Κυριακή, 3 Αυγούστου 2008

Μια τυπική καλοκαιρινή μας βόλτα, Σάββατο πρωί στο Ρέθυμνο

Το «κοντέρ» με τις μέρες του καλοκαιριού γυρίζει σαν τρελό! Τηλεφωνώ σε συναδέλφους και τους πετυχαίνω σε παραλίες.
Εμείς εδώ! Στην ζεστή, εξουθενωτική καθημερινότητά μας.
Τις καθημερινές, η δουλειά στο ιατρείο εναλλάσσεται με τα απογεύματα (Τρίτη και Πέμπτη) που περνώ με τα ζουζούνια μου. Τόσο ανεξάντλητα σε ατάκες και «σκηνικά», όσο εξαντλητικά σε σωματική κούραση. Η εβδομάδα κυλά και φτάνει το Σαββατοκύριακο. Εκεί που άλλοι, μόλις φτάσει η Παρασκευή λένε «άντε ένα κουράγιο και αύριο είναι Σάββατο, θα ξεκουραστώ», εγώ ακριβώς το αντίθετο. Βλέπετε, η καλή μου δουλεύει, οπότε το Σάββατο, αναλαμβάνω τα πιτσιρίκια μου από τις έξι το πρωί, μέχρι τουλάχιστον το απογευματάκι. Όχι, ότι περνάμε άσχημα. Ίσα-ίσα, κάνουμε βόλτες, δουλειές, βλέπουμε για εκατομμυριοστή φορά τον Νέμο, τις Αριστογάτες ή Την Λαίδη με τον Αλήτη της. Μέχρι και κουκλοθέατρο παίζουμε.
Θα μου πείτε «ε! τότε τι γκρινιάζεις;;». Και θα σας πω ότι και το ποδόσφαιρο ή το ποδήλατο, μου αρέσει, όμως μετά από κάποια χιλιόμετρα … τα παίζω! Λυπάμαι, από την άλλη, γιατί η γυναίκα μου κουράζεται ακόμα περισσότερο, και δεν έχω το κουράγιο να την βοηθήσω όσο θα ήθελα. Έστω, να την στηρίζω ψυχικά! Ακόμα και αυτά μας τα αποθέματα, εξαντλούνται!

Κάθε πρωί λοιπόν, σαν να έχω γεννήσει ένα κοκοράκι, ακριβώς στις 6:00 τα ξημερώματα, η ησυχία του σπιτιού διακόπτεται από ένα (πολλές φορές και δύο ταυτόχρονα) «Μπαμπά, έλα!» ή «Αγκαλιά μπαμπά»…
Αφού κάνουμε μια στάση στα γιογιό μας, βγάζουμε την νυχτερινή μας πάνα, βάζουμε τα βρακάκια μας και πάμε στην κουζίνα για να φτιάξουμε γάλα και καφέ. Ο Ερμής, με μια βδομάδα διαφορά, έβγαλε και αυτός την πάνα την ημέρα, ενώ όλο και πιο συχνά έχει στεγνή την πάνα που φοράμε για τον ύπνο. Όσο ετοιμάζω το πρωινό, τους δίνω και τρώνε ένα από τα αγαπημένα τους σνακ: «νιφάδες βρώμης» ή «νιφάδες καλαμποκιού», τα πιο γνωστά ως corn-flakes. Για τα δικά μου παιδιά είναι σαν τα «πατατάκια» ή τα «γαριδάκια», που άλλοι, κακώς, δίνουν για να περνά η ώρα στα μικρά τους. Έχουν από ένα μικρό μπολ μπροστά τους και μασουλάνε φλυαρώντας.
Με το που ετοιμάζεται το πρωινό, μεταφερόμαστε οικογενειακώς στο καθιστικό, να αποκτήσουμε τηλεοπτική παρέα και πρωινή ενημέρωση. Πίνουμε λοιπόν, το γάλα μας και σκαρώνουμε φανταστικά παιχνίδια με τα κουκλάκια-ζωάκια που έχουμε σε αφθονία. Τον δεύτερο χρόνο ζωής, τα παιδιά αρχίζουν να κοινωνικοποιούνται. Σιγά-σιγά παίζουν παράλληλο παιχνίδι, δίνοντας ο ένας στην άλλη τους πρωταγωνιστές της αστείρευτης φαντασίας τους και περιμένοντας την σειρά τους για να παίξουν. Αυτό το τελευταίο όχι και τόσο συχνά είναι η αλήθεια. Θα διδαχθούν όμως την υπομονή, στο νηπιαγωγείο, που είναι προ των πυλών.
Ήδη τα «πορώνουμε», παίρνοντας τα, βόλτα στο «σχολείο» και με προτροπές του στυλ «άντε τώρα που μεγαλώσατε θα πάτε σχολείο» ή και καλά για να συνηθίζουν και την ιδέα του αποχωρισμού της πιπίλας, «έλα τώρα, ολόκληρος παίδαρος, σε λίγο θα πηγαίνεις σχολείο και να φοράς πιπίλα!». Αυτό το τελευταίο, δηλαδή την απαλλαγή από την πιπίλα, το εφαρμόζουμε πλέον κάθε πρωί. Τις περισσότερες φορές, με περίσσεια θεατρικότητα, τραβάνε αποφασιστικά την πιπίλα με την πλαστική της αλυσίδα, ξεκολλώντας το μανταλάκι που την κρατά στην μπλούζα τους και μας την δίνουν, για να εισπράξουν άμεσα την επιβράβευση «μπράβο! Τώρα είσαστε μεγάλα παιδιά…». Στην πλειοψηφία τους, οι μέρες περνούν χωρίς πιπίλα, και όπως με την πάνα, την χρησιμοποιούμε μόνο για τον βραδινό ύπνο.
Την πιπίλα, καλό είναι εκεί μεταξύ δύο και τριών χρονών, κυρίως για να μην μας στραβώσουν και χαλάσουν τα δόντια μας, να την πετάμε. Λένε, ότι είναι πολύ πιο εύκολο από ότι φανταζόμαστε. Εκεί που τρέμεις στην ιδέα, του «πως θα κοιμάται;» ή «πως θα ησυχάζει χωρίς την πιπίλα;», την παίρνει το ποντικάκι ή η θάλασσα, γκρινιάζουμε μια δυό μέρες (ή μάλλον νύχτες) και την ξεχνάμε.
Η ώρα του Σαββατιάτικου πρωινού περνά, η μαμά σηκώνεται και όσο ετοιμάζεται για τη δουλειά, εμείς ετοιμαζόμαστε για βόλτα. Βάζουμε αντηλιακό (γιατί πρέπει να περάσουν τουλάχιστον 20 λεπτά πριν βγούμε στον ήλιο), και φοράμε τα ρουχαλάκια, που είναι συνήθως επιλογή της αγουροξυπνημένης μαμάς. Πριν βγούμε καθόμαστε στα γιογιό για μια τελευταία «κατάθεση»…
Η καμπάνα της Αγίας Βαρβάρας ηχεί 9:00 το πρωί, οπότε και ο ήλιος δεν είναι ακόμα επικίνδυνος. Οι Αυστραλοί λένε «να βγαίνεις στον ήλιο, μόνο όταν η σκιά σου είναι αρκετά μεγάλη ώστε να σε “καλύπτει”-προφυλάσσει». Πρακτικά, περιγράφουν τις ώρες πριν τις 11:00 το πρωί και μετά τις 5 με 6 το απόγευμα, όταν ο ήλιος δεν είναι κάθετος στη γη και οι ακτίνες του δεν είναι τόσο επικίνδυνες. Εννοείται ότι, και πάλι βάζουμε αντηλιακό, καπέλο και γυαλιά ηλίου. Όσον αφορά στα τυπάδικα γυαλιά μας, προσέξαμε να πάρουμε μάρκας, με καλούς φακούς και εκπαιδεύσαμε τα ζουζούνια, να τα φοράνε μόνο όταν βγαίνουνε και μόλις γυρίσουν σπίτι να τα φυλάμε στην θήκη τους.
Είναι προτιμότερο να μην φοράνε καθόλου γυαλιά ηλίου τα παιδιά, παρά κάποια «ψεύτικα», που αφήνουν το βλαβερό φάσμα της ηλιακής ακτινοβολίας να περνά. Όταν το μάτι βλέπει μέσα από σκουρόχρωμα γυαλιά, δεν το ενοχλεί ο ήλιος και η κόρη του διαστέλλεται, ανοίγει δηλαδή, όπως όταν προσπαθούμε να δούμε στο σκοτάδι, επιτρέποντας στις βλαβερές ακτινοβολίες να το «βομβαρδίσουν». Καλύτερα λοιπόν να ξοδευτείτε ή να αφήσετε τα βλαστάρια σας χωρίς καθόλου γυαλιά.
Στη βόλτα, είτε με το καρότσι, είτε με το ποδηλατάκι στο οποίο κάθονται εκ περιτροπής στη θέση του οδηγού, είτε με τα πόδια, κρατώντας ΠΑΝΤΑ το χέρι του μπαμπά, συνήθως είναι πολύ καλά παιδιά. Υπάρχουν όμως και κάποιες περιπτώσεις που ξυπνάμε στραβά και που η ήσυχη βόλτα καταλήγει σε θορυβώδη επανάσταση, η οποία «καταπνίγεται παραδειγματικά». Κάπως έτσι, εξελίχθηκε η βόλτα, το περασμένο μόλις Σάββατο, όταν μια και δυό, κρατώντας από ένα χέρι ο καθένας, ξεκινήσαμε για μια ήρεμη περιήγηση, στα σοκάκια της παλιάς πόλης. Κάτι ο Ερμής που ήθελε να πάμε από την άλλη μεριά προς το ιατρείο, κάτι η Χαρούλα που επέμενε να περπατά πάνω στο πεζοδρόμιο φωνάζοντας και τραβώντας όταν τελείωσε το πεζοδρόμιο, καταλήξαμε μετά από τουλάχιστον 3-4 προειδοποιήσεις ότι εάν δεν ηρεμήσουν και δεν είναι καλά παιδιά θα γυρίσουμε σπίτι, να κάνουμε ακριβώς αυτό. Τα σήκωσα από ένα σε κάθε χέρι, μούσκεμα στον ιδρώτα από την κούραση και την ζέστη, και στο όνομα της ιεράς διαπαιδαγώγησης, έγινα ρεζίλι στον κεντρικότερο δρόμο του Ρεθύμνου. Από την μία ένας Ερμής να ωρύεται, «όχι σπίτι, όχι σπίτι! Θέλω βόλτα». Από την άλλη η Χαρούλα να έχει ψιλο-λουφάξει, γιατί κατάλαβε ότι από δική της «καρακατσουλιά» κινδύνευαν να χάσουν την βόλτα τους. Στη μέση εγώ να ασθμαίνω, μούσκεμα στον ιδρώτα, ξεχειλίζοντας θυμό. Φτάσαμε σπίτι και αφού τους άφησα στο καθιστικό, μάζεψα την ψυχραιμία μου και τους έδωσα μια ακόμα ευκαιρία. Η κάθε τιμωρία, δεν έχει εκδικητικό αλλά εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Το ζητούμενο δεν ήταν να μην κάνουμε τελικά βόλτα, αλλά να μάθουν κανόνες για μια ασφαλή βόλτα. Λέω λοιπόν, κυρίως στον Ερμούκο, «σταμάτα να κλαις, και θα πάμε βόλτα», μην νομίζει ότι επειδή ούρλιαζε υπέκυψα. Και αμέσως μετά, «τι έχουμε πει για τα καλά παιδιά όταν πάνε βόλτα; Κρατάνε πάντα από το χεράκι τον μπαμπά ή την μαμά, και δεν τραβάνε ή φωνάζουνε! Εντάξει;». Συγκρατώντας όσο μπορούσε ο μικρούλης μου τους λυγμούς του, ηρέμησε και μου έδειξε ότι συμφωνεί, κουρνιάζοντας μαζί με την αδερφή του στην αγκαλιά μου, και φιλοδωρώντας με, με φιλάκια. Ξαναβγήκαμε και κάναμε μια μεγάλη βόλτα καταλήγοντας στην θάλασσα, όπου παίξαμε στην άμμο.

Όχι ότι δεν ξανακάνανε σκανδαλιά στον δρόμο, όμως ξέρουν ότι δεν αστειευόμαστε και ότι μια, δυό και τρίτη δεν έχει, γυρίζουμε σπίτι. Η αγωνία μας είναι, όχι να έχουμε φρόνιμα και υπάκουα παιδιά, αλλά να τα μεγαλώνουμε με ασφάλεια. Πριν μόλις μερικές μέρες, είχαν βγει βόλτα με την μαμά τους και μια φίλη. Ο Ερμής είχε περίεργες διαθέσεις και τραβολογούσε την μαμά του. Μια σταματούσε απότομα, τάχατες χαζεύοντας κάτι. Την άλλη επιτάχυνε σαν να βιαζόταν. Σε κάποια τέτοια φάση, παρά τις προτροπές της μαμάς του να είναι καλό παιδί, ξεγλίστρησε από το χέρι της και έτρεξε μέσα από ένα στενοσόκακο να βγει προς το δρόμο. Δεν θέλω ούτε στιγμή να φανταστώ τι μπορούσε να συμβεί αν δεν τον προλάβαινε η μαμά του πριν πεταχτεί ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Δεν χρειάζεται να σας πω ότι η βόλτα τερματίστηκε εν τη γενέσει της. Δεν έχω καμία πρόθεση να κάνω παιδιά στρατιωτάκια και κατανοώ την ανάγκη τους για σκανδαλιές, καθώς και τον αυθορμητισμό του παιχνιδιού τους. Προχθές όμως, διάβασα ένα άρθρο του οποίου ομολογώ πως ζήλεψα την έμπνευση … «Αυστηροί γονείς, ευτυχισμένα παιδιά».
Θα σας αφήσω με ένα από αυτά τα μικρά, υπέροχα, καθημερινά, που συνέβη σε μια από τις περιπλανήσεις μας στα στενάκια της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου.
Πρώτα όμως, να σας πληροφορήσω για τις διατροφικές συνήθειες των μωρών μου, από όταν συμπλήρωσαν τον πρώτο χρόνο της ζωής τους. Μετά τα πρώτα τους γενέθλια, τα παιδιά μπορούν να τρώνε τα πάντα. Καλό είναι να μην συνηθίσουν στο αλάτι και την ζάχαρη. Το πρώτο, επιβαρύνει τα νεφρά, ενώ η δεύτερη σε φορτώνει θερμίδες χωρίς ιδιαίτερη θρεπτική αξία. Το γάλα, να περιοριστεί στο πρωινό και το βραδινό και όχι κατά την διάρκεια της ημέρας. Μπορεί να αποτελεί πλούσια πηγή θρεπτικών συστατικών όπως το ασβέστιο, όμως περιορίζει την απορρόφηση άλλων, όπως τον σίδηρο. Ένα καλό ημερήσιο πρόγραμμα είναι: γάλα το πρωί, φρούτα και αυγό(καθημερινά τα πρώτα 2-3χρόνια ζωής) για δεκατιανό, λαχανικά, όσπρια, κρέας και ψάρι για μεσημέρι, δημητριακά ή γιαούρτι το απόγευμα, και γάλα για βραδινό.
Τι γάλα; Οποιοδήποτε! Υπάρχουν τα τρίτης βρεφικής ηλικίας, κατάλληλα διαμορφωμένα και εμπλουτισμένα για τις ανάγκες του νηπίου. Ένα από τα καλύτερα γάλατα είναι το κατσικίσιο. Δυστυχώς, λόγω έλλειψης κάποιων βιταμινών, δεν μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σε βρέφη γιατί κινδυνεύουν να πάθουν αναιμία. Μετά όμως το πρώτο χρόνο, τα συστατικά που λείπουν, τα παίρνουν από τις υπόλοιπες τροφές και έτσι το κατσικίσιο γάλα, συμπεριλαμβάνεται στις διαιτολογικές μας εναλλακτικές. Τα δίδυμά μου, έχουν το προνόμιο να πίνουν φρέσκο γάλα, από μια κατσικούλα ονόματι «μπιμπίνα». Ανάμεσα στα προτερήματα του να ζεις στην επαρχία, είναι η άμεση επαφή σου με την φύση. Τα μωράκια μου, έχουν επισκεφτεί την θεία τους στο χωριό δίπλα στο Ρέθυμνο, και έχουν γνωρίσει από κοντά την «μπιμπίνα». Ξέρουν ότι το γάλα που μας έρχεται κάθε μέρα σε μπουκάλια και που αφού το βράσουμε καλά(σέρνεται και μελιταίος πυρετός), το φυλάμε στο ψυγείο και το πίνουμε πρωί και βράδυ.
Σε μια περιπλάνηση μας στα σοκάκια του Ρεθύμνου, στο γεμάτο τουρίστες και χρώματα, σταμάτησαν μπροστά σε ένα στατό με καρτ ποστάλ. Ξαφνικά λοιπόν, ακούμε τα δίδυμα να φωνάζουν ενθουσιασμένα «μπιμπίνα, μπιμπίνα!». Είχαν εντοπίσει μια καρτ-ποστάλ που απεικόνιζε μια κατσικούλα σε βουκολικό κρητικό τοπίο. Έπρεπε να ήσασταν από μια μεριά να δείτε το απορημένο βλέμμα του πωλητή όταν τα μικρά μου χάρισαν από ένα φιλάκι στην κάρτα λες και αντίκριζαν κάποιον αγαπημένο συγγενή τους.
Να είστε όλοι καλά, και τα παιδιά μας καλύτερα!

7 σχόλια:

Φωτεινή S είπε...

Γεια σου, Νίκο!
Με δυο παιδιά σ' αυτή την ηλικία απορώ πού βρίσκεις χρόνο και διάθεση ν' ανοίξεις τον υπολογίστή, όχι να μπλογκάρεις κιόλας!
Πάντως, μου λείπουν οι αναρτήσεις σου παρόλο που τα παιδιά μου είναι πια μεγάλοι έφηβοι.
Φιλιά!

pediatre είπε...

Φωτεινή s… αυτό ακριβώς είναι το θέμα, ότι δεν προλαβαίνω να μπλογκάρω. Το γράψιμο όμως, αποδείχτηκε εθιστικό. Όπως και η επικοινωνία! Ξεσπάω και ξεγελιέμαι ότι δημιουργώ…
Καλημέρα. Καλό καλοκαίρι..

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

pediatre μου,
τι λέει η φωτεινούλα μας...(γειά σου καλή μου Φωτεινή, κατάλαβες πως αστειεύομαι φυσικά), που με τα διδυμάκια μας κάνουμε παρεούλα μέσω ΠΙ-ΣΗ που λέει ο Γλάρος μου από τ΄τε που γεννήθηκαν.

- Καταδιασκέδασα το ...στραβό ξύπνημα αι την κατσικούλα.
Τι μου θύμισες πάλι....
΄Οταν είχαμε μικρά τα τρία πρώτα, παραθερίσαμε σε ενοικιαζόμενο στην Κάντια Αργολίδος (όλο αγγιναροφυτείες) το χωριό δεν είχε εξελιχθεί και ο κόσμος ούτε από το χάρτη το γνώριζε.
Να σκεφτείς πως ούτε φούρνο είχε. Κάναμε χιλιόμετρα για να πάμε τα φαγητά για ψήσιμο.
Είχε λοιπόν, μια χωρική κατσικούλα και τα στέλναμε πρωί-πρωί με τα μπουκάλια και από τη βεράντα τα καμαρώναμε χαμογελώντας.

Αυτό είναι ευτυχία γιατρέ μου και έχω εμπιστοσύνη στο κριτήριό σου.Ο καθημερινός αγώνας για να ξεκλέψεις ανεπανάληπτα μοναδικές στιγμές από τις χαρούμενες φατσούλες τους.

Σε χαίρομαι όσο δε μπορείς να φανταστείς, γιατί οι νέοι γονείς υποτιμούν και απαξιώνουν αυτές τις γνήσιες και υγιεινές διατροφικές συνήθειες στα παιδιά τους.

Θα μεγαλώσουν και θα θυμούνται τη ¨μπιμπίνα"...

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

pediatre είπε...

Γλαρένια μου κυρά… χαίρομαι να ανακαλύπτουμε κοινούς μπλογκόφιλους, και κοινές παιδοπεριπέτειες…
Την αγάπη μου στην γλαροοικογένεια.
Καλό καλοκαίρι!

popelix είπε...

Γειά σου συμπαθέστατε Δόκτωρ!

Δύσκολο πράγμα οι έξοδοι με δυο παιδάκια σε αυτή την ηλικία! Τώρα τελευταία έχουμε βρει το κόλπο "και οι δύο καβάλα στο καρότσι", ο μικρός κανονικά στο κάθισμα και η μεγάλη πατώντας στην ειδική θέση πίσω του. Αν θέλεις να γελάσεις, ρίξε μια ματιά στο ακόλουθο post της mamalydia με τα καταπληκτικά video.

http://mamalydia.wordpress.com/2008/08/03/videos/

pediatre είπε...

Popelix… πιστή μου φίλη που ψάχνεσαι όσο λίγοι και δεν μου χαρίζεσαι, όπου δεν συμφωνείς. Σε σκεφτόμουν αυτές τις μέρες, διαβάζοντας ένα βιβλίο αναφορικά στον ύπνο των παιδιών. Συμφωνεί μαζί σου και οφείλω να το παραδεχτώ (παρόλο που είχα συμβουλευτεί ειδικό –πιθανά άλλης σχολής), με το να πηγαίνουμε ανά τακτά διαστήματα, μέσα στο δωμάτιο του παιδιού που κλαίει, για να μην αισθάνεται εγκαταλελειμμένο. Σκοπεύω να ενημερώσω και το αντίστοιχο ποστ…
Τα κλιπάκια δείχνουν τυπικές κρίσεις οργής (ίσως τα συμπεριλάβω και στο δικό μου ποστ…).
Πολλά φιλιά και καλό καλοκαίρι

popelix είπε...

Καλέ μου γιατρέ,

Αν θέλεις πες μας για το βιβλιαράκι σου να το διαβάσουμε και μεις!

Πολλές ευχές για ένα όμορφο τριήμερο της Παναγίας!