Αλλού θωρούν, σαν σε παραμύθι!

Το καλοκαιράκι αρχίζει να μας χαμογελά! Η καθημερινότητα με παρασύρει στον σκληρό, λυτρωτικό της ρυθμό. Τα μάτια σιγά-σιγά στεγνώνουν και οι μνήμες καταχωρούνται, για να μην ξεχάσουμε ποτέ, αλλά και να μην τρελαθούμε!
Για να αλλάξω λίγο το κλίμα των τελευταίων ημερών, αλλά και να κρατήσω τις ισορροπίες, σήμερα θα ξεκινήσω με βιντεάκι του Ερμή.
Είναι και αυτό από όταν ήταν τα δίδυμα μωρά. Εδώ ο μικρός μου πρέπει να είναι κοντά πέντε μηνών. Κάθεται όλο και καλύτερα και, από καιρό, ό,τι αρπάξει το φέρνει στο στόμα… ή, τουλάχιστον, προσπαθεί! Σε μια τέτοια προσπάθεια, είχα την φαεινή ιδέα να τον προτρέπω, και καλά, να σκουπίζει το πρόσωπό του. Σε κάποιες στιγμές, ο χορός των χεριών είναι τέτοιος, στην προσπάθεια όχι να εκπληρώσουν την οδηγία του μπαμπά, αλλά να καταφέρουν να φέρουν την πετσέτα στο στόμα, ώστε μοιάζει σαν να το σκουπίζουν.




Τελειωμένος χαζομπαμπάς ο δικός σας…
Βλέπετε, πλησιάζουν τα δεύτερα γενέθλια μας και έχω βαλθεί να κάνω βουτιές στο παρελθόν! Βλέπω τις ματάρες του Ερμή μου και τις μαγούλες της μικρής μου από όταν ήταν μωράκια και ταξιδεύω…
«Νικολάκη! Μήπως η μικρή αλληθωρίζει;» παρασύρομαι από τους συνειρμούς και θυμάμαι την καλή μου να με ρωτά, όταν η Χαρούλα μας ήταν μόλις δυό τριών μηνών.
-Πως σου ήρθε πάλι αυτό;
-Δεν ξέρω, μου φαίνεται σαν να κοιτά προς την μύτη της. Βέβαια, αν θυμάμαι καλά, τους πρώτους μήνες μπορεί να συμβαίνει, να ξεφεύγει λίγο το μάτι, από κούραση των ανώριμων μυών, αλλά είπα να σε ρωτήσω. Εσύ, δεν λες ότι δεν υπάρχουν χαζές ερωτήσεις αναφορικά στα μωρά; Ε! νομίζω ότι το είδα και σε ρώτησα!..
«Καλά, καλά μην τα παίρνεις! Όντως τους πρώτους τρεις μήνες δικαιολογείται μέχρι ένα βαθμό, πρόβλημα στον εναρμονισμό των κινήσεων των ματιών, ειδικά όταν το μωρό είναι κουρασμένο. Αυτό όμως που παρατηρείς στην Χαρούλα, λέγεται ψευδοστραβισμός. Είναι μια λανθασμένη εντύπωση που δημιουργεί η φαρδιά βάση της μύτης.. Στα περισσότερα παιδιά, τους πρώτους μήνες ζωής, το τμήμα της μύτης μεταξύ των ματιών είναι επίπεδο και σιγά-σιγά, μεγαλώνοντας υψώνεται. Έτσι, επειδή δεν φαίνεται το άσπρο των ματιών, δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι το μωρό κοιτάζει την μύτη του. Για να καταλάβεις αν πραγματικά στραβίζει το μωρό, αρκεί να δεις την αντανάκλαση του φωτός στα ματάκια
του. Αν το φως καθρεφτίζεται συμμετρικά στις κόρες του ματιού, τότε το παιδί δεν αλληθωρίζει. Ή μπορούμε να βγάλουμε μια φωτογραφία με φλας και να δούμε εάν το κοκκίνισμα που κάνει το φλας στα μάτια του μωρού είναι στην ίδια θέση, αναφορικά με τις κόρες των ματιών.»
Το μάθημα επιβραβεύτηκε από το επιστημονικότατο σχόλιο της μάνας… «μια Χαρά είναι το μικρό μου!».
Μια πολύ ομαλή προσγείωση στην πραγματικότητα των δύο χρόνων, μου επιφύλαξε η Χαρούλα μου χθες βράδυ. Δουλεύοντας στο μυαλό μου όσα είχα σκοπό να σας γράψω, θυμήθηκα το βιντεάκι με το «εγώ» και είπα να τσεκάρω, αν τόσους μήνες μετά, η ζαργάνα μου, μου έδινε την ίδια απάντηση…
Είναι η Χαρούλα ξαπλωμένη στην αγκαλιά μου, αφού έχει πιεί το βραδινό της γάλα, και χαζοπαίζουμε μέχρι να κοιμηθεί. Την ρωτάω λοιπόν, «ποια είναι η πιο όμορφη στον κόσμο;!» για να μου ψιθυρίσει κάτι σαν…
-ω! να ‘τη…
Ψάχνω λοιπόν και εγώ μέσα στο μισοσκόταδο του δωματίου να ανακαλύψω κάπου το καθρέφτισμα που έκανε το Ναρκισάκι μου να αυτοθαυμάζεται. Δεν βρήκα τίποτα οπότε επανέλαβα την ερώτηση για να δεχθώ εκ νέου το «ω! να τη…».
Μετά από κάποιες επαναλήψεις κατάλαβα!..
Κουκουβάγιες όλου του κόσμου, μετά τα δύο χρόνια παύει το μικρό σας να είναι το ομορφότερο όλου του κόσμου. Πλέον η πιο όμορφη του κόσμου είναι η …ΧΙΟΝΑΤΗ!!!
Το παιχνίδι συνεχίστηκε για λίγο μέσα στην ησυχία του δωματίου, και όσο περιμέναμε τον Μορφέα να μας πάρει αγκαλιά, είχαμε τον εμπνευσμένο διάλογο:
-Η Χαρούλα είναι η πιο όμορφη!
-…ονάτη..
-Χαρούλα!
-…ΟΝΑΤΗ!!
Σύντομη η σημερινή ανάρτηση. Χρειάζεται όμως να μας γιατρέψει ο χρόνος, και ας ισχυρίζεται ο Αγγελάκας ότι είναι ο χειρότερος γιατρός.

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά σας καλύτερα!

Λίγα λόγια, για να μην πάει ένα τόσο νέο αντίο χαμένο!

Άλλα είχα σκοπό να αναρτήσω σήμερα και άλλα βρίσκομαι να γράφω. Βλέπετε, όσα δεν σου φέρνουν τόσα χρόνια σου τα παίρνει η στιγμή…
Προχθές χτυπά το τηλέφωνο στο σπίτι, γύρω στις 7:30 το πρωί και ακούω ανήσυχη την μητέρα μου να ρωτάει, «Νίκο, είστε καλά!!»
-Ναι, μαμά γιατί τι έγινε;!
-Είδα ένα απαίσιο όνειρο! Ήταν λέει η Ελένη (η γυναίκα μου), ντυμένη στα μαύρα, σαν να φορούσε ράσο, και εγώ με ένα μαύρο παλτό, και τρέχατε να βγείτε από το σπίτι σας το οποίο έτρεμε ολόκληρο! Αφού σκέφτηκα, «σεισμό κάνει!» και ξύπνησα με απαίσιο συναίσθημα… να προσέχετε, να προσέχετε και τα παιδιά.
-Εντάξει, εντάξει, καλά είμαστε μην ανησυχείς…
Ξέρω την διαίσθηση της μάνας μου, και ξέρω ότι τα πιστεύει αυτά, τα λόγια της όμως έσβησαν από την δίνη της καθημερινότητας. Ξέχασα, να αναφέρω σε οποιονδήποτε το όνειρο της.
Χθες, στην Σαββατιάτικη βόλτα με τα δίδυμα, έπεσα επάνω σε μια ομάδα ανθρώπων που μοίραζαν στους οδηγούς βιβλιαράκια με τον Κ.Ο.Κ.. Τι ειρωνεία! Και τι σύμπτωση… ήταν η «Κίνηση πολιτών για την πρόληψη τροχαίων ατυχημάτων».
Λίγες μόλις ώρες αργότερα, σήκωνα το τηλέφωνο στο σπίτι μας για να ακούσω τις κραυγές μιας μάνας
-ΝΙΚΟ! Η ΘΕΙΑ ΣΟΥ ΕΙΜΑΙ, ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΟΥΝ!!! ΤΙ ΕΠΑΘΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΝΙΚΟ!
Αιφνιδιάστηκα! Δεν ήξερα γιατί φώναζε η θεία της γυναίκας μου, δεν ήξερα γιατί χτυπούσε μανιακά ταυτόχρονα το κινητό μου!
-Θεία, δεν ξέρω τίποτα… Τι έγινε;!
-Ο Γιώργος μου, Νίκο! Ο Γιώργος μου… Με πήρε ο υποδιοικητής του και μου είπε για τροχαίο, ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!! ΝΙΚΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΤΕΛΗΞΕ…
-Δεν ξέρω Θεία, δεν ξέρω τίποτα. Ηρέμησε, θα μάθω και θα σε πάρω…
Και έμαθα! Στο κινητό, που δεν σταμάτησε να χτυπά, ήταν η πεθερά μου που πανικόβλητη ανάμεσα σε κλάματα, μου εξηγούσε και με παρακινούσε να μάθω λεπτομέρειες και να φροντίσουμε τον αδερφό της που θα τρελαθεί…
Ο θείος ο Γιάννης, ένας πράος και ευγενικός, υπέροχος άνθρωπος, είχε κατέβει από την Αθήνα και έμενε στο Ρέθυμνο, για να μπορεί να βλέπει τον γιό του. Να του φτιάχνει κάτι να φάει και να του κάνει παρέα, στις άδειες του. Ο Γιώργος, ένα παλικάρι 25χρονών, υπηρετούσε στην Αεροπορία, στα Χανιά. Τα Σαββατοκύριακα, όταν είχε άδεια ερχόταν στο Ρέθυμνο… Χθες, δώδεκα η ώρα το μεσημέρι, το αυτοκίνητό του καρφώθηκε σε ένα δένδρο και ο Σμηνίτης, γιός, αδερφός, φίλος … δεν έφτασε ποτέ στον πατέρα που τον περίμενε…
Έχω γράψει στην εφημερίδα, έχω ξαναγράψει στο μπλογκ, έχω μιλήσει και έχω γράψει και στον εισαγγελέα Ρεθύμνου… Η εικόνα ελάχιστα αλλάζει…
Οδηγοί χωρίς ζώνη, με τα παιδιά στο μπροστινό κάθισμα ή ακόμα και στην βέσπα τρικάβαλο (ένα νήπιο μπροστά και άλλο πίσω), δικυκλιστές χωρίς κράνος, νυχτερινοί οδηγοί υπό την επήρεια αλκοόλ… ξέφρενη ταχύτητα σε δρόμους καρμανιόλες…
Είμαι από την φύση μου αισιόδοξος άνθρωπος. Έχω απάντηση για ότι στραβό μου τύχει… Αυτό που δεν μπορώ με τίποτα να διανοηθώ, για αυτό που δεν μπορώ με τίποτα να προετοιμαστώ, είναι να πάθουν κάτι τα παιδιά μου! Ανατριχιάζω μόνο που το σκέφτομαι, και μοιράζομαι την ζωούλα τους εδώ και 23 μόλις μήνες…
Τι να πεις σε αυτόν τον 70χρονο πατέρα, που σε μια στιγμή είδε όνειρα 25χρόνων, ευτυχισμένες στιγμές και αγωνίες, να εξαφανίζονται… Ένας πατέρας, που γέρασε ξαφνικά κατά 25 χρόνια, και παρόλα αυτά βάδιζε πάνω κάτω ασταμάτητα με τις ώρες, στους κρύους διαδρόμους ενός νοσοκομείου, μέχρι να τελειώσει η …νεκροτομή του γιού του!
«Πως θα ζήσω τώρα; Πως θα βρω την δύναμη να κρατήσω την οικογένεια… τα άλλα παιδιά, την μαμά του…»
Τι να πεις σε ένα πατέρα που ρωτά το νεκρό παιδί του…
«Γιατί έτρεχες καλέ μου! Εγώ θα σε περίμενα… Είδες τώρα..
Δεν σκέφτηκες πόσο θα μας πονούσες… άραγε πόσο να πόνεσες και εσύ αντράκι μου!»
Δυστυχώς, όμως δεν σκεφτόμαστε πολύ σε αυτή την ηλικία. Σε αυτή την ηλικία πετάμε!
Ένα-ένα τα λόγια της μάνας βγαίνουνε σοφά! «Τι θα κερδίσεις με δέκα λεπτά; Γιατί τρέχεις;» μου έλεγε από όσο την θυμάμαι. Πόσο δίκιο είχε!
Όσο δίκιο είχε και για το μαύρο στο όνειρό της…
Για να ακούσω το μεγαλείο από τον ισοπεδωμένο πατέρα: «Τουλάχιστον, να μπορούσε το παιδί μου να ήταν το τελευταίο που θα χαθεί στον δρόμο…»
Για αυτό σας γράφω αυτές τις αράδες… Καίνε τα μάτια μου, πατώ λάθος πλήκτρα, φοβάμαι ότι γράφω ασυναρτησίες σε κάποια σημεία, θέλω όμως να μην σβήσει έτσι… Έχω τόσα μέσα μου να σας φωνάξω! Για την σωστή οδική συμπεριφορά, για τα ατυχήματα, για την ευθύνη του τελευταίου τροχονόμου μέχρι του Υπουργού (πόσο θα ήθελα να ήταν εκεί αύριο το απόγευμα στην κηδεία του Γιώργου). Πως μπορούν και κοιμούνται! Πως μπορούν και έχουν αποδεχθεί τα τροχαία…
Η ζωή ξεπερνά κάθε φαντασία και εκεί που τα διαβάζεις ή τα βλέπεις στην τηλεόραση, ξαφνικά σου συμβαίνουν. Και τότε είναι αργά…
Φοράτε ζώνη και κράνος, τα παιδιά μόνο στα ειδικά καθισματάκια και πάντα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, μην πίνετε και οδηγείτε, μην οδηγείτε εάν δεν μπορείτε (επειδή δεν βλέπετε ή επειδή γεράσατε), αναγκάστε την τροχαία να κάνει επιτέλους την δουλειά της.
Σας παρακαλώ, μην μείνετε μόνο στα λόγια. Κάντε πράξη την σωστή οδική συμπεριφορά από τώρα!
Ο πόνος είναι αβάσταχτος!
Καλό σου ταξίδι Γιώργο.. και δύναμη σε όλους όσους αφήνεις πίσω..
Να είστε καλά και να φροντίζετε τα παιδιά σας να είναι καλύτερα….

Υπέροχες μικρές καθημερινές εκπλήξεις

Μου είχαν λείψει οι απεργίες. Το αίσθημα της συμμετοχής στην διεκδίκηση. Της ομαδικής αντίδρασης σε ότι σε αδικεί. Την καθημερινή μικρή ή μεγάλη θυσία σου (συνήθως οικονομική), στην προσπάθεια για το συνολικό καλό. Πληγώθηκα, όταν φίλος μου συνδικαλιστής, ενημερωμένος στα πολιτικά, μου είχε εξηγήσει παλιότερα: «…πώς να απεργήσεις εσύ; Εσύ πλέον είσαι το αφεντικό!». Μου σφίχτηκε το στομάχι. Εγώ, το αφεντικό! Σαν να λέμε, εγώ είμαι με τους άλλους. Με τους …κακούς, ένα πράμα. Όταν λοιπόν πληροφορήθηκα από τον Ιατρικό μας σύλλογο ότι η Πανελλήνια Πανυγειονομική Απεργία συμπεριλαμβάνει και τους ιδιώτες, πέταξα την σκούφια μου. Άλλαξα τα προγραμματισμένα ραντεβού, ηχογράφησα καινούργιο μήνυμα στην τηλεφωνητή, σκάρωσα και ταμπελίτσα για την πόρτα του ιατρείου, και να ‘μαι στο σπίτι να ντύνουμε με την καλή μου τα δίδυμα για να πάμε στην πορεία. Στο κάτω-κάτω, και για το δικό τους καλύτερο μέλλον παλεύουμε.
Ποιος θα μου το ‘λεγε, ότι εκτός από τις σπιτικές οικογενειακές στιγμές, θα μοιράζομαι από τώρα, με τα τέκνα μου και αγωνιστικές. Και δεν εννοώ στο γήπεδο. Αυτές τις έχω για δεδομένες. Εννοώ στο δρόμο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν πολύσυγκινήθηκαν από τις ομιλίες και πριν να περάσει ένα μισάωρο είχαν παραδοθεί στην αγκαλιά του Μορφέα. Πρέπει να είδαν πολύ έντονα όνειρα, γιατί για ηχητικό background είχαν την ντουντούκα και τις φωνές μιας ομάδας φοιτητών που προπορευόταν. Ελπίζω, η επαναστατικότητα από κούνιας, να μην στραφεί κάποια μέρα εναντίον μας. Εδώ έγινα αφεντικό, πόσο άραγε απέχω από το να γίνω...κατεστημένο!
Μετά λοιπόν το αγωνιστικό παρόν των διδύμων στο κόκκινο καροτσάκι τους, ακολούθησε μια ήρεμη οικογενειακή ημέρα. Μια ημέρα γεμάτη από αυτές τις μικρές υπέροχες στιγμές, αυτές τις υπέροχες μικρές εκπλήξεις, που δίνουν νόημα στην ύπαρξη μας.
Η σημερινή έκπληξη ήρθε από την Χαρούλα μου.
Με είχαν προειδοποιήσει αποβραδίς: «Να δεις πως γελάνε όταν τα ρωτάς πως λένε τον μπαμπά!». Ο διάλογος επαναλήφθηκε όπως μου τον περιγράψανε…
-Χαρούλα, πως λένε την μαμά;
-Ελένη..
-Και τον μπαμπά;
-χιχχχιχιχχι μου δείχνει τα μαργαριταράκια, που στολίζουν το στοματάκι της.
-Πως λένε τον μπαμπά παιδί μου!
Σοβαρεύω τάχαμου εγώ, για να δεχθώ εκ νέου το γελάκι με τα μαργαριτάρια και έναν Ερμή να πετάγεται και να φωνάζει «Λελένη!!!».
Προσπαθώντας να τους τα βάλω σε μια τάξη εξηγώ αργά και καθαρά: «την μαμά λένε Ελένη, τον μπαμπά τον λένε ΝΙΚΟ!».
Δέχομαι ένα μπαράζ χαχανητού από την ζαργάνα μου, λες και της είπα το πιο πετυχημένο με τον Τοτό και ένα καταρράκτη ασυναρτησιών από τον Ερμή. Το εφαρμόζει αυτό ο μικρός, όταν δεν μπορεί να αρθρώσει σωστά μια λέξη, λέει διάφορα ακαταλαβίστικα «μπαμπουτατα τατά», λες και δοκιμάζει στην τύχη μπας και το πετύχει!
«Βρε μαμούνια, λέτε το Ελένη και ζορίζεστε στο Νίκο!». Θα μου πείτε, το Χαρά, είτε «Λαλιά» είτε «Χαλά», το λένε εδώ και μήνες, ενώ το Ερμή (στην έκδοση «Εμή») έχουν λίγες μόλις βδομάδες που το καταφέρανε. Τι να πω, το μόνο που μπορώ να πω είναι: «ΝΙΚΟ, τον μπαμπά τον λένε Νίκο!», για να δεχθώ και πάλι χαχανητά και τον Ερμή να λέει με βεβαιότητα «γκότα, γκόθστα!».
-Βρε σπόρε μήπως ξέρεις τίποτα που δεν ξέρω; Τι Κώστα! Το μπαμπά τον λένε Νίκο!
Κάπου εκεί, ανάμεσα στα χαχανητά, ακούστηκε ένα αχνό «νίκο!» από το στοματάκι της Χαρούλας μου…
Να ομολογήσω ότι δεν έχω ξανά ακούσει τόσο γλυκά το όνομά μου; Να το ομολογήσω. Πρέπει όμως, να το διάβασε στο φωτισμένο πρόσωπό μου η ζαργάνα μου, γιατί γέμισε το δωμάτιο με δεκάδες «Νίκο» συνοδευμένα από το πιο όμορφο πειραχτήρικο γελάκι της. Πέταγε ένα Νίκο και γύριζε με το πονηρό βλέμμα της και μου χάριζε ένα μαργαριταρένιο γελάκι. Είναι τόσο απίστευτα όμορφη όταν γελά! Το μικρό της στοματάκι, λες και γεμίζει ξαφνικά όλο της το πρόσωπο…
Συνήθως, στην οικογένεια μας δεν ακολουθούμε τον κανόνα που θέλει τα κορίτσια να μιλούν πριν από τα αγόρια. Ο Ερμής προλαβαίνει στις λεκτικές εξελίξεις την μικρή, όμως στο όνομα του μπαμπά, τον πρόφτασε εκείνη.
Μιλώντας για απεργίες και μικρές απίθανες, καθημερινές εκπλήξεις. Πριν από μερικές ημέρες η απεργία της ΔΕΗ, βύθισε ξαφνικά το σπίτι στο σκοτάδι. Για να απασχολήσει τα μικρά η μαμά τους, ώστε να μην φοβούνται, τους έκανε παιχνίδια με τον φακό και την σκιά από το χέρι της, στον τοίχο. Χθες, το πρωί ο Ερμής με εξέπληξε για πολλοστή φορά. Καθόμασταν και πίναμε τα πρωινά μας γάλατα. Είχαμε τον ήλιο να προβάλει σιγά-σιγά και να μας αγκαλιάζει , μπαίνοντας από την μπαλκονόπορτα. Ξαφνικά ο μικρός γυρίζει προς τον καναπέ και μου φωνάζει ενθουσιασμένος «Εμή!!». Κοιτάζω και εγώ, ψάχνοντας για κάποιο παιχνίδι του ή κάποιο μπλουζάκι του, βλέποντας μόνο την πλάτη του καναπέ. «Τι είναι του Ερμή;» τον ρωτάω. «Εμή, Εμή!» επαναλαμβάνει αυτός δείχνοντας τον καναπέ και μετά από λίγο, δείχνοντας άλλο σημείο στον καναπέ «Λαλά! Λαλά!». Τότε κατάλαβα, ότι ο μικρός μου είχε ανακαλύψει και μου έδειχνε τις …σκιές τους. Πόσα μαγικά, μικρά καθημερινά, ανακαλύπτουμε μέσα από τα ματάκια τους!
Μωρό ήταν, μόλις μερικών εβδομάδων, και είχα προσέξει ότι το «αγκού» της, θυμίζει λίγο από «εγκό» και κάποιες φορές ξεκάθαρο «εγώ». Παίρνω την κάμερα και τραβάω με τις ώρες το μουτράκι της, ρωτώντας την «Ποια είναι η πιο όμορφη κοπέλα σε όλο το Κόσμο». Κάτι σε παραμύθι δηλαδή, μεταξύ καθρέφτη καθρεφτάκι μου και η κουκουβάγια και το μωρό της…
Και τα κατάφερα! Και δεν με πιστεύανε ότι δεν έχω κάνει μοντάζ. Ότι, ήταν όντως η φωνούλα της μικρής μου, που με πρώτη της λέξη το «εγώ», με διαβεβαίωνε ότι είναι η ομορφότερη του κόσμου.



Πόσο ανόητοι! Δεν ξέρουν ότι από μικρή και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια…
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά σας καλύτερα!

«Στον πυρετό, δίνουμε αντιπυρετικό όχι αντιβίωση!»

Απόκριες, καρναβάλι, Καθαρή Δευτέρα, κούλουμα, εκδρομή, χαρταετός και οικογενειακές στιγμές. Στιγμές, που τις προσδοκάς κάθε μέρα όταν ξεκινάς για την δουλειά και αποχαιρετάς με φιλί τα μωρά σου, για να τα βρεις κοιμισμένα μετά από ώρες, την νύχτα όταν γυρνάς σπίτι. Στιγμές, που πρέπει να τις ρουφάς μέχρι την τελευταία. Στιγμές, που σε γεμίζουν ζωή και ευτυχία.
Έτσι, οικογενειακά, πέρασα και εγώ αυτές τις απόκριες. Με την ζαργάνα μου ντυμένη νεράιδα να ραίνει μανιωδώς, με κομφετί όσους παρακολουθούσαν την καρναβαλική παρέλαση και τον μικρό μου, να φορά «νόνος του» τα γυαλιά και το καπέλο (και μην τολμήσεις να διανοηθείς να τον βοηθήσεις…). Ήρθαν και φίλοι για το καρναβάλι και στην παρέα των δύο ζουζουνιών προστέθηκε και ο Τζότζος! Δυό μήνες η ηλικιακή διαφορά, δεν πτόησε καθόλου την Χαρούλα, η οποία ενθουσιάστηκε. Το παιχνίδι και το τρέξιμο στο σπίτι πολλαπλασιάστηκε, όπως και τα φυσικά εμπόδια στο διάβα μας, υπό μορφή αθώων παιχνιδιών. Τρέχει ο Ερμής και ακούγεται ένα μπάμ! "Τι πρωτότυπο!" θα μου πείτε. Έλα όμως, που δεν ξέρεις πότε θα σε βρει το κακό. «Τρέχεις» λοιπόν και εσύ κάθε φορά, σαν να είναι η πρώτη φορά! Εντάξει, όχι κυριολεκτικά, μην τρομάξεις και το παιδί, όμως γυρίζεις να δεις, και αν δεν έχεις προλάβει την φάση, αρχίζεις το «ψάρεμα».
-Τι έγινε αντράκι μου, έκανες μπαμ!
-(ανάμεσα σε λυγμούς ένα ξέπνοο) Ναιαιαι…
-Και που χτύπησες;
Δείχνει προς το πάτωμα (και ας εννοείς εσύ, που στο σωματάκι του…)
-Και πονάει; Να το κάνω μάκια να περάσει; (έμμεσος τρόπος να εντοπίσεις το σημείο τραυματισμού)
-Ναιαι…(το ξέπνοο, με λιγότερους λυγμούς)
-Που μωρό μου να το φιλήσω;
-Εντό (σηκώνοντας το ποδαράκι του)
-Εδώ στην πατουσίτσα;
-Ναι!
Σκάς το φιλάκι και σκάει το γελάκι (οπότε ηρεμείς κιόλα!).
-Και εντό! ξεκινά ο μαφιόζος το παιχνίδι, δείχνοντάς μου το καλάμι του. Και τα φιλιά διαδέχονται τα «εντό», για να καταλήξουμε σε ξεκαρδιστικά γέλια, καθώς παίρνω την σκυτάλη και αρχίζω εγώ με την σειρά μου: «μήπως και εδώ, και εδώ, και εδώ!». Το χτύπημα σίγουρα δεν ήταν σοβαρό, και ο πόνος πνίγηκε στα γέλια!
Τι σου είναι όμως η δύναμη της αυθυποβολής και του placebo! Και ο πόνος περνά, και να μη σου πω και η αρρώστια πολλές φορές. Κοιτάζω την Μαρία, την γυναίκα που μας προσέχει τα μωρά, όταν λείπουμε! Είχε από 3-4 μέρες συμπτώματα κοινού κρυολογήματος. Καταρροή, μυαλγίες, φτάρνισμα, δακρυσμένα μάτια, δέκατα και πονόλαιμο! Τα είχε η Μαρία την περασμένη εβδομάδα, τα έχουν τα μικρά μου από χτες. Άλλη μια περίτρανη ένδειξη ότι πρόκειται για ίωση και μάλιστα του ανώτερου αναπνευστικού. Όταν πολλά όργανα πάσχουν (αναπνευστικό-μύτη, φτάρνισμα, βήχας-, γαστρεντερικό-πονόλαιμος, ανορεξία, διάρροια-, μάτια-δάκρυσμα και ερεθισμό-,κλπ), καθώς και όταν πολλά άτομα στο ίδιο περιβάλλον έχουν παρόμοια συμπτώματα, 99% έχουμε ίωση. Τα μικρόβια δεν μεταδίδονται τόσο εύκολα.
Η δε, ίωση του ανώτερου αναπνευστικού, το κοινό κρυολόγημα δηλαδή, είναι ίσως από τις πιο «κυριλέ» ασθένειες. Για θεραπεία, θέλει καλό φαγητό, πολλά υγρά, ειδικά πορτοκαλάδες, πορτοκάλια, και μανταρίνια για βιταμίνη C, ξεκούραση και ανακούφιση των συμπτωμάτων (βουλώνει η μύτη την αποσυμφορίζουμε, πονάν οι μυς ή έχουμε πυρετό παίρνουμε αντιπυρετικό, βήχουμε ή πονά ο λαιμός μέλι, λεμόνι, πετιμέζι ή καραμέλες για το λαιμό, κτλ).
Μόλις λοιπόν καλωσόρισα την Μαρία το πρωί, την ρώτησα τι κάνει; «Ε! καλά, άρχισα Αμπικιλίνη..», «Γιατί;;;!» μου ξεφεύγει με λίγη ένταση η απορία. «Ε! πονούσε λαιμός, και μύτη, ε και λίγο πυρετό… Καλύτερα τώρα καλύτερα!..» μου εξηγεί στα σπαστά ελληνικά της.
Συγκρατώ τον εαυτό μου, να μην αρχίσω για εκατομμυριοστή φορά την διάλεξη για το πόσο ανώφελα και δυνητικά επικίνδυνα είναι τα αντιβιοτικά στις ιώσεις. Τα έχουμε πει τόσες φορές με την γυναίκα μου, σε φίλους μέχρι και σε συγγενείς οι οποίοι επιμένουν στην άσκοπη κατανάλωση, που καταντά τρομερά κουραστικό και απογοητευτικό. Στην περίπτωση της Μαρίας, μεγάλη γυναίκα είναι (σαν να ακούω την δική μου γυναίκα μέσα στο κεφάλι μου), τόσα χρόνια τα ίδια κάνει, οπότε που να της αλλάξεις το μυαλό. Στο κάτω-κάτω, ξέρει ότι είμαι γιατρός και δεν ζήτησε την γνώμη μου. Άσε που αφού έχει πειστεί ότι η αντιβίωση της κάνει καλό… τι να πω! Ας είναι καλά η αυθυποβολή και το placebo!
Τουλάχιστον, η πλειοψηφία των γονιών στο ιατρείο, με εμπιστεύεται και δεν θεωρεί την αντιβίωση το φάρμακο θαύμα, που το κρατάμε για τις δύσκολες ώρες και που όταν ζοριστούμε το χρησιμοποιούμε και γινόμαστε καλά από «πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία!».
Τις προάλλες είχε έρθει στο ιατρείο μια μαμά και μου λέει «συζητούσα με άλλες μανάδες και κοκορευόμουν πως η μικρή έχει κλείσει τα τρία και δεν έχει χρειαστεί ακόμα να πάρει αντιβίωση. Μια συνάδελφος μαμά γυρίζει και με ρωτάει καλά ποτέ δεν σου έχει κάνει πυρετό:!» για να λάβει την θεϊκή απάντηση «πολλές φορές! Όμως για τον πυρετό δίνουμε αντιπυρετικό και όχι αντιβίωση!!».
Να πω ότι φούσκωσα από περηφάνια και το χαμόγελο μου έφτασε μέχρι τα αυτιά; Να το πω! Σχεδόν σε κάθε εμπύρετο, κάθομαι και κάνω ολόκληρη διάλεξη στους γονείς, και υπέρ του πυρετού και κατά της αλόγιστης χρήσης αντιβιοτικών.
Κάποιος απλοϊκά σκεπτόμενος θα μπορούσε να αναρωτηθεί: «Καλά! Εάν πρόκειται για ίωση, θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει, εάν πρόκειται για μικρόβιο θα βοηθηθεί με την αντιβίωση. Οπότε, γιατί να μην πάρουμε αντιβίωση να σκοτώσομε τα μικρόβια και να καλύψουμε όλες τις πιθανότητες». Λογικό δεν ακούγεται;! Και για κάποιον άσχετο με την ιατρική, είναι και ευφυές, όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
Η απάντηση κρύβεται στο κομμάτι «…να σκοτώσουμε τα μικρόβια»! Με τα μικρόβια συζούμε εδώ και εκατομμύρια χρόνια, σαν πολύ καλοί γείτονες αυτού του κόσμου. Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις τα χρειαζόμαστε, όπως την χλωρίδα του εντέρου που είναι απαραίτητη για να γίνει η σωστή απορρόφηση ζωτικών ουσιών. Παίρνοντας αντιβίωση από το στόμα, το αντιβιοτικό δεν πηγαίνει μόνο εκεί που το χρειαζόμαστε (αυτί στην ωτίτιδα, αμυγδαλές στην αμυγδαλίτιδα ή πνεύμονα στην πνευμονία). Πηγαίνει παντού στο σώμα μας και σκοτώνει όλα τα μικρόβια που είναι ευαίσθητα στο συγκεκριμένο αντιβιοτικό. Ξεσκαρτάρει τα ευαίσθητα και κρατά τα ανθεκτικά. Όταν ολοκληρώσει λοιπόν την θεραπεία με Αμπικιλίνη, η αγαπημένη μας Μαρία, θα έχει κρατήσει στον οργανισμό της μόνο τα μικρόβια που αντέχουν-γνωρίζουν την Αμπικιλίνη. Θα μου πείτε «εντάξει! αν δεν έχει άμεσα προβλήματα από αυτή την ανατροπή του πληθυσμού των μικροβίων (όπως διάρροια, άφθες, μυκητίαση κα), μακροπρόθεσμα σε τι θα την ενοχλήσουν τα ανθεκτικά μικρόβια;». Εδώ έρχεται το κλειδί το μυστηρίου.

Ενώ οι ιοί μεταδίδονται πολύ εύκολα από άνθρωπο σε άνθρωπο και όταν κρυολογήσουμε την έχουμε πατήσει από κάποιον άλλον άρρωστο στο περιβάλλον μας, με τις μικροβιακές λοιμώξεις γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Εννέα στις δέκα φορές που αρρωσταίνουμε από μικρόβιο, πρόκειται για δικό μας μικρόβιο που βρίσκει τις κατάλληλες συνθήκες, υπεραναπτύσσεται και δημιουργεί την λοίμωξη. Όταν λοιπόν πάθουμε ωτίτιδα, αμυγδαλίτιδα ή πνευμονία, το πιθανότερο είναι ότι δεν ήρθε κάποιος και μας κόλλησε την αρρώστια του, αλλά δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε κάποιο μικρόβιο μας, ανέτρεψε τις φυσικές μας άμυνες και προσωρινά, τοπικά, μας κέρδισε! Για σκεφτείτε απλά και κάντε τις συνδέσεις. Αν χρησιμοποιούμε αλόγιστα τις αντιβιώσεις, όταν πραγματικά τις χρειαζόμαστε δεν θα μας κάνουν τίποτα.
Τα παραπάνω διηγούμαι συχνά στους γονείς, προσθέτοντας ότι ένα παιδί προσχολικής ηλικίας μπορεί να περάσει από έξι μέχρι και δέκα ιώσεις τον χρόνο. Αν κάθε φορά που κρυολογεί παίρνει και αντιβίωση θα ξεμείνουμε πολύ γρήγορα από πολύτιμα όπλα. Δεν χρησιμοποιώ εύκολα αντιβίωση στα παιδιά, όχι γιατί την φοβάμαι ή γιατί δεν την θέλω αλλά για ακριβώς το αντίθετο. Θεωρώ τα αντιβιοτικά πολύτιμα όπλα στην φαρέτρα του ιατρού και είναι κρίμα να τα αχρηστεύουμε.
Τα ζουζούνια μου βήχουν απόψε και ο Ερμούκος μου, που τον εμετό τον έχει στο τσεπάκι, με τον βήχα έβγαλε και λίγο από το γάλα του. Ήπιε ο μικρός μου το πετιμέζι με το κουταλάκι και σαν να ηρέμησε λίγο. Τα βάλαμε και κάτω, παρά τις διαμαρτυρίες, τους καθαρίσαμε γενναία τις μυτούλες και τους βάλαμε από μια σταγόνα φαρμακάκι που τους έβαψε καφέ τα ρουθουνάκια. Σαν να ηρέμησαν κάπως και παρόλο που δεν ήπιαν όλο τους το γάλα, κοιμούνται ήσυχα. Ευτυχώς, πέρασαν οι νύχτες του καρναβαλιού και επέστρεψε η ησυχία, ώστε να μου επιτρέπει να αφήσω λίγο ανοιχτή την μπαλκονόπορτα για να ανανεώνεται το οξυγόνο στο δωμάτιο τους. Οι νύχτες με τον βήχα μπορεί να διαρκέσουν για περισσότερο από δύο εβδομάδες. Η καθαρή μύτη και το οξυγόνο είναι η βασική θεραπεία.
Ας ελπίσουμε ότι τα μωράκια μου θα κοιμηθούν ήσυχα και θα «γεμίσουν τις μπαταρίες τους».

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Όταν οι «σχέσεις στοργής» δοκιμάζονται από… «κρίσεις οργής»!

Οι τρεις εβδομάδες εκπαίδευσης ύπνου του Ερμή πέρασαν. Ομολογώ ότι τα περίμενα δυσκολότερα. Τώρα πια ο μικρός μου κοιμάται σχεδόν όλα τα βράδια από τις εννιά το βράδυ μέχρι περίπου τις έξι το πρωί. Κάθε δεύτερο βράδυ ζήτημα να ξυπνήσει μία ή δύο φορές. Συνήθως με πιπίλα καθαρίζουμε, και αν αρχίσει την διαμαρτυρία «Α! μπαμπά, α! μαμά», ακόμα και αυτό το βασανιστήριο, δεν κρατά πάνω από μερικά λεπτά. Είναι πολύ γλυκός, εκεί που στέκεται όρθιος και διαμαρτύρεται φωνάζοντας και κουνώντας μπρός πίσω το κεφαλάκι του, ξαφνικά, σαν να το παίρνει απόφαση, τον βλέπουμε από την οθονίτσα να σηκώνει με το χεράκι την πιπίλα του, να την βάζει στο στόμα του, να ξαπλώνει στο κρεβατάκι του και να κοιμάται. Τα δε πρωινά, όλο και πιο συχνά, δεν ξυπνάμε πλέον με κραυγές διαμαρτυρίας («γκάλα! τάτο τάτο!» μετάφραση: γάλα, κάτω κάτω), αλλά με κάτι φωνούλες που μόλις ακούγονται στην ησυχία του σπιτιού που σιγά-σιγά ξυπνά: «μπαμπά.., μαμά.., τα τα, κουκουβά..». Το έκανε η μικρή, τώρα το κάνει και ο μεγάλος!
Ευτυχώς, εδώ που τα λέμε, γιατί η σφοδρή κακοκαιρία, χτύπησε και την οικογένεια μου. Βρέθηκα μόνος με τα δίδυμα. Την προηγούμενη Κυριακή, ήταν να φύγει για λίγες μέρες ταξίδι στο εξωτερικό η μαμά μας, και να έρθει για βοήθεια η μαμά μου (και γιαγιά μας). Λόγω κακοκαιρίας, η καλή μου αντί στην Αθήνα, βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη και η μητέρα μου, αφού περίμενε για περισσότερες από 6ώρες στο Αεροδρόμιο, παρέμεινε στην Αθήνα!
Μόνος στο σπίτι με δύο μωρά! Τα πρωινά και τα απογεύματα, είχα βοήθεια, μια που ούτως ή άλλως τα πρωινά δουλεύουμε και οι δύο. Το βράδυ όμως… Έτσι και έπρεπε να έχω την μικρή στο κρεβάτι της και τον Ερμή στο δικό μας… ούτε να το φανταστώ δεν θέλω… Αντιθέτως, το βράδυ της Κυριακής, μπορεί να μην κάναμε τα καθιερωμένα «μπάνια του λαού», όμως τα άλλαξα, τους έβαλα τα φορμάκια τους και τα τάισα και τα δύο στην αγκαλιά μου όπως τα περισσότερα πρωινά. Μετά ο Ερμής έχωσε την μουρίτσα του στη μασχάλη μου και με το αριστερό του χεράκι, χάιδευε το αυτί της Χαρούλας, ενώ εκείνη είχε ακουμπήσει το μαγουλάκι της στον ώμο μου και με το χέρι της χάιδευε την πλατούλα του Ερμή. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σας δώσω το δικό μου ορισμό της «ευτυχίας». Όταν αποκοιμήθηκαν και τα δύο, σηκώθηκα και προσπάθησα να τα βάλω και τα δύο στα κρεβατάκια τους, όταν η μικρή ξύπνησε (ευτυχώς μόνο εκείνη) και άρχισε να κλαίει με παράπονο. Την καθησύχασα ψιθυρίζοντας της «σσς… ο Ερμής κάνει νάνι. Θα τον ξαπλώσω και θα σε ξαναπάρω». Η ζαργάνα μου συμβιβάστηκε αμέσως, στάθηκε όρθια στο κρεβατάκι της, μέχρι να τοποθετήσω στο κρεβατάκι του τον αδερφό της, και να την ξαναπάρω στην αγκαλιά μου. Μετά από λίγα μόλις λεπτά ήταν εκείνη που σκέπαζα κοιμισμένη.
Το δώρο που μου έκαναν τα μωρά μου ήταν ότι κοιμήθηκαν σερί, και τα δύο, μέχρι τις 7:00 το πρωί όταν πρώτη φορά (μετά από 21μήνες!) ξύπνησα μόνος μου και πήγα να τους φτιάξω τα γάλατα τους… Πως ξύπνησαν εκείνα; Με την Χαρούλα να μου φωνάζει με την φωνούλα της «μπαμπά; Μπαμπά; Έλα!» και τον Ερμή καθιστό με την πιπίλα να με παρακολουθεί να μπαίνω στο δωμάτιο.
Καλός ο νυχτερινός ύπνος, εξίσου όμως σημαντική και η βελτίωση του Ερμή κατά την διάρκεια της ημέρας. Είναι αισθητά πιο ήρεμος, ενώ αραιώνουν και οι «κρίσεις οργής».
Τι είναι αυτές οι περιβόητες «κρίσεις οργής» (temper tantrum); Είναι επεισόδια, κατά τα οποία το παιδί δια ασήμαντον αφορμή, τα παίρνει στο κρανίο. Πέντε με οχτώ στα δέκα παιδιά, ηλικίας ενός μέχρι τεσσάρων χρονών, κάνουν τουλάχιστον ένα επεισόδιο την εβδομάδα. Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, τα παιδιά κυριολεκτικά βαράν κρίση! Δεν ξέρουν τι τους φταίει. Κλαίνε ή φωνάζουν. Ζητούν κάτι και μόλις τους το δώσεις στο σπρώχνουν πέρα. Παρακαλούν να τα αφήσεις κάτω και μόλις τα αφήσεις σου φωνάζουν να τα πάρεις αγκαλιά. Σε χτυπούν, ή χτυπιούνται, πετούν πράγματα, δαγκώνουν ή κρατούν την αναπνοή τους. Πρόκειται, για την κλασσική εικόνα που διχάζει τους θαμώνες στο εστιατόριο ή στην καφετέρια. Οι μισοί, συνήθως οι άτεκνοι, κουνάν το κεφάλι με αποδοκιμασία σκεπτόμενοι «τι κακομαθημένο! δεν του ρίχνει μία στον ποπό να ησυχάσει. Που είσαι ρε Ηρώδη!;…». Οι άλλοι μισοί, συνήθως οι ομοιοπαθούντες γονείς, κουνάν το κεφάλι με κατανόηση σκεπτόμενοι «τους κακορίζικους, τι τραβάνε και αυτοί!».
Έτσι και τα βλαστάρια μου. Η Χαρούλα σπάνια και μικρής διάρκειας. Ο Ερμής όμως, όλο συχνότερα και μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας και έντασης.
Συχνά υπάρχουν πρόδρομα σημεία. Γκρινιάζει για τα παπούτσια που του έβαλες, ή για το παγουρίνι που το ήθελε ανοιχτό. Είναι και κάποιες καταστάσεις που προδιαθέτουν για την κρίση. Αν πεινάει, διψάει, είναι κουρασμένος ή βαριέται. Κάποιες βέβαια φορές, μπορεί απλά να ξυπνήσουμε στραβά. Αν προλάβεις την κρίση και διορθώσεις τον εκλυτικό παράγοντα, δηλαδή τον ταΐσεις ή τον κοιμήσεις ή ακόμα καλύτερα τον απασχολήσεις με κάτι και του αποσπάσεις την προσοχή, μπορεί και να καταφέρεις να αποτρέψεις την κρίση.

Προ «αμνημονεύτων …μηνών», ένας γάτος είχε σουλατσάρει στην αυλή μας. Τα μικρά τον είδαν και είχαν ενθουσιαστεί. «Νιάου-νιάου!» φώναζαν και έδειχναν. Να είναι καλά όπου βρίσκεται, γιατί αρκετές φορές μας έσωσε από κρίσεις. Όταν πάει να ξεκινήσει ο μικρός ή η μικρή, αρχίζουμε σαν σχιζοφρενείς να δείχνουμε προς την αυλή, φωνάζοντας με ενθουσιασμό «αχ! Νάτο το γατάκι, κοίτα-κοίτα, ανεβαίνει στη σκάλα». Κάποιες φορές το κόλπο πιάνει, η γκρίνια καταλαγιάζει και αναλόγως την ώρα και τις εμπνεύσεις της στιγμής, συνεχίζουμε τρώγοντας κάτι, ή χαζεύοντας DVD με τα ζουζούνια, ή βγαίνοντας για βόλτα. Όταν το κόλπο της απόσπασης της προσοχής δεν πιάσει, συνήθως την πατάμε και αρχίζει το δράμα και ο οδυρμός. Αρχίζει να τεντώνει με νεύρο σαν τόξο το σώμα, κλαίγοντας και φωνάζοντας διάφορα ακατάληπτα, συχνά δείχνοντας με ένταση προς κάποια κατεύθυνση σαν να παλεύει να σου εξηγήσει ή να σου ζητήσει κάτι. Αν την πατήσεις και τον πάρεις αγκαλιά αρχίζει μια πάλη, με τον Ερμή να τεντώνεται κινδυνεύοντας να σου πέσει, να μοιάζει να θέλει να τον αφήσεις κάτω, όμως μόλις το δοκιμάσεις μαζεύει τα ποδαράκια του και κρέμεται στο κενό. Επίσης όποια απόπειρα για διάλογο είναι άσκοπη, ειδικά αν ξεγελαστείς ότι κατάλαβες τι θέλει. Το πιο πιθανό είναι να χτυπήσεις και εσύ κρίση. Φανταστείτε να παλεύετε να συγκρατήσετε ένα μαινόμενο πλασματάκι με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο καταφέρνετε να ζεστάνετε γάλα ή να βάλετε φρέσκο νερό στο παγούρι. Βλέπετε, η απάντηση στο θέλεις γάλα ή νερό έμοιασε θετική. Σκέφτεσαι κιόλα, «τι γαϊδούρι, που είμαι! Το βλαστάρι μου πεινάει (ή διψάει) και εγώ το ταλαιπωρώ» και παλεύεις να ικανοποιήσεις την ανάγκη του, για να δεις το μπιμπερό να τρώει μια σφαλιάρα από το αγγελούδι σου και να καταλήγει στο πάτωμα. Σε τρώει λίγο το χέρι σου, να στείλεις τον καρπό σου να πάει να κάνει παρέα στο καρπό των κόπων σου, …στο πάτωμα.
Παλεύεις όμως και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου σκεφτόμενος διάφορα επιστημονικά, μεταφυσικά και εμπνευσμένα του στυλ: «δεν φταίει μωρέ το κακόμοιρο, δεν το θέλει!», «δεν είναι αυτό το παιδί μου! Μήπως τελικά ο Χαρδαβέλας έχει δίκιο και υπάρχουν εξωγήινοι;», «Μήπως εγώ κάνω κάτι λάθος», «μήπως να του διαβάζαμε καμία ευχή, μην είναι δαιμονισμένο!», «τι έχουμε να χάσουμε από ένα τηλεφωνικό ξεμάτιασμα! Μισή ντροπή δική μου και όλη της θείας Κατίνας…».
Ο μικρός είναι σε μια τρανς κατάσταση όπου μοιάζει πραγματικά, ότι το μόνο που θέλει είναι …να θέλει να γκρινιάξει. Σαν να θέλει να ξεσπάσει, και αυτός είναι ο τρόπος του. Δεν είναι ακριβώς συνειδητό, ούτε θέλει να σου σπάσει τα νεύρα επειδή είναι κακομαθημένος. Πολλές φορές τρομάζει και το ίδιο το παιδί από την ένταση. Ειδικά, αν τελικά την πατήσεις, και κάνεις το λάθος να αντιδράσεις, είτε εκδηλώνοντας θυμό (γουρλωμένα μάτια, ενωμένα φρύδια και ένα γρυλιστό «κακομοίρη μου») ή λύπη (χαμηλωμένα μάτια και χείλη και ένα κλαψιάρικο «θα αρχίσει να κλαίει και ο μπαμπάς»), ο μικρός βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα φαύλο κύκλο. Εκνευρίζεται γιατί στεναχωριέται και στεναχωριέται γιατί εκνευρίζεται.
Ποια είναι η λύση; Να τον αγνοήσεις! Να μην έχει μάρτυρες στην παράσταση. Θα μου πείτε, «πριν από λίγο μας είπες ότι δεν το ελέγχει και δεν είναι συνειδητό!…», και θα έχετε δίκιο. Ίσως πιο σωστό είναι να το χαρακτηρίσω ότι δεν το ελέγχει απόλυτα στην ένταση και στην έκφρασή του. Γιατί τα παιδιά όταν δουν μια αντίδραση, για δευτερόλεπτα σταματούν και την επεξεργάζονται, όμως δεν αντιδρούν αναμενόμενα. Αν σε δουν να κλαίς ή τους φωνάξεις, θα σταματήσουν στιγμιαία, για να επανέλθουν δριμύτερα.
Εξασφαλίζω λοιπόν, ότι είναι σε χώρο που δεν μπορεί να τραυματιστεί και τον αφήνω να χτυπιέται στο πάτωμα. Αν τυχαία βρεθούμε σε επικίνδυνο δωμάτιο, πχ στην κουζίνα, φεύγω (έχοντας πάντα το νου μου και παρακολουθώντας τις κινήσεις του με πλάγια όραση, από κάποια αντανάκλαση ή ακούγοντας τον). Σε δευτερόλεπτα, μόλις καταλάβει ότι είναι μόνος του, σηκώνεται και με το κεφαλάκι του να κρέμεται ελαφρά προς τα πίσω, συνεχίζει το μοιρολόι, σέρνοντας το σαρκίο του, μέχρι την μοκέτα μπρος ή δίπλα στον καναπέ όπου κάθομαι. Εκεί, ξαπλώνει κάτω και κλαίει γοερά, μερικές φορές κλωτσώντας ή χτυπώντας τα χεράκια του. Ακούγεται σκληρό, όμως όσο περισσότερο αγνοείς το παιδί, τόσο πιο γρήγορα βγαίνει από την κρίση. Γυρνάω από την άλλη και κάνω ότι προσπαθώ να διαβάσω κάτι ή να φτιάξω κάτι. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να το ανακουφίσεις ή παρηγορήσεις, μια που εκείνη την στιγμή, δεν λειτουργεί με λογική και απλά το σπρώχνεις βαθύτερα στον φαύλο κύκλο του. Αυτό που έχει νόημα, είναι κατά περιόδους, όταν μοιάζει να κοπάζει η κρίση, να του τείνεις μια χείρα βοηθείας, προτείνοντας μια συμβιβαστική λύση του τύπου, «πάμε παίξουμε με τους κύβους;» ή «πάμε να ζωγραφίσουμε». Μόλις ακουστεί το ξέπνοο πνιγμένο σε λυγμούς «…ναι», τον παίρνω στην αγκαλιά μου και πάμε να πάρουμε του αγαπημένους του κύβους.
Αν τώρα το σκηνικό παιχτεί σε εξωτερικό χώρο ή σε μέρος όπου δεν μπορώ να δημιουργήσω ασφαλής συνθήκες για να τον αγνοώ, αναγκαστικά βρισκόμαστε αγκαλιά να παλεύουμε. Τον απομακρύνω από τον κόσμο και τα ενοχλημένα βλέμματα και τον αφήνω λίγο να ηρεμήσει. Πάλι προσποιούμε ότι μου τραβά το ενδιαφέρον κάτι άσχετο, δίνοντας του όμως την δυνατότητα να ασχοληθεί και αυτός με κάτι, όπως «ΩΩ! Κοίτα τα πουλάκια στο δέντρο» ή «κοίτα αυτό το παιδάκι με το ποδήλατο». Με το που δέχομαι την θετική ανταπόκριση, προτείνω «πάμε τώρα πίσω να καθίσουμε πάλι με την μαμά και την Χαρούλα, να πιούμε καφέ;». Συνήθως, οι κρίσεις, ειδικά σε εξωτερικό χώρο δεν κρατάνε πολύ. Πάντως και εδώ πρέπει να προσπαθείς να μην τον ανταμείβεις χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Θα βρεθεί να χτυπά μια κρίση οργής όποτε βαριέται, για να κερδίσει την βόλτα. Πρέπει να απομακρυνθούμε από τον κόσμο και απλά να δώσουμε την ευκαιρία στον μικρό μας να ξεπεράσει την κρίση και να ηρεμήσει.
Θα αναρωτιέστε γιατί τα παιδιά μας βαράν αυτές τις κρίσεις; Γιατί άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο ή καθόλου. Πιστεύω ότι η συναισθηματική σταθερότητα και σε κάποιο βαθμό αυτοδυναμία, παίζουν ρόλο. Παιδιά που μεγαλώνουν σε περιβάλλον με φωνές και βία διαφόρων μορφών, έχουν συχνότερα και βαρύτερης μορφής κρίσεις. Τα βιβλία λένε ότι σε ακραίες καταστάσεις, όταν οι κρίσεις είναι πολύ σοβαρές, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και την κακοποίηση του παιδιού. Ένα ήρεμο περιβάλλον, χωρίς πολλές φωνές, απαγορεύσεις, καθώς και χωρίς βία λεκτική ή άλλης μορφής, μειώνει τις πιθανότητες κρίσεων, χωρίς βέβαια και να τις αποκλείει.
Όμως και το άλλο άκρο φλερτάρει με την παθολογία. Όταν υπάρχει υπερβολή στην έκφραση της αγάπης ή της αδυναμίας. Όταν δεν θέλουμε να χαλάσουμε χατίρι στο παιδάκι μας, ή δεν αντέχουμε να το βλέπουμε να κλαίει, συχνά του «μαθαίνουμε» να κλαίει για να καταφέρει αυτό που θέλει. Πιθανά μέσα από αυτή την ερμηνεία να σχετίζεται η αυτονομία στον ύπνο με την συναισθηματική αυτονομία. Ίσως για αυτό όσο ηρεμεί ο ύπνος του μικρού μου, τόσο ηρεμεί και η μέρα του, και οι κρίσεις, τον τελευταίο καιρό, τείνουν κυριολεκτικά να εκλείψουν. Ομολογώ ότι δεν το έχω βρει γραμμένο πουθενά και συμπεράσματα από δύο μόνο παιδιά είναι μάλλον αυθαίρετα. Με τρώει όμως το χέρι μου, να κάνω μια στατιστική μελέτη και να δω αν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του ύπνου των παιδιών στο κρεβάτι των γονιών τους και τις «κρίσεις οργής». Αν το κάνω τελικά, θα είστε οι πρώτοι που θα μάθετε τα αποτελέσματα.
Μια από τις πιο γοητευτικές ερμηνείες που έχω διαβάσει, λέει ότι πρόκειται για φυσιολογική φάση στην ανάπτυξη των παιδιών, που πολλές φορές υποδηλώνει πρώιμη ωριμότητα. Είναι δηλαδή στιγμές στην ανάπτυξη του παιδιού, που ενώ είναι έτοιμο να προχωρήσει ένα στάδιο, το σωματάκι του δεν το βοηθά. Σκεφτείτε ένα βρέφος, εκεί κοντά στον χρόνο, που ενώ έχει καταφέρει κρατώντας σταθερό σημείο να σηκωθεί όρθιο, μπορεί και κάνει και πλάγια βηματάκια στο πάρκο του και ανυπομονεί να διασχίσει το δωμάτιο για να εξερευνήσει τον χώρο. Όποτε όμως το επιχειρεί, βρίσκεται να προσγειώνεται πάνω στην πάνα του. Σκεφτείτε, το 18μηνο νήπιο που προσπαθεί να ελέγξει το κουτάλι με το φαγητό, που συχνά καταλήγει κοντά στο μάτι, αντί για το στόμα. Σκεφτείτε τα πιτσιρίκια μου, που μέρα με την μέρα επικοινωνούν όλο και καλύτερα μαζί μας, ακόμα όμως δεν μπορούν να ξεστομίσουν πολλές λεξούλες. Τουλάχιστον όχι τόσο κατανοητά όσο θα ήθελαν να είναι.
Αποχαιρετώντας σας, με το αισιόδοξο μήνυμα ότι οι «κρίσεις οργής» είναι μια φάση στην ανάπτυξη του παιδιού, που όταν δεν είναι ακραία και αντιμετωπίζεται με ήπιους και υπομονετικούς χειρισμούς, ξεπερνιέται εύκολα και ίσως υποδηλώνει ότι το βλαστάρι σας μεγαλώνει, θα σας αποκαλύψω ένα μικρό μου μυστικό. Για να προλαβαίνω να γράφω, ειδικά για το μπλογκ, συχνά χρησιμοποιώ το κινητό μου. Πριν από καμιά δεκαριά μέρες, κατέγραψα τον ενθουσιασμό μου, σκεπτόμενος ότι αυτές οι στιγμές θα συμβάλουν σημαντικά και στην εκτόνωση των «κρίσεων οργής» του μικρού μου, μια που κατάφερε να εκφραστεί με προτάσεις. Τις μοιράζομαι λοιπόν και αυτές μαζί σας, όπως τις κατέγραψα στο κινητό μου…
«Νομίζω, ότι το πιο συναρπαστικό σε αυτή την ηλικία μεταξύ 2 και 3ών χρονών στα παιδιά είναι η επικοινωνία. Είμαι τόσο ενθουσιασμένος γιατί έκανα τον πρώτο διάλογο με τον γιό μου. Και είναι μόλις 21ενός μηνός . Και ο διάλογος ήταν ...τηλεφωνικός! Και είμαι σούπερ-χαζομπαμπάς… Πήγα στο ιατρείο να δω ένα μωράκι με πυρετό. Κυριακή σήμερα, όμως η αρρώστια δεν καταλαβαίνει από αργίες. Μόλις τελείωσα, πήρα τηλέφωνο για να ρωτήσω αν χρειαζόμασταν κάτι. Φεύγοντας από το σπίτι, είχα αφήσει τον Ερμή να κοιμάται και την Χαρά να παίζει με την μαμά της. Ήταν και αυτή στα πρόθυρα του πρωινού της ύπνου. Αφού το τηλέφωνο χτύπησε αρκετές φορές, ακούω στην άλλη άκρη κάτι σαν « εε;» ή «ναι..;», από παιδική φωνούλα. Τσέκαρα τον αριθμό στον καντράν. Ήταν του σπιτιού μου και δειλά ρωτώ «Χαρά;!».

Η απάντηση ήταν άμεση: «νάνι!»
-«Ερμή! Εσύ είσαι;»
-«εε» ή «ναι»
-«Και σηκώνεις το τηλέφωνο!» με ψευτοαυστηρό ύφος, «πήγαινέ το γρήγορα στην μαμά»
Ακούστηκαν κάποια κουμπιά να πατιούνται και το τηλέφωνο έκλεισε. Στην επανάκλησή μου απάντησε η γυναίκα μου και έβαλε εικόνα στο σκηνικό. Όντως η Χαρά έκανε νάνι και ο Ερμής είχε απαντήσει στο τηλέφωνο (κάτι που πρώτη φορά κάνει όταν χτυπά το τηλέφωνο). Μάλιστα, άκουσε την εντολή μου, το πήγε στην κουζίνα και της το έδωσε…»

Να είστε όλοι καλά, και τα παιδιά μας καλύτερα!