταση όταν άλλαξε η κλινική εικόνα;
Προχθές το πρωί, στις 8:10 χτυπά το τηλέφωνο. Ήταν μια μητέρα που περίμενε ήδη έξω από το ιατρείο, ρωτώντας με, τι ώρα θα πήγαινα. Όταν ρώτησα τον λόγο, μου εξήγησε ότι το 6χρονο αγοράκι της, εδώ και περίπου δύο μέρες, έκανε δύο φορές την μέρα πυρετό μέχρι 38 και είχε λίγο μπούκωμα. Συνήθως, ο μικρός της όταν κρυώσει κάνει πολύ ψηλό πυρετό και πιο συχνά, οπότε αυτή ήταν μια ασυνήθιστη εικόνα. Η μητέρα πήρε άδεια από την δουλειά της και στήθηκε έξω από το ιατρείο να με περιμένει, μήπως και αυτό που έχει το παιδί της είναι αυτή η γρίπη που λέει η τηλεόραση. Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή της όταν με άκουσε να της το εύχομαι και μάλιστα να επιχειρηματολογώ επιστημονικά υπέρ του να περάσει έτσι ήπια την γρίπη και μετά να έχει ανοσία για μια ζωή. Την καθησύχασα, και η γυναίκα γύρισε στην δουλειά της, ενώ ο πιτσιρικάς απυρέτησε την ίδια μέρα και το πιθανότερο, δεν πέρασε την νέα γρίπη.
Όπως έχω γράψει και σε άλλο ποστ, σχετικά με την μηνιγγίτιδα, ο ιατρός εξετάζει τον ασθενή για 20 λεπτά με μισή ώρα, και βασίζει τα δεδομένα για την διάγνωση στην κλινική εικόνα της συγκεκριμένης στιγμής. Εάν η κλινική εικόνα αλλάξει, αλλάζουν τα δεδομένα και πιθανά αλλάζει και η διάγνωση. Δεν κουράζομαι να λέω στους γονείς στο ιατρείο, «είσαστε τα αυτιά και τα μάτια μου στο σπίτι, αν αλλάξει κάτι επικοινωνήστε ξανά μαζί μου». Εάν εξετάσω ένα 6χρονο αγοράκι, μέσα στην τρελή χαρά, με ηπιότατα συμπτώματα ίωσης του ανώτερου αναπνευστικού, και περιγράψω αυτά ακριβώς στην μητέρα, αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνη μπορεί να κοιμάται ήσυχη ότι τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί.
Πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι, ενημερωμένοι και να κοιτάμε πάντα το καλό του παιδιού και όχι της ψυχολογίας μας.

Ελπίζω, ο ιός να παραμείνει ευγενικός μαζί μας και να μην χρειαστεί να ζήσουμε το "μη ...χοίρων βέλτιστον".
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Βόλτα στο σούπερ μάρκετ

Σάβατο πρωί, η καλή μου στην δουλειά και εγώ με τα παιδιά. Η καλύτερή μου!

Στην αρχή χαζεύουν για λίγο στην τηλεόραση, παιδικά. Όχι για πολλή ώρα. Μόνο όσο χρειάζομαι για να φτιάξω ένα καφέ και να κάτσω λίγο μπροστά από την οθόνη του κομπιούτερ μου. Μέχρι να ξυπνήσω δηλαδή για τα καλά και να απαντήσω στην αλληλογραφία μου. Τώρα που το γράφω πολύ σοφιστικέ μου ακούγεται…
Σε λιγότερο από μια ώρα λοιπόν, ντυνόμαστε, βάζουμε αντιηλιακό, το καπέλο μας και μια και δυό να ‘μαστε στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Αυτό που για άλλους ακούγεται εφιάλτης, για εμένα είναι από τις καλύτερες ασχολίες μου με τα δίδυμα. Είναι οι βοηθοί μου. Παίρνουν από ένα καλαθάκι με ρόδες (μπλε του Ερμή και κόκκινο της Χαρούλας), εγώ προπορεύομαι και τα μικρά μου με ακολουθούν. Ότι χρειάζομαι, το παίρνω από τους πάγκους και το δίνω μια στον ένα και μια στην άλλη. Από μικρά τα έχω μάθει να μην παίρνουν τίποτα από μόνα τους. Όποτε το δοκίμαζαν, με απόλυτο τρόπο, τους έλεγα «πήγαινε το πίσω εκεί που το βρήκες γρήγορα!». Ακόμα και αν ήταν κάτι που ίσως χρειαζόμασταν, αν και τις περισσότερες φορές ήταν κάτι τελείως άχρηστο που απλά τους γυάλισε. Τους επέβλεπα καθώς το επέστρεφαν εκεί από όπου το πήραν και τους επιβράβευα άμεσα με κάτι του στυλ: «μπράβο! Είσαι ο καλός μου βοηθός και εγώ θα σου έχω μια έκπληξη». Όντως, φεύγοντας φρόντιζα να κάνω μια στάση για κάτι μικρό, συμβολικό, έτσι για να τους κάνω να νιώθουν ικανοποίηση που ήταν καλά παιδιά.
Όταν είσαι συνεπής στην στάση σου, γρήγορα τα παιδιά προσαρμόζονται. Έτσι πλέον, οι πρωτοβουλίες που μπορεί να πάρουν τα μικρά μου, περιορίζονται στο να τρέξουν με τα καροτσάκια τους μπροστά στο ψυγείο με τα γάλατα, μια στάση που ξέρουν ότι θα κάνουμε.
«Θα μου πάρεις αυτά τα γιαουρτάκια που μου αρέσουν;;» πετάγεται ο Ερμής και τρομοκρατούμαι στην σκέψη του ξυπνήματος των γονιδίων. Εγώ, περίπου στην ηλικία του, από όσα μου περιγράφει η μητέρα μου, ήμουν τέρας υπερκαταναλωτισμού! Μια ιστορία που ακόμα διηγούνται οι δικοί μου, με περιγράφει σε μια βόλτα στην Καβάλα των νηπιακών μου χρόνων, όπου αφού είχα ξοδέψει τα χρήματα που είχα μαζί μου, σε διάφορους περιπτερικούς πειρασμούς, μου είχε μείνει ένα δίφραγκο. Ήταν τέτοια η καταναλωτική μου μανία που με ενθουσιασμό πετάω στην μαμά μου: «να πάρουμε τηλέφωνο τον μπαμπά με αυτό το δίφραγκο», τρέχοντας προς την μεριά ενός από αυτά τα υπέροχα, υπέρογκα, κόκκινα τηλέφωνα που δούλευαν με κέρμα. Μου έκαιγε το χέρι το νόμισμα και έπρεπε κάπου να το ξοδέψω!
Σκύβω λοιπόν στον μικρό μου και του εξηγώ: «την προηγούμενη φορά που τα πήραμε φάγατε μόνο τα σοκολατάκια από το καπάκι και το γιαούρτι το πετάξαμε»
«Όχι, τώρα θα το φάμε όλο!» τον ακούω να επιχειρηματολογεί. Παίρνω το αποφασιστικό μου ύφος και του ανακοινώνω.
«Δεν θα πάρουμε αυτά τα γιαουρτάκια! Έλα να με βοηθήσεις σαν καλός βοηθός να πάρουμε κορνφλαικς που σας αρέσουν» και τον παρασύρω στο απέναντι ράφι, σε άλλους πολύχρωμους πειρασμούς.
Τον αφήνω να διαλέξει, ή έστω να πιστεύει ότι διαλέγει, μια που με μαθηματική ακρίβεια κατευθύνεται στα δημητριακά που έχουμε στο σπίτι. Εντάξει, δεν είμαι και τόσο σκληρός, αν καμιά φορά αποκλίνουν και προτιμήσουν κάτι διαφορετικό που δεν απομακρύνεται πολύ από τις διατροφικές μας συνήθειες, υποχωρώ και το παίρνουμε για να το δοκιμάσουμε. Γενικά, προσπαθώ να έχουν συνέχεια την αίσθηση ότι εγώ παίρνω τις αποφάσεις και εκείνα με βοηθούν.
Η θετική ενθάρρυνση στο τέλος, δεν είναι αναγκαστικά υλικό αγαθό. Αν κάθε φορά που βγαίνουμε βόλτα τους αγόραζα από κάτι, θα έσκαβα το λάκκο μου με τα ίδια μου τα χέρια. Πολλές φορές, η «αμοιβή» τους είναι να τους ανεβάσω πάνω στο πάγκο για να βάζουν τα πράγματα στις σακούλες. Είναι η καλύτερη και των μικρών αλλά και των κοριτσιών που δουλεύουν στο ταμείο, που τις περισσότερες φορές τα βλέπουν σαν μια ευχάριστη νότα, στην μονοτονία της ταμειακής μηχανής. Δεν είναι λίγες οι φορές που μου διαμαρτύρονται να φέρνω τα μικρά, όποτε βρεθώ μόνος μου στο σουπερμάρκετ.
Οι λιλιπούτειοι βοηθοί μου, κάθονται οκλαδόν στην κατηφορική άκρη του ταμείου και περιμένουν με μια σακούλα ανοιχτή ανάμεσα στα ποδαράκια τους. Δέχονται τα ψώνια από την ταμία και τα αρπάζουν σχεδόν με αγωνία για να γεμίσουν τις τσάντες. Ανταμοιβή για την υπομονή της κοπέλας, ένα φιλί σε κάθε μάγουλο.
Στην επιστροφή τα χέρια μου, συνήθως, δεινοπαθούν. Οι βοηθοί μου με κρατάνε από το χέρι και οι καρποί μου αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο βάρος από τις σακούλες. Ευτυχώς, η απόσταση είναι μικρή και μάλιστα μέσα από τα στενά της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου. Σύντομα, λοιπόν είμαστε πίσω στο σπίτι, με τουλάχιστον δυό ώρες μέχρι το μεσημεριανό. Αρκετές για να απασχοληθούμε στο σπίτι. Λίγες όμως, για να πάμε κάπου βόλτα, ειδικά κάτω από το καυτό μεσημεριανό ήλιο του καλοκαιριού.
«θέλετε μήλο;» τους ρωτώ ψιλοπορωτικά για να λάβω μόνο ένα «ναι!»
Μου φτάνει για αρχή, μια που τις περισσότερες φορές όταν αρχίσει ο ένας παρασύρει και τον άλλο. Έτσι και έγινε. Ενώ λοιπόν, έτρωγαν το μήλο τους, ο Ερμής με το πονηρό του υφάκι μου πετάει:
«Μπαμπά! Θυμάσαι που είχαμε πάει στον παιδότοπο; Έχουμε καιρό να ξαναπάμε…»
«Ναι» του απαντώ, «θα πάμε αύριο αν θέλετε»
«Γιατί να μην πάμε τώρα;» πετάγεται με παράπονο η Χαρά.
«Τώρα μωρό μου δεν προλαβαίνουμε…»
«Να πάμε με το ποδήλατο σου. Να πάρεις τον Ερμή αγκαλιά και εγώ να κάτσω από πίσω.»
Ευκαιρία για ένα μάθημα οδικής συμπεριφοράς που δεν αφήνω να πάει χαμένη.
«Χαρούλα μου, στο ποδήλατο ανεβαίνουμε ο μπαμπάς και ένα παιδί, εγώ στην σέλα με το κράνος μου και το ένα παιδάκι από πίσω στο καθισματάκι του, και εκείνο με το κράνος. Για αυτό δεν προλαβαίνουμε να πάμε τώρα στον παιδότοπο…»

«Μπαμπά! Να σου πω ένα σχέδιο!…» πετάγεται ο Ερμής με ενθουσιασμό και με εκείνο το μεγαλίστικο τρόπο, με τον οποίο κάποιες φορές αρθρώνουν λόγο τα μικρά μας και μας τρελαίνουν. Όμως αυτό που ακολούθησε ήταν πράγματι ένα σχέδιο που με άφησε άναυδο.
«Να με πάρεις με το ποδήλατο και να πάμε στον παιδότοπο. Εκεί, να με προσέχει η κυρία μέχρι να έρθεις και να πάρεις και την Χαρούλα με το ποδήλατο, να γυρίσετε και να είμαστε όλοι στον παιδότοπο» γυρίζω και κυριολεκτικά χαζεμένος κοιτάω την Ντόρα που καθάριζε το σπίτι. Συνειδητοποιώ ότι το σχέδιο του μικρού μου, του μόλις τριών χρονών πολυμήχανου, ήταν πλήρως εφαρμόσιμο.
«Αντράκι μου το σχέδιο σου είναι πολύ καλό! Είναι τόσο καλό που θα το εφαρμόσουμε…»
Ενθουσιάστηκα τόσο, που φώναξα την Ντόρα, την κυρία που βοηθά κάθε Σάββατο με το καθάρισμα του σπιτιού, και της διηγήθηκα την φάση.
Ακόμα και ένας ενήλικας μπορεί να μην μπορούσε να κάνει τόσο συνδυαστική σκέψη. Πώς να μεταφέρουμε με ασφάλεια δύο παιδιά, με ένα ποδήλατο, στον παιδότοπο, όταν πρέπει να είμαι μαζί τους και εκεί και εδώ και στην διαδρομή. Ή αν δεν είμαι εγώ, έστω κάποιος άλλος ενήλικας, για να τα προσέχει μέχρι να έρθω. Η λύση του Ερμή έγινε πράξη. Ή μάλλον σχεδόν όπως το σκέφτηκε…
Διέκρινα στα ματάκια της Χαρούλας μου μια μικρή απογοήτευση. Ίσως να ήταν η ιδέα μου, πάντως δεν ήθελα μετά από την έντονη επιβράβευση στον Ερμή, να την έχω να νιώθει σαν να απότυχε σε κάτι, επειδή δεν το σκέφτηκε εκείνη. Στα πλαίσια λοιπόν της δικαιοσύνης και του καταμερισμού των ευσήμων τους ανακοινώνω:
«Ερμή! Εσύ είχες την ιδέα, όμως η Χαρούλα σκέφτηκε το ποδήλατο. Για αυτό το ποιος θα έρθει πρώτος θα το αποφασίσει το …»
«Νόμισμα...» μου απαντούν με ένα τόνο απογοήτευσης.
Το νόμισμα επέλεξε την Χαρούλα να πάει πρώτη στο παιδότοπο και αυτό έφερε δάκρυα διαμαρτυρίας στα ματάκια του Ερμή! Ακόμα και η παρηγοριά του νομίσματος (αυτός που χάνει κρατά για παρηγοριά το νόμισμα), λίγο απάλυνε την απογοήτευσή του. Δεν αλλάζω την στάση μου, αν και δεν μου αρέσει το σκοτσέζικο ντους συναισθημάτων με το οποίο άθελα μου τον «μούσκεψα». Κατεβαίνω στο ύψος του τον παίρνω στην αγκαλιά μου και του εξηγώ:
«Αγορίνα μου, μην μου στεναχωριέσαι. Είχες τόσο όμορφη ιδέα και θα πάμε να παίξετε στον παιδότοπο. Μέχρι να βάλεις με την Ντόρα το νόμισμα στον κουμπαρά σου, εγώ θα πάω την Χαρούλα και, πριν το καταλάβεις, θα είμαι πίσω για να σε πάρω και εσένα». Σαν καταλύτης η αγκαλιά μου ενέπνευσε περισσότερο κλάμα. Τι αντίθεση συναισθημάτων! Σειρά μου να λουστώ το σκοτσέζικο ντους, έχοντας τον μικρό μου με λυγμούς να κρύβεται στον κόρφο μου και πίσω του την πασύχαρη αδερφή του να φορά το κράνος έτοιμη για την βόλτα με το ποδήλατο. Κάτι έπρεπε να κάνω. Η αντίδραση του μικρού μου αφενός ήταν υπερβολική, αφετέρου αμφισβητούσε την διαδικασία του νομίσματος. Ειδικά αυτό το τελευταίο, δεν μπορούσα να το επιτρέψω.
Σηκώνομαι, και λίγο αυστηρά απωθώ ελαφρά τον γιο μου. Τον στρέφω προς την Ντόρα και με το κλασσικό τέχνασμα «το λέω στην νύφη για να το ακούει η πεθερά» της λέω:
«Έλα πάτε με τον Ερμή να βάλετε το νόμισμα στον κουμπαρά του…»
Πιάνει με μισή καρδιά το νόμισμα και την ακολουθεί ο μικρός μου. Ξέρει ότι όσο και να διαμαρτυρηθεί η ετυμηγορία του νομίσματος δεν θα αλλάξει. Κατεβαίνουμε με την Χαρούλα και με ένα χαμόγελο σχεδόν να γεφυρώνει τα αυτιά της, μέσα σε λίγα λεπτά είμαστε στον παιδότοπο.

Ο παιδότοπός μας είναι προς το οικογενειακό του. Μας γνωρίζουν, δεν υπήρχαν περισσότερα από 4-5 παιδιά και γρήγορα η μικρή μου έβγαλε τα παπουτσάκια της και χώθηκε στα παιχνίδια. Μέσα σε λιγότερο από πέντε λεπτά είχα επιστρέψει με τον Ερμή που ευτυχισμένος, καθώς έβγαζε τα παπουτσάκια του, με άκουγε να διηγούμαι το σχέδιο του. Η πριν από λίγα μόλις λεπτά πίκρα μεταμορφώθηκε σε χαρούμενο, ανέμελο παιχνίδι με την αδερφή του.
Εγώ, ως ο βασιλιάς των χαζομπαμπάδων, απολαμβάνω φουσκωμένος από περηφάνια και ευτυχία, τα μικρά μου να βουτάνε στην πισίνα με τα μπαλάκια και να χοροπηδάνε στο φουσκωτό κάστρο, καθώς πληκτρολογώ αυτές τις γραμμές.

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!