Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Πιπίλα, μια συνήθεια που καλό είναι να ξέρουμε πως να την αρχίσουμε αλλά και πως να την ...κόψουμε (μέρος 2ο και τελευταίο)


Άνοιξη. Επιτέλους ήλιος! Κάποια αισιοδοξία σαν να αχνοφαίνεται στο βάθος.

Ας πολεμάνε τα κανάλια με τα πάνελ και τα παράθυρα τους να μας μαυρίσουν την ψυχή. Πλησιάζουν βλέπετε εκλογές. Ήρθε η ώρα να τιμωρήσουμε αυτούς που με ελαφριά καρδιά έκλεψαν το παρόν μας και καταδίκασαν το μέλλον των παιδιών μας. Ή μήπως μας κυβερνούν αυτοί που μας αξίζουν; Ντρέπομαι, να κοιτάζω τα παιδιά μου…

Αρκετά όμως με την πολιτική παραφιλοσοφία. Χρωστώ εδώ και μέρες μια συνέχεια

Τι γίνεται αφού μάθουμε την πιπίλα;

Με την πιπίλα είναι αλήθεια πως βρίσκουμε πολλαπλές λύσεις. Το μικρό μας ηρεμεί με αυτή όταν ο εκνευρισμός του είναι ο προάγγελος του ύπνου. Ξεγελιέται λίγο όταν πεινάει μέχρι να προλάβει η μητέρα του να του προσφέρει τροφή, καθώς και διώχνει, έστω προσωρινά, το άγχος όταν αισθάνεται να απειλείται. Όμως, όταν το μέτρο χάνεται ακόμα και αυτό το ευεργέτημα του «Άγιου Πιπίλα» μπορεί να μεταμορφωθεί σε πρόβλημα.

Κοντά στα δεύτερα γενέθλια του παιδιού είναι καιρός να αποχωριστούμε την πιπίλα. Αν παραμείνει περισσότερο καιρό, μπορεί να στραβώσει τα δοντάκια και τα σαγόνια μας. Αν δε, συνοδεύεται και από ένα μπιμπερό με γάλα με το νήπιο ξαπλωμένο, η Δόνα Τερηδόνα θα μας γίνει μόνιμος σύντροφος, με την πιθανότητα της οξείας μέσης ωτίτιδας να αυξάνεται επίσης κατακόρυφα.

Καλά λοιπόν την αρχίσαμε την πιπίλα, το θέμα τώρα είναι πώς να την κόψουμε; Ευτυχώς, τις περισσότερες φορές τα πράγματα είναι ευκολότερα από ότι νομίζουμε. Αρκεί να είμαστε απόλυτοι και αποφασιστικοί. Τότε η πιπίλα “εξαφανίζεται μια για πάντα στην πιπιλοχώρα” ή επειδή “την άρπαξε το ποντικάκι” ή απλώς επειδή “την πετάξαμε γιατί είμαστε μεγάλα παιδιά πια!”.

Θεωρώ λογικό μεταβατικό στάδιο την παραμονή του σύμμαχου-συντρόφου «πιπίλα» στον ύπνο για μερικούς μήνες παραπάνω. Εάν το μικρό μας δεν την χρειάζεται, εννοείται ότι δεν την προσφέρουμε καθόλου. Στην αντίθετη περίπτωση όμως της εμμονής τουλάχιστον για τον ύπνο, πιστεύω πως είναι ένα «παζάρι» στο οποίο μπορούμε να ενδώσουμε. Εάν το παιδί συμφωνήσει ότι αντέχει να την αποχωριστεί για την ημέρα, δεν βλέπω κάτι κακό στο να την χρησιμοποιεί για τα λίγα λεπτά στο κρεβάτι του πριν το πάρει ο ύπνος. Ειδικά εάν αποτελέσει μέρος της λύσης του να κοιμάται το μικρό μας μόνο του στο δωμάτιό του. Δέκα με είκοσι λεπτά συνολικά ημερησίως, χωρίς μεγάλη πίεση στα σαγόνια μια που το μικρό μας είναι έτοιμο να παραδοθεί στην αγκαλιά του Μορφέα, δύσκολα θα στραβώσουν τα δοντάκια, ενώ σύντομα μόνο του το παιδί συνειδητοποιεί ότι δεν την έχει πλέον ανάγκη ούτε στον ύπνο. Είναι ένα αποδεκτό μεταβατικό στάδιο για τα παιδιά που το χρειάζονται.

Το πρόβλημα που μπορεί να προκύψει είναι με το παιδί που εμμένει στην πιπίλα όλη μέρα, κάθε μέρα. Χειρότερα είναι τα πράγματα όταν συνδυάζεται με γονείς που δεν αντέχουν να κρατήσουν μια σταθερή, ίσως λίγο αυστηρή στάση, ούτε για λίγο. Η υπόθεση γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκη, εάν έχουμε και την πρόσφατη άφιξη ενός νέου αδερφιού που χρησιμοποιεί πιπίλα και αποτελεί ζωντανή πρόκληση για το μεγαλύτερο παιδί. Μια λύση μου έδωσε η έμπνευση της μητέρας της μικρής Δήμητρας. Μια έμπνευση που μόλις την άκουσα, η πρώτη μου σκέψη ήταν να την μοιραστώ μαζί σας.

Η Δήμητρα, ένα γλυκύτατο νήπιο που έχει από αρκετές βδομάδες γράψει στο κοντέρ της ηλικίας της τον τρίτο χρόνο ζωής, απόκτησε πρόσφατα ένα μικρούλι αδερφάκι. Λίγο μετά τα δεύτερα γενέθλια της αποχωρίστηκε τις πάνες. Μάλιστα, «ανέλπιστα εύκολα!» κατά τους δικούς της. Συχνά εμείς οι γονείς, υπό την επίδραση του άγχους μην μας στεναχωρηθεί το βλαστάρι μας, δεν πολυπιστεύουμε στις δυνατότητές του. Παίρνοντας θάρρος λοιπόν οι γονείς της, είχαν αποφασίσει να δοκιμάσουν να αποχωριστούν και την πιπίλα. Έλα όμως, που μας προέκυψε το αδερφάκι, και η παιδική της συνήθεια, που λέει και το τραγούδι, επανήλθε στο προσκήνιο δριμύτερη.

Κάπου είχα διαβάσει ότι για να κατανοήσουν οι γονείς τι μπορεί να σημαίνει για το μεγαλύτερο αδερφάκι η έλευση του νέου μωρού, αρκεί να φανταστούν πως θα τους φαινόταν εάν ο σύντροφός τους μια ωραία πρωία τους ανακοίνωνε τρισευτυχισμένος δείχνοντάς τους μια κυρία στην μαμά ή έναν κύριο στον μπαμπά: «Από εδώ ο νέος μου σύντροφος! Θα κάνω μαζί του ότι κάνω και μαζί σου και θα τον αγαπάς σαν αδέρφι σου». Γενικότερα, το καινούργιο παιδί στο σπίτι είναι μια στρεσογόνος κατάσταση και είναι προτιμότερο να μην τη συνδυάσουμε με μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητά μας.

Η Δήμητρα λοιπόν, έδειχνε να χαίρεται για το καινούργιο της αδερφάκι όμως δεν έμοιαζε να δέχεται να αποχαιρετήσει την πιπίλα της. Ένα από τα δυνατότερα της επιχειρήματα ήταν ότι τώρα περισσότερο από ποτέ χρειαζόταν την πιπίλα της γιατί ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να ξεχάσουνε κάποια φορά την πιπίλα του μπέμπη και τότε θα χρησιμοποιούσαν την δική της. Για να αποδείξει δε τη μεγαλοψυχία της δε δίστασε να δώσει την πιπίλα της στο μωρό το οποίο φάνηκε να την απολαμβάνει…

Όπως φαντάζεστε τα συναισθήματα της μητέρας βρέθηκαν να παλεύουν σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Από την μία, ήταν χαρούμενη που η μικρή της αγαπά τόσο πολύ το αδερφάκι της ώστε μέχρι και την πιπίλα της μοιράζεται μαζί του. Από την άλλη όμως, ο πανικός μήπως ο μπέμπης αρπάξει κάποια αρρώστια σαν τίμημα αυτής της αδελφικής αλληλεγγύης της μαύρισε την σκέψη. Για το να επιχειρηματολογήσει στην παρούσα φάση υπέρ της αποκαθήλωσης της πιπίλας της Δήμητρας ούτε λόγος…

Κάτι έπρεπε να σκεφτεί το γονικό μυαλό.
Ένα απόγευμα, οι γονείς της Δήμητρας εντυπωσιάστηκαν με την άνεση με την οποία η τελευταία τεμάχισε ένα κομμάτι κρέας με τα δοντάκια της. Σε μια ιδιόμορφη πρόβα τζενεράλε για το Πάσχα που πλησιάζει, είχε αρπάξει ένα κόκαλο και το καθάρισε με χαρακτηριστική άνεση από το κρέας που το κοσμούσε.

Αργότερα το ίδιο βράδυ, η μικρή από ώρα κοιμόταν. Η μαμά καθόταν αναπαυτικά και θήλαζε το μικρό της κουβεντιάζοντας με τον μπαμπά.

-Είδες τι καλά που έφαγε το κρέας το απόγευμα η μικρή; σχολίασε ο μπαμπάς

-Ναι! Πω-πω! Φαντάσου να ήθελε να θηλάζει και η Δήμητρα! απαντά η μητέρα κοιτώντας το μωρό της μέσα στα μάτια. Φαντάσου να θήλαζε έτσι και αλλιώς μέχρι τώρα η Δήμητρα! Συνέχισε μαλακώνοντας το βλέμμα της μόνο στην σκέψη…

-Έλα ρε συ τι λες τώρα; Η Δήμητρα είναι τριών χρονών…

-Σε πληροφορώ ότι υπάρχουν παιδιά που θηλάζουν μέχρι τεσσάρων και ακόμα μεγαλύτερα...

-Καλά θα σου είχε ξεσκίσει το στήθος! Άσχετο, τι θα κάνουμε ρε ‘συ με την πιπίλα; Νομίζω ότι ήδη τα μπροστινά δοντάκια έχουν αρχίσει να παίρνουν την ανιούσα.

Κάπου εκείνη την ώρα τους ήρθε η έμπνευση: να κόψουν κυριολεκτικά την πιπίλα της μικρής.

Από την επόμενη το πρωί το σχέδιο τέθηκε σε εφαρμογή. Κάποια στιγμή στο άσχετο η μητέρα σχολίασε στην Δήμητρα πόσο κοφτερά είναι πια τα δοντάκια της. Λίγο αργότερα η μικρή ανακάλυψε μια τρύπα στην πιπίλα της!

«Είδες!» της κάνει η μαμά της, δείχνοντας την τρύπα στην πιπίλα την οποία η ίδια είχε φτιάξει λίγη ώρα πριν. «Τα δόντια σου πλέον κόβουν πάρα πολύ. Πάει και η πιπίλα…».

Το κοκτέιλ συναισθημάτων κατέκλισε τώρα την μικρή Δήμητρα. Από την μια ήταν περήφανη για την αποτελεσματικότητα των δοντιών της, από την άλλη όμως στεναχωριόταν με την καταστροφή της πιπίλας της.

Η μαμά και ο μπαμπάς συστηματικά συνέχισαν να ανοίγουν τρύπες στις πιπίλες, στα μουλωχτά। Με το που έβρισκαν μια τρυπούλα η πιπίλα αμέσως πεταγόταν στα σκουπίδια μια που όλη η οικογένεια γνώριζε ότι μια φθαρμένη πιπίλα είναι επικίνδυνη πιπίλα। Την ίδια μοίρα είχε και η επόμενη πιπίλα που έφερε ο μπαμπάς।Μπορεί να τους κόστισε λίγο σε πιπίλες όμως το αποτέλεσμα τους δικαίωσε.

Με γέμιζε περηφάνια το πόσο μου τόνιζαν ότι πρόσεχαν να μην πνιγεί η Δήμητρα και πως για τις λίγες μέρες του πειράματος είχαν τα μάτια τους δεκατέσσερα। Κάποια μάλιστα στιγμή, η μαμά έπιασε με την άκρη του ματιού της την Δήμητρα να παίρνει κλεφτές «τζούρες» από την πιπίλα του μπόμπιρα। Εντός ολίγων λεπτών φρόντισε και η πιπίλα του μπόμπιρα να αποκτήσει τρυπούλα και φώναξε την μικρή Δήμητρα για να της κάνει μια ήπια επίπληξη, όχι μόνο που πήρε την πιπίλα του μπέμπη, αλλά γιατί και καλά, την χάλασε। Η μικρή μας φίλη βρέθηκε να μην έχει άλλη επιλογή από το να αποχωριστεί για πάντα την πιπίλα। Όχι γιατί κάποιος της το επέβαλε, αλλά επειδή η ίδια και ο «ώριμος» οργανισμός της με τα κοφτερά δοντάκια την «απέβαλε»।

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μια συνηθεια που δεν ξερουμε παντα πως θα την κοψουμε εμεις οι γονεις,γιατι καποιες φορες απο το αγχος μας οτι το παιδι μας εχει μεγαλωσει και δεν εχει κοψει αυτην την συνηθεια μας οδηγει σε λαθος κινησεις.Το καθε παιδι ειναι διαφορετικο και οπως μας εχετε πει και εσεις και πρεπει να το βαλουμε και αυτο στο παιχνιδι.Ετσι λοιπον και εγω προσπαθουσα με το ψαλιδισμα της πιπιλας και επειδη δεν εβγαινε τιποτα τελικα απο αγχος και μονο την εκοβα περισσοτερο.Ευτυχως ομως παντα υπαρχει καποιος(παιδιατρος) να σου δωσει την σωστη λυση.Ετσι πηραμε καινουρια πιπιλα και μετα απο συζητηση με την μικρη Ευα 2 και κατι χρονων σηκωθηκαμε ενα πρωι και απλα την πεταξαμε στα σκουπιδια γιατι η Ευα ηταν πια ενα μεγαλο κοριτσι και καταλαβε οτι δεν την χρειαζοταν πια.!!!!!
Καλο Σαββατοκυριακο!!! Η μαμα του Στελιου και της Ευας!!!

Rinoula είπε...

Δε δαγκώνει το παιδί το στήθος όταν θηλάζει για να το ξεσκίσει. Καμία σχέση δεν έχει η θηλαστική κίνηση με το δάγκωμα! Δε γίνεται να δαγκώνει και να θηλάζει ταυτόχρονα! Κατά τα άλλα, ωραία δουλειά το blog σας.

pediatre είπε...

Μαμά Εύας κ Στέλιου... χρόνια πολλά!
Μη μου πεις ότι την έπεισα με το κλασικό " ολόκληρη κοπέλα... "! Μακάρι! Κάθε παιδί είναι μοναδικό και έτσι πρέπει να το προσεγγίζουμε.
Το επαναλαμβάνω συχνά ότι όσα γράφω είναι συμβουλευτικά. Εμπνεύσεις, πού σε άλλα παιδιά ταιριάζουν και σε άλλα όχι.
Φίλησέ μου τα ...πατατάκια σου. Να είστε όλοι καλά!

Rhinoula… Χρηστός ανέστη. Ευχαριστώ για το σχόλιο και τον καλό σου λόγο. Η θηλαστική κίνηση είναι παρόμοια με αυτή του δαγκώματος, πολύ νωρίς όμως, ήδη από τους πρώτους μήνες και τα πρώτα δοντάκια του μωρού η μαμά το «εκπαιδεύει» ώστε να μην την τραυματίζει. Έτσι, υπάρχουν μωρά που έχουν βγάλει όλα τα νεογιλά τους δόντια και συνεχίζουν να θηλάζουν κανονικά μέχρι μετά τα τέταρτά τους γενέθλια χωρίς να ενοχλούν στο ελάχιστο την μαμά τους.
Το σχόλιο στο κείμενο το κάνει ο πατέρας, που ούτε έχει θηλάσει, ούτε σύμβουλος μητρικού θηλασμού είναι για να γνωρίζει.
Είμαι υπέρ του μητρικού θηλασμού για όσο χρονικό διάστημα επιλέγει η μαμά και το νήπιο και σε καμία δεν θεωρώ τα δόντια του παιδιού εμπόδιο.
Χρόνια πολλά με υγεία για εσένα και την οικογένεια σου.

Zωή είπε...

Καλό θα ήταν να τονιστεί ότι η ανάγκη του παιδιού για πιπίλισμα συνδέεται άμεσα με την ανάγκη του για θηλασμό. Κανονικά οι θηλαστικές κινήσεις που σπαταλιούνται στην πιπίλα θα έπρεπε να γίνονται στο στήθος της μαμάς για να ρυθμίζουν την παραγωγή του γάλακτος. Αυτό είναι το φυσιολογικό και η πιπίλα είναι απλώς ένα υποκατάστατο στην εποχή μας που όπως είπατε κι εσείς τα παιδιά που θηλάζουν αποκλειστικά αποτελούν την εξαίρεση.

pediatre είπε...

Ζωή… καλησπέρα! Στις δύο αναρτήσεις τις σχετικές με την πιπίλα, σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι στις πρώτες μέρες ή ακόμα και τις πρώτες εβδομάδες ζωής του βρέφους, όταν και όντως κινδυνεύουμε από την σύγχυση της θηλής, ενώ χρειαζόμαστε για την εγκατάσταση του θηλασμού, τον όσο το δυνατό συχνότερο ερεθισμό του στήθους ώστε να μεγαλώσει η παραγωγή γάλατος. Αναφέρομαι για την περίοδο μετά το 1ο τρίμηνο, όταν τα μωρά μας φυσιολογικά φέρνουν αρχικά τα χεράκια τους και στην συνέχεια και ότι άλλο βρουν στο στόμα. Είναι η ηλικία όταν με το πιπίλισμα εκτός από το να ηρεμούν, σιγά-σιγά αρχίζουν να ωριμάζουν για να ετοιμαστούν κοντά στον έκτο μήνα για τις τροφές. Το μωρό το μεγαλύτερο των 3ων μηνών που θηλάζει αποκλειστικά, δεν κινδυνεύει πλέον από σύγχυση της θηλής. Αντιθέτως, έχει μπει στα βαθιά νερά του συνδρόμου του αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (μεγαλύτερη συχνότητα 4-6 μηνών) από το οποίο προστατεύεται με τον θηλασμό αλλά και με την πιπίλα. Τέλος, ο σύγχρονος τρόπος ζωής των μανάδων συνήθως δεν τους επιτρέπει την πολυτέλεια να αποτελούν και την πιπίλα του μωρού τους, για τις στιγμές (κυριολεκτικά στιγμές) που συχνά διακόπτει τον ύπνο για να τον συνεχίσει αμέσως πιπιλίζοντας (και δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις που τρώει).
Σου εύχομαι από καρδιάς να συνεχίσεις να θηλάζεις και να βοηθάς και άλλες μανάδες να θηλάσουν τα μικρά τους. Μόνο πρόσεχε μην τις φορτώνεις με υπερβολικές προσδοκίες και κινδυνεύεις να πτοηθούν και να μην αντέξουν να συνεχίσουν τον αποκλειστικό θηλασμό (που είναι και το ζητούμενο). Αν εσύ τα κατάφερες με το μωρό σου ή εάν ήσουν τυχερή και δεν το δικό σου μωρό απλά δεν ήθελε πιπίλα (διότι υπάρχουν και μωρά που δεν θέλουν ούτε πιπίλα ούτε δάκτυλο) δυστυχώς μάλλον ανήκεις στην τυχερή μειοψηφία.
Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και για την ευκαιρία που μου έδωσες να απαντήσω.
Καλό σου καλοκαίρι!

Ανώνυμος είπε...

Έχω ένα αγοράκι 4,5 ετών. Δεν νομίζω να υπάρχει παιδί πιο εξαρτημένο από την πιπίλα του. Όσο κι αν προσπαθήσαμε να την κόψουμε σε ηλικία 3 ετών δεν τα καταφέραμε. Έφτασε στα 4 και η μόνη μας επιτυχία ήταν να την παίρνει μόνο όταν κοιμάται. Του τη χιλιοκόψαμε από πάνω, τίποτα. Του τη δίναμε μέχρι να κοιμηθεί και μετά την παίρναμε. Σε λίγο ξυπνούσε και έβλεπε ότι δεν την είχε. Ερχόταν μέσα στα μεσάνυχτα και τα ξημερώματα και μας έπρηζε τόσο πολύ ώστε του τη δίναμε. Αποφασίσαμε κάποια στιγμή να μην του τη δίνουμε το βράδυ και γυρνούσε μες στο σπίτι σαν το φάντασμα δύο και τρεις η ώρα τη νύχτα, άνοιγε όλα τα ντουλάπια, έβγαζε τα πράγματα και την έψαχνε. Έφτασε τεσσεράμισυ χρονών. Με την κουβέντα (είσαι μεγάλος, θα σε κοροϊδεύουν τα παιδιά κλπ) τίποτα. Τον πήγαμε στον οδοντίατρο, του είπε κι αυτός, τίποτα. Αν δεν την έβρισκε το βράδυ, σηκωνόταν και την έψαχνε και ξυπνούσαν όλοι οι άλλοι. Και μόλις του την έπαιρνες, το πολύ σε μισή ώρα είχε ξυπνήσει και την έψαχνε. Έμπαινε κάτω απ' τα κρεβάτια, κουνούσε τα έπιπλα κλπ. μεσ' τη νύχτα, και μένουν άλλοι από κάτω, που κοιμούνται οι άνθρωποι. Εγώ δεν μπορούσα να βρω λύση, έκανα μόνο την προσευχή μου κάπως να την κόψει.
Πριν από μία εβδομάδα, τη νύχτα που κοιμόταν άνοιξε η μύτη του, γέμισε το σεντόνι και η πιπίλα αίματα. Όταν την είδε έπαθε ένα σοκ και δεν την ήθελε με τα αίματα. Το χρησιμοποιήσαμε λοιπόν κι εμείς, αχ δεν την καθαρίσαμε σήμερα, αχ ούτε αύριο. Τελικά του είπαμε ότι δεν καθάρισε και την πετάξαμε. Έχει τώρα μία εβδομάδα που κοιμάται χωρίς πιπίλα και δύο μέρες που δεν την έχει ζητήσει καθόλου. Είναι όμως νευρικός και άτακτος κατά τη διάρκεια της ημέρας.

pediatre είπε...

Μόλις την περασμένη εβδομάδα εξέτασα στο ιατρείο μου ένα παιδάκι συνομήλικο του δικού σας (είναι για διακοπές στο Ρέθυμνο) και τα δόντια του είχαν αποκτήσει ένα χάσμα στο χαμόγελο από την αριστερή πλευρά, κενό που χωρά ακριβώς το δάκτυλο του μικρού… Την πιπίλα με τη δημιουργικότητα σας καταφέρατε και την κόψατε (συμβουλή μου, για κανένα λόγο μη ξαναγυρίσετε πίσω σε αυτή, ότι και να γίνει…), το δάκτυλο όμως του μικρού, είναι πολύ πιο δύσκολο…
Να χαίρεστε το γιό σας και σας εύχομαι το μεγαλύτερο πρόβλημα ανατροφής που θα συναντήσετε να είναι το κόψιμο της πιπίλας που το καταφέρατε με περίσσια φαντασία και επινοητικότητα.
Καλό καλοκαίρι