Έκτακτο παράρτημα! Κάντε το πανδημικό εμβόλιο το συντομότερο δυνατό!

Το τηλέφωνο δεν σταματά να χτυπά. Οχτώ στις δέκα φορές προκειται για κάτι σχετικό με την γριπο-φοβία. Τα περισσότερα σχετικά με το εμβόλιο. Μέχρι και φήμες έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν στο Ρέθυμνο: «ο Νίκος είναι κατά του εμβολίου!» ή «ο Νίκος εμβολίασε τα παιδιά του»…
Μπερδεμένος κόσμος που αγωνιά για το άγνωστο. Δυστυχώς, δεν αναφέρομαι μόνο στους γονείς αλλά και στους γιατρούς.


Η πανδημία συνεχίζει όπως άρχισε. Ο νέος ΑΗ1Ν1 ταξιδεύει στον πλανήτη και επισκέπτεται όλο και περισσότερο κόσμο. Εκτός από τις ευπαθείς ομάδες, που είναι ευαίσθητες στην παραμικρή αρρώστια, με την πλειοψηφία του κόσμου είναι ευγενικός. Εξαιρέσεις αποτελούν οι έγκυες και κάποιοι ενήλικες μικρότεροι των πενήντα χρόνων. Ίσως θεωρεί ότι αυτοί αντέχουν τις κακουχίες. Είναι τόσο ήπιος που μερικοί συνάδελφοί μου αμφισβητούν μέχρι και τον όρο πανδημία για αυτό που βιώνουμε . Είναι τόσο ήπιος που μας αφήνει το περιθώριο να αμπελοφιλοσοφούμε!
Φαντάζει ανακόλουθο. Από την μία να καθησυχάζουμε τον κόσμο γιατί πραγματικά πρόκειται για μια ελαφριά γρίπη , με πυρετό, βήχα, πονόλαιμο και πονοκέφαλο που διαρκεί 2-3 μέρες και που πολλοί δεν θα το πάρουν είδηση ότι την πέρασαν. Κάποιοι όμως, όπως σε όλες τις ιώσεις, θα ταλαιπωρηθούν περισσότερο και κάποιοι ίσως μέχρι και να κινδυνέψουν να χάσουν την ζωή τους. Είναι πολύ ηπιότερη από τις περισσότερες εποχικές γρίπες και για αυτό η αντιμετώπιση είναι στο σπίτι με καλό φαγητό, μπόλικα υγρά, αντιπυρετικά και ξεκούραση. Γιατί λοιπόν να εμβολιαστούμε και μάλιστα με ένα εμβόλιο καινούργιο; Να και μια περίπτωση όπου δεν προτιμάμε το καινούργιο και τρέχουμε στο δοκιμασμένο (κάποιοι, που καμία σχέση με την αποδεδειγμένη ιατρική δεν έχουν, κάνουν το εμβόλιο της εποχικής γρίπης ή ακόμα χειρότερα του πνευμονιόκοκκου!).
Ας ξεκινήσω λοιπόν από το τέλος.
Το πανδημικό εμβόλιο είναι αλήθεια ότι είναι καινούργιο και έχει απλοϊκά δοσμένο τρία μέρη. Το ένα είναι το λεγόμενο «αντιγόνο», το κομμάτι με τον ιο της νέας γρίπης Α Η1Ν1. Αυτό το τμήμα είναι όσο δοκιμασμένο είναι και το εμβόλιο της εποχικής γρίπης. Χρησιμοποιήσαμε την ίδια τεχνολογία παρασκευής οπότε και η ασφάλεια του είναι ίδια.
Το δεύτερο μέρος είναι η πέτρα του σκανδάλου. Πρόκειται για ουσίες που τις ονομάζουμε «ανοσοενισχυτικό» και σκοπό έχουν να ενισχύσουν την απάντηση του οργανισμού ώστε με λιγότερη ποσότητα εμβολίου(αντιγόνου) να έχουμε καλύτερη ανταπόκριση. Σε απλά ελληνικά με λιγότερο εμβόλιο περισσότερες δόσεις. Πρώτη φορά στην ανθρωπότητα θα εμβολιαστεί τόσος κόσμος σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που δοκιμάζουμε το ανοσοενισχυτικό. Έχει χρησιμοποιηθεί σε παλιότερα εμβόλια , κυρίως όμως μελέτες έχουν γίνει με το εμβόλιο για τον Η5Ν1. Μήπως θυμάστε το τρομερό ξαδερφάκι του Η1Ν1, αυτόν της γρίπης των πτηνών. Αυτός ο τελευταίος, έχει θνητότητα 44%, δηλαδή περίπου οι μισοί από όσους αρρωστήσουν πεθαίνουν. Ήδη από το 2002 όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν τα πρώτα θανατηφόρα κρούσματα, οι φαρμακοβιομηχανίες ξεκίνησαν τις προσπάθειες και από το 2005 δηλώνουν έτοιμες να προμηθεύσουν τον κόσμο με εμβόλιο κατά του Η5Ν1. Έχουν κάνει περιορισμένο αριθμό κλινικών μελετών και όλα δείχνουν ότι το εμβόλιο είναι ασφαλές και αποτελεσματικό. Αυτή την τεχνολογία χρησιμοποίησαν και για την παρασκευή του πανδημικού εμβολίου κατά του Η1Ν1. Το τραγελαφικό είναι ότι το ανοσοενισχυτικό είναι βιταμίνη Ε και σκουαλίνη ή σκουαλένιο(squalene) μια ουσία που την παράγει το συκώτι μας και υπάρχει στο ελαιόλαδο αλλά και σε πολλά από τα σκευάσματα που παίρνουμε ως "φυσικά" για να τονώσουμε την άμυνά μας. Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν πολλές μελέτες, ειδικά σε παιδιά κάτω των 3ων χρονών και σίγουρα δεν υπάρχει πολυετής εμπειρία με το καινούργιο εμβόλιο. Για αναλογιστείτε όμως, αν κάποιος σας έλεγε ότι δεν έχουμε μεγάλη εμπειρία με την κοτόσουπα στα παιδιά κάτω των 3ων χρονών, δεν θα το σκεφτόσασταν λίγο πριν να ξαναδώσετε κοτόσουπα στο μικρό σας;
Το τρίτο μέρος του εμβολίου εμπνέει τους ρετρό τρομολάγνους. Πρόκειται για την θειομερσάλη μια ουσία που χρησιμοποιούμε για να σταθεροποιούμε και να συντηρούμε ελεύθερα μικροβίων και μυκήτων τα εμβόλια, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για φιαλίδια πολλαπλών δόσεων, που κινδυνεύουν περισσότερο από επιμόλυνση. Η θειομερσάλη έχει κατηγορηθεί λόγω της περιεκτικότητά της σε αιθυλικό υδράργυρου, μιας μορφής δηλαδή υδράργυρου που αποβάλλεται γρήγορα από τον οργανισμό μας και δεν αποτελεί κίνδυνο όπως ίσως η μεθυλική μορφή του σε μεγάλες δόσεις. Είναι μια κεκτημένη γνώση, για αυτό χαρακτήρισα «ρετρό τρομολάγνους» αυτούς που ακόμα αναφέρονται στην θειομερσάλη ως υδράργυρο!
Η αισιόδοξη άποψη λέει ότι ευτυχώς η πανδημία εξελίσσεται με έναν ήπιο ιό. Στην περίπτωση πανδημίας με τον ιό της γρίπης των πτηνών(Α Η5Ν1) δεν θα το συζητούσαμε, θα κάναμε τεράστιες ουρές και θα εμβολιαζόμασταν κατά-ριπάς και νυχθημερόν. Όμως ευτυχώς η γρίπη των χοίρων είναι ήπια και μας δίνει την πολυτέλεια να επιλέξουμε το ρίσκο να αρρωστήσουμε αντί να εμβολιαστούμε. Ακούγεται τόσο οξύμωρο σε ιατρικά (και δη «παιδιατρικά» αυτιά) η σκέψη να προτιμήσεις να νοσήσεις αντί να εμβολιαστείς. Μου θυμίζει σκηνές από την Αφρική όπου ομάδες εθελοντών ιατρών επισκέπτονται καταυλισμούς για να εμβολιάσουν τους ιθαγενείς ώστε να σώσουν ζωές και βρίσκουν την αντίθεση-αντίσταση από τους τοπικούς μάγους της φυλής. Όμως, όπως καταλήγει και η διαφήμιση του, το εμβόλιο είναι προαιρετικό.
Μια που το μπλογκ έχει βιωματικό χαρακτήρα και προσπαθεί να περάσει την γνώση μέσα από διηγήσεις, πριν πάρετε την τελική απόφαση για το εάν εμβολιαστείτε και ειδικά για το εάν εμβολιάσετε τα παιδιά σας ακούστε την περιπέτεια της αγαπημένης μου κουνιαδούλας.
Ο μεγάλος της γιος 9,5χρονών και ο μεσαίος 7,5χρονών έρχονται από το σχολείο με ήπια συμπτώματα κρυολογήματος. Ακολουθεί πολύ κοντά χρονικά ο μπαμπάς με πυρετό, ρίγος, πονόλαιμο και μυαλγίες. Τι κάνει νιαου-νιαου στα κεραμίδια θα σκεφτείτε: έχουν την νέα γρίπη! Το εργαστήριο το επιβεβαίωσε με δείγμα από τον μπαμπά, εξέταση που έκαναν περισσότερο για να βγουν από το δίλλημα του να εμβολιαστούν ή όχι. Το μικρότερο αγόρι 2,5χρονών αρρώστησε τελευταίο, ή τουλάχιστον έτσι πιστέψαμε αρχικά. Ο πυρετός ως 40 ανά περίπου 6 ώρες. Ευτυχώς, διατηρούσε ικανοποιητική διάθεση στα μεσοδιαστήματα και η ταλαιπωρία του κράτησε λιγότερο από 2μέρες. Ο Γιωργάκης όμως, ο μεσαίος, συνέχισε τον πυρετό μέχρι 39 και κάτι, όλο και πιο συχνά, με βήχα, μειωμένη όρεξη και εμετό που δεν του επέτρεπε ούτε τα αντιπυρετικά να πίνει. Στο τρίτο σχεδόν 24ωρο πυρετού η ακτινογραφία έδειξε πνευμονία και ο μικρός μας νοσηλεύεται αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές. Έχει απυρετήσει από χθες και κοιμήθηκε καλά το βράδυ. Είμαι σίγουρος ότι θα πάει μια χαρά, έζησε όμως μια περιπέτεια που με το εμβόλιο μάλλον θα την είχε αποφύγει.
Ο κόσμος συνεχίζει να με ρωτά τι να κάνει με το εμβόλιο; Ακόμα-ακόμα κάποιοι αναρωτιούνται αν το έκανα στα παιδιά μου; Ένας γιατρός έχει ανάγκη τη δύναμη της γνώσης για να πορεύεται. Ο αγαπημένος μου παιδίατρος, ο πατέρας μου, με συμβουλεύει «μην εφαρμόζεις κάτι επειδή διάβασες μια έρευνα σε κάποιο περιοδικό, στο επόμενο τεύχος μπορεί μια νέα μελέτη να ανατρέπει τα συμπεράσματα της πρώτης. Να περιμένεις μέχρι να το δεις γραμμένο σε ιατρικό βιβλίο». Δυστυχώς αυτή την πολυτέλεια δεν την έχουμε στη φάση της πανδημίας που ζούμε. Η γνώση συσσωρεύεται καθημερινά, μέσα από τους ασύλληπτους ρυθμούς μετάδοσης της πληροφορίας δίνοντας απαντήσεις. Λυπάμαι, όμως όποιος δεν έχει πρόσβαση στην τεχνολογία και ειδικά στο επιστημονικό internet μοιάζει με αγράμματο.
Τονίζω το επιστημονικό και έγκριτο internet, διότι το διαδύκτιο είναι γεμάτο παγίδες.
Σε εποχή αμπελοφιλοσοφίας, οι φωνακλάδες-παντογνώστες (σε κάποιες περιπτώσεις ψυχικά ασθενείς), είναι αυτοί που ξεχωρίζουν. Τι να σχολιάσω για την δήθεν τέως υπουργό υγείας της Φιλανδίας. Αποδείχθηκε μια πονεμένη ιατρός η οποία, μετά από τροχαίο που της στέρησε την δυνατότητα να ασκεί ιατρική, εξελίχθηκε σε UFOλόγο, που γράφει μέχρι και βιβλία για τις επαφές της με τους εξωγήινους. Κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστή μέσα από το βίντεο που βιάστηκαν να φιλοξενήσουν μπλόγκερς, στο οποίο διατείνεται ότι πίσω από την πανδημία και το εμβόλιο κρύβεται σχέδιο για την μείωση του πληθυσμού του πλανήτη!
Ευτυχώς, πέρασε η εποχή της αυθεντίας. Δεν αρκεί πλέον ο τίτλος του καθηγητή για να θεωρηθεί σωστό ότι ισχυρίζεται κάποιος εάν δεν είναι βασισμένο σε γνώση. Όπως λοιπόν αναφέρει χαρακτηριστικά ένας καθηγητής που δεν έχει ανάγκη την ταμπέλα της αυθεντίας, ο επιδημιολόγος Τριχόπουλος "είναι υπερφίαλο να λέει κάποιος ότι γνωρίζει περισσότερα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας".
Στην παιδιατρική η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη και για την πανδημία η πιο αποτελεσματική πρόληψη είναι ο εμβολιασμός. Το εμβόλιο χρειάζεται περίπου 2 εβδομάδες για να μας προσφέρει ικανοποιητική προστασία. Αν δεν εμβολιαστούμε άμεσα και περιμένουμε, σε λίγο μάλλον δεν θα έχει νόημα ο εμβολιασμός. Έχουμε μπει σε μεγάλο πανδημικό κύμα του οποίου την κορύφωση περιμένουμε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα.
Σε πρόσφατο συνέδριο ο καθηγητής παιδιατρικής Καρπάθιος σε επίμονες ερωτήσεις από το ακροατήριο απάντησε: « Για να προφυλαχτούμε πρέπει να εμβολιαστούμε. Μακάρι να είχαμε ένα καλύτερο εμβόλιο, όμως αυτό έχουμε αυτό κάνουμε.»
Η γυναίκα μου, η βοηθός μου στο ιατρείο και εγώ εμβολιαστήκαμε στα μέσα του προηγούμενου μήνα. Ακολουθώντας τις οδηγίες του ΚΕΕΛΠΝΟ εμβολιάσαμε την Χαρά και τον Ερμή την περασμένη Τρίτη 1η Δεκεμβρίου και θα κάνουν την επαναληπτική δόση αν χρειαστεί σε τρεις εβδομάδες. Λυπάμαι, όμως όσοι φωνασκούν εναντίον του εμβολίου και των δυνητικών παρενεργειών του, δεν κατάφεραν να αρθρώσουν επιστημονικό λόγο που να φτάσει στα αυτιά μου. Οφείλω για τα παιδιά μου να μείνω επιστήμονας, βασισμένος για τις ιατρικές αποφάσεις μου, στα δεδομένα.
Όλα δείχνουν ότι το εμβόλιο είναι αποτελεσματικό και ασφαλές. Ο μόνος τρόπος να είσαι σίγουρος ότι δεν θα έχεις παρενέργειες είναι να μην ενεργήσεις, δηλαδή να μην εμβολιαστείς. Να είσαι όμως έτοιμος για τις πιθανές επιπλοκές της ίδιας της γρίπης.
Αν είναι να εμβολιαστείτε κάντε το τώρα!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Τι είναι αυτό; Είναι ένας πίνακας ζωγραφικής που τον λένε «ζωή»

Μια ζωγραφιά είναι η ζωή μας.
Ένας πίνακας ζωγραφικής, με πινελιές και χρώματα από όταν γεννηθούμε μέχρι και να πεθάνουμε. Το πιο μεγάλο μέρος του πίνακα, φιλοτεχνείται στα πρώτα μας χρόνια. Είναι η βάση, το background, πάνω στο οποίο θα προστεθούν σιγά-σιγά οι λεπτομέρειες. Όσο πιο ζωντανές, με χρώμα, με άρωμα και συναίσθημα πινελιές βάλουμε στην αρχή, τόσο πιο φωτεινό πίνακα θα επενδύσουμε για ζωή στα παιδιά μας. Όχι πως δεν χρειάζεται και το σκούρο χρώμα. Δεν μπορεί να ξεχωρίσεις το φως αν δεν έχεις το μαύρο της σκιάς. Μόνο να φροντίσουμε να μην μαυρίσει πολύ ο πίνακας. Μου αρέσει να λέω στους γονείς «ποτέ μην αφήνετε ένα «μη» χωρίς ένα μπράβο», και το εφαρμόζω και στα παιδιά μου. Όσο τρυφερός είμαι, άλλο τόσο αυστηρός γίνομαι. Από όταν ήταν μωρά θυμάμαι, πάντοτε πάντρευα το «μη» με το «μπράβο». Φώναζα στον Ερμή «Μη το κινητό του μπαμπά!» και αμέσως τον επιβράβευα «μπράβο αγόρι μου που δεν πειράζεις το κινητό του μπαμπά…».
Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι, ως συνήθως, στον παιδότοπο, με το «καψώνι» από τα μικρά μου κάθε λίγο να με διακόπτει. Δεν πρόλαβα να κάτσω και να ανοίξω το laptop να σου η Χαρά «τσίσα μπαμπά…».
Μόλις γυρίζω με την Χαρούλα παίρνει την σκυτάλη ο Ερμής. Και σε αυτή την περίπτωση «τσίσα μπαμπά». Γυρίζω και προτού καλά-καλά η πρώτη γουλιά του πρωινού καφέ καταλήξει στο στομάχι μου, ακούω τον Ερμή να λέει «κακά μπαμπά!»
«Πλάκα με κάνεις!» απαντώ αυθόρμητα, θυμούμενος τις μακεδονικές μου ρίζες.
«Δεν θου κάνω πλάκα…» απαντά σχεδόν με παράπονο.
Να ‘μαστε λοιπόν και πάλι στις λιλιπούτειες τουαλέτες να του κρατώ τα χεράκια και να τον θαυμάζω. Τρελαίνομαι να βλέπω τα πιτσιρίκια μου σε «μεγαλίστικες» φάσεις, ακόμα και όταν πρόκειται για την φάση της …αφόδευσης.
Πόσο όμορφος είναι! Αυτά τα μεγάλα μάτια όλο σπιρτάδα και ανησυχία. Μέχρι και η μικρή ελίτσα κάτω από το αριστερό του ρουθούνι μου φαίνεται ότι δένει τόσο τέλεια με την γοητεία του προσώπου του. Δεν μπορώ να πιστέψω την τύχη μου και δίνω επιτόπου για πολλοστή φορά όρκο να προσπαθήσω να προσθέσω όσο πιο ζωντανά χρώματα μπορώ στον πίνακά του.

Γυρίζοντας, σειρά για το καψώνι μου, είχε πάρει η Χαρούλα… «κακά μπαμπά!», ενώ ταυτόχρονα σχεδόν ο Ερμής ζητούσε χυμό. Έβαλα το καλαμάκι στο χυμό του Ερμή και επισκέφτηκα για 4η φορά σε λιγότερο από 5λεπτά τις παιδικές τουαλέτες. Τουλάχιστον δεν πάει χαμένος ο ενδελεχής καθαρισμός που έκανα στο κάθισμα στην αρχή…
Να ‘μαι λοιπόν πάλι, να χαζεύω αυτή την φορά τον δεύτερο ζωγραφικό πίνακα της μικρής συλλογής μου. Να κοιτώ αυτό το χαμόγελο που κυριολεκτικά μπορεί να καλύψει σχεδόν όλο το πρόσωπο της μικρής μου. Για μια στιγμή μου φάνηκε ότι είδα την ευτυχία να αστράφτει στο μουτράκι της, για να συνειδητοποιήσω ότι αντίκριζα, με ένα σχεδόν χαζό χαμόγελο, το είδωλό μου να καθρεφτίζεται στα ματάκια της. Νιώθω μεθυσμένος από αγάπη και επαναλαμβάνω τους όρκους αφοσίωσης στην ευτυχία της.
Τα ακούω τώρα που σας γράφω, να ξεκαρδίζονται ενώ παίζουν στο φουσκωτό πύργο και σχεδόν με πιάνει δύσπνοια από την χαρά…
Μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια της χρυσής μας Κας Γεωργίας που μας προσέχει τα απογεύματα και είναι η νέα γιαγιά που έχουμε αποκτήσει εδώ στην Κρήτη.
«Αχ! Κύριε Νίκο σας χαίρομαι που παίζετε με τα παιδιά σας. Να ξέρετε, ό,τι τους χαρίζετε τώρα θα σας επιστραφεί πολλαπλό όταν μεγαλώσουν. Είναι καλά παιδιά και θα γίνουν ακόμα καλύτεροι ενήλικες!»
Αναστενάζω ευχόμενος να βγει αληθινή.
Σχεδόν βουρκώνω καθώς θυμάμαι το βιντεάκι που μου έστειλε μια φίλη. Το βιντεάκι που μας θυμίζει ότι και εμείς είμαστε τα παιδιά κάποιων. Κάποιων που όταν ήμασταν μικροί αγωνιούσαν, πάλευαν, δίνανε όρκους να μας μεγαλώσουν και να εξασφαλίσουν την ευτυχία μας. Αυτό τουλάχιστον ευχόντουσαν όταν έβαζαν τις πρώτες πινελιές στον δικό μας πίνακα.

Στην δική μας ζωή!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Καλοκαιρινές ιστορίες με άρωμα πανδημίας και μια δόση εμβολίου, σε φόντο κλειστών σχολείων!

Μένοντας πιστός στις προεκλογικές μου δεσμεύσεις, σας αφιερώνω την ανάρτηση που σας υποσχέθηκα. Μακάρι να το ακούγαμε και από τους εκλεγμένους πολιτικούς μας πού και πού αυτό.
Λίγο από καλοκαιρινές ιστορίες, λίγο από πανδημία, λίγο από τι παιχνίδια παίζονται σχετικά με το εμβόλιο και λίγο από κλείσιμο των σχολείων.
Πέρασε το καλοκαίρι και καλά καλά δεν το πήρα χαμπάρι.
Μια βδομάδα διακοπές μόνο! Άντε και δυο τρία ξεχειλωμένα Σαββατοκύριακα στα νότια του Ρεθύμνου. Πού τα παλιά καλά χρόνια με τα ταξίδια και τις εκδρομές…
Τουλάχιστον η μία εβδομάδα στη Χαλκιδική με τα αδέρφια μας και τα ξαδερφάκια (οχτώ ενήλικες με οχτώ πιτσιρίκια) ήταν γεμάτη ευχάριστες εμπειρίες…
Με αυτές είχα αποφασίσει να σας βομβαρδίσω σήμερα. Να αφήσω έναν ευχάριστο απόηχο του καλοκαιριού πριν τα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια εγκατασταθούν για τα καλά.
Και η πανδημία της νέας γρίπης, θα μου πείτε; Σωστά! Μην ξεχνιόμαστε! Άλλωστε είναι η βασική αιτία παραμονής της προηγούμενης ανάρτησης για τόσον καιρό.
Αυτά πάντως που έγραφα ισχύουν, και όποιος δεν πρόλαβε καλό είναι να τους ρίξει μια ματιά. Σήμερα, ανάμεσα στις ιστορίες, θα χωρέσω και νέες πληροφορίες σχετικά με το εμβόλιο.
Στη Χαλκιδική βρεθήκαμε με τις οικογένειες της κουνιάδας και του κουνιάδου μου, καθώς και του δικού μου αδερφού. Ένα «πείραμα» αδερφιών και ξαδερφιών που δούλεψε ανέλπιστα καλά. Τα ξαδερφάκια, όλα κοντινής ηλικίας, βρέθηκαν να παίζουν μαζί, και τα αδέρφια, δηλαδή εμείς οι ενήλικες γονείς τους, να καθόμαστε και να τα χαζεύουμε χαμογελώντας με ικανοποίηση.
Πώς περνά ο καιρός… Σαν χθες μου φαίνεται που μαζευόμασταν με τον αδερφό μου και τον ξάδερφο Δημήτρη και «βασανίζαμε» την ταλαίπωρη τη θεία Μαρίκα στη Θάσο. Τι άγχος πρέπει να βίωσε αυτή η γυναίκα, έχοντας την ευθύνη της φιλοξενίας των παιδιών του αδερφού και της αδερφής της! Θυμάμαι ότι μέρος της απόλαυσης της θάλασσας ήταν και ο τρόμος στη φωνή της γλυκιάς μας θείας. Ήταν η καλύτερή μου όταν κατάφερνα το μακροβούτι μου να κρατήσει τόσο, ώστε από τη στεριά να σκέφτονται ήδη σενάρια διάσωσης. Το έχω πει και δε θα βαρεθώ να το λέω, το ένα δέκατο να μου αξιώσουν τα παιδιά μου από όσα έκανα εγώ στους δικούς μου, την έχω βάψει!
Όμως τι μακροβούτι και μπαρμπούτσαλα; τα δικά μου με το ζόρι καταφέρναμε να μπούνε στην θάλασσα. Αυτό στην αρχή του καλοκαιριού, γιατί μετά τις διακοπές μας στη Χαλκιδική απόκτησα δύο δελφινάκια ατρόμητα. Για να μην παρεξηγηθώ, το «με το ζόρι» παραπάνω είναι μόνο σχήμα λόγου, διότι ο καλύτερος τρόπος για να αποτύχεις στην αντιμετώπιση μιας φοβίας στο παιδί είναι το να το πιέσεις, κάνοντάς το να αντιδρά και να πανικοβάλλεται, επιβεβαιώνοντας τη φοβία του. Τι εννοώ;
Πέρσι το καλοκαίρι είχαμε πάει για μπάνιο με τα μικρά μου, που τότε ήταν κάτι περισσότερο από δύο χρονών. Η θάλασσα είχε λίγο κύμα, όχι όμως απαγορευτικό για να κάνουμε μπάνιο. Είχαμε τα μικρά με τα σωσίβιά τους, κάτι σαν βαρκούλες που δύσκολα ανατρέπονται, και τις φορούσαν σαν παντελονάκια. Κάποια στιγμή, όπως η κουμπάρα μας πλησίασε την ακροθαλασσιά παίζοντας μαζί με τη Χαρούλα για να τη βγάλει έξω, δε σκέφτηκε ότι πρέπει να τη σηκώσει αγκαλιά, ώστε να προσπεράσουν το σημείο που το κύμα στροβιλίζεται ενώ σκάει στην αμμουδιά. Αποτέλεσμα! η μικρή με το σωσίβιό της ανατράπηκε, χώρισαν οι δρόμοι τους και η Χαρούλα μετά από δευτερόλεπτα εμφανίστηκε στην επιφάνεια βήχοντας νερό πανικόβλητη. Αμέσως την τράβηξε στην αγκαλιά της η κουμπάρα μας. Ο φόβος της μεγάλης ενίσχυσε τον πανικό της μικρής και από τότε η Χαρούλα ούτε που ξαναπλησίασε το νερό. Ειδικά πέρσι, όσες φορές πήγαμε για μπάνιο η Χαρούλα καθόταν και έπαιζε στην άμμο.
Φέτος ο φόβος της περιορίστηκε στο κύμα. Εάν η θάλασσα ήταν «λάδι» ή εάν πηγαίναμε σε καμιά πισίνα, έμπαινε ευχάριστα και κάναμε αμάν να την ξαναβγάλουμε. Τα χειλάκια της γίνονταν μπλε-μοβ και παρ’ όλα αυτά η απάντηση στην ερώτηση «κρυώνεις;» ήταν αρνητική! Όταν όμως η θάλασσα είχε κύμα, ούτε στην άκρη άκρη δεν πλησίαζε.
Δεν την πιέσαμε. Απλώς, όποτε μπορούσαμε, ειδικά τα απογεύματα του Ιουλίου, πηγαίναμε στην πισίνα ενός θείου μας στο Ρέθυμνο. Καλλιεργήσαμε έτσι την αγάπη της για το νερό. Όταν τις Κυριακές πηγαίναμε στην παραλία, προσπαθούσαμε σταδιακά να πλησιάζουμε όλο και περισσότερο εκεί που σκάει το κύμα. Ένα παιχνίδι που βοήθησε ήταν το κυνηγητό με το κύμα. Την κρατούσα από το χέρι και πλησιάζαμε, πλησιάζαμε, πλησιάζαμε τη θάλασσα όταν ο αφρός από το κύμα «τραβιόταν» προς τα μέσα, και τρέχαμε προς την άμμο όταν ερχόταν το νέο κύμα προς τα επάνω μας. Σιγά σιγά με το παιχνίδι ήρθε η εξοικείωση, η τελική όμως θεραπεία ήταν τα ξαδέρφια της. Κυρίως μέσα από το παιχνίδι με τα μεγάλα της ξαδέρφια ήρθε η απομυθοποίηση και τελικά η αγάπη για τη θάλασσα. Όταν είδα τη μικρή μου, υπό τη χαλαρή μου επίβλεψη, να κολυμπά με τα μπρατσάκια της μόνη και αργότερα να παίζει με τα άλλα παιδιά με τα κύματα, δεν πίστευα στα μάτια μου. Πολύ γρήγορα το μόνο που μας απασχολούσε ήταν να αποφύγουμε τις παγίδες με τον κωδικό «αχινός», που ήταν ο μοναδικός κίνδυνος στις πανέμορφες και καθαρές παραλίες της Χαλκιδικής. Να τις αποφύγουμε εμείς δηλαδή, γιατί τα παιδιά δεν πάτωναν για να ανησυχούμε.
Μιλώντας για αχινούς, θυμήθηκα την αγαπημένη μου παρομοίωση όταν στο ιατρείο προσπαθώ να καθησυχάσω τους γονείς σχετικά με τη νέα γρίπη. Η απάντησή μου στην εύλογη απορία «γιατί γίνεται όλη αυτή η φασαρία, αφού ο ιός της νέας γρίπης είναι τόσο ήπιος;» είναι ότι κινδυνεύουμε από τη μεγάλη μεταδοτικότητα και όχι από τη σοβαρότητα της νόσου. Και συνεχίζω ξεδιπλώνοντας το συλλογισμό μου:
Εάν πατήσουμε έναν αχινό, οι περισσότεροι θα πονέσουμε λίγο εκείνη τη στιγμή και τίποτα παραπάνω. Κάποιοι ίσως ψάξουν ανακούφιση σε σπιτικά μαντζούνια όπως λάδι ή ξύδι. Κάποιοι ίσως προσπαθήσουν να βγάλουν μόνοι τους τα αγκάθια με μια καμένη-καυτηριασμένη βελόνα ή να ζητήσουν τη βοήθεια κάποιου χειρουργού. Κάποιοι μπορεί να παρουσιάσουν τοπικά έντονη αντίδραση και να χρειαστεί να βάλουν κάποια κρέμα ή μέχρι και να πάρουν αντιβίωση ή κάποια άλλη αγωγή από το στόμα. Κάποιοι μπορεί να πάθουν μέχρι και οστεομυελίτιδα, και ειδικά εάν έχουν κάποιο χρόνιο πρόβλημα όπως ζαχαρώδη διαβήτη, μπορεί μέχρι και να χάσουν το πόδι τους! Κάποιοι τέλος, πολύ σπάνια, μπορεί μέχρι και να πεθάνουν! Ίσως επειδή υποτίμησαν τη ζημιά που τους έκανε ο αχινός, οπότε η μόλυνση επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό, ή ίσως επειδή, ακόμα σπανιότερα, παρουσίασαν κάποια έντονη αλλεργική αντίδραση. Για φανταστείτε λοιπόν τι θα γινόταν εάν περισσότεροι από έξι εκατομμύρια Έλληνες πατούσαν έναν αχινό… Σαν να βλέπω τα πρωτοσέλιδα, «Και άλλος ακρωτηριασμός ποδιού σαραντάχρονου μετά από τσίμπημα αχινού!». Ξαφνικά θα αντιμετωπίζουμε τους έρημους τους αχινούς σαν εξωγήινα τέρατα με θανατηφόρες ιδιότητες αντί απλώς να αποφεύγουμε να τους πατάμε.
Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και με τη νέα γρίπη. Πρέπει απλώς να προσπαθήσουμε να μην αρρωστήσουμε. Αν τελικά την… «πατήσουμε» και «γριπιαστούμε», να φροντίσουμε τον εαυτό μας και τα παιδιά μας όπως σε κάθε άλλη ίωση. Χρειάζεται ξεκούραση, καλό φαγητό, ανακουφιστική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και αναζήτηση ιατρικής βοήθειας εάν κάτι αρχίζει να στραβώνει και η εικόνα μας δεν είναι πια αυτή μιας γριπούλας, ώστε να προλάβουμε τις πιθανές επιπλοκές. Ασφαλώς, η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη, και όταν εμείς οι παιδίατροι μιλάμε για πρόληψη μιας αρρώστιας, το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι το εμβόλιο. Και ερχόμαστε στη δεύτερη καυτή πατάτα της επικαιρότητας…
Το εμβόλιο της εποχικής γρίπης (όχι της πανδημίας) συνιστούμε κάθε χρόνο να γίνεται στις ευπαθείς ομάδες, δηλαδή σε αυτούς που κινδυνεύουν περισσότερο εάν νοσήσουν από γρίπη. Σε αυτές τις ομάδες συμπεριλαμβάνονται οι έγκυες γυναίκες (κακώς δε γίνεται τόσα χρόνια από τους γυναικολόγους στην Ελλάδα!) και τα παιδιά από 6 μηνών μέχρι 5 χρονών. Είμαι σίγουρος ότι διαβάζω τη σκέψη πολλών από εσάς: «καλά εντάξει! να κάνουμε αυτό της εποχικής γρίπης, όμως το άλλο το καινούργιο της πανδημίας δεν πρόκειται να το κάνω ούτε εγώ και σίγουρα δε θα το κάνω στα παιδιά μου!».
Εδώ θυμάμαι μια άλλη ιστορία, αυτή του Καποδίστρια με τις πατάτες. Περισσότερο από έναν αιώνα πριν, ο έρημος ο Καποδίστριας έφερε από τη λατινική Αμερική ένα πλοίο με πατάτες ώστε να εξασφαλίσει για τους Έλληνες φθηνή και καλής ποιότητας τροφή. Οι συμπατριώτες του όμως σνόμπαραν το «νέο φρούτο» και έτσι το φορτίο κινδύνευε να σαπίσει. Η έμπνευση του έξυπνου πολιτικού ήταν να προσποιηθεί ότι κρύβει τις πατάτες σε μια φρουρούμενη αποθήκη σαν κάτι υπερπολύτιμο. Επίτηδες είχε αφήσει ένα σημείο αφύλαχτο, από όπου οι κουτοπόνηροι Έλληνες φρόντισαν να «εξαφανίσουν» τις πατάτες. Οι σύγχρονοι πολιτικοί έπαιξαν το παιχνίδι της ψυχολογίας του ελληνικού λαού με κάπως αντεστραμμένους όρους και σίγουρα με τελείως διαφορετικές ηθικές προτεραιότητες.
Ο πρωθυπουργός μας ανέξοδα υποσχέθηκε εμβολιασμό με το νέο εμβόλιο κατά της πανδημίας σε ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες. Έγινε είδηση παγκοσμίως, γιατί κάποιοι παίρνουν στα σοβαρά αυτά που λένε οι πρωθυπουργοί! Η είδηση βέβαια συμπεριλάμβανε και την απορία «πού θα βρει η Ελλαδίτσα δώδεκα εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου ή, ακόμα χειρότερα, τις διπλάσιες, αν χρειαστούν δύο δόσεις για ικανοποιητική ανοσία!». Η απάντηση ήρθε ακόμα μια φορά μέσω ενός κατά τη γνώμη μου ανήθικου παιχνιδιού με την ψυχολογία του Έλληνα. Αρχίζει να εξαπλώνεται η φήμη ότι: «θα χορηγήσουμε δωρεάν το εμβόλιο σε όλους, όμως πρώτα θα πρέπει να υπογράψετε ότι παίρνετε την ευθύνη γιατί το εμβόλιο είναι… καινούργιο!».
Και η πονηριά του Έλληνα αρχίζει τα σενάρια. «Να δεις που θέλουν να το δοκιμάσουν σε εμάς και μετά να το κάνουν και σε άλλους…», «γιατί στα άλλα εμβόλια δε με βάζουν να υπογράψω;».
Σας πληροφορώ ότι οι Αμερικάνοι έχουν παραγγείλει 195 εκατομμύρια δόσεις από το καινούργιο εμβόλιο και, πιστέψτε με, οι πρώτες δόσεις θα πάνε πρώτα σε αυτούς, μια που είναι πολύ καλύτεροι πελάτες των φαρμακοβιομηχανιών. Σε εμάς θα έρθουν αργότερα (ελπίζω όχι πολύ αργότερα) και αμφιβάλλω εάν θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε περισσότερα από 2 με 3 εκατομμύρια δόσεις, όσες περίπου δηλαδή και οι δόσεις για το εμβόλιο της εποχικής γρίπης. Τι θα γίνει λοιπόν; Απλώς οι Έλληνες στην πλειοψηφία τους αποφάσισαν ήδη ότι δε θα κάνουν το πανδημικό εμβόλιο. Άρα, ακόμα και αυτές οι πρώτες δόσεις, όπως θα παρουσιαστούν, θα φτάσουν και θα περισσέψουν. Ευτυχώς που ήρθαν οι εκλογές και ίσως οι πολιτικοί αφήσουν την ιατρική στους ιατρούς και όχι στα μπαλκόνια.
Προσωπικά, φέτος θα κάνω για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά το εμβόλιο της εποχικής γρίπης στα παιδιά μου, ενώ στον εαυτό μου το κάνω κάθε χρόνο από όταν κυκλοφόρησε στην Ελλάδα (ανήκω σε ομάδα υψηλού κινδύνου λόγω επαγγέλματος). Οι Αμερικανοί μέχρι πριν 2 χρόνια εμβολίαζαν όλα τα παιδιά τους από 6 μηνών μέχρι 5 χρονών, θεωρώντας τα ομάδα υψηλού κινδύνου. Από πέρσι εμβολιάζουν όλα τα παιδιά και τους εφήβους από 6 μηνών μέχρι και 18 χρονών. Όταν οι Αμερικανοί εμβολιάζουν σε τόσο μεγάλο ηλικιακό φάσμα, σημαίνει ότι εμβολιάζονται εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι κάθε χρόνο. Δεν μπορώ λοιπόν να σκεφτώ πιο δοκιμασμένο εμβόλιο.
Α! και να σας πω ένα μυστικό; Η τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για να κατασκευαστεί το πανδημικό εμβόλιο είναι ίδια με αυτή του εμβολίου της εποχικής γρίπης. Η ασφάλειά του λοιπόν θα είναι αντίστοιχη.
Η ώρα πέρασε! Φοβάμαι μήπως δεν προλάβω να υλοποιήσω την προεκλογική μου υπόσχεση και δεν αναρτήσω έγκαιρα το σημερινό ποστ. Βιάζομαι! Ανοίγω το κομπιούτερ και μπαίνω στο διαδίκτυο. Προσπάθησα να ανεβάσω την ανάρτηση, όμως δεν μπόρεσα να κρατηθώ… έριξα μια ματιά στις άλλες σελίδες Internet που άνοιξαν αυτόματα: «Δύο σχολεία έκλεισαν στα Χανιά λόγω κρουσμάτων της νέας γρίπης, ανεβάζοντας το σύνολο σε όλη την Ελλάδα στα έξι». Δε γίνεται να μην αναφέρω τους συνειρμούς που μου γεννήθηκαν από το μαντάτο…
Τα σχολεία πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά. Πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι για αυτό. Εκτός από το ρόλο τους στη διαπαιδαγώγηση και στη μόρφωση των παιδιών, αποτελούν και άρρηκτο κομμάτι της δομής της κοινωνίας μας. Εάν κλείσουν τα σχολεία, τα παιδιά πού θα πάνε; Σε παιδότοπους, σε πάρτι ή σε φροντιστήρια; Τότε γιατί να κλείσουμε εξ αρχής τα σχολεία; Το πρόβλημα είναι ο συγχρωτισμός, όχι το σχολείο ως κτίριο.
Από την άλλη, η πανδημία μπορεί να κρατήσει ένα ή ακόμα και δύο χρόνια. Τι θα κάνουμε με τα παιδιά με κλειστά τα σχολεία; Τι θα γίνει η μόρφωσή τους αλλά και τι θα γίνει και με την επίβλεψή τους; Οι περισσότεροι γονείς δουλεύουν, οπότε ποιος θα προσέχει τα βλαστάρια μας; Πρέπει να προσπαθήσουμε μαζί, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων και οι σύλλογοι δασκάλων ή καθηγητών, ώστε τα σχολεία να παραμείνουν ανοιχτά. Ειδικά τη στιγμή που τα παιδιά στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν κινδυνεύουν, ακόμα και αν την «πατήσουν» και «γριπιαστούν».
Φέτος είναι ευκαιρία να αλλάξουμε νοοτροπία σε κάποια θέματα. Να ρίξουμε λίγο βάρος στη σωστή υγιεινή. Να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να πλένουν τα χεράκια συχνά, να σκεπάζουν το πρόσωπό τους όταν βήχουν ή φταρνίζονται, να χρησιμοποιούν χαρτομάντιλα και να τα πετάνε στα σκουπίδια μετά. Με τρελαίνει η Χαρούλα όταν με παρατηρεί, αν ξεχνιέμαι και πάω να της δώσω πεταχτό φιλάκι στο στόμα: «Όχι στο στόμα μπαμπά! Μόνο στο μαγουλάκι…». Της το έμαθαν στον παιδικό σταθμό και εγώ, αφού της ζητήσω συγγνώμη και της πω ότι έχει δίκιο, συμβιβάζομαι με μια φιλούμπα στο κούτελο.
Για να επιστρέψω λίγο στο κλείσιμο των σχολίων και των παιδικών σταθμών. Είναι προτιμότερο να κρατάμε τα παιδιά μας λίγο πιο εύκολα στο σπίτι όταν κάνουν πυρετό, ώστε να μειώσουμε την πιθανότητα να διασπείρουμε τη γρίπη. Αν τελικά στέλνουμε τα παιδιά μας ακόμα και με πυρετό, επειδή δεν έχουμε πού να τα αφήσουμε, θα καταλήξει να κλείσει ο παιδικός ή το σχολείο για τουλάχιστον μια εβδομάδα και τότε το πρόβλημα του «baby-sitting» θα γίνει εντονότερο για όλους. Όλα αυτά όμως δε δικαιολογούν με τίποτα τις υπερβολές. Δεν μπορεί με κάθε φτάρνισμα ή βήξιμο ενός παιδιού να ορμά στην αίθουσα ειδικό συνεργείο, να απομονώνουν το παιδάκι, να καλούν τους γονείς του να παραλάβουν το… «μίασμα» και να μην το επιστρέψουν εάν δεν έχουν πιστοποιητικό από το γιατρό του ότι δεν έχει τη γρίπη!
Έχω εξετάσει παιδιά σχολικής ηλικίας στο ιατρείο με συμπτώματα γρίπης και με έκπληξη τα βλέπω να βάζουν τα κλάματα τρομοκρατημένα και μόνο στο άκουσμα της λέξης «γρίπη». Ξέρω ότι στην επιστροφή τους στο σχολείο τα αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα, και όλοι γνωρίζουμε πόσο σκληρά μπορούν να γίνουν τα παιδιά! Παιδιά 5ης και 6ης δημοτικού, σε σχολείο που πήγα για ενημέρωση, ρωτούσαν πολύ σοβαρά αν θα πεθάνουν! Υπερβολές, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με ψυχούλες, δεν τιμούν τον πολιτισμό μας.

Mια τελευταία ιστορία, γιατί ξέφυγα πολύ από το κλίμα του blog. Από μήνες ήθελα να σας διηγηθώ την ιστορία με τον Ερμή και την αγαπημένη του Όλια, την κουμπάρα μας που ανέφερα και παραπάνω. Η Όλια έχει την κάκιστη συνήθεια του καπνίσματος. Επειδή το σπίτι μας είναι αυστηρώς «άκαπνο», αναγκάζεται να βγαίνει στην αυλή για να καπνίσει. Βλέποντάς την λοιπόν ο Ερμής πριν από σχεδόν ένα χρόνο (τότε ήταν κάτι λιγότερο από τριών χρονών) να ξαναμπαίνει στο σπίτι αφού ικανοποίησε την καπνιστική της ανάγκη, τη ρωτάει όλο απορία:
«Έφαγεθ το τιγάρο θου;» (μτφ. «έφαγες το τσιγάρο σου;»).
Η σοφία του παιδιού! Σου λέει, να το αναπνέει αποκλείεται. Τι το κάνει και εξαφανίζεται; Το τρώει!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Μια προεκλογική ιστορία!!

Αν και νιώθω άσχημα που έχουν περάσει 2μήνες χωρίς να γράψω κάτι. Αν και έχω έτοιμη ανάρτηση με αναφορά στην πανδημία γρίπης, το εμβόλιο αλλά και το άνοιγμα των σχολείων. Αν και έχω πολλές φορές υποσχεθεί να μην ξεφεύγω από την παιδιατρική θεματολογία στο blog, δεν μπορώ να μην πετάξω μια προεκλογική σφήνα.
Σαν γνήσιος Έλληνας πριν από εκλογές, σας υπόσχομαι την επόμενη των εκλογών, την νέα ανάρτηση.

Ακολουθεί μια ιστοριούλα που μου ήρθε με mail:

"Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:

- "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;"

Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:

- "Δεν είμαι σίγουρη."

- "Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "θα κάνουμε το...εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις."

Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ.

Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.

Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.

Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος.

Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τη ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.

Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:

- "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση."

Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση.

Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς.

Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:

"Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν."

Και ο Διάβολος της απαντά:

"Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία,σήμερα μας ψήφισες!!!"

Καλή εβδομάδα και καλά μυαλά!

Πνευμονία, με ή χωρίς την πανδημία της γρίπης των χοίρων

Μέρος του πακέτου «ζωή στην επαρχία», και δη στο Ρέθυμνο, είναι και οι εύκολες αποδράσεις από την καθημερινότητα. Σε λιγότερο από μια ώρα βρίσκεσαι σε μια μοναδικής ομορφιάς παραλία του νότου. Χαζεύεις το Λιβυκό πέλαγος, με σκέψεις «τι θέλει ο άνθρωπος για να νιώσει ευτυχισμένος…»
Το έχουμε ψιλοκαθιερώσει από πέρσι. Ξεκλέβουμε μια Πέμπτη μαζί με την Παρασκευή της, τις κολλάμε στο Σαββατοκύριακο και κάνουμε διακοπές.

Ο νόμος του Μέρφι: Τετάρτη βράδυ η Χαρούλα με πυρετό.
Δεν μασάμε! Έτσι και αλλιώς, δεν θα πάμε στην άκρη του κόσμου. Σε δωμάτια που έχουν μέχρι και κλιματισμό θα μένουμε και ένα φαρμακείο με τα απαραίτητα το πήραμε. Εντάξει, το παραδέχομαι, το ότι θα έχουμε και τον παιδίατρο μαζί μας έπαιξε κάποιο ρόλο. Τον πιο σημαντικό ρόλο όμως, τον έπαιξε η Χαρά και η γενική της κατάσταση. Μέσα στην νύχτα έκανε άλλο ένα πυρετό μέχρι κάτι περισσότερο από 39ο, το πρωί όμως κουτσοήπιε το γάλα της και κυρίως είχε καλή διάθεση. Προφανώς, δεν θα έφευγα για διακοπές με το μικρό μου καταβεβλημένο να ψήνεται στον πυρετό.
Να ομολογήσω, ότι ενώ πήρα τα σύνεργά μου μαζί, στηθοσκόπιο, ωτοσκόπιο κλπ, τελικά δεν την εξέτασα. Ούτε την Χαρά, ούτε τον Ερμή!
Η πρώτη μέρα πέρασε με άλλο ένα πυρετό από την Χαρούλα, σχετική ανορεξία, λίγο βήχα και πολύ μύξα. Η θάλασσα βοήθησε να ανοίξουν οι κρουνοί της μύτης ή μάλλον των «μυτών». Ο Ερμής δεν άργησε παρά λίγες ώρες να ακολουθήσει στην συμπτωματολογία την αδερφή του. Υγρός βήχας, κυρίως όταν έτρεχαν ή όταν έπεφταν για ύπνο, καταρροή και το βραδάκι πυρετό. Η Χαρά, στην φάση που ο Ερμής ήθελε να κουρνιάζει κάτω από την σκιά και να μην πλησιάζει την θάλασσα, είχε μεταμορφωθεί σε αεικίνητο. Όσο δεν έπαιξε, έτρεξε, έφαγε την πρώτη μέρα των διακοπών, τα έκανε την δεύτερη και την τρίτη. Για να κρατάμε όμως τις ισορροπίες, ο Ερμής πέρασε δυσκολότερα αυτές τις μέρες. Έκανε τα πυρετικά κύματα μέχρι 39, που ευτυχώς υποχωρούσαν εύκολα με το αντιπυρετικό. Κοιμόταν περισσότερο και έπαιζε λιγότερο. Στον βήχα και την μύξα ο ανταγωνισμός ήταν ομολογώ σκληρός. Μην φαντάζεστε τρομερά πράγματα. Όταν λέω «κοιμόταν περισσότερο και έπαιζε λιγότερο», εννοώ ότι τον έπαιρνε πρώτον ο ύπνος στην σκιά της τέντας στην παραλία και ειδικά την τελευταία μέρα δεν πλησίασε την θάλασσα. Κατά τα άλλα το κέφι του και η όρεξη παραμένανε σε ικανοποιητικά επίπεδα.
Μερικές μικρές άφθες στην άκρη της γλώσσας τον δυσκόλευαν να φάει. Προσπάθησα να τον ανακουφίσω φτιάχνοντας ένα γιατροσόφι με χαμομήλι και μαγειρική σόδα, όμως δεν μπορώ να έχω την απαίτηση από ένα 3χρονο να κάνει μπουκώματα, όπως λένε και οι οδοντίατροι. Έτσι, μην αντέχοντας να τον βλέπω να γκρινιάζει φράζοντας το στοματάκι του μετά από κάθε μπουκιά, αναγκάστηκα να αυτοσχεδιάσω. Πήρα ένα μικρό μπωλάκι με παγάκια και έδινα στον μικρό μου να γλείψει λίγο πάγο πριν την μπουκιά και σε κάποιες περιπτώσεις, αμέσως μετά. Του μούδιαζε λίγο την άφθα και του επέτρεπε να φάει, ενώ όταν κάτι αλμυρό ή πικάντικο τον ερέθιζε, το παγάκι βοηθούσε στο να το απομακρύνουμε. Το μεσημεριανό μεταμορφώθηκε σε ένα τελετουργικό, ένα παιχνίδι, με τον μικρό μου να βγάζει την γλωσσούλα του και να με προστάζει ψευδά «κι άλλο αγγουράκι μπαμπά» εναλλάξ με «κι άλλο παγάκι μπαμπά». Όταν κουράστηκε από την προσπάθεια και ξεγέλασε την πενιχρή του πείνα, ήρθε ο καλύτερος σύμμαχος για τον γονιό αλλά και για το παιδί, όταν το τελευταίο έχει στοματίτιδα: το παγωτό! Έχει γάλα, αυγό και ζάχαρη, είναι κρύο και γλυκό, το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα περισσότερα παιδιά τρελαίνονται για παγωτό.
Αυτή που ήταν όντως εντυπωσιακή στην ανάρρωση ήταν η Χαρούλα. Η παρέα δεν πίστευε ότι αυτή η τσιλιβήθρα έτρωγε τόσο πολύ. Σε κάποια στιγμή, απογευματάκι ήταν, μόλις είχαμε γυρίσει από το μπάνιο χάνουμε για λίγο την Χαρούλα για να την δούμε να εμφανίζεται μαζί με την απορημένη κυρία Μαρία: «μου ζήτησε μακαρόνια με τυρί!». Λίγα λεπτά αργότερα, στο τραπεζάκι όπου άλλοι από την παρέα απολάμβαναν ένα χυμό ή ένα δροσερό καφέ γεμίζοντας τα πνευμόνια τους θαλασσινή αύρα με θέα το απέραντο γαλάζιο, η μικρή μου, μπούκωνε μακαρόνια με τυρί, ξεπλένοντας τα με δροσερό νερό.
Την σκυτάλη της όρεξης πήρε ο Ερμούλης την επόμενη της επιστροφής μας. Όταν πήρα στον παιδικό σταθμό να ρωτήσω αν είναι καλά, η Λίτσα, η αγαπημένη τους «δαθκάλα» με αποστομώνει: «με δουλεύεις ρε Νίκο, όταν είμασταν έξω στην αυλή με ρώταγε πότε θα πάμε μέσα για να φάμε και μετά έφαγε δύο πιάτα…». Είχε απυρετήσει από την προηγούμενη, ο βήχας και η καταρροή είχαν μειωθεί αισθητά και η διάθεση για παιχνίδι μαζί με την όρεξη για φαγητό είχαν επιστρέψει.
Οι επόμενες μέρες, σιγά-σιγά μας επανέφεραν στους ρυθμούς της καθημερινότητας. Τρεις μέρες μετά την επιστροφή μας, ο Ερμής και η Χαρά, χαίροντας άκρας υγείας υποδέχθηκαν τον παππού και την γιαγιά. Οι γονείς μου, ήρθαν να μας δούνε και να μας βοηθήσουν για μερικές μέρες.
Ο νόμος του Μέρφι χτύπησε αυτή την φορά τους δικούς μου. Ή μήπως τον μικρό μου. Δεν πρόλαβαν να χαρούν και να φτύσουν για να μην τα ματιάσουν τα πιτσιρίκια μας και ο Ερμής ξανάρχισε τον πυρετό.
Το πρώτο 24ωρο πυρετού, δύσκολα μπορείς να βρεις την αιτία του. Ο οργανισμός μας δεν προλαβαίνει να αντιδράσει και συνήθως, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε αν το πρόβλημα βρίσκεται στο αναπνευστικό, στο φάρυγγα ή στο γαστρεντερικό. Άσε που συχνά, μετά το πρώτο 24ωρο, ο πυρετός υποχωρεί και το παιδί είναι ήδη καλύτερα. Αυτό ακριβώς έγινε στις διακοπές μας και για αυτό δεν χρειάστηκε καν να εξετάσω τα μικρά μου. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν λίγο διαφορετικά αυτή την φορά.
Παρασκευή βράδυ ήρθαν οι δικοί μου, το ίδιο βράδυ ήρθε και ο πυρετός στον Ερμή. Το Σάββατο, το περάσαμε σχετικά καλά. Έκανε πυρετό, όχι πολύ υψηλό, εκεί μέχρι κάτι πάνω από 39, άρχισε και πάλι ένα παραγωγικό-υγρό βήχα. Την Κυριακή μας βρήκε και πάλι με πυρετό, ενώ ο βήχας άρχισε να γαργαλά και τον λαιμό της Χαρούλας.
«Ωραία!» σκέφτηκα. «παρόμοια συμπτώματα, και στα δύο παιδιά, το πιθανότερο είναι ότι αρπάξανε κάποια καινούργια ίωση στον παιδικό». Παρόλα αυτά, δεύτερη μέρα πυρετού, το παιδί δικαιούται να εξεταστεί. Έτσι και έγινε.
Μακάρι να ήσασταν από μια μεριά να απολαύσετε τον μικρό μου ασθενή, να παίρνει βαθιές ανάσες, να γυρίζει από την μία και μετά από την άλλη για να του δω τα αυτάκια, να ανοίγει καλά το στόμα ώστε να μην χρειαστεί «ξυλάκι» και στο τέλος να ξαπλώνει υπομονετικά για να του ψηλαφίσω την κοιλίτσα: «Ουδέν το παθολογικό από την αντικειμενική εξέταση των συστημάτων». Το μόνο σύμπτωμα εκτός από τον πυρετό, ήταν ο παραγωγικός βήχας. Ίδιος με αυτόν της Χαράς. Και η Χαρά εξίσου συνεργάσιμη. Και στην Χαρά «ουδέν παθολογικό από την αντικειμενική εξέταση των συστημάτων». Όλα έδειχναν ότι πρόκειται για ένα απλό κρυολόγημα, με την Χαρούλα να το περνά ηπιότερα.
Ο πυρετός του Ερμή άρχισε να υποχωρεί την τρίτη μέρα, όμως η όρεξη και η διάθεση δεν έλεγαν να επανέλθουν. Ακούγεται παράδοξο, όμως παρόλο που ο πυρετός δεν πλησίαζε καν το 38,5, αυτό που με ανησύχησε ήταν αυτό που αποτελεί «κώδωνα κινδύνου» στο ιατρείο. Το παιδί, δεν ήταν το παιδί μου. Δεν είχε όρεξη για παιχνίδι, ήθελε συνέχεια να είναι ξαπλωμένος και σχεδόν όλη την ημέρα κοιμόταν. Ήρθε ξανά και ο πυρετός. Ένας δύσκολα υφέσιμος πυρετός, που το αντιπυρετικό δεν έμοιαζε να τον πτοεί! Ήρθε ξανά και ο παιδίατρος.
Ο μικρός μου ασθενής παραδόξως, δεν ήταν το ίδιο συνεργάσιμος. Ήταν μάλλον κουρασμένος. Παρόλα αυτά όμως, οι τρίζοντες στην δεξιά βάση του πνεύμονά του ήταν εκεί…
Ήρθε η ώρα να χρησιμοποιήσω το πολύτιμο μου όπλο. Μετά από κοντά τριάμισι χρόνια ζωής, ήρθε η ώρα της πρώτης μας αντιβίωσης.
Η δεύτερη ίωση επισκέφτηκε τον Ερμή νωρίς. Δεν είχε προλάβει να συνέλθει καλά-καλά από την προηγούμενη και ο οργανισμός του ήταν εξασθενημένος. Ενώ την Κυριακή η μάχη έγερνε προς τον Ερμή, οι ισορροπίες ανατράπηκαν και σε λιγότερο από 2ημέρες, κάποιο από τα μικρόβια άρχισε να κερδίζει. Βρήκε τις κατάλληλες συνθήκες, βήχας με φλέματα στο αναπνευστικό, μειωμένη όρεξη και εξαντλημένος οργανισμός από την προσπάθεια να νικήσει τον ιό (δεύτερο στο καπάκι…), δεν ήταν πλέον και τόσο δύσκολος αντίπαλος.
Αυτό που έζησα με τον Ερμή είναι και η βασική μου έγνοια για την πανδημία.

Δεν φοβάμαι τον ιό της νέας γρίπης, τον γνωστό και ως ΑΗ1Ν1 ή με τα politicaly incorrect παρατσούκλια ιό της γρίπης του Μεξικού ή της γρίπης των χοίρων . Φαίνεται να είναι αξιοπρεπής και γόνος καλής οικογενείας. Ποιος θα το περίμενε από τα γουρούνια να δημιουργήσουν ιό από …«τζάκι», ευγενικό και με τρόπους σε όποιον τον φιλοξενήσει. Το λέω χωρίς διάθεση μαύρου χιούμορ. Πιστεύω ότι, αν η πανδημία οφειλόταν στο ξαδερφάκι του ιού της νέας γρίπης, αυτού δηλαδή της γρίπης των πτηνών, τα πράγματα θα ήταν δραματικά για την ανθρωπότητα. Ο ιός των χοίρων, μπορεί να έχει μεγάλη μεταδοτικότητα, όμως όταν τον κολλήσεις, περνάς απλά μια σχετικά ήπια γρίπη.
«Γιατί λοιπόν τόση φασαρία;» θα αναρωτηθείτε.
Η φασαρία γίνεται αφενός για το φόβο μήπως ο ιός με την τόσο μεγάλη μεταδοτικότητα, αλλάξει τροπάρι και αγριέψει. Φοβόμαστε δηλαδή, μήπως στην διαδρομή του από άνθρωπο σε άνθρωπο χάσει από την ευγένεια του, γνωρίσει την κακία που μας δέρνει, και αποφασίσει να μας μοιάσει. Να μεταλλαχθεί και γίνει σκληρότερος.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα κρύβεται πίσω από το «αφετέρου».
Η φασαρία γίνεται αφετέρου για το φόβο μήπως η κοινωνία μας δεν αντέχει την πανδημία, ακόμα και αν αυτή προέρχεται από έναν ευγενή ιό. Φανταστείτε την ιστορία που σας διηγήθηκα με τον δικό μου γιό, σε κλίμακα χιλιάδων παιδιών, ενηλίκων, εγκύων ή ηλικιωμένων. Θα ανιχνεύσουμε έγκαιρα πότε θα βρει την ευκαιρία κάποιο μικρόβιο να αναπτυχθεί και να προκαλέσει πνευμονία, ωτίτιδα ή ακόμα και μηνιγγίτιδα. Μετά το πρώτο εικοσιτετράωρο πυρετού, ακόμα και αν η γρίπη γίνει καθημερινότητα, οφείλει ο ασθενής να εξεταστεί από το γιατρό. Για να το κάνω λίγο πιο δραματικό, ακόμα και αν μόλις έχει εξεταστεί κάποιος, αλλάξει η κλινική εικόνα και φανούν σημεία επιδείνωσης, πρέπει να επανα-εξεταστεί.

Πως θα γίνουν όμως όλα αυτά όταν για παράδειγμα το νοσοκομείου του Ρεθύμνου, που εφημερεύει καθημερινά, σε νομό με 80.000 κατοίκους, οι οποίοι σχεδόν διπλασιάζονται το καλοκαίρι με τους τουρίστες, έχει στην παθολογική κλινική ΤΡΕΙΣ ειδικούς γιατρούς! Όταν οι ηλικιωμένοι με πυρετό, ή οι χρόνιοι ασθενείς απορυθμιστούν αλλά και οι νεότεροι τρέμουν στον πυρετό της γρίπης, και αρχίσουν να συνωστίζονται κατά δεκάδες πως θα αντέξει το σύστημα; Αυτοί οι τρεις γιατροί δεν έχουν δικαίωμα για διακοπές, για οικογένεια, ακόμα και για να αρρωστήσουν… Όλα αυτά, με την ηγεσία του υπουργείου που μοιάζει ότι ζει σε άλλη χώρα, να διατυμπανίζει ότι όλα είναι υπό έλεγχο και τα νοσοκομεία όλης της χώρας είναι πλέον αναφοράς, εξοπλισμένα με 1000 κρεβάτια και έτοιμα να αντιμετωπίσουν ακόμα και βαριά περιστατικά γρίπης. Λες και τα κρεβάτια θα εξετάζουν και θα δίνουν αγωγή στους ασθενείς.
Η μόνη επιστημονική απάντηση στο πρόβλημα είναι η ενημέρωση για να αποφύγουμε τον πανικό και να μειώσουμε τις πιθανότητες για μοιραίες παρενέργειες. Για αυτό σας γράφω αυτές τις γραμμές, για αυτό την Τετάρτη 22 Ιουλίου, στις 7:30μμ. διοργανώνουμε ομιλία στο Ωδείο της Παλιάς πόλης του Ρεθύμνου, με καθηγητές λοιμωξιολόγους, παιδιών και ενηλίκων, για αυτό μαζεύω γκρουπάκια δέκα-δέκα τους γονείς και τους ενημερώνω στο ιατρείο και για αυτό σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά και σε αυτά που έγραψα για την γρίπη στην ιστοσελίδα μου.
Ο Ερμούκος μου είναι περδίκι. Ήδη από την δεύτερη μέρα αντιβίωσης γύρισε στον παιδικό σταθμό, στο παιχνίδι και στον παλιό καλό του εαυτό. Πρόλαβα την επιπλοκή στην γέννησή της και όλα πήγαν καλά.
Τι θα γινόταν όμως αν με σύμβουλο τον πανικό, δεν ακολουθούσα την σειρά: εξέταση στο 2ο 24ωρο και επανεξέταση όταν άλλαξε η κλινική εικόνα;
Προχθές το πρωί, στις 8:10 χτυπά το τηλέφωνο. Ήταν μια μητέρα που περίμενε ήδη έξω από το ιατρείο, ρωτώντας με, τι ώρα θα πήγαινα. Όταν ρώτησα τον λόγο, μου εξήγησε ότι το 6χρονο αγοράκι της, εδώ και περίπου δύο μέρες, έκανε δύο φορές την μέρα πυρετό μέχρι 38 και είχε λίγο μπούκωμα. Συνήθως, ο μικρός της όταν κρυώσει κάνει πολύ ψηλό πυρετό και πιο συχνά, οπότε αυτή ήταν μια ασυνήθιστη εικόνα. Η μητέρα πήρε άδεια από την δουλειά της και στήθηκε έξω από το ιατρείο να με περιμένει, μήπως και αυτό που έχει το παιδί της είναι αυτή η γρίπη που λέει η τηλεόραση. Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή της όταν με άκουσε να της το εύχομαι και μάλιστα να επιχειρηματολογώ επιστημονικά υπέρ του να περάσει έτσι ήπια την γρίπη και μετά να έχει ανοσία για μια ζωή. Την καθησύχασα, και η γυναίκα γύρισε στην δουλειά της, ενώ ο πιτσιρικάς απυρέτησε την ίδια μέρα και το πιθανότερο, δεν πέρασε την νέα γρίπη.
Όπως έχω γράψει και σε άλλο ποστ, σχετικά με την μηνιγγίτιδα, ο ιατρός εξετάζει τον ασθενή για 20 λεπτά με μισή ώρα, και βασίζει τα δεδομένα για την διάγνωση στην κλινική εικόνα της συγκεκριμένης στιγμής. Εάν η κλινική εικόνα αλλάξει, αλλάζουν τα δεδομένα και πιθανά αλλάζει και η διάγνωση. Δεν κουράζομαι να λέω στους γονείς στο ιατρείο, «είσαστε τα αυτιά και τα μάτια μου στο σπίτι, αν αλλάξει κάτι επικοινωνήστε ξανά μαζί μου». Εάν εξετάσω ένα 6χρονο αγοράκι, μέσα στην τρελή χαρά, με ηπιότατα συμπτώματα ίωσης του ανώτερου αναπνευστικού, και περιγράψω αυτά ακριβώς στην μητέρα, αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνη μπορεί να κοιμάται ήσυχη ότι τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί.
Πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι, ενημερωμένοι και να κοιτάμε πάντα το καλό του παιδιού και όχι της ψυχολογίας μας.

Ελπίζω, ο ιός να παραμείνει ευγενικός μαζί μας και να μην χρειαστεί να ζήσουμε το "μη ...χοίρων βέλτιστον".
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!