Ερμής ο υπερήρωας!

Όμορφο, σχεδόν ανοιξιάτικο πρωινό. Ο καιρός ζεστός. Θα μου πείτε κρύωσε και καθόλου φέτος; Από το φθινόπωρο πεταχτήκαμε στην άνοιξη. Ο χειμώνας μοιάζει να μας ξέχασε.
Τα μικρά μου παίζουν και εγώ απλώνω τα ρούχα έξω για να εκμεταλλευτώ τον ζεστό ήλιο. Μπλούζα Spiderman, βρακί Spiderman , κάλτσες Spiderman, φούτερ Spiderman, παπούτσια Spiderman…
«Τι στο καλό; Ο πατέρας του Peter Parker είμαι!;»
Που να φανταστώ όταν έκανα αυτές τις σκέψεις, ότι λίγες βδομάδες αργότερα θα ένιωθα πολύ περήφανος γιατί τελικά αποδείχθηκε ότι όντως είμαι ο πατέρας ενός υπερήρωα.
Η μικρή μου για τις αποκριές ντύθηκε Μίνι Μάους και ο μικρός μου … δεν θα το μαντέψετε! Spiderman!!!
Οι μέρες πέρασαν ευχάριστα, με βόλτες και μασκέ παιδικά παρτάκια. Έφτασε η Κυριακή του καρναβαλιού και μαζευτήκαμε να παρακολουθήσουμε την παρέλαση των καρναβαλιστών.
Στο Ρέθυμνο γίνεται χαμός στις απόκριες. Διοργανώνουν ένα σωρό εκδηλώσεις και κυριολεκτικά σχεδόν όλο το χρόνο οι ομάδες του καρναβαλιού, συναντιόνται και ζουν για τις ημέρες του καρναβαλιού. Τα νούμερα μιλούν μόνα τους: δεκαπέντε χιλιάδες καρναβαλιστές έκαναν παρέλαση, οργανωμένοι σε σαράντα δύο ομάδες! Για να μην αναφέρω το πλήθος που παρακολουθούσε. Ανάμεσά τους και εμείς από ένα μπαλκόνι να πετάμε σερπαντίνες και κομφετί χαζεύοντας τα άρματα και τις ομάδες.
Οι ώρες περνούσαν, τα παιδιά δεν κοιμήθηκαν για την μεσημεριανή τους σιέστα και η κούραση τους μεταμφιέστηκε σε εκνευρισμό και γκρίνια. Εγώ είχα ήδη φύγει για να ξεκουραστώ. Βλέπετε η μεσημεριανή σιέστα είναι μια ανάγκη γραμμένη στα γονίδιά μου(όπως με πειράζει η κουνιαδούλα μου). Ήταν ώρα να έρθουν και οι υπόλοιποι στο σπίτι μας. Τη σκηνή που ακολούθησε μου την περιέγραψαν…
Είχαν συνωστιστεί μπροστά στην εξώπορτα, τέσσερα παιδιά και πέντε ενήλικες. Κάποιος έκλεισε το φως, κάποιος άλλος έκλεισε την πόρτα της κουζίνας και μια παιδική κραυγή έσκισε το σκοτάδι και τα σωθικά της καλής μου. Ακολουθεί μια εκκωφαντική σιωπή δευτερολέπτων από αυτά που μασκαρεύονται αιώνες και στην συνέχεια κραυγές αγωνίας:
«ο Ερμής!!!»,
«τι έγινε;;;»,
«το χεράκι του, το χεράκι του!!!»
«Θεέ μου του κόπηκε το δακτυλάκι!!»
«Παναγία μου, πόσο αίμα!»
Και ο μικρός μου να κλαίει γοερά…
Μέσα σε λίγα λεπτά του είχαν ξεπλύνει το μικρό δακτυλάκι και η μαμά του κρατώντας τον αγκαλιά με το χέρι του πρόχειρα μπαταρισμένο, τρέχουν στο νοσοκομείο.
Μέσα σε λίγα λεπτά, ακούω μια ξεψυχισμένη διήγηση «ο Ερμής του έπιασε η πόρτα το χέρακι και του έκοψε σχεδόν το δακτυλάκι… Είναι στο νοσοκομείο… τώρα πήγαν…».
Μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκομαι ντυμένος, να τρέχω στο δρόμο για το νοσοκομείο. Ανακατεύομαι με μασκαράδες, γέλια και αλκοόλ, ντυμένος την αγωνία μου, να προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία και τα δάκρυα μου, μεθυσμένος κυριολεκτικά από την αδρεναλίνη, που ανάβλυζε μέσα μου.

Πότε έφτασα; πότε έτρεξα στους γνωστούς διαδρόμους προς τις πρώτες βοήθειες του χειρουργικού; Πότε έσπρωξα την πόρτα για να αντικρύσω τον Ερμούκο μου χλωμό και τρομαγμένο, καθισμένο στο χειρουργικό κρεβάτι να του κρατά το χεράκι του η μαμά του.
Τι παράδοξη εικόνα! Ένας τραυματισμένος, φοβισμένος Spiderman…
Πήρα αμέσως την θέση της εξουθενωμένης γυναίκας μου και φρόντισα να κρύψω το προσωπάκι του μικρού μου στο στήθος μου. Να μην βλέπει το χέρι του και τρομάζει περισσότερο. Να μην βλέπει την άκρη του μικρού δακτύλου του αριστερού χεριού του. Μακάρι να μπορούσα και εγώ να μην βλέπω…
Μια γλυκιά νέα νοσηλεύτρια προσπαθούσε να τον ηρεμήσει με ερωτήσεις τύπου «και τι έχεις ντυθεί;…». Ευτυχώς, η δεύτερη νοσηλεύτρια με ήξερε. Ευτυχώς, ο Γιάννης που φιλοξενούσαμε για το τριήμερο είναι ορθοπεδικός και μέχρι να έρθει ο ορθοπεδικός του νοσοκομείου, κάναμε παυσίπονη ένεση στην βάση του δακτύλου του Ερμή μου. Να καλμάρει λίγο ο αφόρητος πόνος και ας του είχαν ήδη δώσει Depon σιρόπι! Ευτυχώς, ο ορθοπεδικός που εφημέρευε είχε πείρα με τα παιδιά και εξειδίκευση στην άκρα χείρα. Ευτυχώς, ο μικρός μου αποδείχθηκε πολύ μεγάλος και συνεργάστηκε απόλυτα!
Τον πήρα αγκαλιά και ανεβήκαμε στο χειρουργείο. Κρυβόταν στον κόρφο μου και απλά έλεγε «πονάω πολύ μπαμπά! Πονάω πολύ μπαμπά!»
«Σε ζητούσε συνέχεια» μου λέει η γυναίκα μου, «Πότε θα έρθει ο μπαμπάς να με κάνει καλά;» έλεγε.
Η δεύτερη στελεχιαία παυσίπονη ένεση προστέθηκε στην πρώτη και ο μικρός μου ανακουφισμένος αλλά και αποκαμωμένος αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά μου, ενώ του έραβαν το δάκτυλο στην θέση του…

«Τι γενναίο παιδί!» ακούω να σχολιάζουν και φουσκώνω από περηφάνια, «πραγματικός υπερήωας!» και τότε η στολή όχι μόνο δεν φάνταζε ως παραφωνία αλλά έμοιαζε να ταιριάζει γάντι για την περίπτωση.

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο...

Ο παιδίατρος έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον ασθενή του. Είμαστε ίσως η μοναδική ιατρική ειδικότητα στην οποία είναι σχεδόν πάντοτε απαραίτητη η μεσολάβηση κάποιου για να μπορέσεις να φθάσεις στο ασθενή σου. Συνήθως αυτός ο διαμεσολαβητής είναι ο γονιός. Πρέπει λοιπόν να έχουμε το ταλέντο να επικοινωνούμε με όποιον είναι υπεύθυνος για την ανατροφή του παιδιού και να τον πείθουμε για το τι πρέπει να κάνει και τι είναι καλό για το παιδί.
Σήμερα, έχω μπροστά μου ένα νεαρό ζευγάρι που, αν και δεν έχει μπει καλά-καλά στην 3η δεκαετία της ζωής του, έχει ήδη δύο παιδιά. Το βρέφος λίγων μηνών, έχει έρθει για τον τακτικό έλεγχο και τον εμβολιασμό του, ενώ η κοντά τριών χρονών αδερφούλα του ήρθε για …«παρέα» με τους γονείς. Το κορίτσι, όση ώρα εξετάζω το αδερφάκι της, τριγυρνά στο ιατρείο και ψαχουλεύει τα πράγματα αγνοώντας, κάποιες στιγμές επιδεικτικά ομολογώ, τις προειδοποιήσεις του μπαμπά. Κάποια στιγμή το ατίθασο χεράκι της μικρής κατά λάθος σπρώχνει τη μολυβοθήκη από το γραφείο μου η οποία προσγειώνεται με θόρυβο στο πάτωμα, για να ακολουθήσει το χέρι του μπαμπά, μόνο που αυτό το τελευταίο προσγειώθηκε με θόρυβο στο μάγουλο της έκπληκτης μικρής.
Η έκπληξη άμεσα μεταφέρθηκε σε εμένα. Δεν περίμενα να πραγματοποιηθούν οι φραστικές απειλές «κάτσε φρόνιμη γιατί θα σε δείρω». Έχω μια φυσική αποστροφή προς την βία, ειδικά όταν αυτή στρέφεται προς τα παιδιά. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω αρκετά αποθέματα ψυχραιμίας για να μην αντιδράσω άμεσα.
Από μέσα μου φωνάζω στον εαυτό μου:
«είναι λάθος να επιπλήττεις τους γονείς μπροστά στα παιδιά τους. Οι γονείς για τα παιδιά είναι πρότυπα, είναι οι πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζουν καθημερινά την προσωπικότητά τους. Όταν μειώνεις τον γονιό μπροστά στο παιδί κάνεις ταυτόχρονα ζημιά και στο παιδί. Αρχίζει να κλονίζεται η εμπιστοσύνη του προς τους γονείς του και τραντάζεται το οικοδόμημα του χαρακτήρα του από τα θεμέλια του. Όσο λοιπόν δίκιο και αν έχεις, όταν υπάρχει παιδί μπροστά, οφείλεις να συγκρατήσεις την ένταση και με τρόπο που να μην ταράξει το παιδί, να δώσεις στον γονιό να καταλάβει το λάθος του». Φανταστικές αυτές οι εσωτερικές φωνές του καλού και του κακού. Όταν δεν αγγίζουν την σχιζοφρένια είναι ο ιδανικός τρόπος να συγκρατήσεις τον εαυτό σου σε παρόμοιες καταστάσεις.
Τι απαιτήσεις να έχεις από ένα πατέρα είκοσι δύο χρονών και μια μητέρα ούτε καν είκοσι. Είναι δύο παιδιά που απόκτησαν παιδιά. Ο τίτλος του γονιού, μας προσδίδεται με το που γεννιέται το παιδί μας, δυστυχώς όμως, δεν φέρει μαζί του αυτόματα τις γνώσεις ή την πείρα που απαιτεί ο ρόλος του γονιού.
Συνεχίζω λοιπόν να γράφω στο βιβλιάριο υγείας του μωρού που μόλις είχα εμβολιάσει, χωρίς να σχολιάσω την σφαλιάρα και ας νιώθω τα μάγουλά μου να κοκκινίζουν. Φαντάζομαι ότι τα μάγουλα μου θα είναι ασορτί με το πρόσφατα «σφαλιαρισμένο» μάγουλο της μικρής που τώρα είχε λουφάξει, παλεύοντας να συγκρατήσει την υγρασία που άρχισε να εμφανίζεται στην άκρη των ματιών της.
Αφού λοιπόν έδωσα τις οδηγίες για την ανάπτυξη του μωρού και για τις πιθανές παρενέργειες του εμβολίου που μόλις έκανε, συνεχίζω την ροή του λόγου μου, αλλάζοντας θέμα, όχι όμως και ύφος.
«Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο! Μπορείτε να φοβερίζετε με εκφράσεις του στυλ «θα τις φας» ή να μετράτε μέχρι το τρία, λέγοντας με έντονο ύφος στο παιδί «θα μετρήσω μέχρι το 3… ΕΝΑ, ΔΥΟ, ΔΥΟΜΙΣΗ…» ποτέ όμως δεν θα ξεστομίσετε το ΤΡΙΑ! Και σίγουρα ποτέ δεν πρέπει να χτυπήσετε το παιδί. Ούτε καν να του τραβήξετε το αυτί ή να του παίξετε(μετάφραση από τα κρητικά: «ρίξετε») μία στον κώλο».
Κάπου εδώ αρχίζουν οι γονείς να συνειδητοποιούν ότι έχω αλλάξει θέμα. Η μικρή εξακολουθεί να τρίβεται στον μπαμπά της, ζητώντας με τον δικό της τρυφερό τρόπο την εύνοια του, αδιαφορώντας για τις οδηγίες μου.
«Είναι προτιμότερο» συνεχίζω ακάθεκτος, «να πλανάτε στον αέρα μια αδιόριστη απειλή, ασύλληπτη ακόμα και από την αστείρευτη φαντασία του παιδιού, παρά να την κάνετε πράξη, προκαλώντας του πόνο. Τα περισσότερα παιδιά που τα χτυπάνε οι γονείς τους, περιγράφουν μεγαλώνοντας, ότι σύντομα εξοικειώνονται με την ιδέα. Κάνουν την σκανδαλιά και στην συνέχεια απλά περιμένουν να πληρώσουν το τίμημα. Τα παιδιά δέχονται τις ξυλιές, συχνά κοιτώντας με απάθεια, βγάζοντας κυριολεκτικά από τα ρούχα του τον τιμωρό γονιό, που καταντά απλά να ξεσπά τα νεύρα του και όχι να δίνει ένα μάθημα στο παιδί του. Θα με θυμηθείτε όταν σύντομα θα πιάνετε τον εαυτό σας περισσότερο να εκτονώνεται, παρά να νουθετεί το παιδί».
Οι λέξεις μου δεν είναι τυχαίες. Προσπαθώ να εξηγώ στους μεγάλους χωρίς να κινήσω το ενδιαφέρον της μικρής. Δεν θέλω να αντιληφθεί ότι επιπλήττω τους δικούς της. Δυστυχώς όμως, το κοινό μου έχει κουραστεί και μάλλον η συγκέντρωση των νεαρών γονιών συναγωνίζεται πλέον αυτή της κόρης τους, που είναι έτοιμη να ξαναρχίσει την εξερεύνηση. Ήρθε η ώρα να επιστρατεύσω την γλαφυρότητα ενός παραδείγματος για να κεντρίσω την φαντασία τους.
«Ο πατέρας μου ποτέ δεν άπλωσε χέρι σε εμένα ή στον αδερφό μου. Θυμάμαι ότι, τα μεσημέρια που παρασυρόμασταν από το παιχνίδι στο δωμάτιο μας και κάναμε φασαρία, μας κοβότανε το αίμα μόνο που ακούγαμε τα βαριά βήματά του στο διάδρομο. Πριν από τρία περίπου χρόνια, όταν ο πατέρας μου φλερτάριζε με τα εβδομήντα του και εγώ ήμουν κάτι περισσότερο από τα μισά του χρόνια, με φώναξε να μου πει κάτι. Με ύφος πάρα πολύ αυστηρό, συγκρατώντας με μεγάλη προσπάθεια τον θυμό του σχεδόν μου φωνάζει:
-Νίκο! Για κάθισε σε παρακαλώ να σε ρωτήσω κάτι. Σου έχω ….
Το αίμα πάγωσε στις φλέβες μου και το στομάχι μου έγινε κόμπος. Ευτυχώς για εμένα, ο πατέρας μου είχε απλά παρεξηγηθεί με τον αδερφό μου και ήθελε την γνώμη μου, εγώ όμως για λίγο έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Αν βάλεις την απλοϊκή λογική του ένα και ένα κάνουν δύο, τι θα μπορούσε πρακτικά να μου κάνει ο πατέρας μου; Το πολύ-πολύ να μου έβαζε τις φωνές. Και όμως! Αρκούσε να εκφράσει έντονα το θυμό του για να τρομάξω ότι άθελα μου είχα κάνει κάτι κακό. Δεν προτιμάς η μικρή να σε σέβεται από το να σε φοβάται; Δεν προτιμάς να της ρίχνεις απλά ένα αυστηρό βλέμμα και να κοκαλώνει;»
«Σκέψου όμως και το άλλο. Ο γονιός είναι το πιο δυνατό παράδειγμα προς μίμηση για το παιδί του. Είναι το είδωλο, το ίνδαλμα του. Κάτι σαν ροκ-σταρ ή σαν τον Ρουβά για τις ρουβίτσες… Για σκέψου, όταν η μικρή βλέπει εσένα που ξέρει βαθιά μέσα της ότι την λατρεύεις, να της ρίχνεις σφαλιάρα. Στα ματάκια της δικαιολογείται το ξύλο και κατ’ επέκταση η βία. Πολύ σύντομα, σε βλέπω να με ρωτάς τι να κάνεις που η μικρή δέρνει τα άλλα παιδιά στο σταθμό. Αφού το κάνει ο μπαμπάς και η μαμά γιατί να μην το κάνει και η ίδια; Για να στο πάω λίγο πιο μακριά, τι πιστεύεις ότι θα κάνει και η κόρη σου με τα δικά της παιδιά;… Τότε να σε δω όταν θα τρώει σφαλιάρα η εγγονή σου και εσένα θα σου κόβονται τα πόδια».
Σταμάτησα εδώ το μάθημα. Φοβήθηκα μήπως και «χάσω» τους γονείς που είχα μπροστά μου. Μήπως τους προκαλέσω τα αντανακλαστικά τους, κλειστούν στο «καβούκι» της αυτοεκτίμησής τους και πάψουν να με ακούν. Προσπάθησα να τους πω τι να μην κάνουν. Όταν όμως δίνεις πολλές πληροφορίες μαζί στο τέλος οι γονείς μπερδεύονται και τελικά δεν θυμούνται τίποτα. Το τι πρέπει να κάνουν θα το συζητήσουμε μια άλλη φορά.
Ή μήπως μια άλλη ανάρτηση…
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Μαθαίνοντας την ζωή με παραμύθια...

Τα μικρά μου βιάζονται να κλείσουν τα τέσσερα.

Ναι! Τα διδυμάκια μου καβατζάρισαν τα τρεισήμισι και το Μάιο θα γίνουν τεσσάρων! Τα χαίρομαι όσο δεν φαντάζεστε. Η δική τους όμως φαντασία είναι που καλπάζει και καθημερινά μας αιφνιδιάζουν με σχόλια που δεν περίμενα από το μικρό της ηλικίας τους. Μια λοιπόν που και η πανδημία είναι σε ύφεση, λέω να κάνω ένα ευχάριστο διάλειμμα και να σας διηγηθώ την σημερινή μας ιστορία, πηγαίνοντας στο …σχολείο μας.

Να σας περιγράψω όσο πιο γλαφυρά μπορώ, τι εννοώ όταν λέω για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, όταν δηλαδή ολοκληρώνουν τον 2^ο χρόνο ζωής και μέχρι τον 5^ο με 6^ο, τα νήπια όπως τα λέμε στην παιδιατρική ορολογία, τι εννοώ λοιπόν όταν λέω ότι σε αυτή την ηλικία δεν υπάρχει καλύτερος σύμμαχος στην διαπαιδαγώγησή τους, από την φαντασία τους. Με ρωτούν συχνά οι γονείς νηπίων: «τι να κάνω που δαγκώνει τα άλλα παιδιά στον σχολείο;» ή «φοβάμαι μήπως ζηλεύει το αδερφάκι που σε λίγες μέρες θα γεννηθεί». Ανάμεσα στα άλλα, ανάλογα με την περίσταση, τονίζω την σημασία που παίζει η φαντασία των παιδιών αυτής της ηλικίας στο να μάθουν τι είναι καλό και τι κακό.

Σε αυτό τον τομέα οφείλω να αποδώσω τα εύσημα στην καλή μου και την δική της αστείρευτη φαντασία, που γεννά ιστορίες με το ζηλιάρη Τοτό ή την Κούλα που δάγκωνε και δεν την έκαναν παρέα ή τέλος τον τσιγκούνη Πέτρο που δεν τον έπαιζε κανένας. Σήμερα λοιπόν μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω και εγώ λίγο με την φαντασία των μικρών μου. Κάτι το χθεσινοβράδινο παραμύθι του Τριβιζά (δεν χάνω την ευκαιρία αν είμαι στο σπίτι να τους διαβάσω κάτι πριν να κοιμηθούν. Από τις αδυναμίες μου η ελληνική μυθολογία αλλά και τα “άπαιχτα”, ατελείωτα λογοπαίγνια του Τριβιζά.), και κάτι η ανάγκη να αποτρέψω «δίδυμη σύρραξη» γεννήθηκε η παρακάτω ιστορία.

Δεν έχουμε διανύσει παρά μερικά βήματα από το σπίτι, καθοδόν για τον παιδικό σταθμό. Η Χαρούλα μου φορά ένα καφέ μπουφανάκι, το οποίο λόγω χρώματος είχα κατά λάθος φορέσει στον Ερμή λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Είχαμε πάει βόλτα και αγνοώντας τις ήπιες διαμαρτυρίες της, το φόρεσα στον Ερμή. Μόνο για μια βόλτα επειδή βαρέθηκα να ξανανέβω επάνω και να φέρω μπουφάν του μικρού μου. Άσε που του πήγαινε πολύ. Στην τότε βόλτα μας, κάποιος τους χάρισε από ένα μικρό δενδράκι στολίδι χριστουγεννιάτικο. Πράσινο του Ερμή και κόκκινο της Χαράς. Ο μικρός λοιπόν το φύλαξε στην τσέπη του μπουφάν του. Ή μάλλον πιο σωστά την τσέπη του μπουφάν ΤΗΣ!

Όταν η μικρή μου έβαλε το χεράκι της στην τσέπη του μπουφάν της, έβγαλε από μέσα το πράσινο δενδράκι του Ερμή.

«Μπαμπά κοίτα τι βρήκα!»

Δεν χρειάζεται να σας πως ότι το ραντάρ του Ερμή αμέσως εντόπισε το δεντράκι του στο χέρι της Χαράς και το ύφος της φωνής του προμήνυε καυγά.

«ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΘΙΝΟ!!!»

Για να δω την πονήρω την μικρή να σφίγγει στην παλάμη το δενδράκι και να το κρύβει πάλι βαθιά στην τσέπη της.

«ΘΕΛΕΤΕ!» πετάγομαι εγώ ως διαδυδιμικός μεσολαβητής «να σας πω μια ιστορία…»

Η έμπνευση μου τους ξάφνιασε ευχάριστα.

"Ναι…" μουρμουρίζουν με ένα συγκρατημένο ενθουσιασμό.

«Μια φορά και έναν καιρό(η αγαπημένη μου και πολύ πρωτότυπη εισαγωγή), ήταν δύο αδερφάκια, ο Μημής και η Χαχά»

«ΌΧΙ δεν θέλω να μας πεις για εμάς!!...» πετάγεται ο Ερμής.

Με μια εσάνς αυστηρότητας τον προλαβαίνω: «μα δεν είπα Ερμή, είπα ΜΗΜΗ» και δεν είπα Χαρά αλλά ΧΑΧΑ. Και μάλιστα ξέρετε γιατί τον Μημή τον έλεγαν Μημή;»

«Γιατί;» ρωτά η Χαρά.

«Γιατί όλο φώναζε “μη!” “μη!” και την Χαχά την έλεγαν Χαχά, γιατί δεν έχανε ευκαιρία να μην κοροϊδέψει φωνάζοντας “χα!” “χα!”. Μια μέρα λοιπόν περπατούσαν στον δρόμο και η Χαχά βρήκε ένα δεντράκι του Μημή στην τσέπη της. Μόλις ο Μημής το πήρε χαμπάρι άρχισε να της φωνάζει “Μη! Μη! Είναι δικό μου, άφησέ το…” και η Χαχά κρατώντας το δεντράκι του Μημή άρχισε να τον πειράζει φωνάζοντας “Χα! Χα! Δεν μπορείς να το πάρεις, τώρα είναι δικό μου!”. Ξαφνικά, πετάγεται μπροστά τους ένας μεγάλος άντρας που τον έλεγαν …Μπούλα! Ξέρετε γιατί τον έλεγαν Μπούλα;»

«Γιατί;» ρωτά απορροφημένος ο Ερμής.

«Γιατί έμοιαζε με τον μπαμπούλα! Π ετάγεται λοιπόν ο Μπούλας και αρπάζει το δεντράκι παιχνίδι, εξηγώντας με αυστηρή φωνή “αφού αντί να παίζετe μαλώνετε, θα το πάρω εγώ και δεν θα το έχει κανείς…”

Ο Μημής και η Χαχά, τρόμαξαν! Δεν είπαν τίποτα και γύρισαν στο σπίτι τους. Λίγο πριν μπούνε μέσα γυρίζει ο Μήμης και λέει στην Χαχά: “συγνώμη που δεν σε άφηνα να παίζεις με το δεντράκι μου…” και η Χαχά του απαντά “εγώ ζητώ συγνώμη που δεν σου έδινα το παιχνίδι σου..” και τότε πετάγεται και πάλι μπροστά τους ο Μπούλας δίνοντας πίσω το δεντράκι, εξηγώντας τους ότι για πλάκα τους το είχε πάρει και τώρα που τους έβλεπε αγαπημένους ήθελε να τους το ξαναδώσει. Φεύγοντας τους συμβούλεψε αντί να μαλώνουν να μοιράζονται τα παιχνίδια τους γιατί έτσι θα έχουν διπλά παιχνίδια….»

Βλέποντας την αυλόπορτα του παιδικού μας σταθμού τους ρωτώ:

«Σας άρεσε η ιστορία;»

«Ναι!» Πετάγεται ο Ερμής.

«Θα μου δώσετε δηλαδή στέρεο φιλάκι;» και σκύβω προβάλλοντας τα μάγουλά μου για να έρθουν και να μου δώσουν ταυτόχρονα από ένα φιλί

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Έκτακτο παράρτημα! Κάντε το πανδημικό εμβόλιο το συντομότερο δυνατό!

Το τηλέφωνο δεν σταματά να χτυπά. Οχτώ στις δέκα φορές προκειται για κάτι σχετικό με την γριπο-φοβία. Τα περισσότερα σχετικά με το εμβόλιο. Μέχρι και φήμες έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν στο Ρέθυμνο: «ο Νίκος είναι κατά του εμβολίου!» ή «ο Νίκος εμβολίασε τα παιδιά του»…
Μπερδεμένος κόσμος που αγωνιά για το άγνωστο. Δυστυχώς, δεν αναφέρομαι μόνο στους γονείς αλλά και στους γιατρούς.


Η πανδημία συνεχίζει όπως άρχισε. Ο νέος ΑΗ1Ν1 ταξιδεύει στον πλανήτη και επισκέπτεται όλο και περισσότερο κόσμο. Εκτός από τις ευπαθείς ομάδες, που είναι ευαίσθητες στην παραμικρή αρρώστια, με την πλειοψηφία του κόσμου είναι ευγενικός. Εξαιρέσεις αποτελούν οι έγκυες και κάποιοι ενήλικες μικρότεροι των πενήντα χρόνων. Ίσως θεωρεί ότι αυτοί αντέχουν τις κακουχίες. Είναι τόσο ήπιος που μερικοί συνάδελφοί μου αμφισβητούν μέχρι και τον όρο πανδημία για αυτό που βιώνουμε . Είναι τόσο ήπιος που μας αφήνει το περιθώριο να αμπελοφιλοσοφούμε!
Φαντάζει ανακόλουθο. Από την μία να καθησυχάζουμε τον κόσμο γιατί πραγματικά πρόκειται για μια ελαφριά γρίπη , με πυρετό, βήχα, πονόλαιμο και πονοκέφαλο που διαρκεί 2-3 μέρες και που πολλοί δεν θα το πάρουν είδηση ότι την πέρασαν. Κάποιοι όμως, όπως σε όλες τις ιώσεις, θα ταλαιπωρηθούν περισσότερο και κάποιοι ίσως μέχρι και να κινδυνέψουν να χάσουν την ζωή τους. Είναι πολύ ηπιότερη από τις περισσότερες εποχικές γρίπες και για αυτό η αντιμετώπιση είναι στο σπίτι με καλό φαγητό, μπόλικα υγρά, αντιπυρετικά και ξεκούραση. Γιατί λοιπόν να εμβολιαστούμε και μάλιστα με ένα εμβόλιο καινούργιο; Να και μια περίπτωση όπου δεν προτιμάμε το καινούργιο και τρέχουμε στο δοκιμασμένο (κάποιοι, που καμία σχέση με την αποδεδειγμένη ιατρική δεν έχουν, κάνουν το εμβόλιο της εποχικής γρίπης ή ακόμα χειρότερα του πνευμονιόκοκκου!).
Ας ξεκινήσω λοιπόν από το τέλος.
Το πανδημικό εμβόλιο είναι αλήθεια ότι είναι καινούργιο και έχει απλοϊκά δοσμένο τρία μέρη. Το ένα είναι το λεγόμενο «αντιγόνο», το κομμάτι με τον ιο της νέας γρίπης Α Η1Ν1. Αυτό το τμήμα είναι όσο δοκιμασμένο είναι και το εμβόλιο της εποχικής γρίπης. Χρησιμοποιήσαμε την ίδια τεχνολογία παρασκευής οπότε και η ασφάλεια του είναι ίδια.
Το δεύτερο μέρος είναι η πέτρα του σκανδάλου. Πρόκειται για ουσίες που τις ονομάζουμε «ανοσοενισχυτικό» και σκοπό έχουν να ενισχύσουν την απάντηση του οργανισμού ώστε με λιγότερη ποσότητα εμβολίου(αντιγόνου) να έχουμε καλύτερη ανταπόκριση. Σε απλά ελληνικά με λιγότερο εμβόλιο περισσότερες δόσεις. Πρώτη φορά στην ανθρωπότητα θα εμβολιαστεί τόσος κόσμος σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που δοκιμάζουμε το ανοσοενισχυτικό. Έχει χρησιμοποιηθεί σε παλιότερα εμβόλια , κυρίως όμως μελέτες έχουν γίνει με το εμβόλιο για τον Η5Ν1. Μήπως θυμάστε το τρομερό ξαδερφάκι του Η1Ν1, αυτόν της γρίπης των πτηνών. Αυτός ο τελευταίος, έχει θνητότητα 44%, δηλαδή περίπου οι μισοί από όσους αρρωστήσουν πεθαίνουν. Ήδη από το 2002 όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν τα πρώτα θανατηφόρα κρούσματα, οι φαρμακοβιομηχανίες ξεκίνησαν τις προσπάθειες και από το 2005 δηλώνουν έτοιμες να προμηθεύσουν τον κόσμο με εμβόλιο κατά του Η5Ν1. Έχουν κάνει περιορισμένο αριθμό κλινικών μελετών και όλα δείχνουν ότι το εμβόλιο είναι ασφαλές και αποτελεσματικό. Αυτή την τεχνολογία χρησιμοποίησαν και για την παρασκευή του πανδημικού εμβολίου κατά του Η1Ν1. Το τραγελαφικό είναι ότι το ανοσοενισχυτικό είναι βιταμίνη Ε και σκουαλίνη ή σκουαλένιο(squalene) μια ουσία που την παράγει το συκώτι μας και υπάρχει στο ελαιόλαδο αλλά και σε πολλά από τα σκευάσματα που παίρνουμε ως "φυσικά" για να τονώσουμε την άμυνά μας. Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν πολλές μελέτες, ειδικά σε παιδιά κάτω των 3ων χρονών και σίγουρα δεν υπάρχει πολυετής εμπειρία με το καινούργιο εμβόλιο. Για αναλογιστείτε όμως, αν κάποιος σας έλεγε ότι δεν έχουμε μεγάλη εμπειρία με την κοτόσουπα στα παιδιά κάτω των 3ων χρονών, δεν θα το σκεφτόσασταν λίγο πριν να ξαναδώσετε κοτόσουπα στο μικρό σας;
Το τρίτο μέρος του εμβολίου εμπνέει τους ρετρό τρομολάγνους. Πρόκειται για την θειομερσάλη μια ουσία που χρησιμοποιούμε για να σταθεροποιούμε και να συντηρούμε ελεύθερα μικροβίων και μυκήτων τα εμβόλια, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για φιαλίδια πολλαπλών δόσεων, που κινδυνεύουν περισσότερο από επιμόλυνση. Η θειομερσάλη έχει κατηγορηθεί λόγω της περιεκτικότητά της σε αιθυλικό υδράργυρου, μιας μορφής δηλαδή υδράργυρου που αποβάλλεται γρήγορα από τον οργανισμό μας και δεν αποτελεί κίνδυνο όπως ίσως η μεθυλική μορφή του σε μεγάλες δόσεις. Είναι μια κεκτημένη γνώση, για αυτό χαρακτήρισα «ρετρό τρομολάγνους» αυτούς που ακόμα αναφέρονται στην θειομερσάλη ως υδράργυρο!
Η αισιόδοξη άποψη λέει ότι ευτυχώς η πανδημία εξελίσσεται με έναν ήπιο ιό. Στην περίπτωση πανδημίας με τον ιό της γρίπης των πτηνών(Α Η5Ν1) δεν θα το συζητούσαμε, θα κάναμε τεράστιες ουρές και θα εμβολιαζόμασταν κατά-ριπάς και νυχθημερόν. Όμως ευτυχώς η γρίπη των χοίρων είναι ήπια και μας δίνει την πολυτέλεια να επιλέξουμε το ρίσκο να αρρωστήσουμε αντί να εμβολιαστούμε. Ακούγεται τόσο οξύμωρο σε ιατρικά (και δη «παιδιατρικά» αυτιά) η σκέψη να προτιμήσεις να νοσήσεις αντί να εμβολιαστείς. Μου θυμίζει σκηνές από την Αφρική όπου ομάδες εθελοντών ιατρών επισκέπτονται καταυλισμούς για να εμβολιάσουν τους ιθαγενείς ώστε να σώσουν ζωές και βρίσκουν την αντίθεση-αντίσταση από τους τοπικούς μάγους της φυλής. Όμως, όπως καταλήγει και η διαφήμιση του, το εμβόλιο είναι προαιρετικό.
Μια που το μπλογκ έχει βιωματικό χαρακτήρα και προσπαθεί να περάσει την γνώση μέσα από διηγήσεις, πριν πάρετε την τελική απόφαση για το εάν εμβολιαστείτε και ειδικά για το εάν εμβολιάσετε τα παιδιά σας ακούστε την περιπέτεια της αγαπημένης μου κουνιαδούλας.
Ο μεγάλος της γιος 9,5χρονών και ο μεσαίος 7,5χρονών έρχονται από το σχολείο με ήπια συμπτώματα κρυολογήματος. Ακολουθεί πολύ κοντά χρονικά ο μπαμπάς με πυρετό, ρίγος, πονόλαιμο και μυαλγίες. Τι κάνει νιαου-νιαου στα κεραμίδια θα σκεφτείτε: έχουν την νέα γρίπη! Το εργαστήριο το επιβεβαίωσε με δείγμα από τον μπαμπά, εξέταση που έκαναν περισσότερο για να βγουν από το δίλλημα του να εμβολιαστούν ή όχι. Το μικρότερο αγόρι 2,5χρονών αρρώστησε τελευταίο, ή τουλάχιστον έτσι πιστέψαμε αρχικά. Ο πυρετός ως 40 ανά περίπου 6 ώρες. Ευτυχώς, διατηρούσε ικανοποιητική διάθεση στα μεσοδιαστήματα και η ταλαιπωρία του κράτησε λιγότερο από 2μέρες. Ο Γιωργάκης όμως, ο μεσαίος, συνέχισε τον πυρετό μέχρι 39 και κάτι, όλο και πιο συχνά, με βήχα, μειωμένη όρεξη και εμετό που δεν του επέτρεπε ούτε τα αντιπυρετικά να πίνει. Στο τρίτο σχεδόν 24ωρο πυρετού η ακτινογραφία έδειξε πνευμονία και ο μικρός μας νοσηλεύεται αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές. Έχει απυρετήσει από χθες και κοιμήθηκε καλά το βράδυ. Είμαι σίγουρος ότι θα πάει μια χαρά, έζησε όμως μια περιπέτεια που με το εμβόλιο μάλλον θα την είχε αποφύγει.
Ο κόσμος συνεχίζει να με ρωτά τι να κάνει με το εμβόλιο; Ακόμα-ακόμα κάποιοι αναρωτιούνται αν το έκανα στα παιδιά μου; Ένας γιατρός έχει ανάγκη τη δύναμη της γνώσης για να πορεύεται. Ο αγαπημένος μου παιδίατρος, ο πατέρας μου, με συμβουλεύει «μην εφαρμόζεις κάτι επειδή διάβασες μια έρευνα σε κάποιο περιοδικό, στο επόμενο τεύχος μπορεί μια νέα μελέτη να ανατρέπει τα συμπεράσματα της πρώτης. Να περιμένεις μέχρι να το δεις γραμμένο σε ιατρικό βιβλίο». Δυστυχώς αυτή την πολυτέλεια δεν την έχουμε στη φάση της πανδημίας που ζούμε. Η γνώση συσσωρεύεται καθημερινά, μέσα από τους ασύλληπτους ρυθμούς μετάδοσης της πληροφορίας δίνοντας απαντήσεις. Λυπάμαι, όμως όποιος δεν έχει πρόσβαση στην τεχνολογία και ειδικά στο επιστημονικό internet μοιάζει με αγράμματο.
Τονίζω το επιστημονικό και έγκριτο internet, διότι το διαδύκτιο είναι γεμάτο παγίδες.
Σε εποχή αμπελοφιλοσοφίας, οι φωνακλάδες-παντογνώστες (σε κάποιες περιπτώσεις ψυχικά ασθενείς), είναι αυτοί που ξεχωρίζουν. Τι να σχολιάσω για την δήθεν τέως υπουργό υγείας της Φιλανδίας. Αποδείχθηκε μια πονεμένη ιατρός η οποία, μετά από τροχαίο που της στέρησε την δυνατότητα να ασκεί ιατρική, εξελίχθηκε σε UFOλόγο, που γράφει μέχρι και βιβλία για τις επαφές της με τους εξωγήινους. Κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστή μέσα από το βίντεο που βιάστηκαν να φιλοξενήσουν μπλόγκερς, στο οποίο διατείνεται ότι πίσω από την πανδημία και το εμβόλιο κρύβεται σχέδιο για την μείωση του πληθυσμού του πλανήτη!
Ευτυχώς, πέρασε η εποχή της αυθεντίας. Δεν αρκεί πλέον ο τίτλος του καθηγητή για να θεωρηθεί σωστό ότι ισχυρίζεται κάποιος εάν δεν είναι βασισμένο σε γνώση. Όπως λοιπόν αναφέρει χαρακτηριστικά ένας καθηγητής που δεν έχει ανάγκη την ταμπέλα της αυθεντίας, ο επιδημιολόγος Τριχόπουλος "είναι υπερφίαλο να λέει κάποιος ότι γνωρίζει περισσότερα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας".
Στην παιδιατρική η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη και για την πανδημία η πιο αποτελεσματική πρόληψη είναι ο εμβολιασμός. Το εμβόλιο χρειάζεται περίπου 2 εβδομάδες για να μας προσφέρει ικανοποιητική προστασία. Αν δεν εμβολιαστούμε άμεσα και περιμένουμε, σε λίγο μάλλον δεν θα έχει νόημα ο εμβολιασμός. Έχουμε μπει σε μεγάλο πανδημικό κύμα του οποίου την κορύφωση περιμένουμε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα.
Σε πρόσφατο συνέδριο ο καθηγητής παιδιατρικής Καρπάθιος σε επίμονες ερωτήσεις από το ακροατήριο απάντησε: « Για να προφυλαχτούμε πρέπει να εμβολιαστούμε. Μακάρι να είχαμε ένα καλύτερο εμβόλιο, όμως αυτό έχουμε αυτό κάνουμε.»
Η γυναίκα μου, η βοηθός μου στο ιατρείο και εγώ εμβολιαστήκαμε στα μέσα του προηγούμενου μήνα. Ακολουθώντας τις οδηγίες του ΚΕΕΛΠΝΟ εμβολιάσαμε την Χαρά και τον Ερμή την περασμένη Τρίτη 1η Δεκεμβρίου και θα κάνουν την επαναληπτική δόση αν χρειαστεί σε τρεις εβδομάδες. Λυπάμαι, όμως όσοι φωνασκούν εναντίον του εμβολίου και των δυνητικών παρενεργειών του, δεν κατάφεραν να αρθρώσουν επιστημονικό λόγο που να φτάσει στα αυτιά μου. Οφείλω για τα παιδιά μου να μείνω επιστήμονας, βασισμένος για τις ιατρικές αποφάσεις μου, στα δεδομένα.
Όλα δείχνουν ότι το εμβόλιο είναι αποτελεσματικό και ασφαλές. Ο μόνος τρόπος να είσαι σίγουρος ότι δεν θα έχεις παρενέργειες είναι να μην ενεργήσεις, δηλαδή να μην εμβολιαστείς. Να είσαι όμως έτοιμος για τις πιθανές επιπλοκές της ίδιας της γρίπης.
Αν είναι να εμβολιαστείτε κάντε το τώρα!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Τι είναι αυτό; Είναι ένας πίνακας ζωγραφικής που τον λένε «ζωή»

Μια ζωγραφιά είναι η ζωή μας.
Ένας πίνακας ζωγραφικής, με πινελιές και χρώματα από όταν γεννηθούμε μέχρι και να πεθάνουμε. Το πιο μεγάλο μέρος του πίνακα, φιλοτεχνείται στα πρώτα μας χρόνια. Είναι η βάση, το background, πάνω στο οποίο θα προστεθούν σιγά-σιγά οι λεπτομέρειες. Όσο πιο ζωντανές, με χρώμα, με άρωμα και συναίσθημα πινελιές βάλουμε στην αρχή, τόσο πιο φωτεινό πίνακα θα επενδύσουμε για ζωή στα παιδιά μας. Όχι πως δεν χρειάζεται και το σκούρο χρώμα. Δεν μπορεί να ξεχωρίσεις το φως αν δεν έχεις το μαύρο της σκιάς. Μόνο να φροντίσουμε να μην μαυρίσει πολύ ο πίνακας. Μου αρέσει να λέω στους γονείς «ποτέ μην αφήνετε ένα «μη» χωρίς ένα μπράβο», και το εφαρμόζω και στα παιδιά μου. Όσο τρυφερός είμαι, άλλο τόσο αυστηρός γίνομαι. Από όταν ήταν μωρά θυμάμαι, πάντοτε πάντρευα το «μη» με το «μπράβο». Φώναζα στον Ερμή «Μη το κινητό του μπαμπά!» και αμέσως τον επιβράβευα «μπράβο αγόρι μου που δεν πειράζεις το κινητό του μπαμπά…».
Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι, ως συνήθως, στον παιδότοπο, με το «καψώνι» από τα μικρά μου κάθε λίγο να με διακόπτει. Δεν πρόλαβα να κάτσω και να ανοίξω το laptop να σου η Χαρά «τσίσα μπαμπά…».
Μόλις γυρίζω με την Χαρούλα παίρνει την σκυτάλη ο Ερμής. Και σε αυτή την περίπτωση «τσίσα μπαμπά». Γυρίζω και προτού καλά-καλά η πρώτη γουλιά του πρωινού καφέ καταλήξει στο στομάχι μου, ακούω τον Ερμή να λέει «κακά μπαμπά!»
«Πλάκα με κάνεις!» απαντώ αυθόρμητα, θυμούμενος τις μακεδονικές μου ρίζες.
«Δεν θου κάνω πλάκα…» απαντά σχεδόν με παράπονο.
Να ‘μαστε λοιπόν και πάλι στις λιλιπούτειες τουαλέτες να του κρατώ τα χεράκια και να τον θαυμάζω. Τρελαίνομαι να βλέπω τα πιτσιρίκια μου σε «μεγαλίστικες» φάσεις, ακόμα και όταν πρόκειται για την φάση της …αφόδευσης.
Πόσο όμορφος είναι! Αυτά τα μεγάλα μάτια όλο σπιρτάδα και ανησυχία. Μέχρι και η μικρή ελίτσα κάτω από το αριστερό του ρουθούνι μου φαίνεται ότι δένει τόσο τέλεια με την γοητεία του προσώπου του. Δεν μπορώ να πιστέψω την τύχη μου και δίνω επιτόπου για πολλοστή φορά όρκο να προσπαθήσω να προσθέσω όσο πιο ζωντανά χρώματα μπορώ στον πίνακά του.

Γυρίζοντας, σειρά για το καψώνι μου, είχε πάρει η Χαρούλα… «κακά μπαμπά!», ενώ ταυτόχρονα σχεδόν ο Ερμής ζητούσε χυμό. Έβαλα το καλαμάκι στο χυμό του Ερμή και επισκέφτηκα για 4η φορά σε λιγότερο από 5λεπτά τις παιδικές τουαλέτες. Τουλάχιστον δεν πάει χαμένος ο ενδελεχής καθαρισμός που έκανα στο κάθισμα στην αρχή…
Να ‘μαι λοιπόν πάλι, να χαζεύω αυτή την φορά τον δεύτερο ζωγραφικό πίνακα της μικρής συλλογής μου. Να κοιτώ αυτό το χαμόγελο που κυριολεκτικά μπορεί να καλύψει σχεδόν όλο το πρόσωπο της μικρής μου. Για μια στιγμή μου φάνηκε ότι είδα την ευτυχία να αστράφτει στο μουτράκι της, για να συνειδητοποιήσω ότι αντίκριζα, με ένα σχεδόν χαζό χαμόγελο, το είδωλό μου να καθρεφτίζεται στα ματάκια της. Νιώθω μεθυσμένος από αγάπη και επαναλαμβάνω τους όρκους αφοσίωσης στην ευτυχία της.
Τα ακούω τώρα που σας γράφω, να ξεκαρδίζονται ενώ παίζουν στο φουσκωτό πύργο και σχεδόν με πιάνει δύσπνοια από την χαρά…
Μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια της χρυσής μας Κας Γεωργίας που μας προσέχει τα απογεύματα και είναι η νέα γιαγιά που έχουμε αποκτήσει εδώ στην Κρήτη.
«Αχ! Κύριε Νίκο σας χαίρομαι που παίζετε με τα παιδιά σας. Να ξέρετε, ό,τι τους χαρίζετε τώρα θα σας επιστραφεί πολλαπλό όταν μεγαλώσουν. Είναι καλά παιδιά και θα γίνουν ακόμα καλύτεροι ενήλικες!»
Αναστενάζω ευχόμενος να βγει αληθινή.
Σχεδόν βουρκώνω καθώς θυμάμαι το βιντεάκι που μου έστειλε μια φίλη. Το βιντεάκι που μας θυμίζει ότι και εμείς είμαστε τα παιδιά κάποιων. Κάποιων που όταν ήμασταν μικροί αγωνιούσαν, πάλευαν, δίνανε όρκους να μας μεγαλώσουν και να εξασφαλίσουν την ευτυχία μας. Αυτό τουλάχιστον ευχόντουσαν όταν έβαζαν τις πρώτες πινελιές στον δικό μας πίνακα.

Στην δική μας ζωή!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.