Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα!

Χρόνια πολλά και καλό μήνα!
Οι εορταστικές ημέρες πέρασαν ξεκούραστα, με μπόλικη οικογένεια (ήρθαν οι δικοί μου) και αρκετό γέμισμα μπαταριών… Βλέπετε είχα την πολυτέλεια να απολαμβάνω την δίδυμη συμμορία μου, χωρίς να σηκώνομαι αξημέρωτα. Αυτό τον ρόλο τον είχε αναλάβει ο παππούς. Εγώ ξυπνούσα κυριλέ, κατά τις οχτώ-οχτώμιση, αντί για τις έξι! Μάλιστα, καταφέραμε με την καλή μου και βγήκαμε κιόλα. Έξοδο κανονική, όχι μόνο φαγητό, με την ψυχή στο στόμα, να γυρίσουμε πριν τις 12:00 στο σπίτι, λες και θα γίνουμε κολοκύθες… Με τον παππού και την γιαγιά, μπορούμε να αργήσουμε και λίγο παραπάνω…
Clubing με τα όλα του. Με την μουσική(παλιά ροκάκια και new wave της εποχής μας), το χορό ( αυτόν του λικνίσματος και της αόρατης κιθάρας), την μπίρα στο χέρι, τα παιχνίδια με τα μάτια και το ταξίδι με την φαντασία. Θυμηθήκαμε τα παλιά και πόσο μας έχουν λείψει. Όμορφες νοσταλγίες. Κάπως έτσι ξαναερωτεύεσαι, με τον άνθρωπό σου, την παρέα, τον ίδιο σου τον εαυτό και την ζωή σου… Για να γυρίσουμε σπίτι, να πληροφορηθούμε ότι όλα ήταν ήσυχα, να χαζέψουμε λίγο τις ψυχούλες μας να κοιμούνται, και να πάμε και εμείς να τα ονειρευτούμε.
Ωραία κύλησαν οι γιορτές μας, ήρεμα, ξεκούραστα και οικογενειακά.
Χρειάζονται αυτά τα διαλλείματα. Αντί για “Just another manic Monday”, πιάνω τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά «σκα, σκα, σκα είναι ένας σκαντζόχοιρος, που γε, γε, γε, γελάει όλη μέρα». Χαμογελώ και εγώ πάνω στο ποδήλατο μου, καθοδόν προς το ιατρείο. Μου έρχεται η εικόνα του Ερμή μου, όταν με ενθουσιασμό μου δείχνει ένα σκαντζόχοιρο σε ένα παραμύθι και μου φωνάζει «γιε, γιε…».
Οι συνειρμοί, χωρίς να τους πάρω χαμπάρι, με ταξίδεψαν στην Κυριακή του Πάσχα, όταν ήρθα στο ιατρείο να εξετάσω έναν πιτσιρικά συνομήλικο των δικών μου. Έναν γλύκα σπόρο, που πολύ φοβάμαι ότι θα τον τρελάνουμε εμείς οι μεγάλοι.
Ευτυχώς, δεν είχε κάτι σοβαρό όσον αφορά στην σωματική του υγεία. Τον εξέταζα πρώτη φορά, επειδή η παιδίατρός του έλειπε και εγώ παρακολουθώ κάποιο ξαδερφάκι του. Ήρθε στο ιατρείο με τον μπαμπά και τον παππού του. Από τα πρώτα πράγματα που με είχαν πληροφορήσει ήδη, στην τηλεφωνική μας επικοινωνία, είναι ότι οι γονείς είναι χωρισμένοι, μάλιστα κάτω από όχι τόσο πολιτισμένες συνθήκες και ότι δεν είχαν ούτε το Βιβλιαράκι Υγείας του μικρού, ούτε γνώριζαν πολλά για το πρόσφατο ιατρικό του ιστορικό. Τον είχαν πάρει πριν από μια βδομάδα, για τις διακοπές του Πάσχα, και τον «παρέδιδαν πίσω απόψε».
Προσπάθησα, να τους εξηγήσω, από την αρχή, ότι ο πατέρας και η μητέρα, μπορεί να μην τα βρήκαν συναισθηματικά, οικογενειακά, οικονομικά ή ότι άλλο, όμως δεν παύουν να είναι ο μπαμπάς και η μαμά αυτού του υπέροχου πλάσματος. Τουλάχιστον, όσο αφορά στον μικρό, έπρεπε να ακούει τα καλύτερα τόσο για τον μπαμπά του όσο και για την μαμά του. Συμφωνήσαν, τουλάχιστον στην εισαγωγή. Όσο όμως και αν προσπαθούσα να εστιάσω στα ιατρικά προβλήματα του μικρού, τόσο η συζήτηση μου ξεγλιστρούσε. Με κάθε αφορμή, μάθαινα πληροφορίες που μόνο έμμεσα αφορούσαν τον μικρό. Πληροφορίες σχετικές με το δικονομικό καθεστώς της σχέσης των γονιών, για το πονεμένο ιατρικό παρελθόν του πατέρα, και μάλιστα την επικοινωνία σχεδόν μονοπωλούσε ο παππούς. Στα λίγα λεπτά που είχα μπροστά μου αυτή την κουτσουρεμένη οικογένεια, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι γινόμουν ο πολλοστός εξομολογητής του πόνου ενός πατέρα, για την λατρεία προς το πονεμένο παιδί του. Μόνο που το παιδί, δεν ήταν ο δίχρονος μικρός που απολάμβανε το ζελεδάκι που τον είχα κεράσει, αλλά ο 26χρονος πατέρας του, και πατέρας ήταν ο παππούς.
Αφού εξέτασα τον μικρό και διαπίστωσα ότι δεν έπασχε από κάτι σοβαρό, άρχισα να απευθύνομαι στην νύφη(πατέρα) για να τα ακούει η πεθερά(παππούς):
-Μπορεί να μην σας ξαναδώ και ότι λέω το λέω από την αγάπη μου για τον μικρό. Μην τον βάζετε ανάμεσά σας και κυρίως μην κάνετε το λάθος, στο όνομά του να κατηγορείτε ο ένας τον άλλο. Όσον αφορά εσένα και τον γιό σου, προσπάθησε να μην τον πνίξεις με την αγάπη σου. Τα άκρα, ακόμα και όταν μιλάμε για την αγάπη, είναι εξίσου κακά. Ίσως, είναι προτιμότερο να αφήσεις ένα φυτό απότιστο, παρά να το ποτίζεις συνέχεια και υπερβολικά. Στην πρώτη περίπτωση αν το προλάβεις λίγο πριν ξεραθεί, με λίγο νερό ανασταίνεται, αν όμως το σαπίσεις από το πολύ νερό, δύσκολα συνέρχεται. Ο πατέρας σου σε λατρεύει (δείχνοντας στον μπαμπά του μικρού, τον παππού), και φοβάμαι μήπως στην υπερβολή του, σε περιορίζει. Μην κάνεις το ίδιο λάθος με τον γιό σου.
Φοβήθηκα, μήπως τα λόγια μου ξύσουν ή ανοίξουν πληγές. Δεν ξέρω αν η υπερβολή στην αγάπη του παππού προς τον μπαμπά του μικρού, έπαιξαν όντως ρόλο στις επιλογές και τις προσωπικές αποφάσεις. Εγώ αυτή την οικογένεια την γνώριζα μόλις μερικά λεπτά. Ένιωθα όμως την ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις μου, μήπως και μπορέσω να βοηθήσω λίγο τον μικρό. Ρίσκαρα μιλώντας ανοιχτά. Οι ουλές ήταν ήδη σχηματισμένες, και η πραγματικότητα στα μάτια του παππού ήταν δεδομένη.
Ότι και αν έλεγα, μεταφραζόταν και διαστρεβλωνόταν στο μυαλό του, απλά πυροδοτώντας μπαράζ αναμνήσεων και διαμαρτυριών «ο γιός μου έκανε την επιλογή του, άσχετα αν συμφωνούσαμε ή όχι, εμείς την τρέξαμε αυτή την γυναίκα και στην Αθήνα, όταν είχε πρόβλημα με την εγκυμοσύνη…», «εγώ δεν αγαπώ τον εγγονό μου; που έχει και το όνομά μου…». Με ένα σφίξιμο στο στομάχι, συμπλήρωνα την ιατρική συνταγή, όπου μετά από πίεση του παππού, κάτω από την φαρμακευτική αγωγή, συμπλήρωσα με αστερίσκο, ότι το νήπιο συνοδευόταν από τον πατέρα του. Χρονιάρες μέρες, η αντίθεση συναισθημάτων μέσα μου γινόταν ακόμα εντονότερη. Οι από καρδιάς ευχές μου, για υγεία και ευτυχία στον μικρό και τους δικούς του, δεν φάνηκαν να ανακουφίζουν. Όταν εγκλωβιστούμε σε φαύλο κύκλο λάθος επιλογών, καταντάμε να επιδιώκουμε την κακοτυχία και την αδικία, για να δικαιολογήσουμε την ανεπάρκεια μας. Αντί να βρούμε το κουράγιο να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να ζητήσουμε συγνώμη, προσπαθώντας να επανορθώσουμε όποιο κακό πριν είναι αργά, πνιγόμαστε σε μια χαιρεκακία και μια οδυνηρή δικαίωση: «εγώ τα έλεγα, να τώρα που…».
Όπως έφευγα από το ιατρείο, ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια μιας καθηγήτριας αναπτυξιολογίας, που μας έλεγε αναφορικά με την εφηβεία και την μετάβαση του εξαρτημένου παιδιού, στον ανεξάρτητο ενήλικα: « να λέτε στους γονείς με έφηβους, ότι τα παιδιά τους θα τους προσπεράσουν. Είναι μέρος της φύσης μας και καλά κάνουν. Αν οι γονείς επιμένουν χωρίς να παραμερίζουν, για να επιτρέψουν στα παιδιά τους να προπορευτούν, αυτά θα το προσπαθήσουν, πολλές φορές βγαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα…»
Μερικές φορές, φουσκώνω λίγο τις ιστορίες που σας διηγούμαι, και άλλες, κάνω πρωταγωνιστές εκεί που δεν υπάρχουν. Αυτά που σίγουρα υπάρχουν, είναι τα μικρά και μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας με τους μικρούς μας ήρωες. Και καλά όταν υπάρχουν προβλήματα. Όταν δεν υπάρχουν και τα δημιουργούμε εμείς είναι το κρίμα. Εμείς οι γονείς, αλλά και εμείς οι παιδίατροι…
Με παίρνει τηλέφωνο μπαμπάς απελπισμένος στο ιατρείο: «Νίκο, η μικρή κοντεύει δύο χρονών και νομίζω ότι …πώς να στο πω! …νομίζω ότι χαϊδεύεται!»
-Και πολύ καλά κάνει!
-Μα τι λες τώρα γιατρέ; Από τώρα τέτοια πράματα!
-Πρώτα από όλα, το ότι χαϊδεύεται, δηλαδή αυνανίζεται, δεν σημαίνει ότι έχει ερωτικές φαντασιώσεις όπως εμείς. Απλά έχει ανακαλύψει ότι τρίβοντας την περιοχή ανάμεσα στα ποδαράκια της, νιώθει όμορφα, κάτι σαν να γαργαλιέται. Συχνά τα παιδιά, ακόμα και από βρεφική ηλικία, βρίσκουν κάποια τελετουργία την οποία χρησιμοποιούν πριν κοιμηθούν, όταν βαριούνται, όταν στρεσάρονται. Άλλα παιδάκια χαϊδεύουν την άκρη της μύτης τους, άλλα τα αυτάκια τους ή τα αυτιά των άλλων, και άλλα αυνανίζονται. Είναι μια διέξοδος και σου ξαναλέω δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εννοούμε εμείς αυνανισμό.
-Έχει δεν έχει, εγώ την μαλώνω!
-Μπράβο! Αυτό είναι το μόνο που ΔΕΝ πρέπει να κάνεις! Είναι ο σίγουρος τρόπος να την κάνεις να διαιωνίσει την συνήθεια. Αν την κάνεις απαγορευμένο καρπό, είναι σαν να αναλαμβάνεις εσύ το ρόλο του «όχι» και του «μη» και να αφήνεις σε εκείνη το ρόλο του «ναι» και του «το θέλω». Να την αφήσεις ήσυχη! Δεν κάνει τίποτα το κακό. Απλά, μεγαλώνοντας, όπως θα μάθει να κάνει τα κακά της στην τουαλέτα, έτσι θα της εξηγήσεις ότι μερικά πράγματα δεν τα κάνουμε μαζί με άλλους. Ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει όταν είναι μόνη της, για παράδειγμα στο δωμάτιο της.
-Μα τι μου λες τώρα, που τις προάλλες είχαμε σπίτι τους κουμπάρους μας και μας έκανε ρεζίλι…
-Γιατί σας έκανε ρεζίλι; Το παιδί δεν έκανε τίποτα κακό! Απλά για να μην έρχεται το ίδιο σε δύσκολη θέση, με τους κουμπάρους ή στο παιδικό σταθμό, μην και το πάρει χαμπάρι κανένα άλλο παιδάκι ή κανένας ανόητος ενήλικας και το κοροϊδέψει ή το πληγώσει. Ας μην είσαι εσύ αυτός ο ανόητος ενήλικας και πληγώσεις χωρίς λόγο το βλαστάρι σου… Άλλωστε άρχισε για πλάκα την συζήτηση, πες ότι στο συζήτησα εγώ ή το διάβασες στο blog μου και θα δεις πόσοι γονείς με μεγαλύτερα πια παιδιά θα αρχίσουν να διηγούνται παρόμοιες ιστορίες. Ο αυνανισμός, είναι ένα θέμα ταμπού και δεν συνηθίζουμε να το συζητάμε..
-Σε αυτό έχεις δίκιο! Όταν την μάλωσα και την έδιωξα να πάει να παίξει μέσα και οι κουμπάροι μας είπαν για τον γιό τους, όταν ήταν μικρότερος από την Αννούλα… Όμως αυτός τουλάχιστον είναι αγόρι…
Άντε να καθησυχάσεις τον θορυβημένο κρητίκαρο που τρέμει στην ιδέα ότι πρέπει να επιβάλει τον ηθικό δρόμο στην κόρη του από το δεύτερο χρόνο της ζωής της!! «Όταν μεγαλώσει» σου λέει, «ίντα θα γενεί;…»
-Αν θέλεις άκουσε με. Μην δημιουργείς πρόβλημα εκεί που δεν υπάρχει. Άφησε την να κάνει ότι θέλει. Φρόντισε να μην της σφίγγεις πολύ την πάνα, να μην την καθίζεις σε μέρη που έχεις παρατηρήσει ότι την ερεθίζουν, κάποιο καρεκλάκι συγκεκριμένο ή κάποιο παιχνίδι. Όταν την βλέπεις να βαριέται ή να στρεσάρεται και να αρχίζει τις γνωστές κινήσεις, προσπάθησε να την απασχολήσεις και να της αποσπάσεις την προσοχή, χωρίς όμως να καταλάβει ότι προσπαθείς να την σταματήσεις. Πες της, ας πούμε, «πάμε βόλτα!». Αν δεν πιάσει, και εκείνη συνεχίσει ακάθεκτη, άσε την στην ησυχία της! Δεν ενοχλεί κανέναν, δεν κάνει τίποτα κακό, απλά όταν σιγά-σιγά θα μπορεί να καταλάβει, θα της πεις ότι αυτό θα το κάνει όταν είναι μόνη της στο δωμάτιό της, και όχι μπροστά σε κόσμο. Μόνο έτσι έχεις πιθανότητες να σταματήσει, αν και σου ξανά λέω, άσε το κοριτσάκι ήσυχο, δεν πειράζει κανέναν…
Δεν είμαι σίγουρος ότι τον έπεισα, όμως δεν μπορούσα να του πω και τίποτα άλλο. Είναι ακριβώς αυτό που έλεγα παραπάνω, να δημιουργούμε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Η Αννούλα, είναι μια κουκλίτσα, χωρίς κανένα πρόβλημα υγείας, που μπορεί να του το δημιουργήσουμε, μόνο και μόνο λόγω των προκαταλήψεών μας.


Από την άλλη, είναι φορές που εμείς οι παιδίατροι δημιουργούμε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Όπως για παράδειγμα όταν μου φέρνουν στο ιατρείο, ή μου αναφέρουν, για αγοράκια που τους έχουν «ανοίξει» το πουλάκι. Κάποιοι συνάδελφοί μου, είτε εφαρμόζουν οι ίδιοι είτε στέλνουν το παιδάκι των μόλις 2χρονών σε χειρουργό ή ουρολόγο και τραβάνε βίαια για να αποκολλήσουν την ακροποσθία από την βάλανο (το πετσάκι από το κεφαλάκι). Χθες μόλις διάβαζα σε ελληνικό παιδιατρικό περιοδικό πόσο λάθος είναι αυτή η πρακτική. Το άρθρο λεγόταν «Φίμωση: μύθος και πραγματικότητα», γραμμένο πολύ όμορφα από έναν χειρουργό παίδων. Παλιότερα πιστεύαμε ότι το δερματάκι που καλύπτει την άκρη του πέους, ήταν ένα υπόλειμμα της εξέλιξης χωρίς πρακτική σημασία. Μάλιστα υπήρχαν μελέτες που έδειχναν ότι οι λαοί που συνηθίζουν την περιτομή, είχαν λιγότερους καρκίνους της βαλάνου. Οι τελευταίες μελέτες δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Όχι μόνο προστατεύει από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα αλλά έχει και σημαντική συνεισφορά στην ίδια την σεξουαλική πράξη. Η λέξη φίμωση, χρησιμοποιείται λανθασμένα στα βρέφη και τα νήπια, για να περιγράψει την αδυναμία πλήρους αποκάλυψης της βαλάνου. Μόλις σε 3 με 5% των νεογέννητων αγοριών αποκαλύπτεται πλήρως η βάλανος. Από τα υπόλοιπα, σε ηλικία 10 με 15 χρονών, μέχρι στο 95% αποκαλύπτουν τη βάλανό τους χωρίς καμία προηγούμενη διαδικασία. Στα περισσότερα από αυτά, η βάλανος έχει αποκαλυφτεί στο μεγαλύτερο μέρος της, στην ηλικία των τριών χρονών. Αυτό που συμβαίνει φυσιολογικά, είναι σμίγμα, πηχτό υγρό που φαίνεται κάτω από το δερματάκι, αθροίζεται και μόνο του απομακρύνει-αποκολλά την ακροποσθία από την βάλανο. Δεν είναι λίγες οι φορές, που θορυβημένοι γονείς μου τηλεφωνούν, και μου αναφέρουν ότι ο μικρός κάτι έχει στο πουλάκι του. Μόλις τους περιγράψω το άσπρο κομματάκι σαν τυρί και την σημασία του, ηρεμούν. Όχι πως δεν υπάρχουν περιπτώσεις, όπως οι υποτροπιάζουσες βαλανοποστίτιδες ή η ξηρωτική βαλανίτιδα (παρουσιάζεται συνήθως μετά τα πέντε), ή η κλειστή ακροποσθία στην έναρξη της εφηβείας, στις οποίες πρέπει να παρέμβουμε. Είναι όμως κρίμα να βάζουμε σε μια επώδυνη ταλαιπωρία, το μόλις δύο ή τριών χρονών αγοράκι, μόνο και μόνο επειδή δεν αποκαλύπτεται πλήρως το πουλάκι του, και μάλιστα μεγαλώνοντας τις πιθανότητες να δημιουργήσουμε παραφίμωση, πραγματική φίμωση ή και ουλές στο πέος του. Αυτό που σίγουρα εξασφαλίζουμε είναι τον τρόμο του, όποτε τολμούμε να πλησιάζουμε το πουλάκι του και όποτε τον πλησιάζει κάποιος με άσπρη ποδιά.
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

8 σχόλια:

Mh Xeirotera είπε...

Kalo mhna ke xronia polla :)

Didaktikos ke psixagogikos opos panta!

pediatre είπε...

Καλό μήνα και χρόνια πολλά και σε εσένα φίλε μου.
Ελπίζω να πέρασες και εσύ υπέροχα…
PS σου είχα ήδη ευχηθεί (δοκίμασα και πάλι σήμερα) και στο blog σου, όμως δεν αναρτώνται τα σχόλια μου…
Δεν πιστεύω να με λογοκρίνεις!!!!

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΜΗΝΑ!!!
Είσαι μοναδικός, σου το έχω ξαναπει. Μου αρέσει ο συνδυασμός του ημερολογίου σου με το χρησιμότατο πέρασμα της επιστημονικής σου γνώσης και εμπειρίας!!!

- "Ότι και αν έλεγα, μεταφραζόταν και διαστρεβλωνόταν στο μυαλό του..."
Είναι οι περιπτώσεις με τις διαλυμένες οικογένειες, που δυστυχώς τα αγγελούδια βρίσκονται ανιμέτωπα με δυο αντιμαχόμενα μέρη και γίνονται ττο "βαλιτσάκι" του Σ/Κ./...
Σήμερα πλέον, οι άνδρες δεν πρέπει προ των 35 να δημιουργούν οικογένεια και υποχρώσεις.
Με τις γυναίκες, επίτρεψέ μου, είμαι ακόμη πιο επιφυλακτική έως πολύ αυστηρή...
Είναι στη μέση βλέπεις και ο φεμινισμός...άλλο αγκάθι και τούτο...

Αυτό όμως που πολύ χάρηκα ήταν το "ξεσάλωμα", που μόνο πιο ερωτευμένο από πριν μπορεί να κάνει ένα ζευγάρι
Σκα, ακα, ακα γιατρέ μου όποτε βρίσκετε την ευκαιρία, ακόμη και μέσα από μονοήμερες εκδρομούλες για πινκ νικ στη φύση.
΄Εχουμε τρελές αναμνήσεις με τα ....βρωμόπαιδα.
Από ένα ποδήλατο ο καθένας μας, το μωρό στο καλάθι του δικού μου και οργώναμε τις αγκιναρο-καλλιέργειες της Αργολίδας....

Φιλά στα διδυμάκια, φιλί στην καλή σου,

Φιλί σε σένα και μεγάαααλη Γλαρένια αγκαλιά

Ανώνυμος είπε...

Αγαπημένε pediatre,

Χρόνια Πολλά σε όλους! Γέλασα πολύ με την περιγραφή της εξόδου σας-ως ζεύγους- κι αυτό διότι βρήκα πολλά κοινά...ειδικά αυτό με την κολοκύθα!! Σκέφτηκα ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Στα 15 μου με κυνηγούσε να γυρίσω στις 12 ο πατέρας μου, στα 35 μου με "κυνηγάει" ο μικρός. Εύχομαι να ναι όλοι καλά και να με τρέχουνε τόσο όμορφα!! Πολλούς χαιρετισμούς Βασιλική-Ναύπλιο

mpampakis είπε...

Καλημέρα Νίκο, καλό μήνα, και πολλές ευχές σε σένα και στους ανθρώπους σου!

Παραμένεις σκαντζόχοιρος με το τέλος των διακοπών; :^)

mama.eton37 είπε...

Εχω κολλήσει με το blog σου, και το διαδίδω όσο μπορώ. γέλασα πολύ με το σκαντζόχοιρο! το ακούω κι εγώ τα πρωινά του σαββατοκύριακου όταν δεν πρέπει να φύγω για δουλειά. ο μικρός ανοίγει με το κοντρολ την τηλεόραση και δεν ξέρω πως, ανοίγει πάντα το αλτερ και χαζολογάμε λιγάκι. ευτυχώς ο μικρούλης ακόμα δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την οθόνη, και προσπαθώ γενικά κι όταν λείπω να μην είναι ανοιχτή άσχετα. Υπάρχει κανένα τιπ γενικά για το θέμα αυτό (τηλεόραση); Τι να κάνει κανείς όταν έχει ένα μωρό μηνών και μετά;

Βερενίκη είπε...

Τυχερέ μπαμπά διδύμων μπορεί να ζοριστήκατε λίγο αλλά ξεμπερδέψατε μια και καλή. Εμείς με το δίχρονο πώς ξαναμπαίνουμε πάλι στα ζόρια μου λέτε; Συγχαρητήρια για τη δουλειά σας, η ιστοσελίδα είναι πολύ χρήσιμη, και για την ευαισθησία σας. Σας παρακολουθώ με ανυπομονυσία

pediatre είπε...

Γλαρένια μου κυρά… ευχαριστώ για τις ευχές και τα καλά λόγια.
Ελπίζω να είσαι ήδη καλύτερα…
Χθες μόλις πληροφορήθηκα τον χωρισμό γονιών που παρακολουθώ την μικρή τους! Είναι εκεί στην ηλικία μεταξύ δύο και τριών όταν φουντώνει το «εγώ» της και τα πάντα γύρω της υπάρχουν μόνο και μόνο επειδή υπάρχει εκείνη. Δυστυχώς αυτό σημαίνει ότι ακόμα και τα δυσάρεστα, για το ανώριμο μυαλουδάκι της συμβαίνουν για εκείνη, και άρα …εξαιτίας της! Καλύτερα ο μπαμπάς ή η μαμά να … «λείπει για δουλειές» παρά να έχει φύγει από το σπίτι. Ευτυχώς, το ζευγάρι είναι πολιτισμένο, και πιστεύω ότι καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι για το παιδί να έχει άριστες σχέσεις και με τον μπαμπά και με την μαμά του…
Πουπουλόφιλα σε εσένα, στον γλάρο και τα γλαρόπουλα σας…

Βασιλική… η έξοδος μας ήταν μια φανταστική βουτιά στο παρελθόν. Ένα γοητευτικό ταξίδι αναμνήσεων που φώτισε με λίγο διαφορετικές αποχρώσεις ένα πανέμορφο παρόν…
Φιλιά και την αγάπη μου στο όμορφο Ναύπλιο

Mpampaki… Παραμένω σκαντζόχοιρος, όχι όμως τυχαίος, ξέρεις τώρα …σαν του Τριβιζά χωρίς τα καλαμάκια ;-)))
Φιλιά στην οικογένεια

Mama.eton37… καλώς ήρθες! Η βασική μου ένσταση στην τηλεόραση, είναι ότι καθιστά το παιδί παθητικό δέκτη… προτιμώ να του δίνουμε πράγματα-παιχνίδια με ήχους και χρώματα, που να το γοητεύουν ενώ ασχολείται μαζί τους (μαλακές μπάλες με κουδουνάκια ή ήχους σαν να τσαλακώνει χαρτί, ξύλινα οχήματα, μουσικά παιχνίδια κλπ-). Θα βρεις περισσότερα στην ιστοσελίδα μου στο http://www.paidiatre.gr/portal/content/view/125/228/.
Ευχαριστώ, για τα καλά σου λόγια και τον ενθουσιασμό.


Βερενίκη… τίποτα δεν είναι τυχαίο! Είμαι του επαγγέλματος, δώσαμε και κάτι παραπάνω και τα καταφέραμε…
Να υποθέσω ότι ήδη έχετε καθοδόν και το 2ο;;; Αν ναι! Με το καλό και μη μασάτε, αφού τα καταφέρνουμε εμείς, με 2 ταυτόχρονα, με τους παππουδογιαγιάδες μακριά και τους δυό μας εργαζόμενους, θα τα καταφέρετε και εσείς μια χαρά.. Αν τώρα είστε στην προσπάθεια, keep on …trying ;-)
Καλώς ήρθες και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.