Το πρώτο μας παιδικό θέατρο!

Τι όμορφο απόγευμα γεμάτο συγκινήσεις! Πήγαμε στο πρώτο μας παιδικό Θέατρο!



Στο Ρέθυμνο, έχουμε την τύχη, να έχουμε άτομα με μεράκι και ευαισθησίες. Έχουν σκαρώσει εδώ και είκοσι χρόνια, μια θεατρική ομάδα τον «Θεατρικό Περίπλου». Ανεβάζουν τουλάχιστον δύο έργα τον χρόνο. Συχνά τον Λόρκα διαδέχονται παραμύθια και τα παιδιά παίρνουν θέση δίπλα στους μεγάλους, για να χαϊδέψουν οι ηθοποιοί και τις δικές τους ψυχές.
Έτσι και εμείς. Σάββατο με την μαμά μας να δουλεύει, τι καλύτερο για να περάσουμε δημιουργικά την ώρα μας. Έπαιζε και το σούπερ μάρκετ, για ψώνια, όμως σαν ιδέα χλόμιασε μπρος στην προοπτική του παιδικού Θεάτρου.
Η απόσταση μέχρι το θεατράκι περπατήσιμη. Κάπως μακριά για να τραβολογάς 2 νήπια, ειδικά στην επιστροφή. Τη λύση σε αυτές τις περιπτώσεις δίνει το ποδηλατάκι μας. Ένα από αυτά τα τρίκυκλα, με χώρο για να βάζει το παιδί καθιστό τα ποδαράκια του (ειδικά όταν δεν φτάνει να γυρίσει τα πετάλια –όπως τα δικά μου-), και ένα μεταλλικό μπαστούνι στο πίσω μέρος, που σου δίνει την δυνατότητα να το σπρώχνεις και να το κατευθύνεις. Ένα το ποδήλατο και δύο τα βλαστάρια μου. Τι κάνουμε; Το ένα κάθεται μπροστά και «οδηγεί», ενώ το άλλο κάθεται-ακουμπά πάνω στο μεταλλικό μπαστούνι και κάνει το συνοδηγό. Σχεδόν πάντα θέλουν και τα δύο να οδηγούν! Για να μην αδικηθεί κανένας, ο ένας οδηγεί στον πηγαιμό και ο άλλος στο γυρισμό. Δυστυχώς σπάνια συμφωνούν ποιος θα οδηγήσει πρώτος και ποιος δεύτερος. Τη λύση δίνει το νόμισμα…
Παίρνω ένα κέρμα, τους δείχνω την μια του πλευρά και την ονομάζουμε Ερμή (ειδικά αν έχει κάποια ανδρική μορφή επάνω) και την άλλη την ονομάζουμε Χαρά (ειδικά αν έχει κάποια γυναικεία μορφή). Το νόμισμα στρίβει στο αέρα, προσγειώνεται στην παλάμη μου και από εκεί στη ράχη το άλλου χεριού μου. Προετοιμάζω το κοινό μου με κάποια εμπνευσμένη φράση του στυλ «και ο πρώτος οδηγός για σήμερα είναι…»(τραβάω λίγο την τελευταία συλλαβή για να μεγαλώσω το «σασπένς») και ενώ τα δίδυμα σκύβουν με αγωνία, σηκώνω το χέρι μου για να ακουστεί ο Ερμής με ένα περίεργο μίγμα ενθουσιασμού και απογοήτευσης «η …Χουλούνα!». Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός μου δεν είναι συνηθισμένος να χάνει στα παιχνίδια της τύχης. Τις περισσότερες φορές σε εκείνον πέφτει ο κλήρος, έτσι έλαμψε το προσωπάκι της Χαράς μου η οποία θριαμβολογούσε καθώς προσγειωνόταν στην θέση του οδηγού: «εγώ θα οδηγήσω πρώτη, εγώ θα οδηγήσω πρώτη»(λες και δυσκολευόταν να το πιστέψει). Ο Ερμής είχε σκοτεινιάσει, όμως ούτε που διανοούταν να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα. Ήξερε ότι ποτέ δεν αλλάζουμε τους κανόνες, γιατί μόνο χαμένος μπορούσε να βγει. Από την άλλη, δεχόμενος το αποτέλεσμα, έστω εμφανώς απογοητευμένος, με ανάγκασε να βρω κάτι για να τον ανακουφίσω.
«Και ο χαμένος κερδίζει το νόμισμα για να το βάλει στον κουμπαρά του» με ακούει να του ανακοινώνω και με ικανοποίηση βάζει το κέρμα σε μια τσεπούλα του μπουφάν του, καθώς ξεκινάμε για το θέατρο.
Τα μικρά μου κυριολεκτικά βυθίζονται στην φαντασία τους και από εκεί βαθιά, μέσα από τις διαθλάσεις του μυαλού τους, συλλαμβάνουν τον κόσμο μας. Κάποιες φορές όμως τρομάζουν, όταν χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι βουτάμε και εμείς στο φανταστικό τους κόσμο. Κάτι τέτοιο πρέπει να έγινε με τον Ερμή, λίγα λεπτά αφού ξεκίνησε το θέατρο.
Φτάσαμε ένα τέταρτο πριν να αρχίσει η παράσταση. Μην φανταστείτε κανένα τεράστιο χώρο. Ένα υπογειάκι που με μεράκι και φαντασία μετατρέπεται σε θεατρική σκηνή. Οι σειρές των καθισμάτων δεν είναι ούτε δέκα και εμείς βρεθήκαμε στην δεύτερη. Πιο σωστά, στη δεύτερη σειρά έκατσαν τα δίδυμα. Εγώ παρασυρμένος από την σιγουριά δύο μανάδων που γνώριζα από το ιατρείο, έκατσα ακριβώς από πίσω τους. Να διευκρινίσω ότι, η σειρά πρόκειται για ένα πάγκο με μαξιλάρια και μπροστά του καρέκλες στοιχισμένες και όχι το κλασσικό θέατρο-σινεμά. Σκύβοντας λίγο προς τα εμπρός το κεφάλι μου βρισκόταν ανάμεσα στα μικρά μου.
Η παράσταση άρχισε και η συγκίνησή μου φούντωσε. Το πρώτο θέατρο με τα παιδιά μου! Πως περνάει ο καιρός!..
Ήμουν έτοιμος να σκουπίσω το πρώτο δάκρυ, όταν με έκπληξη άκουσα το κλάμα του σπλάχνου μου να ανταγωνίζεται τις φωνές των ηθοποιών! Ο Ερμούλης μου, είχε ξεκινήσει ένα γοερό κλάμα-παράπονο-φόβο, που με απόσπασε από τις συγκινησιακά φορτισμένες σκέψεις μου, για να με προσγειώσει στην θεατρική πραγματικότητα. Με την σειρά μου, αντανακλαστικά, άρπαξα τον μικρό μου και περνώντας τον πάνω από την καρέκλα του, τον προσγείωσα πάνω στο πόδι μου.
«Τι έγινε αντράκι μου; Γιατί κλαις;» του ψιθυρίζω, όσο πιο ήρεμα μπορώ… «φοβήθηκες;»
«Ναι!» μουρμούρισε ανάμεσα σε λυγμούς.
«Θέλεις να φύγουμε;» του δίνω την εναλλακτική, για να μην νιώθει εγκλωβισμένος, ανοίγοντας και ένα διάλογο, μήπως και τον αποσπάσω από το κλάμα και ηρεμήσει. Φανταστείτε να ακολουθούσαν το παράδειγμά του και τα άλλα πιτσιρικία…
«Ναι!» τον ακούω με απογοήτευση να μου ομολογεί.
«Εντάξει μικρέ μου ηρέμησε, θα φύγουμε» του λέω, ενώ προσπαθούσα να υπολογίσω τις εναλλακτικές μου. Ήμουνα αποφασισμένος αν χρειαστεί να τους πάρω και να φύγουμε. Δεν θα χαλούσαμε την παράσταση και από την άλλη θα παίρνανε ένα μάθημα… Βέβαια θα χάναμε το θέατρο. Ίσως όμως έτσι να κερδίζαμε όλα τα μελλοντικά θέατρα.
Από την άλλη, τι φταίει η έρημη η Χαρούλα, που ατάραχη συνέχιζε να απολαμβάνει το έργο. Ποιο μήνυμα θα έπαιρνε εκείνη αν τελικά αναγκαζόμασταν να εγκαταλείψουμε την παράσταση…
Την λύση μου έδωσαν οι ηθοποιοί. Ξεκίνησαν να σηκώνουν παιδιά εθελοντές που θα συμμετείχαν στις επόμενες σκηνές του έργου. Άρπαξα την ευκαιρία και συνέχισα το διάλογο με τον μικρό μου, που ήδη έδειχνε σημεία εφησυχασμού.
«Είναι καλοί οι ηθοποιοί! Βλέπεις που παίρνουν τα παιδάκια και παίζουν; Τα αγαπούν τα παιδάκια. Είσαι καλά;»
«Ναι..» μου ψιθυρίζει
«Θέλεις να κάτσεις εδώ στην αγκαλιά μου, να δούμε μαζί το έργο;»
«Ναι…» μου γουργούρισε, ενώ οι λυγμοί είχαν σχεδόν σβήσει και η καρδούλα του άρχισε να ξαναχτυπά ήρεμα.
Ποιος ξέρει τι παίχτηκε μέσα στο μυαλουδάκι του. Βλέποντας τους ηθοποιούς να βγαίνουν στη σκηνή και να φωνάζουν «Απόψε μαζευτήκαμε να πούμε παραμύθια…», τρόμαξε. Φαντάζομαι, το ίδιο θα μου κοβόταν η χολή, αν παρακολουθώντας την αγαπημένη μου τηλεοπτική σειρά έβλεπα τους πρωταγωνιστές να ορμούν προς το μέρος μου, απειλώντας την ηρεμία του καναπέ μου. Κάτι σαν ο Γουίνι να δραπέτευε από το επίπεδο δάσος του για να εισβάλει στο δωμάτιο των μικρών μου…
Ευτυχώς, η αγκαλιά του μπαμπά λειτούργησε για ακόμα μια φορά σαν απάνεμο λιμάνι και προστάτεψε τον Ερμή από όποια φουρτούνα της φαντασίας του.
Όπως ήταν αναμενόμενο μόλις η Χαρά αντιλήφθηκε τον ελλιμενισμό του Ερμή, διεκδίκησε και εκείνη μια θέση, για να προσγειωθεί στο άλλο μου πόδι.
Παρακολουθήσαμε αγκαλίτσα το υπόλοιπο έργο χωρίς άλλα απρόοπτα. Αν εξαιρέσουμε δηλαδή την συγκίνηση, που κατάφερε και πάλι να τρυπώσει στην ψυχή μου και φιλοδώρησε με υγρασία τα μάτια μου.


Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Φανταστική ...πραγματικότητα!

Πέρασε ο πρώτος και ίσως δυσκολότερος μήνας της θεραπείας της μικρής Χριστίνας. Ο οργανισμός της ανταποκρίθηκε στην θεραπεία. Γύρισε επιτέλους σπίτι και τώρα πηγαινοέρχεται με ολιγόωρες ή ολιγοήμερες νοσηλείες. Μια καινούργια ζωή, ήρθε και την ξάφνιασε. Μια ζωή με παιχνίδι και πόνο(αντί για παιχνίδι μόνο…). Ότι την ετοιμάζαμε ψυχολογικά για τον ερχομό της μικρής της αδερφής, η ζωή της, αποφάσισε να κάνει τα δικά της καπρίτσια… Όλα όμως θα αλλάξουν. Υπομονή και πίστη χρειάζεται. Όπως πέρασε ο πρώτος μήνας, έτσι θα κυλίσει και ο υπόλοιπος καιρός. Μετά θα έχει μια ζωή μόνο για παιχνίδι. Θα είμαστε όλοι εκεί να της το εξασφαλίσουμε.
Άλλωστε τα παιδιά αυτής της ηλικίας έχουν ένα μοναδικό εφόδιο για να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Έχουν την φαντασία τους…
Τα μικρά μου αισίως έγιναν …2,5χρονών!
Η φαντασία έχει εισβάλει στην καθημερινότητα τους, εκτοπίζοντας συχνά την πραγματικότητα, μήπως έτσι καταφέρουν και την κατανοήσουν. Πολλές φορές γίνεται το μόνο όπλο για να την αντιμετωπίσουν. Το πιο εντυπωσιακό(και ανακουφιστικό για εμάς τους ταλαίπωρους γονείς) είναι το «ομαδικό-συντροφικό παιχνίδι». Το έχουν ανακαλύψει τις τελευταίες εβδομάδες και αρχίζουν να περνάνε ώρες τα δυό τους. Επιτέλους, η φάση όπου τα δίδυμα θα παίζουν μεταξύ τους και θα απασχολούνται μόνα τους, ήρθε!
Όποιος έχει γνωρίσει τι σημαίνει δύο ή περισσότερα παιδιά μικρότερα των δύο χρόνων στο ίδιο σπίτι, θα συμφωνήσει ότι τα δύο μαζί είναι σαν δέκα και το ένα μόνο του είναι σαν κανένα… Αυτό, εδώ και μερικές μέρες αντιστρέφεται στο σπιτικό μας. Παίζουν με δεινόσαυρους ή κουκλάκια, τα οποία ονομάζουν «μπαμπά» ή «μαμά». Τα πηγαίνουν βόλτα στην «θάλασσα»(μια λιμνούλα στη μοκέτα τους), τα ταΐζουν, τα ντύνουν. Μέχρι και σιρόπι για τον βήχα, τους δίνουν! Φωνάζει ο ένας την άλλη για να παίξουν με τα «κουζινικά» τους και η άλλη τον ένα για να φτιάξουν παζλ.
Τα σύνορα της φαντασίας και της πραγματικότητας σε αυτή την ηλικία γίνονται ρευστά και δυσδιάκριτα. Το παιδί μπορεί να ορκίζεται ότι μόλις πέρασε ένας γέρος από το διάδρομο του σπιτιού μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ούτε ότι μας κλέβουν και δεν το πήραμε χαμπάρι, ούτε ότι η σχιζοφρένεια χτύπησε την πόρτα μας. Δεν μας λένε ψέματα. Πραγματικά βιώνουν την φαντασία τους.
Δεν σας έχει τύχει να ξυπνήσετε το πρωί με μια περίεργη αίσθηση; Ένα ακαθόριστο συναίσθημα, που παλεύετε να ερμηνεύσετε όσο περνά η ώρα; Ώσπου, μυρίζοντας κάποιο άρωμα ή ακούγοντας μια μελωδία, σας έρχεται η ανάμνηση ενός αγαπητού προσώπου από το παρελθόν. Μια σκηνή από τα μικράτα σας με τον αγαπημένο σας παππού, που έχει πεθάνει εδώ και χρόνια.
«Ρε ‘συ, Μαρία! Είδα ένα τόσο ζωντανό όνειρο με τον παππού! Σαν να μυρίζω ακόμα τη κολόνια του».
Το νήπιο κυριολεκτικά βλέπει τον παππού, ακούει την αρκούδα μέσα στην ντουλάπα ή το λιοντάρι κάτω από το κρεβάτι. Ότι ξεφύτρωσε μέσα από το μυαλουδάκι του, με όποια αφορμή, γίνεται βίωμα και έχει την ίδια αξία, την ίδια βαρύτητα με το πραγματικό.
Όταν ένα πιτσιρίκι φοβάται το τέρας μέσα στην ντουλάπα, ίσως προσπαθεί να μας πει ότι κάτι το τρομάζει στην καθημερινότητά του. Κάτι που δεν μπορεί να το εκφράσει διαφορετικά παρά με λέξεις-σύμβολα από το δικό του παιδικό κόσμο. Για ακόμα μια φορά καλούμαστε να ερμηνεύσουμε τον υπέροχο μικρόκοσμο των παιδιών. Αν κάνουμε το απλοϊκό, δηλαδή το να ανοίξουμε διάπλατα τις πόρτες της ντουλάπας για να αποδείξουμε ότι δεν κρύβει κανένα τέρας, ίσως απογοητεύσουμε και απομακρύνουμε το παιδί μας. Μπορεί έτσι να το κάνουμε να νιώσει ότι δεν το καταλαβαίνουμε και άρα δεν μπορούμε να το βοηθήσουμε. Ίσως θα πρέπει την απάντηση για το τέρας στην ντουλάπα, να την ψάξουμε στην καθημερινότητα του παιδιού όπως εκείνο τη βιώνει. Ίσως, αν πραγματικά ανοίξουμε τα αυτιά και τα μάτια μας να ακούσουμε το παιδί να μας ορίζει μόνο του ποιος ή τι είναι το τέρας που κρύβεται στην ντουλάπα του. Αν μεταμορφωθούμε σε «τερατο-κυνηγούς», μπούμε μαζί του στην ντουλάπα, δούμε για λίγο και εμείς το τέρας, τότε μεγαλώνουμε τις πιθανότητες το τέρας να μας αφήσει στην ησυχία μας. Επιστρατέψτε και κάποιο σύμμαχο-παιχνίδι, κάποιο γενναίο κούκλο που θα κάτσει άγρυπνος φρουρός στο δωμάτιο του παιδιού μήπως και ο δράκος τολμήσει να ξαναγυρίσει.
Δεν είναι λίγες οι φορές από την άλλη, που η απλοϊκή ερμηνεία των πραγμάτων από τα παιδιά σου, είναι μπροστά σου και εσύ είσαι αυτός που χωρίς να το πάρεις είδηση χάνεσαι σε φανταστικά μονοπάτια.
Είναι μεσημέρι. Έχουμε τελειώσει το φαγητό, και με αντάλλαγμα να ακολουθήσει χωρίς διαμαρτυρίες η μεσημεριανή σιέστα έχουμε δώσει στα δίδυμα από μια μικρή σοκολατένια μπάρα. Απολαμβάνουν το επιδόρπιό τους και κάθε λίγο έρχονται για να τους καθαρίσουμε το περιτύλιγμα. Στην τελευταία μπουκιά η Χαρούλα ξαφνικά βάζει τα κλάματα. Κοιτάμε αμέσως τον Ερμή, όμως ο έρημος ήταν σε αρκετά μεγάλη απόσταση για να είναι ο υπαίτιος. Η μικρή όμως πάει στην μαμά της κλαίγοντας και διαμαρτυρόμενη «τέλειωσε μόνη της! Τέλειωσε μόνη της!» κρατούσε το άδειο περιτύλιγμα. Η μαμά της το πήρε να το πετάξει και την παρηγόρησε λέγοντας «Δεν πειράζει μικρό μου, πάμε τώρα για ύπνο και το απόγευμα θα φάμε άλλη». Η μικρή όμως απαρηγόρητη συνέχισε να διαμαρτύρεται «τελείωσε μόνη της! Τελείωσε μόνη της…»
Σαν τυπικός άντρας, απλοϊκά σκεπτόμενος, σηκώθηκα έψαξα γύρω από το καθισματάκι της Χαρούλας, για να βρω το τελευταίο κομματάκι σοκολάτας πεσμένο στο πάτωμα. Αυτό που προσπαθούσε η κακομοίρα η Χαρούλα να μας πει είναι ότι το τελευταίο κομμάτι δεν το έφαγε εκείνη. Στην προσπάθεια της να καθίσει, ενώ με το ένα χέρι κρατούσε την σοκολάτα της, το τελευταίο κομμάτι έπεσε χωρίς να το πάρει χαμπάρι και όταν πήγε να απολαύσει την τελευταία μπουκιά, στο χέρι της είχε μόνο το περιτύλιγμα…
Η σοκολάτα είχε τελειώσει μόνη της!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Με την ευκαιρία… λευχαιμία!

Ο καιρός έφτιαξε και κάνει έντονη αντίθεση με την διάθεσή μου. Τις τελευταίες μέρες το δίσεκτο έτος έχει βαλθεί να επιβεβαιώσει την φήμη του. Το χρώμα της ψυχής μου ταίριαζε με το μουντό του βροχερού ουρανού της περασμένης εβδομάδας. Έδωσα χρόνο στην σκέψη μου πριν την μετουσιώσω σε γραφή. Μήπως και καταλαγιάσει ο θυμός και η απογοήτευση. Περνούσαν οι μέρες και η καθημερινότητα με φόρτιζε ακόμα περισσότερο.
Είμαι λυπημένος. Συντροφική σχέση, η δική μας, περιμένω να λειτουργήσει σαν βάλσαμο. Για ακόμα μια φορά θα τολμήσω να μοιραστώ το βάρος μαζί σας. Να σας φοβίσω ίσως, για να μην πικραθείτε και εσείς…
Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όλους τους συναδέλφους μου γιατρούς, που νομίζουν ότι η εμπειρία και η γνώση εκφράζεται με έκπτωση στην κλινική εξέταση. Όλους αυτούς τους ανόητους «επιστήμονες», που θεωρούν εξυπνάδα, να μαντεύουν τι έχει ο ασθενής πριν καν τον εξετάσουν, και νιώθουν δικαιωμένοι όταν χωρίς καλά-καλά να αγγίξουν τον ασθενή, εντοπίζουν το πρόβλημα. Είναι αυτοί που συνήθως δεν ακούν τον ασθενή γιατί δεν τους αφήνει ο εκκωφαντικός ήχος που κάνει το «εγώ» τους. Αυτοί που με το που μπαίνει ένα παιδί με μύξες και πόνο στο αυτί, έχουν ήδη αποφασίσει τι αντιβίωση θα του δώσουν. Και δεν είναι λίγοι οι γονείς που ξεγέλιουνται από αυτή την πλαστή αυτοπεποίθηση.

Ή μήπως αυταρέσκεια…
Έρχομαι έτσι, στην δεύτερη ομάδα συναδέλφων στους οποίους αφιερώνω την σημερινή ανάρτηση. Των συναδέλφων μου γονιών. Όχι όλων των γονιών, μόνο αυτών που νομίζουν ότι η ανατροφή των παιδιών είναι εύκολη υπόθεση. Που ξέρουν καλύτερα από όλους, ακόμα και τους γιατρούς. Που κριτήριο για το ποιος θα παρακολουθεί την υγεία των παιδιών τους είναι να είναι κοντά στο σπίτι τους, να μην περιμένουν πολύ, να μην τους λέει πολλά-πολλά παρά μόνο την διάγνωση και την θεραπεία (και θα δουν μετά εκείνοι τι θα κάνουν). Είναι αφιερωμένη στους γονιούς που όταν πονά το αυτί πηγαίνουν το παιδί στον ΩΡΛ, όταν βήχει στον πνευμονολόγο και όταν βγάλει σπυράκια στον δερματολόγο, αντί για τον παιδίατρο. Είναι αφιερωμένο, ειδικά σε αυτούς του «μοντέρνους» γονείς, που φλερτάροντας με τον νεοπλουτισμό, θέλουν το παιδίατρο στο σπίτι. Δεν θέλουν να περιμένουν με άλλα άρρωστα παιδάκια, άλλους γονείς. Για τα παιδιά τους δεν σκέφτονται τα λεφτά και θέλουν τον «καθηγητή» στο σπίτι. Τον πληρώνουν αδρά και όταν έχουν κάποια απορία δεν τολμούν να τον ρωτήσουν. Τους «ψάρωσε» με το ύφος του καθηγητή-Θεού από τις πρώτες επισκέψεις… Όταν δε, τον ψάχνουν στο τηλέφωνο γιατί το παιδί είναι άρρωστο είτε δεν τον βρίσκουν, είτε όταν τον βρουν τους κλείνει ραντεβού για την άλλη βδομάδα ή τους αρχίζει μια πολύ επιστημονική τηλεφωνική αντιβίωση! Συχνά, καταλήγουν στο νοσοκομείο (ή σε κανένα γιατρουδάκι σαν και του λόγου μου) όμως μόλις ξεπεραστεί η «κρίση», επιστρέφουν στο καθηγητή-Θεό…
Όταν ξεκίνησα την παιδιατρική, είχα τον ενθουσιασμό ενός παιδιού. Εξέταζα τους μικρούς μου ασθενείς και ένιωθα σαν να ξεγελώ το σύστημα. Πληρωνόμουν για να κάνω ό,τι ονειρευόμουν από χρόνια. Να μαθαίνω πώς να γιατρεύω, πώς να ανακουφίζω, παιδάκια… Μέρος του μισθού μου, θεωρούσα, και την δυνατότητα να εξετάζω ενδελεχώς κάθε παιδάκι. Σκεφτείτε πόσα εκατομμύρια φυσιολογικά αυτάκια, καρδούλες, κοιλίτσες, πνεύμονες έχω εξετάσει, όταν για οποιοδήποτε σύμπτωμα και αν μου φέρουν ένα παιδί, το εξετάζω από την κορφή ως τα νύχια. Μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει αυτό στο χρηματιστήριο εμπειριών; Όταν έχεις κάνει κτήμα σου το φυσιολογικό, χτυπά σαν καμπανάκι το παθολογικό. Αν έχετε την εντύπωση ότι το να εντοπίσεις μια μάζα στην κοιλιά, ένα φύσημα στην καρδιά, ή ακόμα και ακροαστικά πνευμονίας είναι εύκολη υπόθεση αρκεί να κοιτάξεις, κάνετε λάθος. Θέλει διαρκή εκπαίδευση και εξάσκηση στο φυσιολογικό για να ξεχωρίζεις το παθολογικό. Ή μάλλον πιο σωστά το …διαφορετικό.
Όποτε έχω μπροστά μου ένα παιδιατρικό ασθενή, ακούω το ιστορικό και αρχίζω την διαφοροδιαγνωστική διαδικασία στη σκέψη μου. Χαλιναγωγώ όμως τον ενθουσιασμό και την πρόκληση για διάγνωση μόλις αντικρύσω σχεδόν το παιδί, αρχίζοντας την ρουτίνα της κλινικής εξέτασης. Η ίδια πάνω κάτω ρουτίνα, κάθε φορά. Μέσα σε λίγα λεπτά, ακόμα και στο πιο ατίθασο παιδί, μου δίνει την δυνατότητα να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την κατάσταση της υγείας του.
Αν κάποιοι βιαστούν να σκεφτούν «καλά πόση ώρα τρώει σε κάθε παιδί;..». Για την κλινική εξέταση(μετρημένο με ρολόι) από ενάμιση μέχρι δύο τρία λεπτά, κατά μέσω όρο. Τι κερδίζω; Από την μία δεν παρασύρομαι από το σύμπτωμα, απλά βοηθιέμαι ή έστω κατευθύνομαι από αυτό, ενώ ελέγχω όλα τα όργανα του παιδιού. Άλλωστε, ειδικά ο παιδιατρικός ασθενής, συνήθως δεν περιγράφει ο ίδιος τα συμπτώματα. Κάποιος άλλος το κάνει για εκείνον και αυτός ο άλλος, μπορεί να μην πρόσεξε, να μην αξιολόγησε ή να ξέχασε κάτι. Από την άλλη γεμίζω το σακούλι των κλινικών μου εμπειριών.
Όταν ήμουν ακόμα ειδικευόμενος, είχε έρθει στις πρώτες βοήθειες του νοσοκομείου ένα παιδί δώδεκα χρονών, επειδή το πονούσε το αυτί του. Είχε βουλωμένη μύτη από κρυολόγημα εδώ και μερικές μέρες και τώρα τον πονούσε το αυτί του. Τι κάνει νιαου νιαου στα κεραμίδια, δηλαδή. Η κλινική εξέταση από νωρίς επιβεβαίωσε την πιθανότερη διάγνωση, σύμφωνα με το ιστορικό. Ο νεαρός είχε ωτίτιδα. Όταν όμως του ψηλάφησα την κοιλιά, ξαφνικά, κυριολεκτικά διπλώθηκε στα δύο με τον που τον πίεσα σε ένα σημείο δεξιά χαμηλά.
«Τι έγινε ρε φίλε;» αστειεύτηκα.
«Πόνεσα πολύ…» μου απαντά.
Σε δύο ώρες ο φίλος, ήταν στο χειρουργείο. Δύο μέρες πριν, είχε όντως διαμαρτυρηθεί για πόνο στην κοιλιά. Επειδή όμως ήταν με τους γονείς του σε κάποιο δείπνο σε φιλικό σπίτι, πήρε ένα παυσίπονο και δεν διαμαρτυρήθηκε ξανά. Το έντερο απομόνωσε την φλεγμένουσα σκωληκοειδή απόφυση, έφτιαξε ένα «κάλυμμα» γύρω της, η σκωληκοειδής «έσπασε» και ήταν ζήτημα χρόνου να εξελιχθεί σε περιτονίτιδα και σοβαρή οξεία κοιλία. Αν τυχαία δεν πίεζα πάνω από το σημείο ερεθισμού, ίσως να κινδύνευε ακόμα και η ζωή του…

Aκριβώς τα ίδια, ή μάλλον περισσότερα, ισχύουν και για την εξέταση του φυσιολογικού παιδιού. Ειδικά όταν είναι βρέφος ή όταν πρόκειται για πιστοποιητικό υγείας. Η εξέταση πρέπει να είναι αναλυτική και να συνοδεύεται από μετρήσεις βάρους, ύψους, περιμέτρου κεφαλής και αρτηριακής πίεσης (στα μεγαλύτερα των τεσσάρων χρόνων). Στα δε βρεφάκια και νήπια δυστυχώς πολύ συνάδελφοί μου δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία στην ψυχοκινητική ανάπτυξη.

Να φοβάστε τους …ΚουΦούς συναδέλφους μου. Μπορεί, να μην ακούν την άγνοια τους!

Αναφέρομαι στα αρχικά «Κ.Φ.», που πολλές φορές διαβάζετε στα βιβλιαράκια υγείας ή τα πιστοποιητικά υγείας των παιδιών. Σημαίνουν Κατά Φύση, δηλαδή φυσιολογικά. Πότε όμως έκατσε το παιδί μας; Πότε γέλασε; Πότε δοκίμασε τα πρώτα του βήματα; Στο βιβλιαράκι του γράφει «Κ.Φ.». Όμως «Κ.Φ.» μπορεί να είναι ένα παιδί να περπατήσει στους 8μήνες και μπορεί να είναι «Κ.Φ.» για ένα άλλο να περπατήσει στους 15μήνες. «Μα! Εντάξει θα μου πείτε, ένας έμπειρος παιδίατρος από την εξέταση μπορεί να καταλάβει αν κάτι δεν του πάει καλά, άσε που και οι γονείς παρακολουθούν καθημερινά το μωρό στο σπίτι και κάτι θα προσέξουν…». Σας χαρίζω την παρακάτω ιστορία…
Αγοράκι περίπου 13ων μηνών, το τρίτο της οικογένειας, και μάλιστα στερνοπαίδι, ήρθε στο ιατρείο να το εμβολιάσω. Το μωρό έμενε μόνιμα στην Αθήνα και στο Ρέθυμνο ήταν για διακοπές. Όταν στην εξέτασή μου, έφτασα στον έλεγχο της λεπτής κινητικότητας, πως δηλαδή το παιδί εξελίσσεται στο να τα καταφέρνει με τις λεπτές κινήσεις, έδωσα στο μικρό να πάρει από το χέρι μου μια σταφίδα. Αμέσως με το δεξί ένωσε τον αντίχειρα με τον δείκτη και «τσίμπησε» την σταφίδα από το χέρι μου. Όταν επιχείρησα να το επαναλάβω και με το αριστερό του χέρι, ο μικρός έστριβε το κορμάκι του για να προσπαθήσει και πάλι με το δεξί. Έδωσα οδηγίες στην μαμά να του περιορίσει το δεξί χέρι και να τον αφήσει να πιάσει με το αριστερό.
«Είναι δεξιόχειρας…» με ενημερώνει χαμογελώντας η μαμά για να με ακούσει εμβρόντητη να την ενημερώνω…
«Μέχρι περίπου 18μηνών το παιδί δεν έχει «πλευρικότητα», δεν χρησιμοποιεί περισσότερο την μία από την άλλη πλευρά. Κάτι τέτοιο μπορεί να σημαίνει παράλυση-πρόβλημα με την κινητικότητα της πλευράς που δεν χρησιμοποιεί. Βέβαια, συχνά τα μωρά μαθαίνουν μια δεξιότητα πρώτα με το ένα χέρι ή πόδι και σύντομα ακολουθεί το άλλο, ή από ενός έτους δείχνουν κάποια προτίμηση.»
Όντως ο μικρός κατάφερε να πιάσει την σταφίδα και με το αριστερό, με εμφανώς όμως πιο ανώριμο τρόπο. Οι λέξεις σφηνώθηκαν στο μυαλό της μαμάς και μερικές εβδομάδες αργότερα, όταν γύρισαν στην Αθήνα, πήγε τον μικρό σε παιδονευρολόγο. Είχε όντως, παράλυση της αριστερής πλευράς μετά από ήπιο εγκεφαλικό που είχε συμβεί μερικούς μήνες νωρίτερα. Στην μαγνητική εγκεφάλου που του έγινε, διαπιστώθηκε μια μικρή περιοχή του εγκεφάλου με ατροφία, προφανώς μετά από φράξιμο των αγγείων που αιμάτωναν την περιοχή. Γιατί τόσο μικρό παιδί έπαθε εγκεφαλικό; Από τον έλεγχο που ακολούθησε διαπίστωσαν ότι ο μικρός έχει θρομβοφιλία, το αίμα του δηλαδή τείνει να «πήζει», να δημιουργεί θρόμβους. Άρχισε φυσιοθεραπείες και είναι όλο και καλύτερα, ενώ έχει πάρει και οδηγίες για το τι να προσέχει με την ιδιομορφία στο αίμα του.
Θα μου πείτε: «Καλά όλα αυτά, μας μαύρισες την ψυχή. Αλλά γιατί; Τι σε έπιασε;!»
Ακολουθεί το κερασάκι της ανάρτησης…
Πριν από δυο τρεις εβδομάδες, Σάββατο βράδυ, χτυπά το τηλέφωνο και ακούω την φωνή μια θείας της γυναίκας μου. «Νίκο, συγνώμη που σε ενοχλώ αλλά η Χριστίνα ανέβασε πυρετό 38οC και πέταξε κάτι σπυράκια στο σώμα της». Η μικρή ήταν σε καλή κατάσταση. Την εξέτασε μάλιστα και κάποιος συνάδελφός μου και δεν βρήκε κάτι. Η μικρή είχε αποκτήσει ένα τεσσάρων μόλις ημερών αδερφάκι. Όπως πήγε λοιπόν ο μπαμπάς στο μαιευτήριο για να δει την λεχώνα και το μωρό, πήρε και την μικρή να την εξετάσουν για τον πυρετό και τα σπυράκια… Εμένα με πήραν τηλέφωνο, γιατί με θεωρούν τον παιδίατρο του παιδιού και το θεώρησαν απαραίτητο να με ενημερώσουν. Τους καθησύχασα και εγώ, τονίζοντας ότι είναι «τα αυτιά μου και τα μάτια μου» στο σπίτι, τους έδωσα οδηγίες να με ενημερώσουν αν αλλάξει κάτι στην εικόνα της ανιψιάς μου. Όντως, Κυριακή πρωί με παίρνουν τηλέφωνο για να μου πουν ότι το εξάνθημα είχε υποχωρήσει και ήταν απύρετη με καλή διάθεση και όρεξη. Όλα ακούγονταν σαν μια ήπια ίωση και αυτό τους εξήγησα.
Δευτέρα κατά το μεσημεράκι, μου έφεραν την μικρή να την εξετάσω γιατί έκανε ακόμα έναν πυρετό μέχρι 38 και κάτι, το προηγούμενο βράδυ. Τους έχω εξηγήσει ότι είναι καλό να περιμένουμε να περνά ένα 24ωρο με πυρετό, αν η γενική κατάσταση του παιδιού το επιτρέπει, και μετά να μου το φέρνουν. Η εικόνα είναι πιο ξεκάθαρη, γιατί στις λίγες μόνο ώρες πυρετού ο οργανισμός δεν προλαβαίνει να αντιδράσει και δεν δείχνει εύκολα την αιτία.
Άρχισα την ρουτίνα της κλινικής εξέτασης της Χριστίνας, όντας πεπεισμένος ότι η μικρή ήταν απλά λίγο κρυωμένη. Χαμηλός πυρετός, εξάνθημα, άριστη γενική κατάσταση όρεξη και διάθεση. Την ακροάστηκα, χωρίς ευρήματα από τους πνεύμονες ή την καρδιά. Εξέτασα τα αυτιά της, χωρίς κάτι παθολογικό. Το στόμα, επίσης χωρίς ιδιαίτερα ευρήματα. Στον λαιμό της ψηλάφησα μερικούς λεμφαδένες, πολύ συχνό εύρημα μέχρι την ηλικία των εφτά χρόνων και η Χριστίνα είναι τριών. Αυτό όμως που ψηλάφησα στην κοιλιά, δεν είχε θέση ούτε σε κοιλιά ενήλικα! Ο σπλήνας σχεδόν περνούσε τον ομφαλό (ο υπέρηχος τον μέτρησε 18εκατοστά!!), ενώ εντυπωσιακό ήταν σε μέγεθος και το ήπαρ… Όσα ακολούθησαν ήταν με κινηματογραφική ταχύτητα. Η μικρή, μπήκε αρχικά στο νοσοκομείο για να πάρουν τον πρώτο εργαστηριακό έλεγχο και το ίδιο απόγευμα μεταφέρθηκε στην ΠαιδοΑιματολογική κλινική. Μόλις δύο μέρες μετά, ξεκίνησε θεραπεία για Οξεία Λεμφοβλαστική Λευχαιμία.
Πριν αρχίσετε για το παραμικρό σπυράκι ή πυρετό να τρέχετε στον παιδίατρό σας ή ακόμα χειρότερα στο νοσοκομείο, μήπως και το παιδί σας έχει λευχαιμία, να σας ξεκαθαρίσω ότι τα αρχικά συμπτώματα ήταν τελείως τυχαία. Η μικρή όντως πρέπει να πέρασε κάποια ήπια ίωση. Λειτούργησαν όμως σαν την αφορμή για να διαγνώσουμε την σοβαρότερη νόσο από την οποία έπασχε.
Ο πατέρας μου είναι παιδίατρος. Μου έχει μεταλαμπαδεύσει πολλή από την γνώση και την εμπειρία του. Αυτό όμως για το οποίο νιώθω περήφανος είναι για την ηθική που μου έχει κληρονομήσει. Δεν πιστεύω ότι είμαι Ο Τρομερός Παιδίατρος, με τις αστείρευτες γνώσεις. Προσπαθώ όμως να είμαι προσεκτικός και κυρίως να κάνω την ιατρική που θα επιθυμούσα να έκανε ένας παιδίατρος για τα δικά μου παιδιά. Ξέρετε με τι σύμπτωμα βρήκε την πρώτη του λευχαιμία ο πατέρας μου; Με ψείρες! Το παιδί ερχόταν πρώτη φορά στο ιατρείο του, και η μαμά του, το είχε φέρει επειδή είχε ψείρες. Ο πατέρας μου, θεώρησε σωστό, ακόμα και αν το πρόβλημα ήταν τόσο απλό, να εξετάσει κανονικά το παιδί και ψηλάφησε μια πέτρα για σπλήνα. Ο νεαρός είναι τώρα κοντά τριάντα χρονών και πλήρως θεραπευμένος από την λευχαιμία. Βλέπετε, η λευχαιμία μπορεί να είναι καρκίνος του αίματος, όμως στα παιδιά κατά 75% είναι ιάσιμη. Η ανιψούλα μου, θα παλέψει για τα επόμενα 2 με 3 χρόνια, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρει.
Πόσο συχνή είναι η λευχαιμία; Περίπου, 4 παιδιά στα 100.000! Αν αξίζει να ψάχνω κάθε παιδί ενδελεχώς για μόλις δύο ή τρία σε όλη μου την καριέρα ως παιδίατρος; Σίγουρα ναι!
Μπορεί το 0.0004% να φαντάζει πολύ μικρό, όταν όμως πρόκειται για το παιδί σου ξαφνικά γίνεται …100%.
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

ΥΓ. Από την καρδιά μου εύχομαι περαστικά στην Χριστίνα, δύναμη και κουράγιο σε όλη την οικογένεια.

Τα χελιδόνια φεύγουν, τα "σχολιαρόπουλα" έρχονται

Το φθινόπωρο φέτος, θυμίζει κάτι από τα παλιά.
Πρωτοβρόχια και μυρωδιά από νοτισμένο χώμα, με φόντο έναν μουντό συννεφιασμένο ουρανό. Αλλάζουν οι οσμές και τα χρώματα. Το πράσινο δίνει την θέση του στο καφέ.
Οι αναμνήσεις με κατακλύζουν καθώς χαζεύω το Ρέθυμνο να αλλάζει πρόσωπο. Τα βιβλιοπωλεία ξεχείλισαν από πιτσιρίκια που ψωνίζουν τα χαρτικά τους. Σχεδόν μυρίζω την καινουγρίλα από τα μολύβια και τις γόμες. Οι φοιτητές επιστρέφουν ή πρωτοέρχονται στην πρώτη τους προσωπική κατοικία. Οι τουρίστες λιγοστεύουν και τα μπαράκια δίνουν την θέση τους στα ρακάδικα.
Πότε πρόλαβα από την Άνοιξή μου, να περάσω στο Καλοκαίρι και τώρα να προχωρώ καλά μέσα στο Φθινόπωρό μου; Έρχεται η συνειδητοποίηση μιας άλλης Άνοιξης, αυτής των βλασταριών μου, να απαλύνει την νοσταλγία.

Μιας Άνοιξης που ανθίζει μέσα στο φθινόπωρο.

Στο σπίτι μας «εισβάλουν» τσάντες, μαρκαδόροι που βγαίνουν με νερό και παγουρίνια. Η εποχή στο ημερολόγιο αλλάζει και βρίσκει τα μικρά μου, να περπατούν, με μικρές τσάντες στον ώμο, για το σχολείο… Βλέπετε, είμαστε κοντά δυόμιση χρονών και ξεκινήσαμε τον παιδικό σταθμό.
Φορτώσαμε στην τσάντα μας από μια αλλαξιά ρούχα (για κάθε περίπτωση, μια που δεν φοράμε πια πάνες…), το αγαπημένο μας παγουρίνι με νερό και ένα παιχνίδι, έτσι για συντροφιά και παρηγοριά. Να έχουν κάτι που να τους θυμίζει άμεσα το σπίτι τους.

Την πρώτη εβδομάδα, είχαμε την φάση της …εξοικείωσης.
Ξεκίνησαν με ανυπομονησία για αυτό το περίφημο «σχολείο», με το οποίο τα ενθουσιάζαμε εδώ και περισσότερο από ένα μήνα. Όπως το είχαμε προσχεδιάσει, πέτυχαν τα παιδιά του τμήματος τους, στο διάλλειμα να παίζουν στην αυλή. Δεν άργησαν να απορροφηθούν από το παιχνίδι.
«Φύγετε, και ξαναελάτε σε καμιά ώρα.» λέει η νηπιαγωγός, καθώς βλέπει ότι οι φόβοι της καλής μου, ήταν τελείως αβάσιμοι.
Έτσι και έγινε. Είχαν τα τηλέφωνά μας, για να μας πάρουν αν κάτι προέκυπτε. Δεν προέκυψε όμως τίποτα. Το αντίθετο μάλιστα. Μια ώρα αργότερα, όταν πήγε να τα πάρει η μητέρα τους, είχε περισσότερο την αίσθηση ότι τα ενοχλούσε, διακόπτοντας το παιχνίδι τους.
Την επόμενη μέρα, οι ώρες προσαρμογής έγιναν δύο. Μάλλον τότε, αγγίξαμε τα όρια του Ερμή, γιατί παρόλο που έπαιζε ευδιάθετος, μόλις αντίκρισε την μαμά του, έτρεξε πήρε την τσάντα του φωνάζοντας «έλα Χουλούνα, η μαμά!» (όπου «Χουλούνα» βλέπε Χαρούλα).
Την τρίτη μέρα τα παιδιά τα πήγε η Μαρία, η κυρία που μας τα φρόντιζε τα πρωινά και που τώρα αναλαμβάνει τα απογεύματά μας. Ο Ερμής άρχισε τις ενστάσεις «όχι χιλίο(σχολείο), πάρκο! Όχι χιλίο(σχολείο), πάρκο» με την μικρή «σπασίκλω» να αντιτείνει «όχι πάρκο, χιλίο(σχολείο)! Όχι πάρκο, χιλίο(σχολείο)!»
Πέρασαν και οι τρεις ώρες προσαρμογής. Αν και στην αρχή ο Ερμής έκλαιγε, πολύ γρήγορα ενσωματώθηκε στην ρουτίνα και απολάμβανε τις δραστηριότητες. Η μικρή μου, από την άλλη, λες και γεννήθηκε για το «σχολείο».
Μετά τις πρώτες μέρες εξοικείωσης, ήρθε ο καιρός για το μεγάλο βήμα.
Δευτέρα πρωί, η Μαρία δεν θα ερχόταν στις 8:00, αλλά στις 3:00 το μεσημέρι. Αφού ήπιαμε το γάλα μας, ντυθήκαμε και φορτωθήκαμε τις τσάντες μας. Ήμασταν για φωτογραφία. Η μόνη «παραφωνία» οι ενστάσεις του μικρού μου.
«Δεν θέλω χιλίο(σχολείο)!» διαμαρτυρόταν ακολουθώντας μας, με στυλ τραβάτε και ας κλαίω. Είχαμε την πλάκα μας. Μια ιδιόμορφη έκδοση των Dalton… εγώ να κρατάω από το χέρι τον Ερμή που διαμαρτυρόταν και η μαμά, με την «Χουλούνα» που έδειχνε ενθουσιασμένη αντιτείνοντας στη γκρίνια του Ερμή «Θέλω χιλίο(σχολείο)».
Το μεσημέρι, τα παιδιά τα πήρε από το σχολείο η μαμά τους. Ο μικρός κατά περιόδους μας αναζητούσε, μόλις όμως ξεκινούσε κάποια δραστηριότητα συμμετείχε με ενθουσιασμό. Η μικρή, τους εντυπωσίασε όλους με την αυτονομία της. Έφαγαν κιόλα!
Η καινούργια καθημερινότητα, συνεχίστηκε με την μεσημεριανή σιέστα. Τα μωρά μου, εξουθενωμένα από το γεμάτο δράση πρωινό, κοιμήθηκαν κοντά στις δύο ώρες. Μετά από την απογευματινή βόλτα ήρθε η μοναδική ρουτίνα των τελευταίων εβδομάδων που με τίποτα δεν θα θέλαμε να αλλάξει. Αυτή του βραδινού ύπνου. Αφού κάναμε τα μπάνια μας, ήπιαμε το γάλα μας, εισπράξαμε την καλύτερη αμοιβή για τους κόπους της ημέρας. Δύο γλυκά φιλάκια από το καθένα και μια υπέροχη «καληνύχτα».
Κάθε μέρα που περνά, οι διαμαρτυρίες του μικρού μου περιορίζονται. Δεν διαπραγματευόμαστε ούτε λεπτό, τον ενθουσιασμό που προσπαθούμε να τους εμφυσήσουμε. Ακόμα και όταν βουρκώνει ο μικρός μου, στο κατώφλι του παιδικού, και νιώθω την καρδούλα του να χτυπά σαν τρελή στο στήθος του, τα φιλώ στα πεταχτά και φεύγω αφήνοντας τα στην παρέα των … «συμμαθητών τους».
Μια φορά έκανα το λάθος και έπιασα την κουβέντα στην πόρτα με την δασκάλα τους και άκουγα τα κλάματα του Ερμή, για πολλά ατελείωτα βήματα, όπως έφευγα. Καλύτερα να μην «μπερδεύουν» τους χώρους και τους ρόλους. Στο σχολείο δεν είναι με τον μπαμπά ή την μαμά, είναι με τα άλλα παιδάκια-συμμαθητές τους και τις δασκάλες-νηπιαγωγούς τους.
Θυμάμαι την ιστορία μιας φίλης που στενοχωριόταν επειδή ο μικρός της μόλις τον πήγε στο σταθμό εγκλιματίστηκε λες και είχε φτιαχτεί για τον παιδικό.
«Σαν να βρήκε την ευτυχία του. Λες και στο σπίτι τον …βασανίζουμε… Έριξα όλο το δάκρυ και για τους δυό μας!» μου παραπονιόταν.
Είμαστε άπεχτοι εμείς οι γονείς! Όταν κλαίει, «γιατί κλαίει, μήπως του δημιουργήσουμε ψυχολογικό τραύμα;». Όταν δεν κλαίει «γιατί δεν κλαίει, μήπως δεν μας αγαπάει;»
Για να γυρίσουμε στην δική μας ιστορία, τα πράγματα αντιστράφηκαν την δεύτερη εβδομάδα, με τα δίδυμα σταδιακά να αλλάζουν ρόλους. Ο μικρός Ερμής συνέχισε να μειώνει τις διαμαρτυρίες του. Σε αντίθεση με την Χαρούλα που ξεκίνησε την επανάστασή της με μια βδομάδα καθυστέρηση.
Κατεβαίναμε πρωί-πρωί ντυμένοι στολισμένοι, με τις τσαντούλες μας στον ώμο και ξαφνικά άρχιζε «αγκαλιά μπαμπά.. αγκαλιά μπαμπά!», μπαίνοντας μπροστά από τα πόδια μου, κλείνοντας μου το δρόμο, κρεμασμένη από το μπατζάκι μου. Στην αρχή την πάτησα και την πήρα αγκαλιά. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησα ότι η μικρή μου, με τον δικό της τρόπο, μου έδειχνε ότι τελικά ούτε εκείνη δεν θέλει «χιλίο»(σχολείο). Κάπου το είχα διαβάσει, τα παιδιά που στην αρχή ενθουσιάζονται με τον παιδικό σταθμό, ενδέχεται σύντομα να αλλάξουν άρδην την άποψή τους. Μπορεί στην αρχή να είχαν ενθουσιαστεί στην ιδέα, νομίζοντας ότι θα πάνε σε κάποιο παιδότοπο ή πάρκο. Στην πορεία όμως, συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται σε κάποιο χώρο, μακριά από τους γονείς τους για κάποιες ώρες. Το τελευταίο είναι που δεν τους αρέσει. Ακόμα και αν διασκεδάζουν όσο είναι εκεί. Στο προστάδιο, αυτό της διαδρομής προς τον παιδικό, η ιδέα του αποχωρισμού, τα στενοχωρεί.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την γυναίκα που μας βοηθά στο σπίτι. Όσο είμαστε εμείς εκεί, γκρινιάζουν, φωνάζουν, κάνουν ζημιές. Με λίγα λόγια, μας διεκδικούν. Μόλις φύγουμε, μεταμορφώνονται. Παίζουν ήρεμα με τα παζλ, τα κουκλάκια τους, χαζεύουν DVD, τραγουδάνε τραγουδάκια χτυπώντας τα πλήκτρα του πιάνου. Είναι λογικό. Όταν μπορούν να έχουν την αγκαλιά της μαμάς ή του μπαμπά δεν συμβιβάζονται για τίποτα λιγότερο. Και καλά κάνουν. Όπως καλά θα κάνουμε να το συνειδητοποιήσουμε και εμείς.
Μόλις φτάνουμε στον παιδικό, δεν τους βάζουμε σε δίλημμα. Τα χαιρετάμε και τα εμπιστευόμαστε στην αγκαλιά του σχολείου τους.
Η Χαρούλα, μετά από μια δυό μέρες κρεμασμένη από το χέρι μου, για ένα μέρος της διαδρομής, κατάλαβε ότι δεν έχει να κερδίσει τίποτα, και το πήρε και αυτή απόφαση.
Ήδη, διανύουμε την τέταρτη εβδομάδα παιδικού σταθμού και κάθε σήμερα είναι και καλύτερα. Αν εξαιρέσουμε την κακοφωνία του βήχα και της μύξας, που αποκτήσαμε ακόμα δεν αρχίσαμε, όλα τα άλλα, ο ύπνος, η όρεξη για φαγητό και για παιχνίδι είναι καλύτερα.
Το κρυολόγημα το περίμενα. Το λέω στο ιατρείο στους γονείς που ξεκινούν παιδικό και ως συνήθως, ότι λέω στο ιατρείο το …λούζομαι στο σπίτι. Περισσότερα όμως σε επόμενο ποστ.
Κάτι σε στυλ “to be continued…”.

Να είστε όλοι καλά, και τα παιδιά μας καλύτερα.

Όνειρο ή εφιάλτης; η προστασία της αγέλης...

Οι μπαταρίες μας σιγά-σιγά γεμίσανε. Ο παππούς και η γιαγιά, μας προσφέρανε ουσιαστική βοήθεια. Ο ύπνος μας αυξήθηκε και πλέον φιλοξενεί και όνειρα. Όνειρα με φίλους, νέους και παλιούς, μικρούς και μεγάλους. Άρωμα από το χθες, χαρμάνι με γεύσεις από το σήμερα. Καταχώρηση των αναμνήσεων, εμπειριών και αγωνιών. Όνειρα! Όνειρα, μερικές φορές και εφιάλτες… Με σημαντικότερους πρωταγωνιστές όλων, τα παιδιά μου.
Είναι βράδυ και ο Ερμούκος ψήνεται στον πυρετό. Το 40 όχι μόνο το αγγίξαμε, το ξεπεράσαμε. Η μυτούλα είχε υγρανθεί τις τελευταίες μέρες και η φωνούλα του είχε βραχνιάσει περισσότερο από το συνηθισμένο. Σχεδόν, περίμενα τον πυρετό, τον πιο παρεξηγημένο μας σύμμαχο. Εγώ είμαι αυτός που λέω στους γονείς να μην βιάζονται να στερήσουν από τα παιδιά τους ένα σημαντικό μέρος της άμυνας τους. Να μην βιάζονται στο 38 και κάτι, σε ένα παιδί σε καλή γενική κατάσταση, που παίζει, τρώει και απλά φαίνεται ζεστό, να του δίνουν αντιπυρετικό.
Ο μικρός μου όμως φλέγεται κυριολεκτικά! Ξεπέρασε από ώρα το όριο των 39οC, πάνω από το οποίο δίνουμε πάντα αντιπυρετικό και όχι μόνο δεν είναι σε καλή γενική κατάσταση, αλλά μου μοιάζει και συγχυτικός. Η αναπνοούλα του σφυρίζει.
Πόση ώρα πέρασε από όταν ήπιε το αντιπυρετικό! Δέκα, είκοσι λεπτά, μισή ώρα; Και το ρολόι δεν κουνάει, σαν να έχει κολλήσει το καταραμένο! Το κρύο νερό στο κεφαλάκι του λίγο τον ανακουφίζει. Μέχρι και ξιδόνερο δοκιμάσαμε! Σειρά έχει το ντους με δροσερό νερό! Η κρίση μου αρχίζει να αλλοιώνεται από την αγωνία του πατέρα. Λες και τη λιώνει ο πυρετός…
Η καρδούλα στο στήθος του χτυπά με φρενήρη ρυθμό. Σαν τύμπανα που αντηχούν σε όλο το δωμάτιο. Ή μήπως είναι η δική μου καρδιά, ζαλισμένη από την αγωνία…
Όλα έμοιαζαν με ίωση του ανώτερου αναπνευστικού. Ένα κοινό κρυολόγημα. Η καταρροή, ο βήχας, η βραχνάδα με το σφύριγμα στην αναπνοή, ο πυρετός… Ο μικρός μου δυσκολεύεται να αναπνεύσει… Σφυρίζει, και μόνο καθιστός μπορεί να ανασάνει, γέρνοντας ελαφρά προς τα μπρος… Μέχρι και σάλια τρέχουν από το στοματάκι του, που μένει ανοιχτό για να μπαίνει ο αέρας.
Εικόνες από βιβλία στοιχειώνουν το μυαλό μου. «Μήπως είναι …επιγλωτίτιδα! Θεέ μου! Πρόκειται για επείγον ιατρικό περιστατικό, χρειάζεται άμεσα νοσοκομείο και διασωλήνωση», φωνάζω στην μητέρα του. «Μα που βρέθηκε ο αιμόφιλος! Τι λέω, ο αιμόφιλος ήταν, είναι και θα είναι μαζί μας. Στο λαιμό μας. Και τώρα φράζει την δίοδο του αέρα στο μικρό μου…
Για αυτό μόνο καθιστός μπορεί να ανασάνει…
Πρέπει άμεσα να τον διασωληνώσουμε, να του δώσουμε την δυνατότητα να αναπνέει μέσα από ένα σωλήνα, πριν φράξει τελείως από το οίδημα της επιγλωτίδας, ο λάρυγγας και άρα ο αεραγωγός.»
«Βλέπεις! Θέλαμε να πρωτοτυπήσουμε, θέλαμε να ακούσουμε την θεία ή τον άλλο από το Internet!... θέλαμε το καλύτερο για το βλαστάρι μας και τώρα κινδυνεύουμε να το χάσουμε… Αντί να κάνουμε ότι κάνουν όλοι οι γονείς της εποχής μας. Αντί να εμπιστευτούμε την ιατρική, τον παιδίατρο μας!!…» ακούω την φωνή της καλής μου, να μπερδεύεται μαζί με την δική του. Να αντηχούν οι τελευταίες λέξεις στο μυαλό μου, σαν ένα χαστούκι για να ξυπνήσω από το υποσυνείδητό μου, καθώς αναδυόμουν από τον βαθύ ύπνο. Σαν να ξεμούδιαζε σιγά-σιγά η σκέψη μου…
Τα δάκρυα του εφιάλτη μου, ανακατεμένα με τον ιδρώτα της πραγματικότητας καθώς ξυπνώ!
«Τι έπαθες παιδάκι μου πρωί-πρωί;!» μου φωνάζει η γυναίκα μου.
«Έπαθα ότι, δεν μου φτάνει το άγχος για τα μωρά μας, έχω την έγνοια των παιδιών στο ιατρείο, και τώρα βελτιώνομαι. Κάνω και συνδυασμό…».
Μετά από μπόλικο κρύο νερό στα μούτρα μου, λες και θα ξέπλενα την πικρή γεύση του πρωινού εφιάλτη, είπα τελικά να την ανταλλάξω με την πικρή γεύση του πρωινού καφέ. Τουλάχιστον, αυτή η δεύτερη ήταν επιλογή μου.
Έφτιαξα και τον καφέ της καλής μου και αράξαμε στην βεράντα. Τα μωρά ήταν από ώρα βόλτα με τους παππούδες.
Αφού λοιπόν διηγήθηκα εν τάχει το όνειρό μου, έδωσα και την ερμηνεία του. Όλο και πιο συχνά έρχομαι αντιμέτωπος με γονείς που δεν θέλουν ή που σκέφτονται να μην εμβολιάσουν τα παιδιά τους.
«Γιατί;;!» ρωτά με έκπληξη η γυναίκα μου.
«Γιατί αρρώστιες όπως η διφθερίτιδα, ο κοκίτης, η πολιομυελίτιδα, που θέριζαν και άφηναν αναπηρίες ή και νεκρά παιδιά αρχίζουν να εκλείπουν. Αρχίζουμε να νιώθουμε ασφαλείς και να φιλοσοφούμε. Μήπως φταίνε τα εμβόλια για τον αυτισμό, την σκλύρηνση κατά πλάκας, τους καρκίνους, τον λύκο, το σύνδρομο Guillen Barret ή ακόμα και αυτό του Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου… Πετάει κάποιος, κάπου, μια σκέψη και αρχίζει ένα γαϊτανάκι φημών, προβληματισμών, μέχρι και μελετών. Όταν βέβαια οι προβληματισμοί δοκιμαστούν από σοβαρούς ερευνητές στην συντριπτική τους πλειοψηφία καταρρίπτονται. Η ζημιά όμως με το «χαλασμένο τηλέφωνο» έχει ήδη γίνει»
«Άρα δεν αποκλείεται κάποια από αυτές τις σκέψεις να αποδειχθούν σωστές!», πετάει ο δικηγόρος του διαβόλου.
«Προφανώς! Διαρκώς μαθαίνουμε από τα λάθη και τις πρακτικές μας. Αλλιώς δεν θα ήμασταν επιστήμονες. Όμως, άλλο είναι το να αποσύρουμε κάποιο εμβόλιο μόλις αντιληφθούμε σοβαρές παρενέργειες και άλλο να σβήσουμε τον αγώνα όλων αυτών των επιστημόνων. Υπάρχουν τόσες αρρώστιες που τις γνωρίζουμε μόνο από τα ιατρικά συγγράμματα. Να για παράδειγμα, η επιγλωτίτιδα του εφιάλτη μου, που παντού αναφέρεται ως επείγον ιατρικό περιστατικό, προκαλείται κυρίως από τον Αιμόφιλο τύπου β, ένα από τα μικρόβια που συναντάμε στην φυσιολογική χλωρίδα του σώματος μας. Σταδιακά μέχρι τον δεύτερο χρόνο ζωής, και σίγουρα μέχρι τον πέμπτο, το αμυντικό μας σύστημα εκπαιδεύεται να τον αντιμετωπίζει. Μόνο σε ειδικές περιπτώσεις, με κάποιας μορφής πρόβλημα στο ανοσοποιητικό μας σύστημα, χρειάζεται να κάνουμε εμβόλιο κατά του Αιμόφιλου, μετά τον 5ο χρόνο ζωής. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, βρίσκεται στα πρώτα 2 χρόνια ζωής του παιδιού, για αυτό είναι σημαντικό να εμβολιάζουμε τα βρέφη και τα νήπια. Αυτή την κρίσιμη ηλικία επέλεξαν κάποιοι για να ξεκινήσουν ένα μικρό, σημερινό μεσαίωνα. Με εικασίες και αβάσιμη κινδυνολογία, προτρέπουν να μην εμβολιάζουμε τα παιδιά, κατά τον πρώτο χρόνο ζωής! Στο διάστημα δηλαδή που τα παιδιά μας έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη για εμβολιασμό».
«Αν δεν κάνω λάθος, κάποιοι υπέρμαχοι εναλλακτικών ιατρικών, όπως η ομοιοπαθητική, τα υποστηρίζουν αυτά…».
«Εδώ υπάρχει και η μεγαλύτερη δόση ειρωνείας. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα άλλο φάρμακο, που να προσεγγίζει την λογική της ομοιοπαθητικής, όσο τα εμβόλια. Δίνουμε ένα τμήμα του μικροβίου ή του ιού, ή εξασθενημένο τον ίδιο τον ιό και με ασφάλεια προκαλούμε την φυσική αντίδραση του οργανισμού. Η προστασία που αποκτούμε από τα εμβόλια, οφείλεται στα δικά μας αντισώματα».
«Υπάρχει όμως και ο αντίλογος για αυτά που χρησιμοποιούνται στην βιομηχανία των εμβολίων, όπως ο υδράργυρος».
«Και πολύ καλά κάνει και υπάρχει ο αντίλογος και ο προβληματισμός. Άλλο όμως το να πιέζεις τις φαρμακοβιομηχανίες να φτιάχνουν καλύτερα και ασφαλέστερα φάρμακα και άλλο να πετάς στον καιάδα όλα τα εμβόλια ως άχρηστα ή ακόμα και επικίνδυνα. Σκέψου πόσα πράγματα στην καθημερινότητά μας έχουν κατά καιρούς κατηγορηθεί για το ένα ή το άλλο. Από τον ήλιο και την κινητή τηλεφωνία, το φούρνο μικροκυμάτων και τα αντικουνουπικά, μέχρι τον υδράργυρο στα ψάρια που τρώμε και τα δομικά υλικά στα σπίτια που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Ζούμε σε μια χώρα γεμάτη ανεξέλεγκτες χωματερές, μολυσμένα ποτάμια και υδροφόρους ορίζοντες. Μολύνουμε, ρυπαίνουμε, καταστρέφουμε τον φυσικό μας πλούτο και έχουμε το θράσος, να «διορθώνουμε» χώρες και τεχνολογίες με σεβασμό προς την φύση και τον άνθρωπο. Οι εμβολιασμοί γίνονται κανονικά σε χώρες όπως την Γερμανία, την Αγγλία, την Αμερική, την Ιαπωνία, την Σουηδία. Χώρες στις οποίες ο εναλλακτικός ιατρός, έχει τελειώσει πρώτα ιατρική και μετά εξειδικεύεται στην ομοιοπαθητική, και ο κλασσικός ιατρός διδάσκεται την ομοιοπαθητική σαν μέρος της εκπαίδευσής του».
«Προχθές, η Μαρία δεν μας έλεγε ότι στην Γερμανία, κομμάτι της ειδικότητάς της ως γυναικολόγου, έχει και την ομοιοπαθητική; Αχ ναι μωρέ, τι λέω! Αφού την ρώτησες και σου είχε πει ότι οι ομοιοπαθητικοί στην Γερμανία θεωρούν δεδομένο το να εμβολιάζονται κανονικά τα παιδιά… Με είχε μάλιστα παραξενέψει τότε η ερώτησή σου».
«Ακριβώς για αυτό την είχα κάνει. Ψάχνω να βρω αν είναι ελληνική πατέντα! Μας έχω ικανούς, με την καχυποψία που μας διακρίνει. Μπορεί εμείς να έχουμε ξεκινήσει αυτή την παγκόσμια συνομωσιολογία, που θέλει τις φαρμακοβιομηχανίες και τις πολυεθνικές να έχουν «στήσει» όλες τις έρευνες, να ελέγχουν όλες τις Παιδιατρικές Εταιρείες ανά τον κόσμο και να φιμώνουν κάθε επιστήμονα που πιθανά ανακάλυψε κάτι που δεν τους συμφέρει. Είναι γελοίο, να κάνουμε μάθημα φυσικής διαβίωσης στον υπόλοιπο κόσμο εμείς, που πετάμε τις μπαταρίες στα σκουπίδια, τις θάβουμε σε παράνομες χωματερές και καταναλώνουμε τα τοξικά τους με το νερό ή τις τροφές. Ούτε το 30% των Ελληνίδων μανάδων δεν θηλάζουν μέχρι τον 6ο μήνα τα παιδιά τους και θέλουμε τρομάρα μας να σταματήσουμε και τα εμβόλια!»
«Καλά όλα αυτά, αλλά πως σου προέκυψαν πρωινιάτικο!»
«Μου προέκυψαν γιατί έχω τουλάχιστον δύο παιδιά που μεγαλώνω στο ιατρείο και που είναι πλήρως ανεμβολίαστα. Τρέμει το φυλλοκάρδι μου, μην αντιμετωπίσω κάτι πρωτόγνωρο για παιδίατρο του 2008, όπως η διφθερίτιδα ή η επιγλωτίτιδα που ονειρεύτηκα. Τους έχω εξηγήσει ότι όσο ο αριθμός των ανεμβολίαστων είναι μικρός, υπάρχει η προστασία της αγέλης. Που θα βρεθεί η ιλαρά για να την κολλήσει ένα παιδί όταν σχεδόν όλα τα άλλα στο σχολείο του είναι εμβολιασμένα; Δεν είναι όμως τρία χρόνια που στη Θράκη παρουσιάστηκαν κρούσματα ιλαράς από τα ελλιπώς εμβολιασμένα παιδιά στα Πομακοχώρια. Τα κρούσματα δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους και στα σχολεία. Είναι απλό, όσο περισσότεροι οι ανεμβολίαστοι τόσες περισσότερες οι πιθανότητες. Τι γίνεται όμως με περιπτώσεις όπως ο αιμόφιλος ή ο μηνιγγητιδόκοκκος; Ο κοκίτης ή ο τέτανος; Ο ιός της πολιομυελίτιδας ή της ηπατίτιδας Β; Μικροοργανισμοί που υπήρχαν, υπάρχουν και μάλλον θα υπάρχουν στο περιβάλλον μας…».
Σταμάτησα για να απολαύσω το βάδισμα της ζαργάνας μου καθώς πλησίαζε κρατώντας από το χέρι τη γιαγιά της. Άκουσα τον Ερμή μου να κοκορεύεται «να το σπίτι μου!», δείχνοντας προς το μέρος μας. Μαγικές εικόνες, που δένουν με το άρωμα από το γιασεμί και τον καφέ. Ο ήλιος, ευγενικός ακόμα, μας χαϊδεύει, ενώ η ζωή στο πρωινό Ρέθυμνο αρχίζει να ξυπνά.
Αγκαλιάζω τα μικρά μου, νιώθοντας πλέον ξύπνιος για τα καλά. Σβήνω με τα φιλιά τους, τα τελευταία σημάδια από τον εφιάλτη. Νιώθω έτοιμος για ακόμα μια μέρα στο ιατρείο.
Τελικά, δεν αποκαλώ άδικα τα παιδιά του ιατρείου παιδιά μου. Μάλλον και αυτά κάπως έτσι τα νιώθω και κάπως έτσι τα νοιάζομαι…

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!