Ταξίδι στην Πόλη

Συνέδριο παιδοπνευμονολογίας στην Κωνσταντινούπολη!
Πάρε μια πρώτη γεύση από το τελευταίο βιβλίο του Μάρκαρη «Παλιά πολύ παλιά», ή από την «Κωνσταντινούπολη» του Ξανθούλη, θυμήσου αρώματα και γεύσεις από Πολίτικη Κουζίνα, πρόσθεσε μουσικό background από Ρεμπούτσικα και έχεις ήδη ξεκινήσει το ταξίδι.
Ιστορίες έχω ακούσει πολλές. Οι περισσότερες δυστυχώς πικρές. Βλέπετε, κατάγομαι από την Καβάλα, από οικογένεια που μερικές γενιές πριν, ήρθε από την ανατολή. Δεν ψάχνω για χαμένες πατρίδες, ούτε αντιπαθώ τους γείτονες μας. Ακριβώς το αντίθετο, αναζητώ πολιτισμό, ίχνη από το παρελθόν και κοινά σημεία με ανθρώπους που το μόνο που μας χωρίζει είναι η θάλασσα. Ή μήπως μας ενώνει;
Το χαρμάνι του πολυπολιτισμού, αντιμάχεται την παγκοσμιοποίηση. Πλήθος επισκεπτών από όλο τον κόσμο έρχονται να γνωρίσουν την ανατολή. Ακριβά φιμέ (και «φιρμέ») γυαλιά, δίπλα-δίπλα με μαντίλες. Κυρίες που σταυροκοπιούνται στην σκιά μιναρέδων. Όλα αυτά μπροστά σε πάγκους μικροπωλητών που διαλαλούν πραμάτεια από την Κίνα. Γελιέσαι για λίγο πως βρίσκεσαι σε ελληνικό παζάρι. Ακόμα και τα μαγαζιά με τα παιχνίδια (να πάρουμε κάτι στα παιδιά), είναι ολόιδια με της Ελλάδας. Η παγκοσμιοποιήση, έφερε τα πάντα στην πόρτα μας, όμως ισοπεδώνει την προσωπικότητα του τόπου. Βρίσκεις στην Ελλάδα ό,τι θα βρεις στην Γερμανία, την Τουρκία, ακόμα και στο Μεξικό, χάνεις όμως σιγά-σιγά την Ελλάδα, την Γερμανία, την Τουρκία ή το Μεξικό.
Ευτυχώς υπάρχει η Πολίτικη κουζίνα. Γεύσεις που μόνο τις υποψιάζεσαι τρώγοντας γιαουρτλού ή καζάν ντιπί, στην Ελλάδα. Αρώματα από την αγορά μπαχαρικών που μόνο στην Ανατολή, άντε και στην Αίγυπτο, μπορείς να βρεις. Μύδια πανέ σε σουβλάκι. Πατάτα ψητή(οφτή την λέμε στην Κρήτη), γεμισμένη με ό,τι χωρά ο νους σου. Πλανόδιοι πουλούν ρύζι με μανιτάρια και κοτόπουλο, ή μύδια (ωμά ή βραστά) συνοδευμένα με λεμόνι. Κοκορέτσι σε ψωμί με πικάντικη σάλτσα. Τα δε γλυκά, καλύπτουν όλο το φάσμα των παραξενιών. Σιροπιαστά, φρούτα γεμισμένα με ξηρούς καρπούς («το viagra της Τουρκίας» όπως το αποκαλούν!), σοκολάτες, παγωτά, ρυζόγαλο και κρέμες. Όμως τα σκήπτρα του βασιλιά όλων, ανήκουν στο καζαν-ντιπί.
Αντιμαχόμενα την παγκοσμιοποίηση, στέκουν σε πείσμα των αιώνων και τα χαμάμ. Μοναδική εμπειρία. Λυπήθηκα που δεν είχα κάτι για να καταγράφω τις στιγμές εκεί., όντας γυμνός, καλυμμένος μόνο με μια πετσέτα στην μέση μου. Ο χώρος σχεδόν όπως ήταν το χίλια πεντακόσια κάτι. Σχεδόν πριν από 500 χρόνια! Η τελετουργία παρόμοια, αν όχι η ίδια. Χαλάρωση, που σχεδόν την επιβάλλει η ζέστη. Τρίψιμο, καθάρισμα, μασάζ… πραγματικό ταξίδι στο χρόνο. Ασύλληπτο, αυτήν την εμπειρία την απολάμβανε και ο ταξιδιώτης αυτού του τόπου εκατοντάδες χρόνια πριν. Η κούραση της μέρας και ένας πόνος κάτω από την δεξιά μου ωμοπλάτη, σβήστηκαν κάτω από την δύναμη πεπειραμένων χεριών. Μπαχτσίς στο τέλος. Γιατί όχι; Το άξιζε! Τύφλα να ‘χουν όλα τα σπα…
Ζευγάρια Τούρκων που φιλιούνται στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό, μου φέρνουν στο μυαλό σκηνές από το Yentl, καθώς ακούω κάτι νεαρούς, μεταξύ σοβαρού και αστείου, να γιουχάρουν το ζευγάρι, που συνέχιζε απτόητο τις περιπτύξεις. Η Τουρκία έχει προχωρήσει και πιστεύω ότι σκηνές από το Εξπρές του Μεσονυχτίου, ανήκουν για πάντα στο παρελθόν. Εντυπωσιακή καθαριότητα παντού και το εκπληκτικότερο όλων, τα λουλούδια! Πανσέδες, καντιφέδες, ζουμπούλια και τουλίπες. Χρώματα και αρώματα σχεδόν όπου και αν βρισκόμασταν. Από τους κήπους του Τοπ Καπί, μέχρι τις πλατείες γύρω από τους δρόμους της αγοράς του Πέρα.
«Λες του χρόνου να μπορούμε να παίρνουμε και τα παιδιά μαζί μας;» αναρωτιέται η καλή μου. Μας λείπουν, όμως δεν νομίζω ότι θα περνούσαν καλά να τα σέρναμε σε μουσεία, αγορές και τζαμιά. Δεν καταλαβαίνουν και δεν θυμούνται και πολλά πράγματα, ενώ κουράζονται και βαριούνται εύκολα. Πέρασαν πολύ καλύτερα με τους παππούδες και τις γιαγιάδες, τα ξαδέρφια και τους θείους, που τα χάρηκαν για λίγες μέρες.
Αυτά σκέφτομαι, καθώς ένας χαρακτηριστικός ήχος με ειδοποιεί ότι έχω μήνυμα στο κινητό μου. Μας καλούν σε πορεία διαμαρτυρίας και συμπαράστασης λόγω του τραυματισμού ενός φοιτητή από εθνικιστές στο Ρέθυμνο. Όλα τα είχαμε, αποκτήσαμε και το (σάπιο) φρούτο των φασιστοειδών. Αντί να προχωράμε μπροστά, να μαθαίνουμε από τον πολυπολιτισμό, να ανοίγουμε τα αυτιά μας, τα μυαλά μας, τις καρδιές μας στην γοητεία του διαφορετικού, κλεινόμαστε στο καβούκι μας. Φοβόμαστε, στρεφόμαστε εναντίον του συνανθρώπου μας, απλά γιατί έχει διαφορετικό όνομα, χρώμα, θρησκεία ή έστω γιατί έκανε το λάθος να μην γεννηθεί στην Ελλάδα! Έχουμε τόσα να μάθουμε και να κερδίσουμε αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο. Έσφιξα το χέρι σε τόσους ευγενικούς Τούρκους, χωρίς να νιώσω ότι με εχθρεύονται ή ότι μου χρωστάνε κάτι από το παρελθόν. Θαύμασα πολλά και απογοητεύτηκα από άλλα, όμως το χειρότερο που θα μπορούσε να μου τύχει θα ήταν να βρω στο διάβα μου, κουμάσια αντίστοιχα των δικών μας. Ασυναίσθητα κούνησα λίγο το κεφάλι μου, προσπαθώντας να διώξω, ακόμα και από την σκέψη μου την πιθανότητα να γνωρίσω από κοντά τους συντρόφους των Ρεθυμνιωτών «γκρίζων λύκων», με διαλόγους του επιπέδου «τι θέλεις εσύ εδώ ξένε, άπιστε, …Έλληνα! σαν να πρόκειται για βρισιά».
Τις μαύρες σκέψεις διέκοψε ένας συνειρμός που μου ξανάφερε το γέλιο στο πρόσωπο. Για κάποιο μυστήριο λόγο, θυμήθηκα ένα σκηνικό με τον Ερμή, λίγο πριν φύγουμε για το ταξίδι μας. Είναι πρωί, έχει ξυπνήσει μόλις ο μικρός μου και όπως βγάζουμε τις πυτζάμες και ετοιμαζόμαστε για την πρωινή μας «κατάθεση» στο γιογιό, τον ακούω έκπληκτος να διαπιστώνει:
«Πω, πω! Μια πουλάρα!» κοιτώντας τα «προσόντα» του σε πλήρη πρωϊνή έπαρση, για να συνεχίσει με την επιστημονική διαπίστωση-παρατήρηση:
«Τώλα, θα κατουλήσω και θα μικλήνει…» και κάθεται στο γιογιό του.
Τι παράξενα παιχνίδια που παίζει το μυαλό. Που κολλάει τώρα αυτή η ανάμνηση, με τον προβληματισμό για τους υπερελληνάρες εθνικιστές;
Ίσως γιατί θα ήθελα πολύ να τους ευχηθώ…
«Παιδιά, ηρεμήστε λίγο, και ρίξτε και κανένα κατούρημα!»

Κάποιες φορές η καρδιά σου μπορεί να σου κλείνει το μάτι, από ..."τικ"

Πολύ δύσκολος ο φετινός χειμώνας. Λες και όλα τα παιδάκια, αλλά και οι γονείς, έχουν αρρωστήσει.. Το ιατρείο βουλιάζει από πιτσιρίκια που βήχουν, έχουν μύξες και πυρετό. Δεν είναι λίγες οι φορές, που το σπίτι μου με βλέπει μετά τις έντεκα το βράδυ. Που κουράγιο για συγγραφή; Ελάχιστος ελεύθερος χρόνος και σε αυτόν να θέλω να κάνω τόσα πολλά. Να γράψω οδηγίες για το ιατρείο αλλά και για το site, να ενημερωθώ για παιδιατρικά θέματα, να προλάβω να παρακολουθήσω συνέδρια(τρομάρα μου! Που λέει και η καλή μου), να προσπαθήσω να λύσω διαφοροδιαγνωστικά μυστήρια αναφορικά με παιδιά στο ιατρείο, κυρίως όμως να ζήσω την οικογένεια μου…
Μάλιστα είχαμε πολλές πρωτιές αυτές τις μέρες, που δεν θα τις έχανα με τίποτα. Πήγαμε στον πρώτο μας κινηματογράφο, πετάξαμε τις πιπίλες μας, μέχρι που αρχίσαμε και κολυμβητήριο!
Τόσα να σας εξιστορήσω και καθόλου χρόνος. Πριν όμως σας διηγηθώ τα νέα μας, θα μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία από τα περασμένα Χριστούγεννα. Την είχα γράψει στις διακοπές και μόνο τώρα, πάνω από δύο μήνες αργότερα, καταφέρνω να σας την κοινωνήσω.
Γιορτινές μέρες, μοιάζει συνώνυμο του “οικογενειακές μέρες”. Γονείς σμίγουν με τα παιδιά τους, και παππουδογιαγιάδες σμίγουν με τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Ακόμα-ακόμα και εμείς, οι γονείς επιτέλους βρίσκουμε χρόνο να βρεθούμε με τα μικρά μας. Να τα ζήσουμε, να τα παίξουμε και να τα απολαύσουμε. Βόλτες χεράκι-χεράκι στα μαγαζιά, επισκέψεις στα ξαδερφάκια και φίλοι που έρχονται να θαυμάσουν πόσο μεγαλώσαμε!
Σε μια τέτοια βόλτα, πολιτιστικού περιεχομένου, βρεθήκαμε να παρακολουθούμε κουιντέτο πνευστών, στο Σπίτι του Πολιτισμού. Είχαμε κάνει μια μεγάλη βόλτα στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου. Θαυμάσαμε το κόσμημα που ακατέργαστο ακόμα, αρχίζει να διαφαίνεται στο κέντρο της παλιάς πόλης, μια μεγάλη πλατεία που αναβιώνει μέσα στην καρδιά της παλιάς πόλης. Ένας χώρος για βόλτα και παιχνίδι.
Τα παιδιά είχαν ήδη δείξει σημεία κόπωσης οπότε βρήκαμε καταφύγιο στο σπίτι του πολιτισμού. Εκεί, απολαμβάναμε χριστουγεννιάτικη μουσική με παράλληλη προβολή ζωγραφικής αντίστοιχης θεματολογίας. Η Χαρούλα δεν άργησε να παραδώσει το πνεύμα και από την αγκαλιά της μαμάς να βρεθεί σε αυτή του Μορφέα. Ο Ερμής, έκανε φιλότιμες προσπάθειες για να παρακολουθήσει καθισμένος στα πόδια μου.
Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Δίπλα μας καθόταν η κουμπάρα μας που δυσκολεύεται να κρύψει την αδυναμία της για τον Ερμή. Είμαι σίγουρος ότι όσο και να είχε γοητευτεί από την μουσική και την ζωγραφική, δεν σταματούσε να ρίχνει κλεφτές ματιές και να καμαρώνει τον μικρό μου.
«Έχουν κάτι τα ματάκια του;» μου ψιθυρίζει στο αυτί.
Γυρίζω όσο πιο διακριτικά μπορώ και βλέπω τον μικρό μου να ανοιγοκλείνει κατά περιόδους τα μάτια του. Έμοιαζε, σαν σύντομοι σπασμοί να παραμόρφωναν στιγμιαία το πάνω μέρος του προσώπου του. Όχι συνέχεια! Σε κύματα. Φαινόταν και αυτός κουρασμένος, όμως η κίνηση στο προσωπάκι του ήταν χαρακτηριστική. Έμοιαζε με «τικ».
«Μη λες τίποτα!» ψιθυρίζω στην κουμπάρα μας, και συνεχίζω να παρακολουθώ, ρίχνοντας πλάγιες κρυφές ματιές στο μικρό μου. Συνέχιζε κατά ώσεις να σφίγγει στιγμιαία τα ματάκια του.
Στο διάλειμμα αποχωρήσαμε, μια που τα μικρά περισσότερο ταλαιπωρούνταν παρά απολάμβαναν. Μόλις βγήκαμε στο φως του ήλιου, προφασιζόμενος ότι σηκώνω τον Ερμή για να ευχαριστήσει την κυρία που μας πρόσφερε από ένα παιδικό βιβλίο, τον πήρα αγκαλιά και εξέτασα πρόχειρα τα μάτια του. Δεν φαινόταν να υπάρχει εξωτερικά κάποιο πρόβλημα, άσε που σταμάτησε να ανοιγοκλείνει τα μάτια του. Μήπως δεν έβλεπε καλά στο σκοτάδι και αυτό προστέθηκε στην κούραση;…
Ενθουσιασμένος από το καινούργιο βιβλίο του και την προοπτική συνέχισης της βόλτας μας, προσπάθησε να με διαψεύσει όταν εξήγησα στα αγγλικά στην καλή μου, πως υποψιάζομαι ότι ο Ερμής παρουσιάζει «τικ» με τα μάτια του. Η ξένη γλώσσα είναι παλιό κόλπο για να επικοινωνούμε μπροστά τα παιδιά χωρίς να μας καταλαβαίνουν. Οι οδηγίες ξεκάθαρες προς όλους, ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΗΜΑΣΙΑ! Απλά θα παρατηρούμε και αν το ξαναπαρουσιάσει βλέπουμε. Και το ξαναπαρουσίασε!
Το ίδιο απόγευμα έπαιζε μπάλα η αγαπημένη μας ομάδα. Φέτος μας έχει γεμίσει πίκρες και απογοητεύσεις και όπως αστειεύομαι για να παρηγορηθώ, «κάθε αγωνιστική είναι ντέρμπι, με όποια ομάδα και αν παίζουμε». Έτσι, και στο συγκεκριμένο ματς βρεθήκαμε να παίζουμε μέσα στην έδρα μας με μια μικρή επαρχιακή ομάδα και ενώ προηγηθήκαμε 2φορές στο σκορ, κατάφεραν και μας ισοφάρισαν. Τα λεπτά περνούσαν και μια ολέθρια ισοπαλία (την ήττα ούτε να την σκεφτώ δεν ήθελα) ήταν προ των πυλών, όταν ένας επιθετικός μας σκόραρε ένα εντυπωσιακό όσο και λυτρωτικό γκολ! Σαν τυπικός έλληνας «φίλαθλος» ούρλιαξα ΓΚΟΟΟΛ! παγώνοντας το αίμα όλων όσων ήταν εκείνη την ώρα στο δωμάτιο. «Βρε τρελέ, τρόμαξες τα κοπέλια» μου γκρινιάζει η κουμπάρα μας.
Μέσα σε δευτερόλεπτα γυρίζω και βλέπω τον μικρό μου να με κοιτά σαστισμένος με τα ματάκια του να ανοιγοκλείνουν με ένταση. Τον αρπάζω στην αγκαλιά μου και αρχίζω να τον πετώ στον αέρα, τάχα ότι συνέχιζα τον πανηγυρισμό μου, προσποιούμενος πλέον ότι φωνάζω «βάλαμε γκολ! Κοίτα βάλαμε γκοοολ!». Σχεδόν αμέσως, κατάφερα να ανταλλάξω τους σπασμούς στο βλέμμα του με κακαριστά γέλια. Η εικόνα όμως σφηνώθηκε στο μυαλό μου.
Κατέφυγα στη δύναμη του καλού ιατρού, τη γνώση. Διάβασα συγκράματα και ιατρικές ιστοσελίδες στο internet. «Μπορεί να κρατήσει μήνες ή και χρόνια, συνήθως σταματά πριν την εφηβεία». «Μπορεί να είναι ένδειξη άγχους, στρες, στεναχώριας». «Μπορεί να σημαίνει πρόβλημα στην οπτική οξύτητα». Μέχρι και το σύνδρομο με την τρυφερή ονομασία PANDAS(από το ακρωνύμιο Pediatric Autoimmune Neuropsychiatric Disorder Associated with group A Streptococci), ξαναθυμήθηκα. Η εικόνα του μικρού μου είναι πολύ ήπια, ενώ τα περισσότερα βιβλία είτε αφιερώνουν λίγες αράδες ή ακόμα και δεν κάνουν καμία αναφορά στα τικ. Παρόλα αυτά, μας στεναχώρησε πολύ περισσότερο από ότι περιμέναμε. Δεν δείξαμε όμως τίποτα και νομίζω ότι δικαιωθήκαμε.
Την επόμενη το πρωί ο Ερμούκος μου, μου έδειξε ότι και τικ είχε, αλλά και ότι σε κάποιο βαθμό το κάνει συνειδητά. Όταν του έπλυνα με κρύο νερό το μουτράκι του (μια πρωινή μας συνήθεια που ειδικά όταν ο καιρός είναι κρύος, συχνά μαζί με το παιδί ξυπνά και …διαμαρτυρίες), μου γκρίνιαξε: «άντε μπαμπά, τώρα δεν μπορώ να κάνω έτσι…» και μου ανοιγόκλεισε 1-2φορές τα ματάκια του. Με τον πιο φυσικό τρόπο του αντιτείνω «γιατί δεν μπορείς αντράκι μου ορίστε!» και του στεγνώνω το πρόσωπο με την πετσέτα του, αφήνοντας τον να συνεχίσει τον πειραματισμό με το πετάρισμα των ματιών.
Στον παιδικό σταθμό, αφού ρωτήσαμε και μας απάντησαν αρνητικά στο αν το είχαν προσέξει, τους ενημερώσαμε και είπαμε να έχουν τον νου τους. Αυτό που περισσότερο από πατρικό ένστικτο αλλά και από ιατρική γνώση, προσπάθησα να επιβάλω είναι ο μικρός να μην καταλάβει ότι προκαλεί την παραμικρή ανησυχία.
Το συζητήσαμε με τους δικούς μας, αλλά και στο χώρο εργασία μας. Μάθαμε πολλά για ένα από ότι φαίνεται μάλλον πολύ κοινό πρόβλημα.
«Και ο αδερφός σου έκανε μια κίνηση με τον ώμο του για λίγους μήνες, όταν έφυγε η κοπέλα που σας φρόντιζε όταν ήσασταν νήπια! Μα τι λέω! Και εσύ όταν ήσουν περίπου 2,5 χρονών πετάριζες τα μάτια σου. Ήταν λίγων μηνών ο αδερφός σου και πιστέψαμε ότι είχε σχέση» μου εξιστορεί η μητέρα μου.
Έμαθα και για μία ξαδέλφη μου, που το τικ με τα μάτια της, ήταν η αφορμή για να ανακαλύψουν την μυωπία του αδερφού της. Η μικρή μιμούταν με μεγαλύτερη ένταση, την κίνηση που έκανε ο αδερφός της στην προσπάθεια του να δει καλύτερα. Για απόδειξη του μιμητισμού των παιδιών, η Χαρούλα δύο μέρες αργότερα, γυρίζει και λέει στην μαμά της: «κοίτα τι κάνω!» και άρχισε να ανοιγοκλείνει τα ματάκια της όπως ο Ερμής.

«Μπράβο!!!» της λέει απλά η μαμά της και η μικρή δεν το ξαναέκανε.

Ρωτήσαμε και στο σταθμό μήπως κάποιο άλλο παιδάκι έχει παρόμοιο πρόβλημα, χωρίς να βρεθεί κάτι.
Μπορεί να σας μοιάζει ότι το παρακάναμε, και σε κάποιο βαθμό δεν έχετε άδικο, όμως όσο και αν φαίνεται απίθανο, προσπαθήσαμε να μην δείξουμε τίποτα απολύτως στο παιδί και όπως προανέφερα, είχε αποτελέσματα. Ο Ερμούκος το έκανε ελάχιστα, για πολύ σύντομο διάστημα, συνήθως όταν ήταν λίγο ζορισμένος. Όταν για παράδειγμα μπήκαμε στο σπίτι φίλων με πολλά νέα πρόσωπα, ή όταν ανέβηκε σε ένα καρουζέλ που ξεκίνησε κάπως απότομα και τρόμαξε τον μικρό μου. Πάντως ακόμα και η μητέρα μου που αφορμή ζητάει για να ψάχνει για προβλήματα ώστε να αγχώνεται, ήταν καθησυχαστική: «εγώ δεν βλέπω να κάνει τίποτα!». Όταν μετά από προτροπή μου το πρόσεξε και πάλι ήταν άνετη «σιγά βρε Νίκο! Σχεδόν δεν το πρόσεξα, εσύ να δεις πως έκανες».
Τα παιδιατρικά συγγράμματα μιλούν για 3χρόνια μέχρι να σταματήσουν τα παιδιά τα «τικ». Εμείς τα καταφέραμε πριν να συμπληρωθούν 3μήνες. Ο Ερμής έχει σταματήσει να πεταρίζει τα ματάκια του και έχει βάλει πλώρη για καινούργιες …σκανδαλιές.
Πως τα καταφέραμε;! Αρχικά, προσπαθήσαμε να αποκλείσουμε οποιοδήποτε παθολογικό παράγοντα. Τσεκάραμε ότι δεν έχει πρόβλημα με την όρασή του, προσέχοντας την καθημερινότητα του. Για παράδειγμα, συνεχίζει να κάθεται στον καναπέ στα τέσσερα μέτρα από την τηλεόραση και παρακολουθεί χωρίς να χρειάζεται να πλησιάσει. Αντίθετα, η Χαρούλα είναι αυτή που συχνά σηκώνεται και πλησιάζει στην τηλεόραση, για να ακούσει την απειλητική φωνή μου «τι έχουμε πει!; Όταν τα παιδάκια πλησιάζουν στην τηλεόραση, η τηλεόραση κλείνει!» και στην συνέχεια, την απολαμβάνω να τρέχει προς τον καναπέ φωνάζοντας «Ναι! Ναι! Ναι!...».
Ρωτάγαμε τον Ερμή για πράγματα στο δρόμο ή το σπίτι, κοντινά ή μακρινά, μικρά ή μεγάλα, και έτσι στο παιχνίδι, στο άσχετο, διαπιστώναμε την οπτική του οξύτητα. Μέχρι και αίμα του πήρα για να ελέγξουμε τα επίπεδα των αντισωμάτων κατά του στρεπτόκοκκου και δεν ήταν αυξημένα. Αφού λοιπόν βγάλαμε από το σενάριο οτιδήποτε παθολογικό, εστιάσαμε στην ψυχολογία του μικρού μου.
Τι κάναμε;
ΤΙΠΟΤΑ!
Ακριβώς εδώ πιστεύω ότι κρύβεται το μυστικό. Εάν με οποιοδήποτε τρόπο, δείξουμε την ανησυχία μας στο παιδί, έχουμε διανύσει πάνω από τον μισό δρόμο προς την εγκατάσταση του προβλήματος. Μόλις το παιδί αντιληφθεί το φόβο μας για το «τικ», για την «δυσκοιλιότητα», για το ότι «δεν τρώει πολύ» ή το ότι «τρώει πολύ», αρχίζει και εκείνο να φοβάται και σιγά-σιγά να νιώθει ότι κάτι έχει. Να νιώθει άρρωστο.
Θα μου πείτε «καλά εσύ είσαι παιδίατρος και για αυτό έχεις την άνεση να ξεχωρίζεις το σοβαρό», και θα έχετε δίκιο. Όμως, εκτός από παιδίατρος είμαι και γονιός και καταλαβαίνω την αγωνία γιατί και εγώ την βιώνω με την ίδια ένταση. Κάποιες φορές, υπό το βάρος της γνώσης και την ευθύνη της ανεπίτρεπτης άγνοιας, ίσως η αγωνία μου να γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Για αυτό διάβασα, για αυτό έψαξα και ρώτησα. Για αυτό και εσείς θα πρέπει να κάνετε το ίδιο, ζητώντας βοήθεια πρώτα-πρώτα από τον παιδίατρό σας . Αφού λοιπόν αποκλείσετε κάτι το παθολογικό, αγνοείστε το «τικ». Το ίδιο να επιβάλλετε και στο περιβάλλον του παιδιού.
Ήδη ο Ερμής μου έπαψε να παίζει τα μάτια του και μας γεμίζει ευτυχία να τον απολαμβάνουμε καθημερινά, να κλείνει το μάτι στην ζωή που ξεδιπλώνεται μπροστά του.
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

"Τους βγαίνει το λάδι"...για αυτό βγαίνουν στους δρόμους!

Τα δικά μου πάντως παιδιά, δεν πρέπει να έχουν παράπονο με την επαναστατικότητα τους. Τα έχουμε μυήσει στις πορείες κυριολεκτικά από την κούνια τους. Δεν είχαν καλά-καλά χρονίσει, όταν μέσα από το καρότσι τους διαμαρτυρόντουσαν για την κατάντια του νοσοκομείου στο Ρέθυμνο. Πόσο μάλλον τώρα που περπατάμε κρατώντας τα, από τα χεράκια τους. Θα μου πείτε, «ποιοι θα πάρουν στα σοβαρά, χαζογονείς με παιδάκια στους ώμους;». Πόσο μάλλον, αν κατάφερναν να ξεχωρίσουν τις δύο παιδικές φωνές, που ενώνοντας τον ενθουσιασμό τους με αυτή του πολύχρωμου, πολυάνθρωπου και πολυεθνικού πλήθους, φωνάζανε ρυθμικά:
«Λε, λε, λευτεριά, λευτεριά στην Παστελίνη»…
Πιο κοντά στην πλαστελίνη, παρά στην Παλαιστίνη, ήταν το σύνθημα μας. Κι όμως, όταν παιδάκια βασανίζονται, είναι καθήκον μας ως γονείς, παιδιά και άνθρωποι, να διαδηλώνουμε την αντίθεσή μας. Όσο μακριά και αν είναι αυτή η Παλαιστίνη. Ακόμα και αν μπερδεύεται η γλώσσα μας και την λέμε «παστελίνη».
Αυτή μας η τρυφερότητα είναι που μας ξεχωρίζει από τα κτήνη…
Αυτά σκέφτομαι κοιτώντας με θλίψη τις εικόνες από τα μπλόκα των αγροτών στους δρόμους. Πόσο δίκιο έχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι! Η δουλειά του αγρότη είναι από τις χειρότερα αμειβόμενες που μπορώ να σκεφτώ. Τι αμειβόμενες, στα περισσότερα προϊόντα, εάν δεν υπήρχαν οι επιδοτήσεις, οι παραγωγοί μάλλον θα πλήρωναν κιόλα, αντί να πληρωθούν. Αν βάλεις κάτω τα μεροκάματα καθώς και τα έξοδα για την καλλιέργεια και την αποκομιδή, στην τιμή που πωλούν τα προϊόντα τους, με τίποτα δεν βγαίνουν. Και η ειρωνεία; Βλέπουν το κόπο τους να τον μοσχοπληρώνουν οι καταναλωτές. Όλα αυτά τα γνωρίζω πλέον, κυριολεκτικά από πρώτο χέρι…
Η πρώτη μας πραγματική στενή επαφή με την φύση, μας προέκυψε πριν μερικές μέρες! Όχι μια απλή επίσκεψη για να την γνωρίσουμε, όπως όταν πηγαίνουμε να δούμε τις κατσικούλες στην θεία ή για να μαζέψουμε λουλούδια. Μαζέψαμε ελιές!
Βρεθήκαμε να έχουμε λίγες ρίζες, μερικά δηλαδή δένδρα ελιές και είπαμε να δοκιμάσουμε το λάδι μας. Είπαμε να δοκιμάσουμε την αγροτική ζωή και τελικά μας βγήκε το λάδι… Με την καλή και την κακή έννοια.
Ξυπνήσαμε πρωί-πρωί Κυριακής. Ντυθήκαμε καλά και ετοιμάσαμε κάτι σαν μίνι πικ-νικ. Νερό, τόστ, μπισκότα τα μπουφάν μας, τα κουβαδάκια και βουρ για το κτήμα με τις ελιές. Βοηθός, ή μάλλον σωστότερα πραγματικός αγρότης, ένας ξάδερφος της γυναίκας μου. Εκείνος ράβδιζε, εγώ μάζευα τα δύχτια και έκοβα κλαδιά με τον «σάρακα»(γνωστό και ως «μικρό πριόνι»). Η μαμά μας, ξεκαθάριζε τις ελιές και τις μάζευε σε ένα κουβά. Όταν γέμιζε ο κουβάς τον άδειαζα στο σακί.
Τα πιτσιρίκια, ανέλπιστα φρόνιμα. Λες και η φύση τα ηρέμησε και τα σαγήνεψε. Έπιανα τον εαυτό μου κάποιες στιγμές να σταματώ, να χαζεύω την οικογένεια μου και να νιώθω σαν να αποτελώ μέρος ενός πανέμορφου ζωγραφικού πίνακα του Μονέ. Η καλή μου καθισμένη πάνω σε ένα δύχτι, περιτριγυρισμένη από κιτρινοπράσινα βουναλάκια με ελιές, φύλα και κλαράκια. Η μικρή μου Χαρά, καθισμένη δίπλα της να μιμείται την μαμά της και να ξεκαθαρίζει με τα χεράκια της ελιές, τις οποίες πέταγε στο κουβαδάκι της. Ο Ερμής μου, να παιδεύει με ένα ξυλαράκι τον κορμό της ελιάς, μιμούμενος εμένα που πριόνιζα, να απαντά στο κάλεσμα της μαμάς του: «Έρχομαι μόλις τελειώσω την δουλειά μου!».
Ένας ιδιόμορφος πίνακας, με άρωμα! Ένα πρωτόγνωρο άρωμα, πάντρεμα της υγρής γης, με τη μυρωδιά της ελιάς. Μου θύμιζε λίγο, πρωινές επισκέψεις της πρώιμης μετα-εφηβείας μου σε φούρνο που μόλις ξεφούρνιζε λιόψωμα. Διακοπές κάπου στην Θάσο, να έχω επιστρέψει μετά από ξενύχτι διασκέδασης σε κάποιο μπαρ. Η ζελατίνα από το κράνος ανοιγμένη, μου έδινε την δυνατότητα να ρουφώ τις τζούρες της υγρής από την πρωινή πάχνη, γης. Τα καμπανάκια από τα κοπάδια που έβγαιναν στην πλαγιά, έδεναν με το βουκολικό τοπίο και την μυρωδιά από το φρεσκοψημένο ψωμί. Είκοσι χρόνια μετά, οι αναμνήσεις αναδύουν. Ίσως από τότε να ήμουν ερωτευμένος με την ύπαιθρο και την φύση. Τώρα την έχω αγκαλιάσει και μέσα από τον καρπό της μοιάζει να γίνομαι μέρος της. Τουλάχιστον για λίγες ώρες έτσι νιώθω.
Οι ώρες περνούσαν, τα μικρά μου έφαγαν τα τοστ, τσιμπολόγησαν και μπισκότα, αυτό όμως που δεν έλεγαν να χορτάσουν ήταν τα παραμύθια της μαμάς τους. Αφού ο Ερμούκος «τελείωσε την δουλειά του»(δηλ κουράστηκε να χτυπά με το ξυλάκι τον κορμό της ελιάς), κάθισε δίπλα στην αδερφή του, πάνω στο μπουφάν μου(το χώμα ήταν αρκετά υγρό) και οι δυό τους ακούγαν απορροφημένα τα παραμύθια και τις ιστορίες που σκαρφιζόταν η αστείρευτη φαντασία της καλής μου. Τους είπε τόσες ιστορίες, που πραγματικά θα την ζήλευε μέχρι και ο Τριβιζάς.
Οι ώρες πέρασαν, τα μικρά μου άρχισαν να κρυώνουν και να νυστάζουν. Οι ελιές δεν τελείωναν και εμείς ψάχναμε δικαιολογίες για να καθυστερήσουμε λίγο ακόμα. Το τέλος το όρισε και πάλι η φύση, φέρνοντας μια ψιλή βροχή, που μας ανάγκασε να μαζέψουμε τα πράγματα. Η γυναίκα μου έφυγε μαζί με τα παιδιά και μείναμε εγώ και ο ξάδερφος να τελειώσουμε το μάζεμα. Είχαν ήδη περάσει κάτι πάνω από τέσσερις ώρες.
Σκληρή η δουλειά του αγρότη. Συμπλήρωσα 8ωρο την πρώτη μέρα και ξαναγύρισα για άλλες τόσες ώρες την επόμενη. Την τρίτη μέρα, πήγαμε και πάλι οικογενειακώς στο ελαιοτριβείο. Ακόμα ένα πολιτισμικό σοκ για εμάς τους πρωτευουσιάνους. Οι ελιές μας (εννιά σακιά παρακαλώ, ήτοι 270κιλά), καθαρίστηκαν, πλύθηκαν, έγιναν πολτός, ζεστάθηκαν και τελικά μας παρέδωσαν το νέκταρ τους. Βγάλαμε κάτι περισσότερο από 70 κιλά λάδι (8 γραμμές οξέος, για τους λίγο πιο ειδικούς). Η γυναίκα μου όλο το απόγευμα μονολογούσε. «Δεν μπορώ να το πιστέψω, μέχρι χθες τις μαζεύαμε από το δέντρο και απόψε έχουμε κιόλας το λάδι μας!».
Προσωπικά, κυριολεκτικά μου έβγαλαν το λάδι, ενώ από την μεριά μου, βγάζω το καπέλο μου, στους αγρότες που στην κυριολεξία με τον ιδρώτα τους ποτίζουν την γη και παίρνουν τον καρπό της. Καλά είναι να το κάνεις μια φορά το χρόνο, για το κέφι σου και το λάδι του σπιτιού σου, όταν όμως περιμένεις να ζήσεις την οικογένεια σου έτσι, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το λάδι ο παραγωγός το πουλάει 1.80 με το πολύ 2 ευρώ. Τις ελιές, αρχικά τις καθαρίσαμε από τα βάτα και τα αγριόχορτα. Στην συνέχεια, στρώσαμε δύχτια και είκοσι μέρες αργότερα ζήσαμε την μοναδική εμπειρία που μόλις σας διηγήθηκα. Στο σύνολο μιλάμε για τουλάχιστον 10 μεροκάματα. Προσθέστε και το κλάδεμα, με το πότισμα, και την περιποίηση… όλα αυτά για να βγάλουμε 70κιλά, ήτοι 150ευρώ! Και στο σούπερ μάρκετ το ίδιο και μάλιστα, χειρότερης ποιότητας λάδι, πωλείται πάνω από 5ευρώ το κιλό. Πως θα μπορούσε να ζήσει κανείς;
Η επαφή με την φύση έκανε σε όλους μας καλό. Τα παιδιά τα απασχολήσαμε και κατά διαστήματα τα κάναμε να νιώθουν ότι και αυτά συμμετείχαν και βοηθούσαν. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι ήρθαν σε άμεση επαφή με τα δένδρα, τις μυρωδιές, το κελαΐδισμα των πουλιών, τα καμπανάκια από τα πρόβατα και το χώμα. Μάλιστα ο Ερμής είχε και μια ιδιαίτερα στενή επαφή με μια πέτρα, καθώς παραπάτησε και έγδαρε την μύτη του. Το κουτάκι πρώτων βοηθειών με το αντισηπτικό, φάνηκε για ακόμα μια φορά απαραίτητο. Η γρατσουνιά δεν ήταν μεγάλη, τον συνόδεψε όμως για περίπου μια βδομάδα και γινόταν η αφορμή για να εξιστορήσει ο μικρός μου πως αυτό το έπαθε σε μια «πέτλα» όταν μάζευε ελιές.
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Τα κανονικά παιδιά ...πεθαίνουν κανονικά!

Οι φετινές γιορτές είχαν λίγο περισσότερο γκρι στην φωτεινότητα τους. Αρκετό όμως για να κάνει αισθητή την παραφωνία.
Το στολισμένο δένδρο στο κέντρο της Αθήνας, όντως φαντάζει πιο κακόγουστο από ποτέ! Θα μου πείτε το κιτς, κατά κάποιο μυστήριο τρόπο, δένει με τις γιορτές, ειδικά αυτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Ακόμα και η θλίψη που φωλιάζει στην καρδιά για τον αποχαιρετισμό του παλιού χρόνου, έχει την θέση της αυτές τις μέρες. Η ιδιαιτερότητα του τέλους αυτού του χρόνου κρύβεται στο πόσο πολύς κόσμος είπε ή έστω σκέφτηκε «να φύγει και να μην ξανάρθει τέτοιος που ήταν…».
Πριν από κάποιους μήνες είχα πάρει την απόφαση να μην ασχημαίνω το μπλογκ με την επικαιρότητα. Είχα πει ότι θα ασχολούμαι από αυτό εδώ τον χώρο μόνο με την καθημερινότητα των μικρών μας. Πως όμως να μείνω απαθής όταν η καθημερινότητά μας έχει δηλητηριαστεί σε τέτοιο βαθμό, που κινδυνεύουν, στην κυριολεξία, αυτές οι ψυχούλες που ονομάζουμε παιδιά μας. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό να καταλάβεις, ακόμα και αν δεν έχεις δικά σου παιδιά, ότι μιλάμε για το μέλλον.
Το συνηθισμένο αντίβαρο στην απαισιοδοξία των μεγάλων, είναι η ξεγνοιασιά των μικρών. Το κέφι, τα παιχνίδια και τα όνειρα των παιδιών, μας γεμίζουν χρώμα. Φέτος όμως καταφέραμε να σκοτώσουμε ακόμα και την φαντασία των παιδιών. Τι λέω φαντασία, σκοτώσαμε τα ίδια τα παιδιά.
Τι έπαθα πάλι χρονιάρες μέρες; Έγινε τίποτα στα δίδυμά μου;! Όχι. Προς το παρόν τουλάχιστον.
Τότε τι;! Γιατί πάω πάλι να μαυρίσω έναν τόπο τον οποίο είχα αποφασίσει να αφιερώσω αποκλειστικά στα παιδιά και στην ευτυχία τους;
Οι διακοπές μας στην Αθήνα κύλισαν υπέροχα. Τόσο όμορφα, οικογενειακά και ευτυχισμένα που έφτασα να νιώθω τύψεις!
Κρατώντας χεράκι-χεράκι τα μικρά μου περπατούσα σε δρόμους στρωμένους με συνθήματα:












Συνέβαλε και η ροκ μουσική που άκουγα στο ράδιο, καθοδόν για να βρεθώ με κολλητό μου φίλο.
«Πως και δεν ανέβηκες με τα γεγονότα; Εδώ στην Γένοβα έτρεχες…»
Εδώ στο blog μου δεν έκανα μια αναφορά. Λες και αν δεν μιλήσω για αυτό θα περάσει…
Άρχισα να ντρέπομαι και να σφίγγεται το στομάχι μου.
Πότε έπαψε η ψυχή μου να είναι ταξιδιάρα;
Πέρασαν κοντά δυόμιση δεκαετίες από τότε που στεκόμουν μπροστά στην πόρτα της τάξης μου στο λύκειο και ανακοίνωνα στους καθηγητές μου ότι για σήμερα σε ένδειξη πένθους και συμπαράστασης δεν θα μπω για μάθημα, με τίμημα τις αδικαιολόγητες απουσίες.
Και τότε είχαν σκοτώσει έναν 16χρονο.
Βυθίζομαι σε αναπολήσεις. Άραγε έγινα μέρος του συστήματος που τόσο σιχαινόμουν! Ή μήπως αντέχω ακόμα…
Οικονομική κρίση! Γονείς χάνουν την δουλειά τους, δεν μπορούν να ζεστάνουν το σπίτι τους, να ταΐσουν τα παιδιά τους. Όταν κρυώνουν τα κορμιά ακολουθούν και οι ψυχές.



Κρίση αξιών! Υπουργοί εκμεταλλεύονται ανασφάλιστους μετανάστες και άλλοι είναι εκατομμυριούχοι με off-shore νομότυπες εταιρείες. Άνθρωποι ταγμένοι στην απορία και στην φιλανθρωπία, βρίσκονται μπλεγμένοι σε μπίζνες αγοραπωλησίας λιμνών και δασών!(έχουν και το αρρωστημένο χιούμορ να φτιάχνουν εταιρείες με την ονομασία ράσα-del!!).
Όλα αυτά ενώ το φακελάκι ζει και βασιλεύει, η παιδεία ψυχορραγεί, η πυροσβεστική δεν επαρκεί για να σώσει τα δάση μας, ο δημόσιος τομέας συρρικνώνεται και η αστυνομία αντί να προστατεύει τους πολίτες, προστατεύει μόνο τους υψηλά ιστάμενους και τον απλό λαουτζίκο τον αφήνει στην μοίρα του. Κάποιες φορές δε, γίνεται μοιραία…
Δεν το χωράει ο νους μου. Ποτίζεις το σπλάχνο σου, δάκρυ το δάκρυ, αγωνία την αγωνία και έρχεται μια στιγμή, μόνο μια στιγμή αρκεί, για να σου ξεριζώσουν την καρδιά σου.
Ακούω κάτι κυράτσες, βολεμένες και απροβλημάτιστες να σχολιάζουν με σιγουριά φιλόσοφου ψαγμένου: «και τι ήθελε στα Εξάρχεια αν ήταν καλό παιδί;…»
Δεν αντέχω, θέλω να ουρλιάξω! Κυρά μου, όταν πεινά το σώμα ακολουθεί το πνεύμα και έχει ανάγκη να τραφεί με σκέψεις επαναστατικές, λυτρωτικές. Με στίχους και μουσική που δεν παίζεται σε κυριλέ κλαμπ των καθώς πρέπει προαστίων…
Οι Άσημοι Νικόλες παίζονται σε άσχημες κονσόλες…
Αν ακόμα και οι νέοι δεν επαναστατούν με αυτά που ζούμε. Αν βλέπουν το μέλλον τους να διαγράφεται χλωμότερο και από το μαύρο μας παρόν και δεν αντιδρούν. Αν δεν προβληματίζονται, δεν ψάχνονται για να κάνουν καλύτερο αυτό τον κόσμο, που ενώ τους τον έχουμε δανειστεί, τους τον καταστρέφουμε σαν να μην υπάρχει αύριο. Αν καταφέρουμε να ευνουχίσουμε τους έφηβούς μας, να τους φιμώσουμε, να τους σκοτώσουμε, τότε σαν κοινωνία αυτοκτονούμε!
Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας θα έπρεπε από καιρό να είμαστε όλοι στους δρόμους. Εκπλησσόμαστε, ακόμα και ενοχλούμαστε, επειδή τα παιδιά μας εξεγείρονται! Αυτοί που μας κυβερνούν προσπάθησαν να υποβαθμίσουν την δολοφονία ενός παιδιού. Μεμονωμένο «εξοστρακισμένο» συμβάν!
Που θα φτάσουμε; Κλωτσάνε φοιτητές στα μούτρα και κατηγορούν χωρίς καμία αιδώ ζαρντινιέρες! Σκοτώνουν τα παιδιά μας και δεν αντιδράμε! Αντί να προσπαθήσουμε να τα αφουγκραστούμε, τα βαφτίζουμε κουκουλοφόρους και προτείνουμε την ποινικοποίηση της κουκούλας! Την επόμενη μέρα θα έπρεπε να βγούμε όλοι στους δρόμους με κουκούλες…
Ακόμα και αυτούς που τόλμησαν να βρεθούν δίπλα στα παιδιά μας, βιαστήκαμε να τους χαρακτηρίσουμε υποκινητές και να τους τιμωρήσουμε με τις στατιστικές μας.
Μα ήμαστε θα σκεφτείτε, ένα ευνομούμενο δημοκρατικό κράτος.
Που είναι κρυμμένη η δημοκρατία όταν διαγράφονται τα αδικήματα των βουλευτών και δη των υπουργών; Τι το δημοκρατικό έχει μια τόσο ενισχυμένη αναλογική που σχεδόν κάθε δεύτερη 4ετία, κόβεται και ράβεται έτσι ώστε να κρατά εναλλάξ δύο πανομοιότυπα κόμματα στην εξουσία; Τόσα χρόνια διορίζεται κόσμος και κοσμάκης όχι ανάλογα με την αξία του αλλά ανάλογα με την κομματική του απόχρωση.
Που κρύβεται το κράτος όταν ανάμεσα στα όργανά του η κάμερα «συλλαμβάνει» κουκουλοφόρους με λοστούς;! Ποιος τελικά καταστρέφει και πλιατσικολογεί; Ποιοι κατευθύνουν τον εξεγερμένο όχλο; Ποιοι πραγματικά κρύβονται πίσω από τις κουκούλες; (κατάφεραν και βρήκαν ένα πιτσιρίκι από τα παπούτσια του στην Θεσσαλονίκη, για να μπορέσει να βγει φωτογραφίες ο υπουργός ενώ του χάριζε ένα σπίτι… και δεν μπορούν να εντοπίσουν ποιοι «κυβερνούν» στα Εξάρχεια!).
Όσο δεν τους χτυπάμε εκεί που τους πονάει και τους επανεκλέγουμε τόσο θα αποθρασύνονται. Θα συνεχίζουν να οπλίζουν προβληματικούς αστυνομικούς, με οικογενειακά προβλήματα και θα τους αμολάνε στους δρόμους, με 750 ευρώ μηνιάτικο, να σκοτώνουν παιδιά. Όταν τα προβλήματα σου σωρεύονται, κάθε στιγμή στο σπίτι σου είναι μια κόλαση και στο δρόμο σε βρίζουν και σε κοροϊδεύουν, δεν θέλει και πολύ… Έχει σκεφτεί κανένας ότι ο φονιάς του 16χρονου Αλέξη ήταν ένα απλό όργανο. Ότι υπάρχουν κάποιοι πάνω από αυτόν, που είναι οι πραγματικοί ένοχοι και που δεν πρόκειται ποτέ να τιμωρηθούν (ή έστω να κριθούν, να υποβιβαστούν, να αποστρατευτούν και όχι να προαχθούν επειδή σήμερα είναι μπλε και αύριο πράσινοι!).
Όσο δεν σταματάμε για λίγο, για να ακούσουμε τα παιδιά μας, τόσο τα πράγματα θα ξεφεύγουν από τον έλεγχο.
ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΔΙΑΦΟΡΑ Ο 16ΧΡΟΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ 21ΧΡΟΝΟ ΜΠΑΤΣΟ (επίτηδες χρησιμοποιώ την λέξη γιατί απευθύνομαι κυρίως, σε όσους υπάρχει περίπτωση να θεωρούν τον αστυνόμο «στρατευμένο»)

ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΛΕΞΗ ΣΕ ΑΥΡΙΑΝΟ ΔΙΑΜΑΝΤΗ;!
Είναι καιρός να αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας. Είναι καιρός να αλλάξουμε πραγματικά και να πάψουμε να εναλλάσσουμε σαπιοκοιλάδες στο κοινοβούλιο.

Δεν αντέχω άλλο να βλέπω πτώματα παιδιών στην Παλαιστίνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση να χαρακτηρίζει την γενοκτονία , αμυντική απάντηση!

Δεν αντέχω άλλο να βλέπω την καθημερινότητά μου να γίνεται μια χωματερή τηλεοπτικών και πραγματικών σκουπιδιών.
Δεν αντέχω να βλέπω ΠΑΙΔΙΑ να πυροβολούνται!!!




Σας παρακαλώ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ!!! είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε!


Υ.Γ.1 Για όσους πιθανά να μην γνωρίζουν, «Αναρχία» ως πολιτική άποψη, σημαίνει μια κοινωνία που δεν έχει ανάγκη την αρχή. Μια ουτοπική κοινωνία, στην οποία δεν χρειάζονται οι άνθρωποι τους νόμους για να τους επιβάλουν το σωστό, το πράττουν από μόνοι τους. Αναρχία δεν σημαίνει ζούγκλα, όπου ισχύει ο νόμος του ισχυρού.
Υ.Γ.2 Προκαλώ, όποιον πιστεύει ότι η απόπειρα δολοφονίας του 21χρονου αστυνομικού αποτελεί επαναστατική πράξη…
Υ.Γ.3 Να γιατί κάποιοι έφηβοι έχουν ανάγκη να «βρεθούν» στα Εξάρχεια…

«εγώ με τις ιδέες μου και εσείς με τα λεφτά σας…
Θα τραβήξω το δρόμο μου μόνος και όσο πάει…
…ούτε νεροπίστολο δεν έχω στην παράγκα»
(Ν. Άσημος)
«αυτοί μπερδεύουν την βία με την δύναμη»
(Τα Ξύλινα Σπαθιά)
«Τα κανονικά παιδιά, γενιούνται κανονικά,
Μεγαλώνουν κανονικά, ονειρεύονται κανονικά,
Ερωτεύονται κανονικά, και πεθαίνουν ΚΑΝΟΝΙΚΑ!!
Πες μου μαμά!
Πες μου τι γίνεται με εκείνα τα παιδιά
Που αν και γενιούνται κανονικά
Δεν μεγαλώνουν κανονικά, δεν ονειρεύονται κανονικά,
Ούτε ερωτεύονται κανονικά
Πες μου μαμά…
Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά;;;»
(Τρύπες)
«Κάποιος έτρεχε στο πλήθος
Κάποιος άλλος όχι εγώ
Εγώ τάϊζα τους λύκους
Και κοιμόμουν στο βουνό
Κάποιος έκλεγε με τύψεις
Για όσα πρόδωσα εγώ
Για όλα αυτά που ‘χα αγαπήσει
Για όλα αυτά που δεν θα δω»
(Διάφανα Κρίνα)

Το πρώτο μας παιδικό θέατρο!

Τι όμορφο απόγευμα γεμάτο συγκινήσεις! Πήγαμε στο πρώτο μας παιδικό Θέατρο!



Στο Ρέθυμνο, έχουμε την τύχη, να έχουμε άτομα με μεράκι και ευαισθησίες. Έχουν σκαρώσει εδώ και είκοσι χρόνια, μια θεατρική ομάδα τον «Θεατρικό Περίπλου». Ανεβάζουν τουλάχιστον δύο έργα τον χρόνο. Συχνά τον Λόρκα διαδέχονται παραμύθια και τα παιδιά παίρνουν θέση δίπλα στους μεγάλους, για να χαϊδέψουν οι ηθοποιοί και τις δικές τους ψυχές.
Έτσι και εμείς. Σάββατο με την μαμά μας να δουλεύει, τι καλύτερο για να περάσουμε δημιουργικά την ώρα μας. Έπαιζε και το σούπερ μάρκετ, για ψώνια, όμως σαν ιδέα χλόμιασε μπρος στην προοπτική του παιδικού Θεάτρου.
Η απόσταση μέχρι το θεατράκι περπατήσιμη. Κάπως μακριά για να τραβολογάς 2 νήπια, ειδικά στην επιστροφή. Τη λύση σε αυτές τις περιπτώσεις δίνει το ποδηλατάκι μας. Ένα από αυτά τα τρίκυκλα, με χώρο για να βάζει το παιδί καθιστό τα ποδαράκια του (ειδικά όταν δεν φτάνει να γυρίσει τα πετάλια –όπως τα δικά μου-), και ένα μεταλλικό μπαστούνι στο πίσω μέρος, που σου δίνει την δυνατότητα να το σπρώχνεις και να το κατευθύνεις. Ένα το ποδήλατο και δύο τα βλαστάρια μου. Τι κάνουμε; Το ένα κάθεται μπροστά και «οδηγεί», ενώ το άλλο κάθεται-ακουμπά πάνω στο μεταλλικό μπαστούνι και κάνει το συνοδηγό. Σχεδόν πάντα θέλουν και τα δύο να οδηγούν! Για να μην αδικηθεί κανένας, ο ένας οδηγεί στον πηγαιμό και ο άλλος στο γυρισμό. Δυστυχώς σπάνια συμφωνούν ποιος θα οδηγήσει πρώτος και ποιος δεύτερος. Τη λύση δίνει το νόμισμα…
Παίρνω ένα κέρμα, τους δείχνω την μια του πλευρά και την ονομάζουμε Ερμή (ειδικά αν έχει κάποια ανδρική μορφή επάνω) και την άλλη την ονομάζουμε Χαρά (ειδικά αν έχει κάποια γυναικεία μορφή). Το νόμισμα στρίβει στο αέρα, προσγειώνεται στην παλάμη μου και από εκεί στη ράχη το άλλου χεριού μου. Προετοιμάζω το κοινό μου με κάποια εμπνευσμένη φράση του στυλ «και ο πρώτος οδηγός για σήμερα είναι…»(τραβάω λίγο την τελευταία συλλαβή για να μεγαλώσω το «σασπένς») και ενώ τα δίδυμα σκύβουν με αγωνία, σηκώνω το χέρι μου για να ακουστεί ο Ερμής με ένα περίεργο μίγμα ενθουσιασμού και απογοήτευσης «η …Χουλούνα!». Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός μου δεν είναι συνηθισμένος να χάνει στα παιχνίδια της τύχης. Τις περισσότερες φορές σε εκείνον πέφτει ο κλήρος, έτσι έλαμψε το προσωπάκι της Χαράς μου η οποία θριαμβολογούσε καθώς προσγειωνόταν στην θέση του οδηγού: «εγώ θα οδηγήσω πρώτη, εγώ θα οδηγήσω πρώτη»(λες και δυσκολευόταν να το πιστέψει). Ο Ερμής είχε σκοτεινιάσει, όμως ούτε που διανοούταν να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα. Ήξερε ότι ποτέ δεν αλλάζουμε τους κανόνες, γιατί μόνο χαμένος μπορούσε να βγει. Από την άλλη, δεχόμενος το αποτέλεσμα, έστω εμφανώς απογοητευμένος, με ανάγκασε να βρω κάτι για να τον ανακουφίσω.
«Και ο χαμένος κερδίζει το νόμισμα για να το βάλει στον κουμπαρά του» με ακούει να του ανακοινώνω και με ικανοποίηση βάζει το κέρμα σε μια τσεπούλα του μπουφάν του, καθώς ξεκινάμε για το θέατρο.
Τα μικρά μου κυριολεκτικά βυθίζονται στην φαντασία τους και από εκεί βαθιά, μέσα από τις διαθλάσεις του μυαλού τους, συλλαμβάνουν τον κόσμο μας. Κάποιες φορές όμως τρομάζουν, όταν χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι βουτάμε και εμείς στο φανταστικό τους κόσμο. Κάτι τέτοιο πρέπει να έγινε με τον Ερμή, λίγα λεπτά αφού ξεκίνησε το θέατρο.
Φτάσαμε ένα τέταρτο πριν να αρχίσει η παράσταση. Μην φανταστείτε κανένα τεράστιο χώρο. Ένα υπογειάκι που με μεράκι και φαντασία μετατρέπεται σε θεατρική σκηνή. Οι σειρές των καθισμάτων δεν είναι ούτε δέκα και εμείς βρεθήκαμε στην δεύτερη. Πιο σωστά, στη δεύτερη σειρά έκατσαν τα δίδυμα. Εγώ παρασυρμένος από την σιγουριά δύο μανάδων που γνώριζα από το ιατρείο, έκατσα ακριβώς από πίσω τους. Να διευκρινίσω ότι, η σειρά πρόκειται για ένα πάγκο με μαξιλάρια και μπροστά του καρέκλες στοιχισμένες και όχι το κλασσικό θέατρο-σινεμά. Σκύβοντας λίγο προς τα εμπρός το κεφάλι μου βρισκόταν ανάμεσα στα μικρά μου.
Η παράσταση άρχισε και η συγκίνησή μου φούντωσε. Το πρώτο θέατρο με τα παιδιά μου! Πως περνάει ο καιρός!..
Ήμουν έτοιμος να σκουπίσω το πρώτο δάκρυ, όταν με έκπληξη άκουσα το κλάμα του σπλάχνου μου να ανταγωνίζεται τις φωνές των ηθοποιών! Ο Ερμούλης μου, είχε ξεκινήσει ένα γοερό κλάμα-παράπονο-φόβο, που με απόσπασε από τις συγκινησιακά φορτισμένες σκέψεις μου, για να με προσγειώσει στην θεατρική πραγματικότητα. Με την σειρά μου, αντανακλαστικά, άρπαξα τον μικρό μου και περνώντας τον πάνω από την καρέκλα του, τον προσγείωσα πάνω στο πόδι μου.
«Τι έγινε αντράκι μου; Γιατί κλαις;» του ψιθυρίζω, όσο πιο ήρεμα μπορώ… «φοβήθηκες;»
«Ναι!» μουρμούρισε ανάμεσα σε λυγμούς.
«Θέλεις να φύγουμε;» του δίνω την εναλλακτική, για να μην νιώθει εγκλωβισμένος, ανοίγοντας και ένα διάλογο, μήπως και τον αποσπάσω από το κλάμα και ηρεμήσει. Φανταστείτε να ακολουθούσαν το παράδειγμά του και τα άλλα πιτσιρικία…
«Ναι!» τον ακούω με απογοήτευση να μου ομολογεί.
«Εντάξει μικρέ μου ηρέμησε, θα φύγουμε» του λέω, ενώ προσπαθούσα να υπολογίσω τις εναλλακτικές μου. Ήμουνα αποφασισμένος αν χρειαστεί να τους πάρω και να φύγουμε. Δεν θα χαλούσαμε την παράσταση και από την άλλη θα παίρνανε ένα μάθημα… Βέβαια θα χάναμε το θέατρο. Ίσως όμως έτσι να κερδίζαμε όλα τα μελλοντικά θέατρα.
Από την άλλη, τι φταίει η έρημη η Χαρούλα, που ατάραχη συνέχιζε να απολαμβάνει το έργο. Ποιο μήνυμα θα έπαιρνε εκείνη αν τελικά αναγκαζόμασταν να εγκαταλείψουμε την παράσταση…
Την λύση μου έδωσαν οι ηθοποιοί. Ξεκίνησαν να σηκώνουν παιδιά εθελοντές που θα συμμετείχαν στις επόμενες σκηνές του έργου. Άρπαξα την ευκαιρία και συνέχισα το διάλογο με τον μικρό μου, που ήδη έδειχνε σημεία εφησυχασμού.
«Είναι καλοί οι ηθοποιοί! Βλέπεις που παίρνουν τα παιδάκια και παίζουν; Τα αγαπούν τα παιδάκια. Είσαι καλά;»
«Ναι..» μου ψιθυρίζει
«Θέλεις να κάτσεις εδώ στην αγκαλιά μου, να δούμε μαζί το έργο;»
«Ναι…» μου γουργούρισε, ενώ οι λυγμοί είχαν σχεδόν σβήσει και η καρδούλα του άρχισε να ξαναχτυπά ήρεμα.
Ποιος ξέρει τι παίχτηκε μέσα στο μυαλουδάκι του. Βλέποντας τους ηθοποιούς να βγαίνουν στη σκηνή και να φωνάζουν «Απόψε μαζευτήκαμε να πούμε παραμύθια…», τρόμαξε. Φαντάζομαι, το ίδιο θα μου κοβόταν η χολή, αν παρακολουθώντας την αγαπημένη μου τηλεοπτική σειρά έβλεπα τους πρωταγωνιστές να ορμούν προς το μέρος μου, απειλώντας την ηρεμία του καναπέ μου. Κάτι σαν ο Γουίνι να δραπέτευε από το επίπεδο δάσος του για να εισβάλει στο δωμάτιο των μικρών μου…
Ευτυχώς, η αγκαλιά του μπαμπά λειτούργησε για ακόμα μια φορά σαν απάνεμο λιμάνι και προστάτεψε τον Ερμή από όποια φουρτούνα της φαντασίας του.
Όπως ήταν αναμενόμενο μόλις η Χαρά αντιλήφθηκε τον ελλιμενισμό του Ερμή, διεκδίκησε και εκείνη μια θέση, για να προσγειωθεί στο άλλο μου πόδι.
Παρακολουθήσαμε αγκαλίτσα το υπόλοιπο έργο χωρίς άλλα απρόοπτα. Αν εξαιρέσουμε δηλαδή την συγκίνηση, που κατάφερε και πάλι να τρυπώσει στην ψυχή μου και φιλοδώρησε με υγρασία τα μάτια μου.


Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!