pediatre

Γιατί να κάνουμε εμβόλια; Ας μάθουμε, από την ιστορία της δημιουργίας του εμβολίου.

2011-11-16T14:03:00.032+02:00

Είναι πολλές οι σοβαρές ασθένειες τις οποίες, χάρις στα εμβόλια ,οι περισσότεροι σύγχρονοι ιατροί γνωρίζουμε μόνο από τα ιατρικά συγγράμματα। Σπάνια σήμερα ακούς για περιστατικά πολιομυελίτιδας, διφθερίτιδας ή ακόμα και ιλαράς, όλες ασθένειες που κόστιζαν ζωές και σημαντική νοσηρότητα στην ανθρωπότητα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων όμως είναι η ευλογιά. Πρόκειται για την ασθένεια από την οποία έχασαν την ζωή τους μυριάδες ανθρώπων μέσα στους αιώνες, αλλά και στην οποία χρωστάμε την μεγαλύτερη ιατρική ανακάλυψη όλων των εποχών, αυτή των εμβολίων.

Περιστατικά με συμπτώματα σαν αυτά της ευλογιάς περιγράφονται από το 10.000 π.Χ. Πιο απτές όμως ενδείξεις έχουμε από το 1157π.Χ που χρονολογείται ο θάνατος του Φαραώ Ραμσή του 5^ου, η μούμια του οποίου παρουσιάζει φλυκταινώδεις βλάβες που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι πέθανε από ευλογιά . Πρόκειται για αρρώστια που προκαλούσε ο «ανθρώπινος ιός της ευλογιάς»(variolae vaccinae ή smallpox virus), ένας ιός που όπως υποδηλώνει το όνομά του, υπάρχει ή μάλλον πιο σωστά υπήρχε, μόνο στον άνθρωπο, μια που ο άνθρωπος είναι ο μοναδικός ξενιστής του. Το μοναδικό με απλά λόγια περιβάλλον στο οποίο μπορεί να επιβιώσει αυτός ο ιός είναι το σώμα μας.

Τα συμπτώματα όσων νοσούσαν από ευλογιά ήταν πολύ βαριά, με χαρακτηριστικά τον ψηλό πυρετό και το φυσαλιδώδες εξάνθημα σε όλο το σώμα. Μεταδιδόταν πολύ εύκολα από άνθρωπο σε άνθρωπο με την άμεση επαφή καθώς και με μολυσμένα αντικείμενα. Το πρόβλημα ήταν εντονότερο σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, με επιδημικές εξάρσεις κάθε περίπου 10χρόνια. Στο διάβα της αφαιρούσε τη ζωή ενός από τους τρεις που είχαν το θλιβερό προνόμιο να την φιλοξενήσουν, ενώ άφηνε πίσω της τυφλούς, στείρους και σχεδόν όλους(8 στους 10)σημαδεμένους με έντονες ουλές κυρίως στο πρόσωπο. Οι περισσότεροι ίσως έχουμε ακούσει την έκφραση «βλογιοκομμένος» που περιγράφει κάποιον με αλλοιωμένο πρόσωπο από βαθιές ουλές και σημάδια σαν αυτά που άφηνε ισόβιο ενθύμιο η ευλογιά, σε όσους επιζούσαν μετά την επίσκεψή της.

Για περισσότερα από τουλάχιστον 3.000χρόνια η ευλογιά μάστιζε την ανθρωπότητα. Θύματά της μαζί με εκατομμύρια απλούς ανθρώπους πολλά ιστορικά πρόσωπα όπως ο Μότσαρτ, η βασίλισσα Ελισάβετ Α΄, ο Τζορτζ Ουάσιγκτον ή ο Αβραάμ Λίνκολ. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει φάρμακο για την ευλογιά. Στην προσπάθεια αντιμετώπισής της δοκιμάστηκαν πολλά, και όλα έδειχναν ότι η μόνη λύση ήταν η πρόληψη. Σε κάποιους από τους αρχαίους πολιτισμούς, το πρόβλημα ήταν τόσο έντονο στα βρέφη, ώστε δεν συνέχιζαν την ανατροφή ενός μωρού εάν πρώτα δεν νοσούσε από ευλογιά για να διαπιστώσουν εάν θα επιβιώσει της αρρώστιας. Πολύ αργότερα, στις οργανωμένες κοινωνίες της δύσης, τα σπίτια με ασθενείς απομονώνονταν, ενώ οι ταξιδιώτες έμπαιναν σε καραντίνα για να μην επιτρέψουν στην ασθένεια να ταξιδέψει.

Ήταν γνωστό ότι όσοι επιβίωναν της αρρώστιας αποκτούσαν ισόβια ανοσία. Αυτή την αχίλλειο πτέρνα της ευλογιάς προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν στην Ασία εφαρμόζοντας τον «ευλογιασμό»(varilation). Πιο συγκεκριμένα, στην Κίνα έπαιρναν έκκριμα από μια εφελκίδα ασθενούς, το αποξήραιναν, το έκαναν σκόνη και το εμφυσούσαν στο ρουθούνι των υγειών ανθρώπων(αριστερό για τους άρρενες και δεξιό για τις θήλεις!). Στις περισσότερες περιπτώσεις όσοι δέχονταν ενδορρινικά αυτή την σκόνη προσβάλλονταν από ήπια μορφή ευλογιάς, η οποία όμως τους εξασφάλιζε ισόβια προστασία. Μια παρόμοια πρακτική «ευλογιασμού», τη μέθοδο «φυλιάσματος», είχαν αναπτύξει και οι Άραβες οι οποίοι έκαναν μικρές εγχαράξεις(γρατσουνιές-εκδορές) στο δέρμα των υγιών ανθρώπων που επιθυμούσαν να προστατευτούν και απέθεταν υγρό από φλύκταινες(δερματικές βλάβες) ασθενών με ευλογιά.

Περιηγητές μετέφεραν την γνώση στην δύση όπου όμως καμία από τις δύο μεθόδους δε βρήκε ευρεία αποδοχή. Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι μέθοδοι είχαν σοβαρά μειονεκτήματα καθώς η ανοσία δεν ήταν εξασφαλισμένη, ενώ η θνητότητα από τις μεθόδους ήταν γύρω στο 1 με 2%, σίγουρα πάντως καλύτερα από το 30% της φυσικής νόσησης από ευλογιά. Υπήρχε δε και ο κίνδυνος ένας «ευλογιασμένος» να νοσήσει και να μεταδώσει την ευλογιά ξεκινώντας επιδημία.

Το 1721 η πριγκίπισσα της Ουαλίας πληροφορήθηκε τη μέθοδο «ευλογιασμού» από τη Λαίδη Mary Wortley Montagu, τη σύζυγο του πρέσβη της Μ. Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη και έδωσε εντολή να δοκιμαστεί η μέθοδος σε φυλακισμένους και ορφανά. Όταν μετά από μήνες οι εξαναγκασμένοι «εθελοντές» εκτέθηκαν στον ιό της ευλογιάς κανένας δε νόσησε και αμέσως η βασιλική οικογένεια «ευλογιάστηκε». Η μέθοδος, με τα όποια μειονεκτήματά της, άρχισε να διαδίδεται πλέον και στην Ευρώπη. Περίπου την ίδια εποχή μέσω του δουλεμπορίου ο «ευλογιασμός» ταξίδεψε στην Αμερική. Στη Μασαχουσέτη πρώτος ο Cotton Mather την έμαθε από το σκλάβο του Onesimus. Στις ΗΠΑ πάντως, ευρεία εφαρμογή πρωτοβρήκε η μέθοδος σε μια επιδημία ευλογιάς στη Βοστώνη το 1721.

Η επανάσταση όμως, ήρθε από ένα βρετανό γιατρό τον Edward Jenner. Ο Jenner ασκούσε ιατρική σε επαρχία της Αγγλίας (Berkeley του Gloucestershire) και γνώριζε ότι τα βοοειδή νοσούσαν από μια ήπια αρρώστια που θύμιζε ευλογιά, τη δαμαλίτιδα (από το δαμάλα=νεαρή αγελάδα). Μετά από μια μεγάλη επιδημία δαμαλίτιδας το 1788 παρατήρησε ότι όσοι κτηνοτρόφοι ερχόντουσαν σε επαφή μέσω του αρμέγματος αλλά και των λοιπών χειρισμών των άρρωστων από δαμαλίτιδα βοοειδών, συχνά νοσούσαν από μια πολύ ήπια μορφή ευλογιάς. Υπέθεσε ότι αυτοί οι αγρότες ασθενείς έπασχαν από τον ιό που προκαλούσε την δαμαλίτιδα(“cow pox”), ο οποίος αν και πρέπει να συγγένευε, ωστόσο δεν ήταν ίδιος με αυτόν της ανθρώπινης ευλογιάς(“smallpox”). Το πιο εντυπωσιακό όμως ήταν πως όσοι άνθρωποι περνούσαν αυτή την ήπια αρρώστια που θύμιζε ευλογιά, ήταν πλέον προστατευμένοι από την θανατηφόρο νόσο! Οι γυναίκες της επαρχίας που δούλευαν χειρονακτικά αγελάδες αμείβονταν με ένα καθαρό σχεδόν αψεγάδιαστο δέρμα σε σχέση με τις ευγενείς βλογιοκομμένες κυρίες της πόλης που είχαν επιβιώσει της ευλογιάς.

Το 1796 ο Jenner έκανε το μεγάλο βήμα. Αφού εξέτασε μια νεαρή αγρότισσα την Sarah Nelmes που έπασχε από ήπια δαμαλίτιδα, έπεισε έναν γνωστό του αγρότη να δοκιμάσει να προστατεύσει τον 8χρονο γιο του James Phipps από την ευλογιά. Πήρε υγρό από τις βλάβες της νεαρής Sarah και επάλειψε με αυτό δύο μικρές επιφανειακές τομές που έκανε στον αριστερό βραχίονα του μικρού James. Ο μικρός παρουσίασε συμπτώματα μιας ήπιας δαμαλίτιδας, και έξι εβδομάδες αργότερα, όταν είχε αναρρώσει πλήρως, επανέλαβαν την διαδικασία όμως αυτή την φορά χρησιμοποιώντας τον κανονικό ιό της ευλογιάς. Ο μικρός δεν προσβλήθηκε από ευλογιά! Ο Ed Jenner επανέλαβε το πείραμα και σε άλλα παιδιά ανάμεσα στα οποία και στο μόλις 11μηνών γιό του, με άριστα αποτελέσματα.

Μετά από μια αρχική απόρριψη, τελικά το 1798 η Βασιλική Εταιρεία ενέκρινε την δημοσίευση των ανακαλύψεων του Jenner (“An Inquiry into the Causes and Effects of the Variolae Vaccinae”). Ήταν αυτός που αποκάλεσε πρώτη φορά την διαδικασία “vaccination”(εμβολιασμό). Κάπου εδώ λοιπόν ιστορικά, ο «ευλογιασμός» (varilation) εκθρονίζεται για να πάρει την θέση του ο «εμβολιασμός»(vaccination, από την επιστημονική ονομασία του ιού της ευλογιάς “variolae vaccinae”, ή σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, από το λατινικό vacca που σημαίνει αγελάδα).

Όπως δυστυχώς συχνά συμβαίνει ακόμα και στις μέρες μας, η δημοσίευσή του έγινε αντικείμενο λοιδορίας από σχεδόν το σύνολο του τύπου, ενώ δέχθηκε σφοδρή επίθεση από τον Κλήρο που θεώρησε τον εμβολιασμό απεχθή πράξη, ενάντια στη θεϊκή θέληση. Αν και αρχικά ο Βασιλιάς της Αγγλίας εντυπωσιάστηκε τόσο από τα αποτελέσματα της μεθόδου του Jenner που του επέτρεψε να «αφιερώσει τη δεύτερη έκδοση του έργου του στο Βασιλέα», ωστόσο ουσιαστική υποστήριξη από τη Βρετανική κυβέρνηση δεν υπήρξε. Μόνος του ο Edward Jenner συντηρούσε ένα μικρό νοσοκομείο πλάι στο ιατρείο του όπου εμβολίαζε δωρεάν τον κόσμο. Το ερευνητικό του έργο δε μπορούσε να συνεχιστεί με μικρές οικονομικές ενισχύσεις (βοήθεια του είχε στείλει η Βρετανική κοινότητα της Ινδίας και μόλις το 1807 ευδόκησε το Βρετανικό Κοινοβούλιο να εγκρίνει επιχορήγηση 20.000λιρών) και γι αυτό αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την έρευνα το 1809. Συνέχισε να ασκεί την ιατρική μέχρι το 1822, για να πεθάνει ένα χρόνο μετά το 1823, στην πατρίδα του το Berkeley όπου πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή.

Παρά τις αντιδράσεις οι ιατροί πρώτα στο Λονδίνο και στην επαρχία του Jenner το Gloucestershire, και στην συνέχεια σε όλη την Βρετανία αλλά και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ εφάρμοσαν τον εμβολιασμό με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Στην Ρωσία μάλιστα το 1800, η αυτοκράτειρα ονόμασε Βακσινόφ το πρώτο παιδί που εμβολιάστηκε, όπως αναφέρει ο Έλληνας ιατροφιλόσοφος Λουδοβίκος Καρένος σε ένα από τα πρώτα σχετικά ελληνικά συγγράμματα(«Διδασκαλία Παραινετική Περί Της Χρήσεως Της Δαμαλίδος» Βιέννη 1805).

Τον 19^ο αιώνα η ευλογιά περιορίστηκε σημαντικά. Παρόλα αυτά ο κίνδυνος σιγόκαιγε σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Με την απομάκρυνση όμως των φρικτών εικόνων των «βλογιοκομμένων» καθώς όλο και λιγότερα κρούσματα παρουσιάζονταν, φούντωνε και το «αντι-εμβολιαστικό» κίνημα με παράλληλη χαλάρωση των προσπαθειών για εμβολιασμό. Χαρακτηριστικά, το 1947 όταν ξέσπασε επιδημία ευλογιάς στην Νέα Υόρκη μόλις το ένα τέταρτο του πληθυσμού ήταν εμβολιασμένο. Τότε, μέσα σε δύο εβδομάδες εμβολιάστηκαν 6,35εκατομμύρια ανθρώπων και κατάφεραν να σταματήσουν την επιδημία με μόλις δύο νεκρούς από την αρρώστια και έξι από επιπλοκές του εμβολίου. Τα νούμερα παύουν να ξεγελούν μετά την πρώτη ανάγνωση αν θυμηθούμε το 30% θνητότητας της ευλογιάς και αναλογιστούμε τι θα συνέβαινε σε αυτές τις κοντά 6,5εκατομμύρια ψυχές αν αρρώσταιναν αντί να εμβολιαστούν.

Μέχρι το 1960, η ευλογιά είχε περιοριστεί στην Βραζιλία, την Δυτικό-Κεντρική Αφρική, την Νότιο-Ανατολική Αφρική, την Ινδία και την Ινδονησία. Τα εμβολιαστικά προγράμματα ανά τον κόσμο όμως κόστιζαν και η καμπάνια για εξάλειψη της ευλογιάς από τον πλανήτη που ξεκίνησε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 1967 αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό.

Οι σταυροφόροι του ΠΟΥ συνάντησαν πολλαπλά εμπόδια λόγω διαφορετικότητας κουλτούρας και θρησκευτικών πεποιθήσεων, επιπέδου μόρφωσης και δυσκολιών στις επικοινωνίες. Έπρεπε να πιέσουν αρχηγούς φυλών και μάγους να εμβολιαστούν για να ακολουθήσουν οι υπήκοοί τους, να επιβάλουν ανακωχή σε εμφύλιους πολέμους στην Αφρική για να εμβολιάσουν τους αντίπαλους όλων των πλευρών ή ακόμα και να επικηρύξουν με χρηματικά ποσά τα κρούσματα ώστε να γίνεται άμεση παρέμβαση με απομόνωση και εμβολιασμό των κοινοτήτων. Σε πολλές περιπτώσεις τέθηκαν ηθικά και δεοντολογικά διλήμματα με βασικότερο το κατά πόσο έχει δικαίωμα το κράτος στο όνομα της προστασίας του συνόλου να επιβάλει τον εμβολιασμό σε όλους και από την άλλη εάν στο όνομα της ελευθερίας του ενός μπορεί να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία του συνόλου; Επίσης, ποιος έχει την ευθύνη της ανατροφής των παιδιών για να αποφασίζει για το μέλλον τους, οι γονείς τους ή η κοινότητα; Τα παιδιά «ανήκουν» στους γονείς ή είναι αδύνατα μέλη μιας κοινωνίας η οποία έχει την ευθύνη για την προστασία και την ανατροφή τους; Ο Διευθυντής ενός Ομοιοπαθητικού Κολεγίου στην Ινδία αρνήθηκε τον εμβολιασμό μελών της οικογένειάς του εναντίον της ευλογιάς, λέγοντας ότι θα κάνει χρήση Ομοιοπαθητικής προφύλαξης. Αργότερα, έχασε 3 από τα 7 παιδιά του από την επιδημία και ένα παιδί του τυφλώθηκε.

Το τελευταίο επίσημο κρούσμα ευλογιάς καταγράφεται στην Σομαλία(Ali Maow Maalin μάγειρας σε νοσοκομείο) στις 26 Οκτωβρίου του 1977, αν και το τελευταίο θανατηφόρο περιστατικό ευλογιάς ήταν ένα κορίτσι δύο χρονών η Ramina Banu τον Οκτώβριο του 1975 στο Μπαγκλαντές.

Τελικά, το 1980 ο ΠΟΥ ανακοίνωσε την εξολόθρευση της ευλογιάς κηρύσσοντας τον πλανήτη ελεύθερο από την μάστιγα. Εκατόν ογδόντα χρόνια μετά το 1801 όταν ο ίδιος ο Edward Jenner είχε αποτολμήσει να οραματιστεί κάτι τέτοιο, το όραμά του γινόταν πραγματικότητα:

«Η ευλογιά είναι νεκρή»(“Smallpox is dead”)

Όταν ο πελαργός μας φέρνει καινούργιο μωρό. Η επιστροφή στο σπίτι

2011-10-30T12:45:00.013+02:00

Δύσκολοι καιροί αυτοί που διανύουμε και το τραγικό ότι μάλλον τα χειρότερα έπονται… Σε μια προσπάθεια να απαλύνω λίγο το μουντό των ημερών θέλω σήμερα να ξεκινήσω λίγο ανορθόδοξα και να μοιραστώ μαζί σας λίγο από τον ενθουσιασμό μου.

Αρχικά, να ευχαριστήσω τις δύο μαμάδες, την manoula με τον μικρό της άγγελο, και την vivi kotoula, που είχαν την ευγένεια να με συμπεριλάβουν στην προτιμήσεις τους, βραβεύοντας με πολύ τρυφερά λόγια το blog μου. Είναι αλήθεια ότι η έκθεση των σκέψεων και των εμπνεύσεων κρύβει πολλά συναισθήματα, όπως ενθουσιασμό, ικανοποίηση, αλλά και ανασφάλεια για την ανταπόκριση. Τέτοιες κινήσεις, όπως και τα σχόλια σας, μου δίνουν δύναμη και κουράγιο να συνεχίζω να απλώνω σε κοινή θέα τις σκέψεις μου.

Στην συνέχεια, να κάνω τα αποκαλυπτήρια του ολοκαίνουργιου ιστοχώρου μου(www.paidiatre.gr). Αυτός ο τελευταίος σε συνδυασμό με το διάβασμα για να πιστοποιηθώ ως σύμβουλος μητρικού θηλασμού ήταν που με κράτησαν μακριά από το γράψιμο τους μήνες μέχρι το καλοκαίρι. Τα αποτελέσματα όμως πιστεύω ότι επιβράβευσαν την προσπάθεια, μια που το site, μου φαντάζει πολύ όμορφο, την δε πιστοποίηση την πήρα! Μόλις προχθές, την ημέρα του ιστορικού «ΟΧΙ» έλαβα ένα υπέροχο «ΝΑΙ» από την IBLCE(International Board of Lactation Consultant Examiners). Ξεκινώ λοιπόν ένα ταξίδι ζωής στον κόσμο του θηλασμού, αρχής γενομένης από την συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης.
Καλή ανάγνωση συνταξιδιώτες…

-Έλα μεγάλε! Πάμε σπίτι εμείς… Είπε ο μπαμπάς του, δημιουργώντας την αίσθηση ότι οι άντρες έχουν συγκεκριμένη δουλειά να κάνουν. Μαμά και κόρη έμειναν στο μαιευτήριο να φροντίσουν η μία την άλλη.

Στον δρόμο της επιστροφής έκαναν «μεγαλήστικη» κουβέντα.

-Πως σου φάνηκε η μικρή; Τον πειράζει λες και σχολιάζανε το κάλος κοπελιάς που μόλις είχαν γνωρίσει.

Ρίχνει μια κλεφτή ματιά από τον καθρέφτη και χαϊδεύει με τον βλέμμα του τον γιό του. «Όλα καλά πήγαν» σκέφτεται φουσκώνοντας με ένα μίγμα ικανοποίησης και ανακούφισης. Οδηγεί σαν να ζει ένα όνειρο.

-Λοιπόν; Δεν μου απάντησες: τι λες καλή η πιτσιρίκα;

-Λίγο λερωμένη! Ακούει τον μικρό του.

Ο ενθουσιασμός του για όσα ζούσε, υπερχείλισε από το πετυχημένο σχόλιο και παραλίγο να πλημμυρίσει το αυτοκίνητο με γέλια. Συγκρατήθηκε όμως από τον φόβο μην προσβάλει τον μικρό του και θαμπώσει το όμορφο κλίμα που είχε αρχίσει να δημιουργείται. Τι να πει; Από μικρό και από τρελό… Η αγνή ματιά του γιού του εντυπωσιάστηκε από τα κολλημένα υγρά στο «τσαλακωμένο» από την προσπάθεια της γέννας κορμάκι. Άντε να εξηγήσει ότι αυτά τα κολλημένα υγρά στα μαλάκια το μουτράκι και το σώμα της αδερφούλας του, ήταν τα απομεινάρια από την πρώτη της κατοικία। Ότι είχε μείνει από το αμνιακό υγρό μέσα στο οποίο ζούσε κοντά εννιά μήνες τώρα, στην φιλόξενη μήτρα της μάνας του। Ότι άκουγε, γευόταν, μύριζε ήταν φιλτραρισμένα από το μαγικό αυτό φίλτρο. Το ελιξίριο της έναρξης της ζωής της, ας έμενε να την συντροφεύσει λίγο ακόμα. Να την ξεγελάσει σε ένα αθώο παιχνίδι μετάβασης από τον εγκλεισμό στην ανάσα και την ανάγκη για προσπάθεια ακόμα και για αυτό το οξυγόνο. Θα την βοηθήσει άλλωστε να προσανατολιστεί προς την πηγή της ηδονής της και της ικανοποίησης των αναγκών της για τους επόμενους έξι μήνες. Το στήθος της μαμάς της. Ανακαλεί τα λόγια μου στην μνήμη του και κουνά άθελα το κεφάλι του: «το πύαρ, το πρωτόγαλα, αυτό το αραιό νέκταρ που σε λίγες μέρες θα μεταμορφωθεί στο μητρικό γάλα, έχει την ίδια γεύση με το αμνιακό υγρό!». Η φύση είναι σοφή. Είναι αξεπέραστη.

-Ένα δίκιο το έχεις φίλε! Να το πούμε και στην μαμά.. ή μάλλον ακόμα καλύτερα, εγώ λέω στο σπίτι να ετοιμάσουμε τα πράγματα έτσι ώστε μόλις έρθει η μαμά να την βοηθήσουμε να κάνουμε μπάνιο στην μικρή.

-Αν θέλεις μπορούμε να δοκιμάσουμε στο δικό μου μωρό.

-Φοβερή ιδέα φιλαράκο!…

Το σπίτι αντιλαλούσε τις αρσενικές φωνές. Αδημονούσαν θαρρείς μέχρι και τα ντουβάρια για τον ερχομό του νεογέννητου και της λεχώνας.

Πατέρας και γιός βάλθηκαν να κάνουν το σκηνικό κατάλληλο για την επόμενη πράξη। Ο κούκλος του μικρού, σε αντίθεση με το μωρό, είχε έρθει με οδηγίες χρήσεως. Τι κάνεις όταν, αλλά και πως καταλαβαίνεις πότε πεινάει; πότε θέλει άλλαγμα; πότε νυστάζει; αλλά κυρίως πώς να εκτελεστούν αυτοί οι άθλοι.Μετά από ένα καλό μπανάκι του στέγνωσαν τα μαλλιά, του έβαλαν λαδάκι, το έντυσαν και το έβαλαν για ύπνο. Οι ομοιότητες ανατριχιαστικές. Το μωρό από συνθετικό και όμως τόσο σύνθετο, γουργούριζε, γκρίνιαζε, έκλαιγε και γέλαγε!

-Τα θυμάσαι όλα για να τα δείξουμε και στην μαμά;;

Ο μπόμπιρας είχε πορωθεί. Μια ενασχόληση που μοιράστηκε με τον μπαμπά! Εδώ και μια τρύπα στην αυλή να ανοίγανε, αν την σκάβανε παρέα, του ήταν αρκετό. Πόσο μάλλον ολόκληρες διαδικασίες. Ανυπομονούσε να μοιραστεί τις γνώσεις του και με την μαμά.

Κύλησαν οι μέρες. Οι κυρίες του σπιτιού επέστρεψαν και το γέμισαν χαμόγελα. Καινούργιες μυρωδιές άγγιζαν παλιά και νέα έπιπλα. Η μωρουδίλα χάιδεψε το βασίλειο του θηλασμού. Το κρεβάτι της μικρής κολλημένο στων γονιών της, από την πλευρά της μαμάς. Αυτή η πλευρά, της μαμάς, είχε μεταμορφωθεί. Εδώ, οι άντρες της, είχαν κατασκευάσει το θρόνο του θηλασμού. Πολλά μαξιλάρια έτοιμα να δεχθούν το βάρος της άνεσης μαμάς και κόρης. Δίπλα ακριβώς, κολλητά στο προσκεφάλι της βρεφικής κούνιας, πάνω στο κομοδίνο βιβλία και περιοδικά, ευγενική χορηγία των κυριακάτικων εφημερίδων του μπαμπά. Το ράδιο στην κόχη του, περίμενε εντολές παρέα με το τηλεκοντρόλ για την περίπτωση που η κυρά προτιμούσε την τηλεόραση για να την συντροφεύει. Δεν ζήλευε το χαζοκούτι μια που η μουσική έτσι και αλλιώς δεν έλειπε από το σπίτι. Την είχε ανάγκη η μαμά για να συγκεντρώνεται, να διαβάζει, να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και τώρα σίγουρα θα είναι εκεί να την συντροφεύει και στον θηλασμό.

Μια μικρογραφία του ίδιου σκηνικού είχε στηθεί στο σαλόνι-καθιστικό και στην βεράντα.

-Λοιπόν; Πως σου φαίνεται; Βελτιωνόμαστε; Την ρωτά ο μπαμπάς ενώ ανοίγει το ραδιόφωνο, γνωρίζοντας πώς να φτιάξει ατμόσφαιρα για την σύντροφό του.

Η ζέστη στο χαμόγελό της ενώ βυθιζόταν στα μαξιλάρια και στην θαλπωρή του κρεβατιού τους ήταν η πιο εύγλωττη απάντηση. Η μουσική χάιδεψε τα αυτιά μάνας και κόρης. Η μικρή εμφανώς εξοικειωμένη πλέον μέσα στον κόρφο της μάνας της, βούτηξε στο βυζί για να απολαύσει την αγαπημένη της ενασχόληση των τελευταίων ημερών. Έτρωγε με μουσική επένδυση στον σχεδόν εννιάμηνο εγκλεισμό της στα μητρικά σπλάχνα. Τώρα όλοι οι ήχοι ήταν πιο καθαροί, πιο δυνατοί κάποιες στιγμές σχεδόν ενοχλητικοί.

-Αυτά τι είναι;
Αναρωτήθηκε βλέποντας μια μικρή στοίβα βιβλίων με παραμύθια.

Ο γιός της εκείνη την στιγμή έτρεξε στην αγκαλιά της.

-Κούκλε μου! Πόσο μου έλειψες;! Περάσατε καλά με τον μπαμπά;

-Ναι, ναι! είδες πόσα πράγματα φτιάξαμε; Σήκω-σήκω να σου δείξω πώς να κάνεις μπάνιο την μπέμπα μας.

-Κάτσε να τελειώσει το γεύμα της και αμέσως θα με βοηθήσεις να την αλλάξουμε και θα μου μάθεις τα πάντα για το πώς να την κάνω μπάνιο… Το απορημένο βλέμμα της ταξίδεψε πάνω από το κεφαλάκι του μικρού της και συνάντησε αυτό του μπαμπά που την κοιτούσε γεμάτος ικανοποίηση। Η προνοητικότητα του έδινε το δικαίωμα। Με μια κίνηση των ματιών του έστρεψε της προσοχή της προ το κομοδίνο δίπλα της।
Ξαφνικά η στοίβα με τα παραμύθια απόκτησε νόημα!

-Έλα να διαβάσουμε ένα παραμύθι μέχρι να τελειώσει η μικρή το φαγητό της.

Τα μάτια του γιού της άστραψαν. Παραμύθι! Ήταν η καλύτερή του. Δεν χόρταινε να γαργαλάνε με ιστορίες την φαντασία του. Από μωρό ακόμα του διάβαζαν λίγο πριν κοιμηθεί, ενώ μεγαλώνοντας η τελετουργία πριν από τον ύπνο επαναλαμβανόταν και κατά την διάρκεια της ημέρας. Ταξίδευε κρεμασμένος από τα χείλη των δικών του σε μέρη μαγικά. Αν η αγαπημένη του συνήθεια συνδυαζόταν και με το φαγητό της μικρής ακόμα καλύτερα. Μακάρι να θήλαζε όλη μέρα η αδερφή του…

Ο μπαμπάς τους χάζευε και γελούσε μέσα από τα μουστάκια που δεν είχε.

Η καινούργια ζωή που ήρθε μοσχοβολούσε άνοιξη και ας είναι προχωρημένο φθινόπωρο.

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Όταν ο πελεργός μας φέρνει καινούργιο μωρό. Στο μαιευτήριο

2011-09-10T18:19:00.002+03:00

Προετοιμάζεσαι ψυχολογικά, μαζεύεις ενθουσιασμό και ψυχικά αποθέματα. Έχεις προβλέψει, ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις, ότι μπορεί να χρειαστεί το καινούργιο μωρό. Πολλά προέρχονται από ενδοοικογενειακή ανακύκλωση. Κληρονομιά από τον μεγάλο αδερφό. Αρκετές προμήθειες ανανεώθηκαν. Όταν όμως έρθει η στιγμή, όλες οι προετοιμασίες δοκιμάζονται! Πρώτη και καλύτερη η ψυχική προπόνηση.

-Να μου προσέχετε τον μικρό…

Ήταν οι τελευταίες λέξεις της μητέρας πριν χαθεί στην αίθουσα τοκετών. Σαν να υπονοούσε «μην σας νοιάζει για τα λοιπά θα τα αναλάβω εγώ!». Θα την ακολουθούσε και ο πατέρας, όμως κάποιος έπρεπε να μείνει με τον μικρό. Τον μικρό που σε λίγα λεπτά επρόκειτο να γίνει ξαφνικά ο μεγάλος…

Η βοήθεια ήταν καθοδόν. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες θα ήταν εδώ, όμως τους πρόλαβαν οι πόνοι. Η μικρή, τους προέκυψε ανυπόμονη.

Ξημερώματα έστειλε ξεκάθαρα αλγεινά μηνύματα στην μαμά της ότι ήταν καιρός να χωρίσουν τα τσανάκια τους. Να βγει από την κοιλίτσα και να βρεθεί στην αγκαλίτσα. Πριν καλά-καλά προλάβουν να φορτωθούν στο αυτοκίνητο, μπουγέλωσε τα πόδια της μαμάς της. Το νοσοκομείο κοντά και το προσωπικό επί ποδός.

Η μαμά χάθηκε πίσω από τις πράσινες πόρτες που για λίγο ανοιγόκλεισαν ρυθμικά. Μέσα από ένα πινγκ-πονγκ συναισθημάτων ο πατέρας παλεύει να ισορροπήσει. Η αγωνία για την έκβαση του τοκετού εναλλάσσεται με την ανακούφιση πως όλα τελειώνουν. Τρέχει να τρυπώσει ο φόβος μήπως κάτι δεν πάει καλά, για να έρθει με την σειρά της η χαρά της έλευσης του νέου τέκνου. Το δυσκολότερο από όλα όμως η ανημπόρια. Τώρα, δεν μπορεί να κάνει τίποτα περισσότερο για την οικογένεια του από το να περιμένει.

Ήταν μέσα στην αίθουσα στον πρώτο τοκετό. Ζορίστηκε, όμως ρούφηξε δύναμη από την προσφορά. Είχε να του σφίξει έτσι το χέρι η καλή του από τα ντουζένια τους. Χαμογέλασε στην ανάμνηση. Τώρα, ο ρόλος του είναι παθητικός. Που να βρει τόση υπομονή; Θολώνει το μυαλό του.

«Εεε!» ακούει μια φωνούλα με τόνο διαμαρτυρίας. Είχε απορροφηθεί τόσο πολύ που ξέχασε το χεράκι που κρατούσε και το έσφιξε λίγο παραπάνω. Ίσως η ανάμνηση, ίσως η αγωνία…

Ανακάλυψε την πηγή δύναμης που αναζητούσε, στα ματάκια του γιού του που τον επεξεργάζονταν όλο απορία. Δεν πρέπει να έχει ξαναδεί τον μπαμπά του σε τέτοια κατάσταση. Δεν μπορεί να διακρίνει τις προθέσεις στο πρόσωπό, στις εκφράσεις, στις κινήσεις. Η απορία είναι τόσο έκδηλη στο προσωπάκι του που αναγκάζει τον μπαμπά του να ξεσπάσει σε γέλια.

-Άκουσες την εντολή της μαμάς! Πρέπει να σε προσέχω. Θα κάνω ότι μπορώ μέχρι να έρθουν οι ενισχύσεις…

Πρώτοι στην παππουδοδρομία ήρθαν οι γονείς του. Ανέλαβαν τον μπόμπιρα, για να πεταχτεί μέχρι το αυτοκίνητο να φέρει το δωράκι του μικρού. Στην προσπάθεια να απασχολήσει οργανωτικά το μυαλό του, θυμήθηκε αυτή την τελευταία εκκρεμότητα. Ήταν μια από τις συμβουλές που συχνά δίνω στους γονείς με νήπια οι οποίοι περιμένουν την έλευση νέου αδερφιού. Να πάρουν για δώρο στο μεγαλύτερο παιδί ένα μωρό όσο πιο ρεαλιστικό γίνεται. Να το έχει το αδερφάκι για να μιμείται την μαμά και τον μπαμπά, στο άλλαγμα, στο μπάνιο, στο τάισμα. Είχε κάποιες ήπιες ενστάσεις που το μόνο που κατάφεραν ήταν να προκαλέσουν γέλιο και ήπια λοιδορία. Εντάξει! Εντάξει! Δεν γνώριζε ότι τα νήπια είναι ασεξουαλικά. Που να φανταστεί ότι είτε παίζουν με κουκλάκια είτε με αυτοκινητάκια είναι ένα και το αυτό. Εκείνος τα είχε κάπως διαφορετικά στο μυαλό του. Ακούς εκεί «ασεξουαλικά», τι λέξη και αυτή…

Στην βιάση του να επιστρέψει στην αίθουσα του βασανιστηρίου της αναμονής, παραλίγο να γυρίσει με άδεια χέρια. Ο μικρός ήταν εκεί ακούγοντας απορροφημένος μια ιστορία από τον παππού του. Άφησε με τρόπο στην άκρη το δέμα, για να μην τον πάρει είδηση και καλώς όρισε τα πεθερικά του που μόλις κατέφθαναν.

Η πόρτα που οδηγεί στον παράδεισο και σπανιότερα στην κόλαση άνοιξε και η μαία φώναξε όλο το ντουνιά να τον ενημερώσει. Η συμμορία των παππουδογιαγιάδων κοιτούσε έκπληκτη τα άδεια της χέρια και προς το παρόν αρκέστηκε στα λόγια βάλσαμο:
«Όλα καλά! Μάνα και κόρη χαίρουν άκρας υγείας!». Εξίσου έκπληκτοι παρακολούθησαν τον μπαμπά αντί για “…κάτι για το καλό”, να δίνει στην μαία μια φωτογραφική μηχανή. Ο άγγελος των χαρμόσυνων μαντάτων χάθηκε για μερικά λεπτά και γύρισε κοντά τους. Αυτήν την φορά έλαβε τον μπουναμά της καθώς επέστρεφε την φωτογραφική μηχανή και πρόσθεσε:

-Κάντε μερικά λεπτά υπομονή και θα έρθουν στο δωμάτιο σας όπου μπορείτε να πάτε να τις περιμένετε.

Ο μπαμπάς σήκωσε στην αγκαλιά του τον μικρό του και μάζεψε την συμμορία γύρω του.

-Έλα μάγκα να δούμε την μαμά και την αδερφούλα σου.

Πάτησε το κουμπί και στην μικρή οθόνη εμφανίστηκε η ευτυχισμένη αλλά και εμφανώς καταβεβλημένη μαμά να έχει πάνω στο στήθος της ένα «τσαλακωμένο» μικροσκοπικό πλασματάκι. Τους χαιρέτησε και τους έστειλε ένα φιλί λέγοντας στον γιό της ότι θα τα πούνε σε λίγο. Ο μπαμπάς θα ορκιζόταν ότι το ανθρωπάκι κάτω από το πρόσωπο της συντρόφου του, του γέλασε και αυτό το γέλιο ζέστανε τόσο το πρόσωπό του που τα μάτια του ίδρωσαν!

-Άντε χαζομπαμπά δείξε και σε εμάς την εγγόνα μας. Διαμαρτυρήθηκαν οι γιαγιάδες που είχαν αδικηθεί από την θέα λόγω ύψους.

Όσο κοιτούσαν το βίντεο οι κυρίες, οι άντρες μάζευαν τα πράγματα για να πάνε στο δωμάτιο. Ο παππούς δεν κρατήθηκε και ρώτησε

-Τι καινούργια κόλπα είναι αυτά; Γιατί δεν μας έφερε την εγγόνα να την δούμε σε ζωντανή μετάδοση και φάγαμε την κονσέρβα στην μάπα;

-Εντολή του παιδίατρου. Είναι λέει πιο σημαντικό το δέσιμο της μικρής με την μαμά της από ότι με όλους τους άλλους. Δεν έχει και μεγάλη διαφορά για εμάς που θα την θαυμάξουμε από κοντά σε λίγα λεπτά. Αντίθετα τα πρώτα πενήντα λεπτά είναι πολύ ουσιαστικά για το θηλασμό. Μας έδειξε κάτι εκπληκτικά βιντεάκια που το νεογνό με το που γεννιέται εάν το αφήσεις γυμνό πάνω στην κοιλιά της μαμάς του, αυτό σέρνεται σιγά-σιγά και φτάνει να βουτήξει πάνω στο στήθος και …ήταν εκπληκτικό να αρχίσει να θηλάζει! Θυμάστε τι τραβήξαμε με τον κύριο από εδώ για να θηλάσει…

Το δωμάτιο γέμισε με κόσμο πριν την είσοδο των πρωταγωνιστριών. Δεν αργήσαμε να εισέλθουμε και εμείς. Συνόδευσα τις κυρίες στο δωμάτιο. Έχαιραν όντως και οι δύο άκρας υγείας, η δε μικρή έκανε το θαύμα της και δοκίμασε λίγο από το νέκταρ που ακούει στο όνομα πύαρ. Ίδια γεύση με το αμνιακό υγρό και φτιαγμένο με μαγικό τρόπο ειδικά για την νεαρή κυρία. Από τις σκέψεις με έβγαλε ο ενθουσιασμός που ξεχείλιζε το δωμάτιο.

-Όφου μια κοπέλα! Ξάνοιξε-ξάνοιξε πως κοιτά!

-Δεν θα το πιστέψετε! Η μικρή κυρία από εδώ ήδη θήλασε ΜΟΝΗ ΤΗΣ! Λέει όλο καμάρι η μαμά.

-Φιλαράκο, από εδώ η αδερφούλα σου, ακούω τον μπαμπά τους. Ωπ! Κοίτα-κοίτα τι σου έφερε η αδερφή σου…

Ο μικρός έμεινε για λίγο μπερδεμένος να χαζεύει μια το μωρό και μια το πολύχρωμο δέμα. Άγγιξε τρυφερά το πρώτο και μετά όρμησε στο δεύτερο. Έγδυσε το κουτί από το περιτύλιγμα και πήρε στα χέρια του ένα μωρό όχι πολύ μεγαλύτερο από την αδερφούλα του.

-Σου αρέσει; Ρωτά η μητέρα του. Η μικρή σου το έφερε, δωράκι!

Πήρε στα χέρια του τον κούκλο. Η μοναδική πινελιά που επέτρεψε στον εαυτό του ο μπαμπάς είναι να είναι εμφανώς άρρεν το μωρό του μεγάλου. Ίσως έτσι καταλάγιασε λίγο τις ανησυχίες του. Η σκηνή ήταν ονειρεμένη. Ο πατέρας με περίσσεια τρυφερότητα κρατούσε στην αγκαλιά του την μικρή του κόρη και δίπλα του ο μικρός, λες και ήταν μικρογραφία του, κρατούσε με παρόμοιο τρόπο το δικό του «μωρό».

-Άντε-άντε εγώ σας αφήνω και θα τα πούμε το απογευματάκι. Την μπέμπα θα την αφήσουν εδώ και μόλις δείχνει σημεία πείνας βουρ στο βυζί. Ξέρεις τώρα μαμά! Της λέω κλείνοντας το μάτι.

-Να ΄στε καλά! Και αν χρειαστούμε κάτι…

-Εννοείτε ότι θα με ζητήσετε! Είστε τα αυτιά μου και τα μάτια μου. Σιγά-σιγά όμως θα πρέπει να φύγει και το επισκεπτήριο. Η μαμά είναι κουρασμένη και χρειάζεται τον ύπνο. Κάντε λίγη υπομονή και θα τους έχετε δικούς σας όλη μέρα…

Χτυπώ ελαφρά στην πλάτη τον μπαμπά και χαϊδεύω το κεφαλάκι του μπόμπιρα, ενώ φεύγω για το ιατρείο για να συνεχίσω την υπέροχη μέρα.

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Διακοπές με στιγμές μέσα από τα μάτια των παιδιών, που έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα!

2011-08-15T19:39:00.004+03:00

Επιτέλους, άρχισαν αυτές οι υπέροχες ατελείωτες μέρες των διακοπών. Οι μέρες που λες και έχουν περισσότερες από μόνο 24ώρες. Προλαβαίνεις να κάνεις τόσα πολλά και πάλι έχεις χρόνο να κοιμηθείς, να παίξεις με τα παιδιά, να διαβάσεις, να γράψεις, να πιείς και να φας μαζί με αγαπημένα σου πρόσωπα. Να ακούσεις ιστορίες και να μοιραστείς εμπειρίες. Είναι απαραίτητες αυτές οι ριμάδες οι διακοπές.

Φέτος την παρέα μας φιλοξένησε η Κέρκυρα. Σπίτι συγγενικό, τα ξαδέρφια να παίζουν ατελείωτες ώρες και να προσπαθούν να ανακτήσουν όσο χρόνο ήταν χώρια από πέρσι.

Καλά παιδιά, ομοιοαναθρεμμένα. Κάνουν τις σκανδαλιές τους, κάνουν φασαρία, όμως ακούν τους γονείς τους και κατανοούν τους κανόνες. Πως κυλάει ο χρόνος! Νερό σε ποτάμι που περνά και χάνεται. Σκληρός μα και γλυκός συνάμα, δίνει νόημα στα μικρά καθημερινά. Στις υπέροχες στιγμές που μας χαρίζει το ταξίδι μας σε αυτό τον κόσμο. Πότε ήμασταν εμείς οι υπακούοντες(ή συχνότερα ανυπακούοντες) και πότε γίναμε αυτοί που καλούμαστε να θέτουμε τους κανόνες του παιχνιδιού που καλούμε καθημερινότητα;

«Τρία πράγματα σιχαίνομαι» ακούω την συμβία μου να λέει με αυστηρό ύφος στον Ερμή! «Την βία, το ψέμα και την γκρίνια…»

Η λίστα της δεν είναι τόσο μικρή, όμως για αυτή την φάση που διανύουν τα μικρά μας, αρκεί. Κάποιες στιγμές εκνευρισμού μεταξύ τους, συνήθως όχι για σοβαρό λόγο, στα πλαίσια του παιχνιδιού, δεν διστάζουν να σηκώνουν χέρι. Πιο συχνά ο Ερμής, εξού και ο αποδέκτης του μαθήματος. Όχι πως υστερεί πολύ η Χαρούλα. Οπότε καλώς ήταν η αυτήκοη μάρτυς της νουθεσίας.

Κάποιες άλλες στιγμές, ευτυχώς σπανιότερες, καταφεύγουν σε αθώα μικρά ψέματα για να αποφύγουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Μικρά και αθώα που όμως δικαιολογούν το ψέμα σαν πρακτική.

Μια άλλη πρακτική τέλος, των τελευταίων βδομάδων είναι η γκρίνια. Η γυναίκα μου δουλεύει πολύ και λείπει από τα παιδιά. Η δουλειά της απαιτεί τουλάχιστον εφτά με οχτώ φορές το μήνα την διανυκτέρευσή της εκτός σπιτιού. Μια από τις παρενέργειες της απουσίας της είναι το σύμπτωμα της γκρίνιας από την πλευρά των παιδιών. Γκρίνια χωρίς εμφανή αιτία. Μια μορφή έκφρασης ήπιας διαμαρτυρίας που όμως με τον καιρό, σου ροκανίζει τα νεύρα. Την διαπίστωση την έκανε η ίδια η γυναίκα μου όταν απλά σε ένα από τα σπάνια Σαββατοκύριακα που είχε ελεύθερα και αφιερώθηκε στα παιδιά έκανε μια συμφωνία με τον Ερμή: «Εάν δεν γκρινιάξεις όλο το Σαββατοκύριακο τότε την Δευτέρα θα σου πάρω το τερατάκι που λες ότι σου αρέσει».

Ο Ερμής, γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται στην διάρκεια μιας βόλτας να του πάρω κάτι επειδή μου το ζήτησε, απλά μας ενημερώνει όταν κάτι του αρέσει. Ξέραμε λοιπόν εδώ και μερικές μέρες, ότι είχε εντοπίσει ένα τερατάκι που φρόντιζε να μας υπενθυμίζει πως του αρέσει. Όπως ίσως μαντέψατε την Δευτέρα η συλλογή του ήταν εμπλουτισμένη με το εν λόγο τερατάκι, ενώ η μαμά του εντυπωσιασμένη από την πλήρη υποχώρηση της γκρίνιας, πείστηκε ότι το βασικό αντίδοτο δεν ήταν η δωροδοκία αλλά ο δημιουργικός χρόνος με τα παιδιά.

Ειδικά αυτές τις μέρες που τα παιδιά δέχτηκαν υπερδοσολογία γονικού χρόνου, η αναίτια γκρίνια σχεδόν εξέλειψε και ο μικρός μου μας εξέπληξε με τον τρόπο που μεταφράζουν τον κόσμο μας τα παιδικά μάτια. Ένα ζεστό πρωινό μας βρήκε να περιδιαβαίνουμε τα καντούνια της πανέμορφης Κέρκυρας και κάπου συναντήσαμε ένα συντριβάνι με μερικά κέρματα στο βυθό του.

-Ξέρεις τι είναι αυτά τα λεφτά στο συντριβάνι;

-Τι;

-Είναι ευχές που κάνουν όσοι τα πετάνε μέσα. Θέλεις να σου δώσω να κάνεις και εσύ ευχή;

-Ναι!! αναφωνεί με ενθουσιασμό.

Του έδωσα λοιπόν ένα μικρό γυαλιστερό κέρμα και τον ακούσαμε να εύχεται:

-Εύχομαι να είμαι καλό παιδί και να μην γκρινιάζω!

Εννοείται ότι μόνο οι ευχές, του εξασφάλισαν αγκαλιές και φιλιά. Το βραδάκι μας επισκέφτηκε μια φίλη από τα παλιά. Ο Ερμής, πιθανά ως αποτέλεσμα της έλλειψης ύπνου, παρουσίασε συμπτώματα ήπιας γκρίνιας. Ο σκορπιός μέσα μου δεν υπήρχε περίπτωση να χάσει την ευκαιρία για ένα σχολιασμό:

-Τι έγινε Ερμούκο; Προς τι αυτή η γκρίνια; Τζάμπα το κέρμα που πετάξαμε στο σιντριβάνι το πρωί. Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, με ένα κέρμα μερικών λεπτών και 2ευχές πολύ πάει…

Με κοίταξε με εκείνα τα τεράστια εκφραστικά του μάτια και απλώς σχολίασε

-Ναι, αλλά τουλάχιστον είμαι καλό παιδί!

Τι να του πεις; Ένα δίκιο το είχε!

Όμως αναφέροντας τα μάτια του μικρού μου και το πώς αυτά εκλαμβάνουν όσα αντικρίζουν, δεν μπορώ παρά να μνημονεύσω και τα ματάκια της Χαρούλας μου. Αυτά τα τελευταία κατάφεραν σε μια στιγμή να με επαναφέρουν πίσω στην τάξη. Μια στιγμή αδυναμίας ή μάλλον πιο σωστά ανοησίας.

Νωρίς το βράδυ της μεγαλειώδους πανσέληνου του Αυγούστου, της μεγαλύτερης όλου του χρόνου, αποφασίσαμε με το άλλοθι των διακοπών, να κρατήσουμε και τα παιδιά μαζί μας λίγο παραπάνω. Γονείς και παιδιά αραχτοί σε ένα παραθαλάσσιο μπαράκι, απολαμβάναμε ένα ποτό οι μεγάλοι και ένα παγωτό οι μικροί κάτω από το φως ενός υπέροχου φεγγαριού, συνοδεία μουσικής που έδενε σαν να ήταν η μουσική επένδυση στο έργο που ζούσαμε. Έδενε τόσο αρμονικά με τον παφλασμό του κύματος στην άμμο που απλώς συνόδευε τις αραιές κουβέντες μας.

Ο ύπνος βρήκε τον Ερμή στην αγκαλιά της μητέρας του, ενώ και η Χαρούλα είχε κουρνιάσει στην αγκαλιά της θείας της όπου ήδη κοιμόταν η συνονόματη ξαδέρφη της. Ότι ετοιμαζόμασταν ψυχολογικά να αποχαιρετήσουμε αυτόν τον παράδεισο, μια που τα μικρά μας είχαν παραδώσει το πνεύμα, κατάφερα να υποπέσω σε ένα αμάρτημα.

Αδυνατώ να θυμηθώ τον ακριβή διάλογο αλλά κάπως το έφερε η κουβέντα με παρομοιώσεις και συνειρμούς και κοκορεύτηκα ότι μπορώ να κλείσω το φεγγάρι σε ένα δακτυλίδι καπνού. Θυμήθηκα κόλπα της εφηβείας μου, δεκαετίες πριν δηλαδή, όταν είχα την πολύ κακή συνήθεια να καπνίζω. Μια συνήθεια που θεωρώ πλέον απαράδεκτη και εδώ και περισσότερο από δώδεκα χρόνια είμαι ορκισμένος πολέμιός της. Έχω χάσει αγαπημένα πρόσωπα ως αποτέλεσμα του καπνίσματος και θλίβομαι όποτε βλέπω άτομα που εκτιμώ και αγαπώ να καίνε την υγεία τους. Τα παιδιά μου δεν χάνουν ευκαιρία να υπενθυμίσουν στην κουμπάρα μας, το μοναδικό ίσως κοντινό μας πρόσωπο που πάσχει από την αρρώστια της καψούρας για το τσιγάρο, πόσο κακό της κάνει.

Μετά από όλα αυτά και άλλα τόσα, άντε να ερμηνεύσω την συμπεριφορά μου όταν πήρα ένα τσιγάρο, ρούφηξα μια βαθιά τζούρα και κάνοντας ένα δακτυλίδι καπνού το έστειλα με θράσος να κυκλώσει το ολόγιομο φεγγάρι. Θαρρείς και ήμουν ο Τζέιμς Ντην πάνω στην μηχανή μου με έφηβη καλλονή θαμπωμένη από την γοητεία της στιγμής να κρέμεται από τα χείλη μου. Το θράσος του καπνού διέλυσε μια πνοή αέρα που ήρθε να μας δροσίσει. Την δική μου βλακεία ήρθε να αναδείξει ο σπόρος μου. Από πρωταγωνιστής στο θερινό κινηματόγραφο ο Παράδεισος, καταβαραθρώθηκα στη κόλαση της επιπολαιότητάς μου. Ο Τζέιμς Ντην μεταμορφώθηκε σε μεσόκοπο με κοιλίτσα και καράφλα, ενώ η έφηβη καλλονή εξαϋλώθηκε μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια ενός νήπιου. Η Χαρούλα μου όχι απλώς είχε ξυπνήσει, αλλά καθόταν με τα μάτια της γουρλωμένα και καρφωμένα στο στόμα μου, το οποίο σαν κάνη όπλου που μόλις είχε εκπυρσοκροτήσει, κάπνιζε ακόμα τα απομεινάρια της τζούρας. Για μερικά δευτερόλεπτα έχασκα με το στόμα μου να σχηματίζει ένα παρατεταμένο «ΟΟΟΟ» που μέσα στο μυαλό μου μετατράπηκε σε «ΩΩΩΧ!». Ένιωσα σαν να με έπιασαν με το χέρι μέσα στη γυάλα με το γλυκό. Τι να πω και πώς να αναστρέψω την λάθος εικόνα που κατάφερα να σφηνώσω μέσα στο μυαλουδάκι της μικρής μου; Πως μπορούν και καπνίζουν οι γονείς; Τι παρακαταθήκη θανάτου αφήνουν στο υποσυνείδητο των μικρών τους κάθε φορά που τους θωρούν με το τσιγάρο στο στόμα;…

Άρπαξα την μικρή μου στην αγκαλιά μου και άρχισα να την γαργαλάω ψελλίζοντας ασυνάρτητες δικαιολογίες τύπου «αστειάκι, αστειάκι έκανα… μπλιάχ τι αηδία το τσιγάρο…».

Η έκπληξη δεν είχε χαθεί από τα μάτια της όταν λίγα λεπτά αργότερα και ενώ εγώ κρατούσα τον κοιμισμένο Ερμή στα χέρια, την άκουσα να λέει στην μαμά της με σβησμένη φωνή:

«Ο μπαμπάς κάπνισε!!!»

Το τεράστιο φεγγάρι με την ομορφιά του κατάφερε να απαλύνει την αλγεινή αίσθηση που κατάφερα να δημιουργήσω…

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Ο παιδίατρος δεν είναι μπαμπούλας!!

2011-04-03T22:05:00.012+03:00

Ένα από τα πολλά θετικά του να ζεις σε τόπο τον οποίο οι άλλοι επιλέγουν ως εκδρομικό προορισμό είναι ότι σε επισκέπτονται συχνά αγαπημένοι φίλοι. Έτσι, το περασμένο Σαββατοκύριακο το περάσαμε συντροφιά με φιλικό ζευγάρι που μας επισκέφτηκε από την Αθήνα. Ανάμεσα στις «ατραξιόν» του Ρεθύμνου και το καινούργιο μου ιατρείο. Τι καινούργιο δηλαδή, αυτόν τον μήνα κλείνει χρόνο, και ακόμα να το χορτάσω… Μπορείτε να φανταστείτε ότι την επίσκεψη στο «καμάρι» μου δεν την γλίτωναν με τίποτα. Εκείνοι ενθουσιάστηκαν και εγώ το λάτρεψα ακόμα περισσότερο.

«Τώρα καταλαβαίνω γιατί σου αρέσει να ξημεροβραδιάζεσαι στην δουλειά!» λέει ο Στέλιος.

«Ρε συ Νίκο, μ’ αρέσει που δεν έχεις την σοβαροφάνεια που για κάποιους επιβάλει το επάγγελμά σου. Όλο το ιατρείο είναι στημένο για το παιδί. Όχι για εσένα, ούτε καν για τον γονιό!…» ακούω να συμπληρώνει η Βίκυ.

Το χαμόγελο στο πρόσωπό μου το νιώθω τεράστιο. Είμαι σίγουρος ότι φτάνει να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα στα αυτιά μου. Χαίρομαι όταν ο κόσμος, και ειδικά οι φίλοι, καταλαβαίνουν τις προθέσεις και τις προτεραιότητές μου.

Αντίθετα, δεν μπορώ να κρύψω την στεναχώρια και καμιά φορά τον εκνευρισμό μου όταν οι γονείς, οι παπουδογιαγιάδες ή κάποιος συνοδός ενός παιδιού που έρχεται στο ιατρείο, ακυρώνει τις προσπάθειές μου και διαιωνίζει ξεπερασμένα στερεότυπα. Προσπαθούν και δυστυχώς συχνά καταφέρνουν να με παρουσιάσουν κάτι σαν μπαμπούλα.

“Γέλα τώρα γιατί σε λίγο…” ή “Ωχ! Κοίτα, κοίτα!! θυμήθηκε!”

Πόσες φορές έχω ακούσει αυτές και άλλες παρόμοιες φράσεις. Ειλικρινά κάποιες στιγμές μου έρχεται να ουρλιάξω «τι θα γίνει σε λίγο;;» ή «τι θυμήθηκε;;;». Λες και ξανα-έφεραν το παιδί στα κεντρικά της Γκεστάμπο και σε λίγο θα του βγάλω τα νύχια και θα το κάνω να μαρτυρήσει…

«Υπερβολικός είσαι!» θα μου πείτε. Ίσως! Όμως, εξίσου υπερβολικός είμαι στο πόσο αγαπώ και νοιάζομαι τα παιδιά στο ιατρείο. Αισθάνομαι ο τυχερότερος άνθρωπος του κόσμου όταν η καθημερινότητα μου ξεκινά με ένα βρέφος λίγων μηνών. Να το «πειράζω» εξετάζοντάς το, και να βλέπω μετά από λίγα δευτερόλεπτα προβληματισμού να ανθίζει ένα χαμόγελο στο προσωπάκι του. Φροντίζω, όσο μπορώ, να γεμίζω το ιατρείο παιχνίδια, ήχους, ζωγραφιές και χρώματα για να κάνω την εξέταση όσο πιο ευχάριστη για τους λιλιπούτειους φίλους μου.

Σαν να ακούω την σκέψη κάποιων: «Ναι, αλλά δεν είναι όλοι οι παιδίατροι έτσι…» Κακώς! Η πλειοψηφία όμως είναι. Όπως και να έχει, προϊδέασε τουλάχιστον θετικά το παιδί. Έχεις περισσότερες πιθανότητες με ένα πρόσχαρο παιδάκι να κάνεις ακόμα και έναν μουρτζούφλη να χαμογελάσει. Στην αντίθετη περίπτωση, ακυρώνεις τις προσπάθειες όποιου έχει όρεξη και διάθεση να αγκαλιάσει το μικρό σου.

«Και το εμβόλιο; Δεν πονά το εμβόλιο;» θα μου αντιτείνετε. Μετά τον 5^ο μήνα που τα παιδιά αρχίζουν να θυμούνται, χρησιμοποιώ κάτι αυτοκόλλητες γάζες για τοπική αναισθησία, που μειώνουν πολύ την πιθανότητα το παιδί να πονέσει. Δεν είναι λίγοι οι καλοί συνάδελφοι μου που δεν τις χρησιμοποιούν ή σε κάποιες περιπτώσεις που γονείς ξέχασαν ή δεν θέλουν να τις βάλουν και αναγκάζομαι να εμβολιάσω χωρίς την προαναφερθείσα προετοιμασία. Και πάλι με λίγο αντιπερισπασμό τύπου «με το τρία θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα» ή «κοίτα τον σπάιντερμαν!», και αμέσως μετά κάποιο δωράκι, ένα μπισκοτάκι σε σχήμα μικρού ζώου ή ζελεδάκι ή αυτοκόλλητα ή αυτοκινητάκι, εύκολα ξανακερδίζεις την εμπιστοσύνη του παιδιού.

Γιατί ενώ προβληματίζεστε για το εμβόλιο, δεν αναρωτιέστε πως όταν πάει να παίξει στην παιδική χαρά ή τον παιδότοπο ή να κάνει ποδήλατο στην γειτονιά, και πέσει ή χτυπήσει στα πλαίσια του παιχνιδιού μετά επιμένει να ξαναπάει στην παιδική χαρά; Γιατί όταν πάτε στο παιδότοπο δεν διανοείστε να σκεφτείτε ή να πείτε «γέλα τώρα γιατί σε λίγο…(θα χτυπήσεις και θα κλαις)».

Μέσα στο παιδιατρικό ιατρείο δεν πρέπει ούτε καν να αναφέρουμε λέξεις όπως «πόνος». Όσο πιο ευγενικά μπορώ, διορθώνω τους γονείς όταν καθησυχάζουν τα μικρά τους με εκφράσεις τύπου «μη φοβάσαι δεν πονάει αυτό…», εξηγώντας ότι προδιαθέτεις αρνητικά το παιδί όταν χρησιμοποιείς τέτοιες λέξεις. Άραγε πως θα νιώθατε εάν μπαίνοντας στο αυτοκίνητο για να πάμε κάποια μακρινή διαδρομή, την ώρα που δένατε την ζώνη σας και πριν ξεκινήσουμε ένιωθα την ανάγκη να σας διαβεβαιώσω «μη φοβάσαι δεν θα σκοτωθούμε!». Δεν θα ήταν φυσικό να αναρωτηθείτε: «Ωπ! Τι έγινε; Παίζει και αυτό το σενάριο;»

Όμως μιλώντας για ψυχολογία και πως μας επηρεάζουν οι λέξεις, θυμήθηκα μια ιστορία από τις διακοπές του περασμένου καλοκαιριού. Από την πρώτη μέρα που φτάσαμε στα μπανγκαλόου που μας φιλοξένησαν, γνωρίσαμε μια γλυκύτατη πιτσιρίκα που πρέπει να φλέρταρε με τα 17-18 (μήνες όχι έτη!!). Είπαμε τα τυπικά με τους γονείς και δεν άργησα να εστιάσω στην πιτσιρίκα. Τι ματιές και τι γελάκια εξ αποστάσεως! Το όνομα αυτής Αιμιλία. Στρουμπουλούλα, με κάτι πανέξυπνα ματάκια. Κάθε πρωί και κάθε βράδυ ανταλλάσαμε γελάκια και ματιές. Μέχρι ένα πρωί! έκπληκτος ακούω το μπαμπά της να την καθησυχάζει «έλα δεν θα σε πειράξει…». Ακόμα πιο έκπληκτος συνειδητοποιώ ότι η μικρή κρύβεται πίσω από τα πόδια του μπαμπά της και με κρυφοκοιτά με ένα σχεδόν τρομοκρατημένο ύφος. Τι έγινε ρε παιδιά;;; πως άλλαξαν έτσι τα δεδομένα;;; Το φιλαράκι του χθες έγινε ο τρόμος του σήμερα;;; Και ξαφνικά, συνειδητοποιώ τι είχε συμβεί… Όταν γίνεις μια φορά ιατρός, και δη παιδίατρος, είσαι μια ζωή «παιδίατρος». Τουλάχιστον όσον αφορά την ρετσινιά!

Την προηγούμενη μέρα ένα ιταλάκι 2-3μπανγκαλόου πιο πέρα, είχε πυρετό και η κυρία ιδιοκτήτρια, με περίσσεια συστολή ομολογώ, με παρακάλεσε να το εξετάσω. Αυτό που θεώρησε σωστό, ήταν να γνωστοποιήσει σε όλους στο συγκρότημα την ιδιότητά μου. Να γιατί μέσα σε μια νύχτα ο αγαπημένος γείτονας έγινε ο «τρομαχτικός παιδίατρος»!

Θυμάμαι πόσο όμορφα είχα αισθανθεί όταν πέρσι στις απόκριες, είχα ντυθεί κλόουν.. Είχα γεμίσει τις τσέπες μου με ζελεδάκια και πείραζα τα πιτσιρίκια στο δρόμο, μοιράζοντας καραμέλες που προσποιούμουν ότι τις έβγαζα από το αυτί τους. Λένε ότι η μάσκα είναι το μόνο πρόσωπο που επιλέγεις. Ήταν λες και πέρασα στην άλλη πλευρά του καθρέφτη. Τα παιδάκια ενθουσιασμένα με έβλεπαν να περπατώ με τα παιδιά μου και φώναζαν το ένα στο άλλο «κλόουν-κλόουν», ενώ έτρεχαν κοντά μου. Δεν πιστεύω να απορείτε που φέτος στις απόκριες ντύθηκα …Αη Βασίλης!

Για να είμαι ειλικρινής πάντως, ευτυχώς το ίδιο συμβαίνει και με τα περισσότερα από τα παιδιά μου στο ιατρείο. Εκεί λίγο μετά τα δεύτερα γενέθλια τους, αρχίζουν να με συμπαθούν, και όχι σπάνια, κυριολεκτικά να με αγαπούν. Με τα παιδιά δεν έχω πρόβλημα. Ίσα-ίσα, το παιδί ΠΟΤΕ δεν φταίει. Εμείς οι μεγάλοι έχουμε την ευθύνη.

Εδώ, οφείλω να παραδεχτώ ότι όπως σε κάθε κανόνα έτσι και σ’ αυτόν υπάρχουν οι λαμπρές εξαιρέσεις. Περιπτώσεις δηλαδή όπου οι γονείς προσπαθούν να κάνουν όσο πιο ευχάριστη την εμπειρία, και όμως τα μικρά με το που με βλέπουν πανικοβάλλονται.

Έχω στο μυαλό μου την Γαρυφαλλιά που μόλις με έβλεπε αντιδρούσε λες και την τσιμπούσε σφίγγα. Όχι μόνο στο ιατρείο. Στον δρόμο, στην καφετέρια, ακόμα και στον παιδικό, που τυχαίνει να είναι αυτός των δικών μου παιδιών. Πάω να πάρω την Χαρά και τον Ερμή και ξαφνικά η μικρή βάζει κάτι κλάματα… Οι αγαπημένες μας δασκάλες έτρεξαν να δούνε τι έπαθε, για να με ακούσουν να τις καθησυχάζω:

«Δεν έπαθε τίποτα, εμένα είδε…»

«Αποκλείεται!» λέει η Βούλα.

«Παρακολούθησε…» της απαντώ ενώ φεύγω από το οπτικό πεδίο της Γαρυφαλλιάς. Η μικρή σχεδόν ακαριαία σταμάτησε, για να ξαναουρλιάξει όταν επέστρεψα και πάλι, με τον πιο φυσικό τρόπο, στο δωμάτιο για να πάρω τα δίδυμά μου. Οι δασκάλες μας έσκασαν στα γέλια, όσο η μικρή έσκαγε στα κλάματα. Ο ορισμός του τραγελαφικού! Και όμως! Ακόμα και αυτή η τρομοκρατημένη Γαρυφαλλιά, τώρα που καβατζάρισε τα δύο της χρόνια, με συναντά και πλέον μου γελά! Αυτές τις περιπτώσεις δεν τις φοβάμαι. Ξέρω ότι αργά ή γρήγορα θα τα βρούμε με τα παιδιά.

Δεν μπορώ τους κηδεμόνες(για να συμπεριλάβω και παππουδογιαγιάδες ή θείους και θείες), που χρησιμοποιούν τον παιδίατρο για να κάνουν το παιδί να φάει ή να κάτσει φρόνιμο! Αυτά είναι τα παιδιά που δυσκολεύομαι να προσεγγίσω! Άντε μετά να σου πει το νήπιο ότι πονά στο αυτί ή στην κοιλιά, γνωρίζοντας ότι η συνέχεια θα είναι «πάμε στον παιδίατρο…». Πάμε δηλαδή στον μπαμπούλα, στον οποίο θα σε έδινα αν δεν ήσουν φρόνιμος!

Έρχεται στο ιατρείο ο Πέτρος, ένας αστυνόμος, που είναι από τους πιο τρυφερούς γονείς μου. Έχει εντυπωσιακό παρουσιαστικό, ψηλός και γυμνασμένος. Μπαίνει στο γραφείο μου έχοντας αγκαλιά την δεύτερη κόρη του, περίπου 6-7μηνών, η οποία έρχεται για τον προγραμματισμένο της έλεγχο. Η μικρή ανταποκρίνεται στις γκριμάτσες που της κάνω μέχρι να καθίσει ο μπαμπάς, για να ακούσω τον τελευταίο να της λέει:

«Γέλα τώρα γιατί σε λίγο…».

Δεν κρατιέμαι και αντιδρώ!

«Τι θα γίνει σε λίγο ρε Πέτρο! Η δεύτερη κόρη που σου μεγαλώνω και θυμάσαι τι τραβήξαμε για κάνουμε την Ανθή να με συμπαθήσει… Πάλι τα ίδια!»

«Ε! καλά γιατρέ πλάκα κάνω! Αφού ξέρεις πόσο σε αγαπάνε τα παιδιά! Την πειράζω, επειδή έχουμε και εμβόλιο».

Ψιλοστεναχωρήθηκα γιατί ξέρω πόσο ευαίσθητος είναι και στην προσπάθειά μου να του εξηγήσω τι εννοώ του ανταπαντώ:

«Τι πλάκα ρε ‘συ Πέτρο; Εσένα, σου αρέσει όταν σε βλέπουν με την στολή στον δρόμο οι μανάδες και φοβερίζουν τα μικρά τους να φάνε ή να κάτσουν φρόνιμα γιατί «να! να! θα σε πάρει ο αστυνομικός!» ;»

Χωρίς να το καταλάβω είχα χτυπήσει ευαίσθητη χορδή! Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την φράση μου για να τον ακούω να μου λέει με ένταση:

«Πω πω! Γιατρέ συγνώμη. Τι μου είπατε τώρα! Αυτά που κοροϊδεύω και με συγχύζουν κάνω!! Πω-πω! Χίλια συγνώμη».

Τον ηρέμησα και ομολογώ στεναχωρήθηκα που πειράχτηκε. Από την άλλη, κατά κάποιο τρόπο, χάρηκα που κατάφερα να του περάσω το συναίσθημα.

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Υ.Γ. Οι εικόνες είναι από το ιατρείο μου. Πρόκειται για έργα της καλής μου. Της αφιερώνω την σημερινή ανάρτηση σαν την μικρότερη ένδειξη αγάπης και εκτίμησης για όλα όσα κάνει, αλλά και όσα αντέχει για να με στηρίζει στην καθημερινότητά μου.

Τι θα γίνει τελικά με τους ασφαλισμένους του Ι.Κ.Α.;

2011-02-06T23:50:00.012+02:00

Απόψε, θα σας μιλήσω από καρδιάς. Θα προσπαθήσω να στριμώξω και λίγη λογική στο κείμενο μήπως σας βοηθήσω να καταλάβετε τι σημαίνει να ασκείς, ως ιδιώτης, την παιδιατρική στην Ελλάδα του σήμερα.

Αρχικά, να σας εξομολογηθώ ότι είμαι ευτυχισμένος άνθρωπος. Έχω ότι επιθυμούσα ως νέος. Είμαι παντρεμένος και ερωτευμένος με την γυναίκα μου και τα δύο παιδιά μας. Είμαι αρκούντως υγιής και απολαμβάνω μια υπέροχη στην απλότητα της, ποιοτική ζωή. Τέλος, είμαι παιδίατρος και κάνω καθημερινά αυτό που μια ζωή ονειρευόμουνα. Συνάνθρωποι μου, γνωστοί και φίλοι αλλά και άγνωστοι που στην πορεία συνήθως γίνονται φίλοι, μου εμπιστεύονται ότι πολυτιμότερο έχουν στον κόσμο: τα παιδιά τους! Βοηθώ στην σωστή ανατροφή τους, σωματική και πνευματική, ενώ, όχι σπάνια, συμβάλω στην ανακούφισή τους. Το έχω ξαναγράψει ότι, είμαι ευτυχισμένος γιατί πληρώνομαι για να κάνω κάτι που θα έκανα και δωρεάν…

Είμαι ρομαντικός, το παραδέχομαι και ίσως-ίσως καμαρώνω για αυτό. Προσπαθώ όμως να μην είμαι αφελής. Συντηρώ ένα ιατρείο με μια βοηθό, νοίκι, τηλέφωνο, internet, αναλώσιμα, βιβλία, συνέδρια… Έχω να φροντίζω μαζί με την γυναίκα μου, μια τετραμελή οικογένεια που δεν αναζητά το περιττό, την φίρμα ή την πολυτέλεια, σε καμία όμως περίπτωση δεν θέλουμε να στερηθούμε ότι θεωρούμε καλό και απαραίτητο.

Τις τελευταίες ημέρες οι ιώσεις που κυκλοφορούν στην κοινότητα γεμίζουν ασφυκτικά το ιατρείο μου. Το τηλέφωνο μου, ακόμα και στις ώρες που δεν δουλεύω δεν σταματά να χτυπά. Και είμαι ευτυχισμένος… Όχι επειδή αρρωσταίνουν τα παιδάκια! Όχι, ίσα-ίσα που χαίρομαι γιατί όλα τα παιδάκια μου πάνε καλά και εγώ βοηθώ σε αυτό. Θεωρώ απαράδεκτο, συνάδελφοί μου να χαίρονται όταν υπάρχουν επιδημίες και αρρωσταίνει ο κόσμος για να έχουν δουλειά. Ο γιατρός που αναζητά την αρρώστια, θυμίζει τον δικαστή που επιζητά το έγκλημα για να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Επιβάλλεται η επιλογή στρατοπέδου. Ή θα είσαι με την υγεία και την δικαιοσύνη ή με την ασθένεια και το έγκλημα αντίστοιχα.

Για όλα τα παραπάνω θεωρώ απαραίτητο ο καλός ιατρός να είναι και καλός άνθρωπος. Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε δοκιμάζεται καθημερινά η γνώση αλλά και η ηθική μας. Καταλαβαίνετε ότι το επιστημονικό κομμάτι μπορεί να έχει απαιτήσεις είναι όμως ξεκάθαρο. Εκεί που τα πράγματα μπλέκουν λίγο είναι στο κομμάτι της αμοιβής…

Η επίσκεψη στο ιατρείο μου κοστίζει 40 ευρώ. Οι επανεξετάσεις, όσες και αν χρειαστούν είναι δωρεάν, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που είτε παίρνω λιγότερα χρήματα από παιδιά που τα εξέτασα πρόσφατα ή και καθόλου χρήματα από παιδιά που ξέρω ότι έχουν οι γονείς τους οικονομικό πρόβλημα. Κόβω απόδειξη ΣΕ ΟΛΟ τον κόσμο, όχι γιατί πιστεύω στο δίκαιο φορολογικό μας σύστημα, αλλά γιατί θεωρώ ότι είναι δικαίωμα του κάθε γονιού που με πληρώνει να χρησιμοποιήσει την απόδειξη όπως εκείνος νομίζει καλύτερα. Είναι δική του η απόδειξη, όχι δική μου. Βλέπετε, σέρνω την βαριά κληρονομιά από τον πατέρα μου, οι τσέπες μου να μοσχοβολάνε. Έχω κάνει σύμβαση με όλα τα ταμεία που μου δίνουν την δυνατότητα και που σέβονται στοιχειωδώς την εργασία μου. Έτσι, τα μόνα ταμεία με τα οποία δεν συνεργάζομαι είναι το ΤΕΒΕ(ή όπως το λένε τώρα ΟΑΕΕ) και το ΙΚΑ.

Το πρώτο, γιατί με προσβάλει όταν μου προτείνει να βλέπω όλους τους ασφαλισμένους του στο ιατρείο μου, για πέντε ώρες καθημερινά, μόλις με 700ευρώ το μήνα. Με απλά μαθηματικά, δουλεύοντας 5μέρες/βδομάδα, επί 4εβδομάδες τον μήνα μας κάνει 20 εργάσιμες μέρες. Διαιρώντας το 700 με το 20 μας κάνει 35ευρώ την ημέρα! Μπορείτε να το διανοηθείτε; Το ιατρείο γεμάτο, να δουλεύω πέντε τουλάχιστον ώρες για λιγότερο από όσο κάνει μία επίσκεψη μου. Λυπάμαι δεν θα πάρω…

Για το δε ΙΚΑ, τα πράγματα είναι παρόμοια αν όχι λίγο χειρότερα. Επίσημα τα ραντεβού είναι των ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΩΝ!! Είναι ντροπή, να κλείνονται ραντεβού στις 10:00, 10:10’, 10:20’ κλπ στο όνομα του υπερβολικού φόρτου εργασίας. Τι να προλάβεις να εξετάσεις, να εκτιμήσεις, να εξηγήσεις; Ούτε «καλημέρα» και «γεια σας» δεν προλαβαίνεις να πεις… Και σε αυτή την περίπτωση, λυπάμαι αλλά ιατρική του δεκάλεπτου δεν κάνω…

Και όμως, οι γονείς των παιδιών που είναι ασφαλισμένα σε αυτά τα δύο ταμεία, κυριολεκτικά στηρίζουν την λειτουργία του ιατρείου μου. Τιμώντας με, με την εμπιστοσύνη τους, πληρώνουν από την τσέπη τους για να παρακολουθώ τα παιδιά τους. Είναι ειρωνικό, αλλά αυτά τα δύο ταμεία κατά κύριο λόγο μου δίνουν την δυνατότητα να μπορώ να αντέχω και να ανέχομαι να με πληρώνουν ταμεία όπως το δημόσιο(ΟΠΑΔ), το ΤΣΑΥ, το ΤΥΔΕ, το ΤΥΔΚΥ, το λιμενικό ή το ΤΑΞΥ, 20ευρώ για την πρώτη επίσκεψη και 10ευρώ για κάθε επανεξέταση, με καθυστέρηση που συχνά πλησιάζει τον ένα χρόνο!

Παρά τις παραπάνω στρεβλότητες και αδικίες στην πληρωμή, αν με ρωτούσατε τι θα προτιμούσα, θα σας έλεγα ότι θα προτιμούσα όλοι να είχαν δημόσιο! Ή μάλλον, για να είμαι ειλικρινής, θα προτιμούσα όλοι να είχαν χρήματα και να με πλήρωναν άμεσα, όμως επειδή ξέρω ότι αυτό δεν είναι εφικτό, στην τελική προτιμώ την σχέση που έχω με τους ασφαλισμένους τύπου δημοσίου. Τα χρήματα δεν είναι καθόλου καλά και καθυστερούν αδικαιολόγητα να μας τα δώσουν. Αυτά όμως μπορούμε να αγωνιστούμε και να τα βελτιώσουμε. Το σημαντικό είναι ότι μπορώ να γράφω φάρμακα, εμβόλια ή εξετάσεις και ταυτόχρονα δεν μπαίνω στην ψυχοφθόρο(τουλάχιστον για εμένα) διαδικασία της χρηματικής συναλλαγής με τον γονιό. Πιστεύω ότι η υγεία είναι δικαίωμα του καθενός και όχι αγαθό προς εκμετάλλευση.

Ξαφνικά, ο στυγνός εκτελεστής κος Λοβέρδος πετά την βόμβα! «Από την Δευτέρα όλοι οι ασφαλισμένοι του Ι.Κ.Α. θα εξυπηρετούνται ΔΩΡΕΑΝ!! από όλους τους γιατρούς που είναι συμβεβλημένοι με το δημόσιο. Αυτοί οι τελευταίοι, θα συμπληρώνουν στα απλά συνταγολόγια τους τα στοιχεία του παιδιού, την ώρα προσέλευσης και αφού το υπογράψει και ο γονιός του παιδιού θα αμείβονται όπως και για το δημόσιο. Θα καταθέσουν στο τέλος του μήνα αυτά τα χαρτιά(μέχρι να τυπωθούν τα κανονικά βιβλιάρια των ασφαλισμένων) και θα πάρουν 20ευρώ για την 1^η επίσκεψη και 10 για τις επανεξετάσεις. Επίσης, θα μπορούν να συνταγογραφούν και να στέλνουν για εξετάσεις όπως και οι γιατροί του ΙΚΑ».

Επιτέλους!!! Θα έπρεπε να αναφωνήσουμε όλοι μαζί. Έλα όμως που είμαστε έλληνες και μετά από χρόνια εμπειρίας από το περιβόητο κράτος μας, ξέρεις ότι όταν κάνεις χειραψία μαζί του, καλό είναι μετά να μετράς τα δάκτυλά σου μην σου λείπει κανένα! Τι έγινε ξαφνικά και προχωρά σε αυτήν την ανατρεπτική, σχεδόν επαναστατική κίνηση; Λέτε όντως να έχει ξεκινήσει η επανάσταση του αυτονόητου και εγώ ο ανόητος να μην το κατάλαβα; Ας σκεφτούμε λίγο τι πιθανά κρύβεται πίσω από τις λέξεις…

Ξεπερνώ πολύ γρήγορα το ρίσκο από την μια να βρεθώ με οικονομική αδυναμία να αποπληρώσω άμεσα τις υποχρεώσεις μου, εάν όπως και με το δημόσιο πληρώνομαι μια φορά τον χρόνο. Ας δείξω καλή πίστη και ας θεωρήσω δεδομένο ότι σε ένα μήνα το ΙΚΑ θα έχει τα χρήματα να πληρώσει πάνω από 20.000 ιατρούς για τις ανάγκες 5,5 εκατομμυρίων ασφαλισμένων(συνυπολογίστε και τα έξοδα και τις συνταγές φαρμάκων και τις παραπομπές για εξετάσεις). Ξεπερνώ και το γελοίο αλλά ταυτόχρονα επισφαλές της έλλειψης κάποιας μορφής σύμβασης. Με τα υπόλοιπα ταμεία, έχω υπογράψει σύμβαση με συγκεκριμένους όρους. Με το ΙΚΑ ποιοι είναι οι όροι; Προσπαθήστε να με φανταστείτε στο τέλος του μήνα μπροστά σε κάποιον διοικητικό υπάλληλο του ΙΚΑ με ένα πακέτο χαρτιά από το συνταγολόγιο μου να του ζητώ να πληρωθώ επειδή το είπε ο υπουργός στην τηλεόραση και στον τύπο εν γένει. Μόνο στην Ελλαδάρα μας συνάπτουμε συμβάσεις από την τηλεόραση!!! Αλλά ας το ξεπεράσω και αυτό, παίρνοντας το ρίσκο να μην πληρωθώ ποτέ για όσα παιδιά του ΙΚΑ εξετάσω τις επόμενες εβδομάδες.

Ας δούμε λοιπόν τι σκοπεύει η κυβέρνηση να κάνει με τα ασφαλιστικά ταμεία. Αρχικά, εκεί που το ΤΑΞΥ(ξενοδοχοϋπαλλήλων) πήγαινε να συγχωνευτεί με το ΙΚΑ, μέσα σε μια βραδιά έγινε η μεγάλη ανατροπή και το ΙΚΑ μετατράπηκε σε …ΤΑΞΥ! Όχι μόνο αυτό, αλλά από ότι λέει το υπουργείο, είχε έτσι και αλλιώς σκοπό να γίνουν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία ένας φορέας. Οι ασφαλισμένοι δεν θα είναι πλέον διαφορετικών ταχυτήτων! Όποιος γιατρός θέλει και πληροί κάποια βασικά και αντικειμενικά(χωρίς μπλε και πράσινους κόκκους)κριτήρια αξιολόγησης θα συνάπτουν σύμβαση με τον ενιαίο ασφαλιστικό φορέα. Έτσι, ικανοποιείται το αίτημα τόσων ασφαλισμένων αλλά και τόσων γιατρών. Ο ασθενής θα επιλέγει ποιόν γιατρό προτιμά ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες συναδέλφους! Που έχει το λάκκο η φάβα; Μήπως στο ότι θα βολευτούν μόνο ημέτεροι γιατροί; Όχι, δεν νομίζω ότι είναι τόσο απλό.

Ακούγεται, ότι το περίφημο μνημόνιο είναι αυτό που απαιτεί την δημιουργία ενός ενιαίου ασφαλιστικού φορέα…

«Ωραία! ε, και;» θα μου πείτε. «Τι σημασία έχει ποιος το θέλει, αν εξυπηρετεί τον κοσμάκη;».

Σωστό! Έλα όμως που οι μελετητές του μνημονίου λένε ότι αναφέρει ξεκάθαρα ότι οι συμβάσεις θα είναι έργου και όχι κατά περίπτωση. Τι σημαίνει πάλι αυτό; Ότι τελικά όχι μόνο το ΤΑΞΥ θα μετατραπεί σε ΙΚΑ αλλά ακόμα χειρότερα όλα θα μετατραπούν σε ΤΕΒΕ(ή ΟΑΕΕ με το καινούργιο του τίτλο)!!! Θα παρασυρθούμε από τον ενθουσιασμό του «αυτονόητου», θα ενταχθούμε όλοι στον φορέα και μια ωραία πρωία δεν θα πληρωνόμαστε κάποιο ποσό ανά επίσκεψη αλλά κάποιο στάνταρ ποσό στο τέλος του μήνα. Πόσο θα είναι αυτό; Μπορεί να είναι το εξευτελιστικό των 700ευρώ του ΤΕΒΕ σήμερα, μπορεί να είναι το διπλάσιο(όχι 35 αλλά 70 ευρώ την ημέρα!). Μπορεί να είναι ισότιμο με τον μισθό ενός επιμελητή νοσοκομείου με τα αντίστοιχα χρόνια άσκησης του επαγγέλματος, δηλαδή κοντά στα 1500 με 2000ευρώ το μήνα. Θα μου πεις «Μα εσύ έχεις ιατρείο, βοηθό, αν πάθεις κάτι δεν πρόκειται κανείς να σου εξασφαλίσει εισόδημα! Δεν δουλεύεις στο δημόσιο…».

Εγώ θα σας πάω ένα βήμα παρακάτω ας υποθέσουμε ότι γινόμαστε Ελβετία και ο ελεύθερος επαγγελματίας ιατρός παίρνει 5 ή 6χιλιάδες ευρώ τον μήνα. Γελάτε εεε; Όχι εγώ επιμένω, ας υποθέσουμε ότι όσοι συμβληθούν με τον ενιαίο φορέα θα αμείβονται πλουσιοπάροχα. Μπορείτε να μου εξηγήσετε για ποιο λόγο κάποιος θα έχει site και blog, θα δίνει τυπωμένες οδηγίες και θα ξημεροβραδιάζεται απαντώντας σε τηλέφωνα; Γιατί να παρακολουθεί συνέδρια και να πληρώνει ακριβά βιβλία, περιοδικά και site για να ενημερώνεται; Ποια θα είναι η επιβράβευση και το κίνητρο του ιατρού του οποίου το ιατρείου βουλιάζει από κόσμο σε σύγκριση με εκείνου στου οποίου ακούς με ηχώ την φωνή σου στους άδειους τοίχους…

Μάλλον εδώ βρίσκεται η παγίδα! Για αυτό ξεκαθαρίζεται στο νέο νομοσχέδιο ότι όποιος γιατρός δεν συμβληθεί με τον ενιαίο φορέα δεν θα έχει το δικαίωμα να συνταγογραφεί ή να παραπέμπει τους ασφαλισμένους για εργαστηριακό έλεγχο. Να λοιπόν ποιο είναι το πιθανότερο σενάριο: θα παρασυρθούμε αρχικά οι περισσότεροι ιατροί στον ενιαίο ασφαλιστικό φορέα και οι ασφαλισμένοι θα ζήσουν μερικούς μήνες ποιοτικής ιατρικής εξυπηρέτησης. Όταν θα έρθει η ώρα να ξεκαθαριστούν τα πράγματα, θα προταθεί μια σύμβαση έργου, το πιθανότερο με προσβλητικούς όρους(κάτι ακούγεται για 680ευρώ τον μήνα ή ακόμα και μόλις 450 όπως μας ενημερώνει ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών…). Μπορείτε να φανταστείτε ποιοι ιατροί θα δεχθούν τελικά να υπογράψουν…

Δεν κάνω κατ’ οίκον εξετάσεις παρά μόνο για ιατρικό λόγο, και αυτό είναι επιλογή μου. Προτιμώ να εξετάσω δέκα ή δεκαπέντε παιδιά στο ιατρείο μου, παρά την ίδια ώρα τρία ή τέσσερα στο σπίτι τους και μάλιστα για περισσότερα λεφτά. Προτεραιότητά μου δεν είναι το χρήμα. Θέλω να κοιτώ τους γονείς στα μάτια και όχι στις τσέπες τους. Παρόλα αυτά, εάν μου προταθεί να υπογράψω σύμβαση έργου και όχι κατά περίπτωση, να αμείβομε δηλαδή στάνταρ κάθε μήνα και όχι ανάλογα με το έργο που παράγω, ξεκαθαρίζω ότι δεν πρόκειται να το δεχθώ.

Προς το παρόν θα πάρω το ρίσκο και θα εξετάζω τους ασφαλισμένους του ΙΚΑ κάτω από το τραγελαφικό καθεστώς που μου επιβάλει το υπουργείο. Θα προσπαθήσω να εμβολιάσω και να εξετάσω όσα περισσότερα παιδιά μπορώ, για όσο κρατήσει αυτή η ερμαφρόδιτη κατάσταση(είναι πάρα πολλά τα παιδιά που καθυστερούν τα εμβόλια τους επειδή αργούν τα ραντεβού).

Περιμένω όμως και την αντίδραση των συνδικαλιστικών μας οργάνων, μια που αιφνιδιαστήκαμε με μια κίνηση που είναι καθαρά απεργοσπαστική απέναντι στους συναδέλφους του ΙΚΑ. Το ΙΚΑ, όπως λειτουργεί σήμερα, είναι ένα απόστημα που από καιρό θα έπρεπε να είχε σπάσει. Όμως, όταν εξαθλιώνεις τον ιατρό, επιτρέπεις, αν όχι επιβάλεις την κτηνωδία και την επιβίωση των παχύδερμων σε βάρος των ασθενών.

Το δε, τραγικότερο όλων, θα είναι να στραφεί το μένος για τις στρεβλώσεις του συστήματος από τους ασφαλισμένους προς τους γιατρούς. Πολύ φοβάμαι πως μετά από λίγους μήνες, αυτό θα είναι το δυνατότερο όπλο στην προπαγάνδα του υπουργείου…

Καλό σας βράδυ(κυριολεκτικά και μεταφορικά)…

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Θηλασμός! Ας υπερασπιστούμε επιτέλους το …αυτονόητο!

2011-01-22T23:42:00.020+02:00

Νιώθω επιτακτική την ανάγκη να αφιερώσω στον κο Λοβέρδο αλλά και στους λοιπούς κυβερνώντες μια ρήση:

Όποιος πιστεύει ότι το χρήμα μπορεί να κάνει τα πάντα,

μπορεί να κάνει τα πάντα για το χρήμα.

Τι με έπιασε; Αυτό που με πιάνει όταν ακούω μεγάλες κουβέντες όπως «θα κάνουμε την επανάσταση του αυτονόητου», και η καθημερινότητά μου καταντά η επανάσταση του ανόητου.

Από τα λίγα καλά της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε, είναι η ενίσχυση του μητρικού θηλασμού. Δεν είναι λίγες οι φορές τελευταία, που θηλάζουσες λεχώνες μου εξομολογούνται στο ιατρείο ότι πιθανά θα είχαν καταθέσει τα όπλα στην μάχη για τον θηλασμό εάν δεν υπήρχε και το οικονομικό θέμα. Αναρωτιέμαι λοιπόν, τι θα στοίχιζε στην κυβέρνηση μια πανελλήνια καμπάνια για την προώθηση του μητρικού θηλασμού; Φανταστείτε το οικολογικό κέρδος: μείωση σε ενέργεια χαμένη για την αποστείρωση, λιγότερο νερό χαμένο για την παρασκευή του σκονόγαλου αλλά και για το πλύσιμο των σκευών. Φανταστείτε το όφελος σε υγεία: μείωση αλλεργιών, λοιμώξεων, καρκίνων, παχυσαρκίας, νόσων φθοράς όπως η υπερλιπιδαιμία, αυτοάνοσων νοσημάτων όπως ο διαβήτης και άλλες πόσες, που θα μου έτρωγαν το μισό ποστ να τις αναφέρω. Φανταστείτε όμως και το οικονομικό όφελος: το νοικοκυριό θα γλίτωνε κοντά στα 15 με 20 ευρώ κάθε δεύτερη με τρίτη μέρα για τουλάχιστον 6μήνες!!!

Γιατί λοιπόν δεν κάνουμε πράξη την επανάσταση του αυτονόητου;; Ο κος Λοβέρδος, σαν στυγνός λογιστής, απλά απαιτεί την μείωση κατά 20% των εξόδων όλων των νοσοκομείων της χώρας. Νοσοκομείων που υπολειτουργούν, με μειωμένο προσωπικό και ελλείψεις σε υλικά πρώτης ανάγκης όπως γάζες ή οξυγόνο! Γιατί δεν υπολογίζουν πόσα θα γλίτωναν με την μείωση απλά και μόνο των καρκίνων του μαστού που αποδεδειγμένα θα φέρει η προώθηση του θηλασμού; Ανέξοδο, ουσιαστικό, αποτελεσματικό και αυτονόητο…

Ποιος όμως θα κερδίσει από μια τέτοια πολιτική απόφαση; Μπορώ αμέσως να σας πω ποιοι ΔΕΝ θα κερδίσουν: οι φαρμακοβιομηχανίες και οι γαλακτοβιομηχανίες! Επίσης, δεν θα κερδίσει και όποιος κε Λοβέρδο πιστεύει ότι το χρήμα μπορεί να κάνει τα πάντα, και που σύμφωνα με την ρήση μπορεί ο ίδιος να κάνει τα πάντα για το χρήμα…

Να μην τους αδικώ λέτε ε; Μάλλον δεν θα το σκεφτήκαν! Οπότε καταλήγουμε κε πρωθυπουργέ στην επανάσταση του ανόητου(και όχι του αυτονόητου).

Αφού λοιπόν κάποιοι το παίζουν ανόητοι, βρίσκουν την ευκαιρία να δράσουν κάποιοι έξυπνοι. Κάποιοι, που προφανώς κάνουν τα πάντα για το χρήμα και στρέφονται ενάντια ακόμα και σε αυτή την φύση του ανθρώπου. Με τον κατάλληλο φωτισμό μέρους της αλήθειας, την παραπληροφόρηση αλλά και την επιλεκτική έρευνα, δημοσιεύτηκε άρθρο στον βρετανικό τύπο, σχετικά με το θηλασμό και την έναρξη στερεών τροφών. Μέσα σε λίγες μέρες δέχθηκα mail από θορυβημένους γονείς αλλά και απορίες από ανήσυχους γονείς βρεφών στο ιατρείο. Πότε πρόλαβε και αναδημοσιεύτηκε στον τύπο και άρχισε να κυκλοφορεί και στο διαδύκτιο είναι εντυπωσιακό! Τυχαίο; Δεν νομίζω…

Ευτυχώς όμως, πρόσβαση στο internet έχουν και επιστήμονες που δεν θεωρούν πρώτη προτεραιότητα το χρήμα. Ο Στέλιος Παπαβέντσης ένας παιδίατρος από την Θεσσαλονίκη, Πιστοποιημένος Επιμελητής Γαλουχίας (International Breastfeeding Lactation Consultant, IBCLC) είχε τα αντανακλαστικά να γράψει άμεσα μια απάντηση προασπίζοντας το αυτονόητο. Με την άδειά του, έχω την τιμή να τον φιλοξενώ στο blog μου.

“Τελικά και ο μητρικός θηλασμός βλάπτει”: Μια απάντηση

Στις 13 Ιανουαρίου 2011 δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό ιατρικό περιοδικό BMJ ένα άρθρο που έκτοτε έλαβε μεγάλη δημοσιότητα σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και στη χώρα μας. Μητέρες διαβάζουν σε εφημερίδες και διαδικτυακούς τόπους ανησυχητικά κείμενα με τίτλους «Και ο θηλασμός μπορεί να βλάψει» ή «θηλασμός με μέτρο». Ποια είναι η αλήθεια;

Η δημοσίευση έγινε από ομάδα επιστημόνων στο Λονδίνο, υπό την παιδίατρο Μary Fewtrell (1). Ο τίτλος της είναι: «Έξι μήνες αποκλειστικού θηλασμού: πόσο καλά είναι τα στοιχεία;». Σύμφωνα με τη δημοσίευση, η σύσταση προς τις μητέρες στη Μεγάλη Βρετανία να θηλάζουν αποκλειστικά τα παιδιά τους για έξι μήνες χρειάζεται αναθεώρηση και αποτελεί αμφιλεγόμενο πεδίο στη βρεφική διατροφή. Η σύσταση, σύμφωνα με το άρθρο, ξεκίνησε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) το 2001 και στηρίχθηκε σε ανασκόπηση 16 επιστημονικών ερευνών ανά τον κόσμο. Το άρθρο υποστηρίζει ότι από τότε έχουν προκύψει καινούργια δεδομένα που δείχνουν ότι ο αποκλειστικός θηλασμός για έξι μήνες είναι σημαντικός για τις φτωχές και αναπτυσσόμενες χώρες, μπορεί όμως να οδηγήσει σε προβλήματα υγείας σε χώρες του αναπτυγμένου κόσμου. Συγκεκριμένα, η Μ Fewtrell υποστηρίζει ότι τα μωρά που θηλάζουν αποκλειστικά για έξι μήνες έχουν αυξημένο κίνδυνο για σιδηροπενική αναιμία, ενώ υπάρχουν ανησυχίες για αύξηση του κινδύνου τροφικών αλλεργιών και της δυσανεξίας στη γλουτένη. Σύμφωνα με το άρθρο, τα μωρά είναι ασφαλές να ξεκινούν στερεές τροφές μεταξύ τεσσάρων και έξι μηνών.

Ας δούμε έναν από τους πολλούς τίτλους που εμφανίστηκαν στα διεθνή μίντια, σε σχέση με αυτήν τη δημοσίευση: «Νέα έρευνα ενοχοποιεί το μητρικό θηλασμό για προβλήματα υγείας». Καταρχήν, πρόκειται για «νέα έρευνα»; Η απάντηση είναι όχι. Δεν πρόκειται ούτε για νέα, ούτε για έρευνα. Δεν πρόκειται για έρευνα αλλά για ανασκόπηση ερευνών. Δηλαδή η ομάδα της Fewtrell δεν βρήκε κάτι καινούργιο, απλώς συνέλλεξε ό,τι σχετικό υπάρχει στη διεθνή βιβλιογραφία και έβγαλε τα δικά της συμπεράσματα. Δεν είναι ούτε νέα, γιατί, όπως γράφει σε απάντησή του ο διάσημος Ιταλός στατιστικολόγος A Cattaneo (2), στηρίζεται σε έρευνες και στοιχεία χειρότερα ποιοτικά από εκείνα του ΠΟΥ. Ο Cattaneo προσθέτει ότι, μέχρι να υπάρξουν νεότερα στοιχεία, είναι προτιμότερο να μείνουμε στις συστάσεις του ΠΟΥ για το ζήτημα.

Γιατί λοιπόν τόσος ντόρος για κάτι που δεν είναι ούτε καινούργιο ούτε γνήσια επιστημονική μελέτη; Γιατί υπήρξε μια τόσο ευρεία και παγκόσμια δημοσιότητα; Ο A Cattaneo γράφει: «Έχω εκπλαγεί πραγματικά από την ταχύτατη διάδοση στο ευρύ κοινό και τα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης αμφισβητούμενων μηνυμάτων από το κείμενο της Fewtrell». Προσθέτει: «Μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες, εφημερίδες στην Ιταλία ήδη μιλούσαν για «μια καινούργια έρευνα που δείχνει ότι ο θηλασμός για έξι μήνες μπορεί να είναι επικίνδυνος.. Μήπως πρέπει οι συγγραφείς του άρθρου να διευκρινήσουν δημόσια ότι δεν πρόκειται για καινούργια έρευνα αλλά για μια σεβαστή γνώμη πάνω σε σαθρό έδαφος;»

Χρειάζεται πραγματικά να εκπλαγούμε; Τρεις από τους τέσσερις συγγραφείς αυτής της «γνώμης» δηλώνουν ότι υπήρξαν σύμβουλοι σε εταιρίες βρεφικών γαλάτων και τροφίμων κατά τα τελευταία τρία χρόνια, όπως και ότι έχουν λάβει χρηματοδότηση για έρευνες από τις ίδιες εταιρίες κατά το ίδιο χρονικό διάστημα. Μπορεί ο καθένας να ψάξει τα ονόματα των συγγραφέων στο PubMed (3) και να βρει ποια είναι τα επιστημονικά τους ενδιαφέροντα κατά τα τελευταία χρόνια: προσθήκη ωφέλιμων λιπαρών σε βρεφικά γάλατα κλπ. Επίσης ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι οι ίδιοι συγγραφείς, τρία χρόνια πριν είχαν δημοσιεύσει ανασκόπηση ερευνών με τον ίδιο ακριβώς τίτλο και με τα ίδια συμπεράσματα (4). Γιατί τότε δεν έγινε παρόμοια ενορχηστρωμένη «διόγκωση» δημοσιότητας όπως συνέβη τώρα; Γιατί επιμένουν τόσο έντονα φτιάχοντας το παλιό καινούργιο; Τα συμπεράσματα δικά σας.

Η έκρηξη αυτή στα μίντια μοιάζει με το λύσιμο ενός λιονταριού. Κάποιοι περίμεναν στη γωνία για «καλά» νέα, για κάτι στο οποίο θα μπορούσαν να στηριχθούν και να περάσουν τη δική τους άποψη για τη βρεφική διατροφή. Για κάποιους μια τέτοια «είδηση» είναι βούτυρο στο ψωμί τους. Η έκρηξη αυτή δείχνει πολύ έκδηλα το μέγεθος του πολέμου που υπάρχει στον σημερινό κόσμο ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα: Από τη μια, τις εταιρίες βρεφικών τροφών και γαλάτων που θέλουν να αυξήσουν τις πωλήσεις τους μαζί με όσους, επιστήμονες και μη, τους υποστηρίζουν. Και τους υποστηρικτές του μητρικού θηλασμού, επιστήμονες ή μη από την άλλη. Η έκρηξη αυτή δείχνει εμφανώς «στημένη» και από το γεγονός ότι η επιλογή των σχετικών τίτλων στην είδηση: δεν έχει καμία σχέση με το πραγματικό ζήτημα και ερώτημα. Το ερώτημα πότε να ξεκινήσουμε στο βρέφος στερεές τροφές και κρεμούλες έγινε πολύ γρήγορα ερώτημα για το αν βλάπτει ο θηλασμός. Το ερώτημα εάν πρέπει να δώσουμε την πρώτη κρεμούλα στους πέντε ή στους έξι μήνες, σε ένα παιδί που συνεχίζει να θηλάζει όπως συστήνεται για τουλάχιστον δώδεκα μήνες, μετατράπηκε γρήγορα στο εάν πρέπει τα μωρά να αποθηλάζουν νωρίτερα, στους τέσσερις μήνες της ζωής τους. Καταλαβαίνετε την τεράστια διαφορά; Κανείς δεν αμφισβήτησε την οδηγία για θηλασμό των παιδιών για τουλάχιστον ένα χρόνο αλλά το μήνυμα που πολλές μητέρες ανά τον κόσμο σήμερα εισπράττουν εξαιτίας της «γνώμης» της Fewtrell είναι να αποθηλάσουν πιο γρήγορα γιατί ο παρατεταμένος θηλασμός «βλάπτει». Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί κατά πόσο είναι η ασχετοσύνη των δημοσιογράφων που γράφουν τους τίτλους ή συγκεκριμένες προθέσεις που ευθύνονται για την πολύ συγκεκριμένη διαστρέβλωση του μηνύματος. Το ερώτημα, αν υπάρχει, είναι πότε ξεκινάμε στερεές τροφές, όχι πότε σταματάμε να θηλάζουμε.

Επί του αληθινού ερωτήματος λοιπόν, η UNICEF UK και η Πρωτοβουλία της για Φιλικά προς τα Βρέφη Νοσοκομεία εξέδωσε μια αμεσότατη και επιστημονικά τεκμηριωμένη απάντηση απέναντι στη δημοσίευση του BMJ, απάντηση διαθέσιμη στον καθένα μέσα από το διαδίκτυο (5). Παραθέτω αποσπάσματα:

«Το άρθρο αυτό δεν βασίζεται σε νέα στοιχεία, αλλά σε επανεξέταση παλιών στοιχείων, των ίδιων που χρησιμοποιήθηκαν ως βάση για τις συστάσεις του ΠΟΥ για αποκλειστικό θηλασμό έξι μηνών.»

«Είναι ατυχές ότι ένα κομμάτι σχολιασμού από ένα επιστημονικό περιοδικό οδήγησε σε εντυπωσιακά πρωτοσέλιδα που κινδυνεύουν να παραπλανήσουν τους γονείς και να κάνουν κακό στην υγεία των βρεφών».

«Υπάρχει πλούτος σοβαρών αποδείξεων ότι ο μητρικός θηλασμός σώζει ζωές και προφυλάσσει από οξέα και χρόνια νοσήματα τα παιδιά των ανεπτυγμένων χωρών, όχι μόνο των αναπτυσσόμενων. (6)

«Ο κίνδυνος για έλλειψη σιδήρου θα προλαμβανόταν σε μεγάλο βαθμό εάν σταματούσε η ευρέως διαδεδομένη και λανθασμένη πρακτική της πρόωρης τομής του ομφάλιου λώρου στη γέννα των παιδιών. Εάν βεβαιωθούμε ότι η μητέρα έχει καλές αποθήκες σιδήρου στον οργανισμό της και ότι ο λώρος κόβεται καθυστερημένα, θα είμαστε βέβαιοι ότι ο θηλασμός από μόνος του μπορεί να προσφέρει επαρκή σίδηρο στο παιδί για πάνω από έξι μήνες. Τα τρόφιμα που συνήθως δίνονται πριν τους έξι μήνες στα βρέφη – ρυζάλευρο, φρούτα, λαχανικά – είναι φτωχά σε σίδηρο, μπορεί να εκτοπίσουν το μητρικό γάλα από τη διατροφή του παιδιού, μπορεί να εμποδίσουν την απορρόφηση του σιδήρου που περιέχεται στο μητρικό γάλα και άρα να μειώσουν τα ποσά σιδήρου που το παιδί καταναλώνει ».

«Σχετικά με τον κίνδυνο για δυσανεξία στη γλουτένη, το μόνο επιστημονικά σίγουρο στοιχείο είναι ότι, όταν το μωρό ξεκινάει να τρώει γλουτένη – ψωμί, δημητριακά κλπ - , εάν συνεχίζει ταυτόχρονα να θηλάζει μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης κοιλιοκάκης.»

Ως προς την αιτίαση της Fewtrell ότι η καθυστερημένη έναρξη στερεών τροφών θέτει το μωρό σε κίνδυνο για τροφική αλλεργία, η UNICEF UK απαντά ότι δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη επιστημονική έρευνα που να υποστηρίζει τη θέση της. Τέλος, ως προς την αιτίαση της Fewtrell ότι εισάγοντας στερεές τροφές νωρίτερα των έξι μηνών βοηθάς το παιδί θα αποδεχθεί καλύτερα λαχανικά και άλλα υγειινά τρόφιμα στο μέλλον, η απάντηση του ΠΟΥ είναι ότι η άποψη αυτή είναι απλή υπόθεση, αστήριχτη από οποιοδήποτε επιστημονικό δεδομένο. Αντίθετα, πολλές έρευνες δείχνουν ότι ο θηλασμός προσφέρει γεύσεις στο παιδί και ότι η ποικιλία στη διατροφή της μητέρας μεταφράζεται, μέσω του θηλασμού, σε ποικιλία στη μελλοντική διατροφή του παιδιού.

Θα πρόσθετα: και τι γίνεται με τους κινδύνους από την αντικατάσταση του μητρικού γάλακτος με επεξεργασμένο γάλα για βρέφη; Εάν υποστηρίξουμε την επικινδυνότητα των έξι μηνών αποκλειστικού θηλασμού, τι γίνεται με τους κινδύνους στην υγεία της μητέρας από τον λιγότερο αποκλειστικό θηλασμό; Τι γίνεται με τον κίνδυνο για πρόωρη σύλληψη νέου παιδιού και νέα εγκυμοσύνη; Τι γίνεται με τον κίνδυνο για παχυσαρκία, καρκίνο, αυτοάνοσα και άλλα χρόνια νοσήματα στο παιδί από τον λιγότερο αποκλειστικό θηλασμό;

Η UNICEF UK προσθέτει ακόμα ότι οι οδηγίες του ΠΟΥ για το ζήτημα δεν είναι παλιές, από το 2001, όπως το κείμενο της Fewtrell αφήνει να εννοηθεί. Αντίθετα, οι ομάδα ειδικών του ΠΟΥ ανασκοπεί τα νεότερα επιστημονικά δεδομένα που προκύπτουν κάθε χρόνο, αλλά βέβαια, δεν έχει οδηγηθεί μπροστά σε νέα δεδομένα που να προβάλλουν την ανάγκη αλλαγής των συστάσεων του ΠΟΥ. Δηλαδή δεν υπάρχει κανένας λόγος να πούμε άλλα πράγματα στις μητέρες και όχι τον αποκλειστικό θηλασμό των έξι μηνών, εκτός εάν υπάρξουν καινούργιες, αξιόπιστες έρευνες και όχι απλώς μεμονωμένες γνώμες. Παραμένουν οι ίδιες συστάσεις ως έχουν.

Επί της ουσίας του ζητήματος, ο A Cattaneo αναφέρει (2): «Η οδηγία του ΠΟΥ για αποκλειστικό θηλασμό των βρεφών για έξι μήνες δεν είχε ποτέ σκοπό να εφαρμόζεται σε όλα ανεξαιρέτως τα μωρά. Πρόκειται για μια οδηγία Δημόσιας Υγείας που χρησιμοποιείται για τη χάραξη εθνικών και επαγγελματικών οδηγιών και κανονισμών (για παράδειγμα, στις ετικέτες των βρεφικών τροφίμων). Τα βρέφη στην πραγματικότητα φυσικά και δεν ξυπνούν την ημέρα που γίνονται ακριβώς έξι μηνών και ζητούν ξαφνικά στερεές τροφές!!! Το κατά πόσο ένα μωρό είναι έτοιμο να τραφεί με στερεά τροφή για πρώτη φορά κατανέμεται όπως κάθε βιολογική μεταβλητή και όπως κάθε αναπτυξιακό στάδιο στα παιδιά, δηλαδή ως μια καμπύλη Bell, η οποία κατά τη γνώμη μου (γιατί δεν υπάρχει καμία έρευνα που να μας δείχνει αυτήν την καμπύλη) έχει το ψηλότερό της σημείο στους έξι μήνες και είναι περισσότερο τραβηγμένη προς τα δεξιά (δηλαδή περισσότερα βρέφη είναι έτοιμα να φάνε μετά και όχι πριν τους έξι μήνες). Γιατί δεν συγκεντρωνόμαστε στη φυσιολογία και τη νευρομυική ανάπτυξη του κάθε παιδιού για να συμβουλέψουμε τις μητέρες πότε να αρχίσουν κρεμούλες, αντί να πονοκεφαλιάζουμε με αμφισβητούμενες αποδείξεις;».

Στο βιβλίο μου «Προικισμένα μωρά εμπνευσμένοι γονείς: για μια άλλη προσχολική διατροφή» έγραφα δύο χρόνια πριν:

«Σύμφωνα με οδηγία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας τα βρέφη είναι καλό να θηλάζουν αποκλειστικά κατά τους πρώτους έξι μήνες της ζωής τους. Η οδηγία αυτή είναι γενική και έχει στόχο να ενθαρρύνει τον αποκλειστικό και μακροχρόνιο θηλασμό ανά τον κόσμο. Επιπρόσθετα αποθαρρύνει πολύ δημοφιλείς πρακτικές πρόωρης έναρξης στερεών τροφών που μπορούν να βλάψουν τα μωρά και που υπονομεύουν το μητρικό θηλασμό. Οι επιστήμονες έχουν αποφανθεί ότι μωρά κάτω των τεσσάρων μηνών κινδυνεύουν από προβλήματα υγείας αν τους δοθούν τροφές εκτός του γάλακτος. Δεν είναι ώριμα ακόμα στην ανάπτυξή τους και στο πεπτικό τους σύστημα ώστε να κάνουν το επόμενο βήμα.

Η οδηγία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας χρειάζεται προσαρμογή κάθε φορά στις ανάγκες του κάθε μωρού. Ανάμεσα στους τέσσερις και τους οκτώ μήνες της ζωής το φυσιολογικό βρέφος θα γευτεί τις πρώτες του κρεμούλες. Πότε ακριβώς πρέπει να ξεκινήσουμε στερεές τροφές στο μικρό μας; Η καλύτερη απάντηση είναι: όποτε το ζητήσει εκείνο. Τα μωρά διαφέρουν πολύ μεταξύ τους σε αυτό το θέμα και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ακούσουμε το μικρό μας και τα δικά του μηνύματα. Κάθε μωρό είναι μοναδικό και, όπως συμβαίνει με όλους τους τομείς ανάπτυξης, προοδεύει σε διαφορετικούς χρόνους και ρυθμούς. Αν το βρέφος σας φαίνεται πεινασμένο μετά από το γάλα του, αν τον τελευταίο καιρό ξυπνάει τη νύχτα κλαίγοντας για γάλα, αν δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον όταν τρώτε, αν μπορεί να στηρίξει το κεφάλι του και να καθίσει με την υποστήριξή σας, τότε ίσως είναι καιρός να του προσφέρετε λίγη κρέμα, ακόμα κι αν είναι πέντε μηνών. Διαβάστε το δικό σας παιδί, όχι ό,τι σας λένε άλλοι για αυτό.»

Υπάρχουν λοιπόν μωρά που θέλουν ή είναι καλύτερο να ξεκινήσουν στερεές τροφές στους πέντε μήνες της ζωής τους. Υπάρχουν και άλλα που θέλουν ή θα ήταν καλύτερο να ξεκινήσουν στους επτά μήνες της ζωής τους. Η απόφαση χρειάζεται να είναι εξατομικευμένη, «ακούγοντας» το δικό μας παιδί και σε συνεργασία με τον επαγγελματία υγείας που το παρακολουθεί. Αλλά εδώ υπάρχει δυστυχώς μια επιφύλαξη. Επειδή επί του παρόντος στη χώρα μας υπάρχουν πολλοί παιδίατροι και άλλοι επαγγελματίες υγείας που με τις συμβουλές τους, από άγνοια ή και πρόθεση, υποσκάπτουν την συνέχιση του μητρικού θηλασμού, οι γονείς θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί όποτε εισπράττουν την συμβουλή να ξεκινήσουν κρεμούλες στο βρέφος τους πριν τους έξι μήνες της ζωής του.

Φοβάμαι δυστυχώς ότι η όλη συζήτηση, με τις διαστάσεις που πήρε και τα διαστρεβλωμένα της μηνύματα, θα επιφέρει πλήγμα στην ψυχολογία των μητέρων που θέλουν να θηλάσουν. Οι γονείς που τρομάζουν από τέτοιες «ειδήσεις» θα πρέπει να γνωρίζουν ότι οι επιστήμονες που υποστηρίζουν το μητρικό θηλασμό δεν το κάνουν γιατί είναι φανατικοί ή ακραίοι, αλλά γιατί είναι δουλειά τους να μεταδώσουν στο ευρύ κοινό την επιστημονικά τεκμηριωμένη γνώση και τις οδηγίες διεθνών επιστημονικών οργανισμών που ισχύουν για το μητρικό θηλασμό εν έτι 2011.

Βιβλιογραφία

1. Fewtrell et al. Six months of exclusive breast feeding: how good is the evidence?

BMJ 2011; 342:c5955

2. http://www.bmj.com/content/342/bmj.c5955.full/reply#bmj_el_248242

3. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed

4. Fewtrell MS et al. Optimal duration of exclusive breastfeeding: what is the evidence to support current recommendations? Am J Clin Nutr. 2007 Feb;85(2):635S-638S.

5. http://www.babyfriendly.org.uk/items/item_detail.asp?item=680

6.http://www.babyfriendly.org.uk/pdfs/unicef_uk_response_to_BMJ_article_140111.pdf

7. Παπαβέντσης Σ. Προικισμένα μωρά εμπνευσμένοι γονείς: για μια άλλη προσχολική διατροφή. Πατάκης, 2010.

8. http://www.babyspace.gr/Article/Breastfeeding-and-food/343-3173.html

9. http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artid=378096&dt=14/01/2011

10. http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=239012&cid=14

11. http://www.infactcanada.ca/whatsnew/who-recommendations-attack.html

Στέλιος Παπαβέντσης MRCPCH DCH IBCLC 2011

Ο Στέλιος Παπαβέντσης έχει γράψει δύο βιβλία: το «Προικισμένα μωρά, εμπνευσμένοι γονείς. Για μια άλλη προσχολική ηλικία» και το «Προικισμένα μωρά εμπνευσμένοι γονείς: για μια άλλη προσχολική διατροφή» από τις εκδόσεις Πατάκη, τα οποία σας τα συνιστώ ανεπιφύλαχτα. Μπορείτε επίσης να τον συναντήσετε και στον ιστοχώρο του, στην διεύθυνση www.pediatros-thes.gr .

Να είστε καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

"Βαλανοποσθίτιδα", ή όταν το πουλάκι μου πονά στο πουλάκι του…

2011-01-06T20:51:00.012+02:00

Το έχουμε καθιερώσει πλέον. Κάθε Πρωτοχρονιά επιστρέφουμε στα πάτρια εδάφη. Εμείς όμως, με αντίστροφη πορεία από ότι οι περισσότεροι. Αφήνουμε την επαρχία, για να πάμε στην πρωτεύουσα. «Ήρθαν τα “βλαχάκια”» μας πειράζουν τα αδέρφια μας, η πληρωμένη απάντηση για τους «σταφυλάδες», τον χαρακτηρισμό που τους περιμένει το καλοκαίρι, όταν έρχονται εκείνοι να μας επισκεφτούν.

Και φέτος, απολαύσαμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, τα αδέρφια μας και τα ξαδέρφια μας. Το ατελείωτο πεντανόστιμο σπιτικό φαγητό. Τα χρώματα και τα αρώματα από τα μικράτα μας. Δεν μπορώ να μην αναστενάζω από νοσταλγία όποτε γεμίζω τα ρουθούνια μου με τις μυρωδιές που με ταξιδεύουν στο παρελθόν. Βγαίνω από το αυτοκίνητο φτάνοντας στο πατρικό μου, μυρίζω την γνώριμη χειμωνιάτικη υγρασία από το χώμα και τα πεύκα, ακούω τα ίδια τριξίματα καθώς ανοίγω την πόρτα της αυλής και νομίζω ότι θα εμφανιστεί από μια πλευρά ο γλυκός μου παππούς με την γιαγιούλα μου να μας υποδεχθούν. Να τρέξω και να χωθώ στην αγκαλιά τους, να ρουφήξω λαίμαργα και τα δικά τους αρώματα… Εμφανίζονται με τις ίδιες αποχρώσεις του άσπρου και του γκρι, οι γονείς μου. Είναι η σειρά τους να παίξουν το ρόλο του παππού και της γιαγιάς, αφού αυτός του μπαμπά πλέον ανήκει σε εμένα . Οι φωνούλες των μικρών μου με επαναφέρουν στην πραγματικότητα του σήμερα… Τρέχουν με την δική τους σειρά στην αγκαλιά του παππού και της γιαγιάς. Μοναδικές στιγμές που έζησα. Μοναδικές στιγμές που ζω! Τι και αν έχουν αλλάξει οι ρόλοι; Οι πρωταγωνιστές κάθε εποχής θα ζούνε μέσα μας για πάντα. Όσο διαρκεί αυτό το «πάντα» για τον καθένα μας.

Αρκετά όμως με την φλυαρία μου. Σας χρωστώ μήνες τώρα, ακόμα μια ιστορία. Αν θυμάμαι σωστά, είναι η σειρά του Ερμή μου να πρωταγωνιστήσει. Άλλωστε, στην συγκεκριμένη περιπέτεια μόνο αγοράκι θα μπορούσε να έχει τον πρώτο ρόλο, μια που αφορά το …πουλάκι μας.

Είναι αρχές ακόμα του καλοκαιριού στο Ρέθυμνο. Όχι, όχι τώρα! Αναφέρομαι στην χρονική περίοδο που μας προέκυψε η περιπέτεια που θα σας διηγηθώ σήμερα.

Το καλοκαίρι με τις ζεστές του μέρες είχε αρχίσει να δείχνει τις προθέσεις του. Ένα όμορφο, όχι πολύ ζεστό απόγευμα, η οικογένεια μας ήταν σε πλήρη απαρτία στο σπίτι. Από τις λίγες περιπτώσεις που όλοι ήμασταν παρόντες: η Κα Γεωργία (ή, όπως συχνά την αποκαλώ, η «Αγία Γεωργία») η γιαγιά που έχουμε αποκτήσει στο Ρέθυμνο και που μας έχει αγκαλιάσει με τόση αγάπη, η μαμά μας, φυσικά τα δίδυμα και εγώ. Την ηρεμία του σπιτιού έκοψε σαν καλοτροχισμένο μαχαίρι μια κραυγή του Ερμή. Μια κραυγή, που ακολουθήθηκε από άλλες, και που έμοιαζε σαν να τον σφάζουν.

Οι κυρίες του σπιτιού έτρεξαν στο μπάνιο από όπου ακουγόταν οι φωνές. Εγώ ακολούθησα με λίγο πιο συγκρατημένο βήμα. Έχω μάθει πλέον, από την πείρα μου ως ιατρός, ότι όταν κάποιος ουρλιάζει (ειδικά όταν αυτός ο κάποιος είναι παιδί), το πρόβλημα μάλλον δεν είναι τόσο σοβαρό. Ο ίδιος πρωταγωνιστής άλλωστε, ο Ερμούκος μου, όταν σχεδόν του ακρωτηρίασε το δακτυλάκι η πόρτα, πέταξε μια κραυγούλα και μετά έπαψε να ακούγεται, σε ένα παρατεταμένο κράτημα της αναπνοής του. Ένα είναι βέβαιο, με την σιγουριά της γνώσης του αιτίου εκείνου του πόνου, εκείνος ήταν ΠΟΝΟΣ!!! και μάλιστα αποτέλεσμα πολύ σοβαρού ατυχήματος. Παιδί που μπορεί να φωνάζει τόσο δυνατά, το πιθανότερο είναι ότι πονά πολύ, όμως μάλλον δεν κινδυνεύει άμεσα η ζωή του… Άλλωστε η μαμά με την κα Γεωργία είχαν ήδη φτάσει…

Κάτι τέτοια σκέφτομαι όποτε καλούμαι να επιστρατέψω τον γιατρό να ηρεμήσει τον πατέρα. Η ψύχραιμη, καθαρή σκέψη, είναι απαραίτητη για την σωστή αντιμετώπιση όποιου επείγοντος περιστατικού. Και ευτυχώς, τελικά είχα δίκιο! Ο Ερμούκος μου πονούσε πολύ, όμως δεν κινδύνευε.

Η σκηνή που ακολούθησε ήταν ολίγοντι γελοία. Τρείς ενήλικες, η κα Γεωργία, η καλή μου και εγώ να κοιτάμε με απορία, σκυμμένοι πάνω από τον μικρό μου που στεκόταν με το πουλάκι του προτεταμένο πάνω από την τουαλέτα. Οι κραυγές συνεχίστηκαν όσο έτρεχε το κίτρινο ποταμάκι ούρων. Μόλις σταμάτησε, ο μικρός μου με τα βίας μου επέτρεψε να εξετάσω την άκρη από το πουλάκι του. Ήταν κατακόκκινη με ένα μικρό υγρό άσπρο δακτυλίδι, σαν γάλα, εκεί που το δέρμα της ακροποσθίας(γνωστό και ως «πετσάκι»), είναι κολλημένο με την βάλανο του πέους(γνωστή και ως «κεφαλάκι»). Η διάγνωση, κάτι περισσότερο από εύκολη. Βαλανοποσθίτιδα! Η αντιμετώπιση απλή, όχι όμως το ίδιο εύκολη…

Το βασικό μέλημα είναι να ανακουφίσω τον μικρό μου, όχι μόνο για να μην πονά, αλλά κυρίως για να μην συνδυάσει τον πόνο με την ούρηση και διακόψει την δεύτερη. Τι κάνουμε λοιπόν; Τρέχουμε στην κουζίνα, βάζουμε σε ένα ποτήρι με χλιαρό νερό μια κουταλιά της σούπας αλάτι και βυθίζουμε το ερεθισμένο πέος μέσα. Διανθίζουμε την διαδικασία με λίγη μαγεία, περί μαγικού αλατόνερου, και η ανταπόκριση είναι άμεση. Ο μικρός μου απόλαυσε τον τοπικό καθαρισμό με την ανακούφιση να απλώνεται και να φωτίζει το προσωπάκι του. Οι επόμενες πλύσεις, τουλάχιστον αυτές στο σπίτι, έγιναν με χαμομήλι και αλάτι. Το κωμικοτραγικό σκηνικό παιζόταν στους εξωτερικούς χώρους.

Την επόμενη το πρωί, όταν παρέδιδα τα μικρά μου στο παιδικό σταθμό, ο Ερμής ερχόταν με οδηγίες χρήσεις(δίκην «manual») σχετικά με το κατούρημα:

- Αγαπημένη μας δασκάλα, επειδή ο Ερμούκος έχει ερεθιστεί λίγο στο πουλάκι του θα μας κάνετε μια μεγάλη χάρη;

- Ότι χρειάζεται για τον αγαπημένο μου…

- Απλά, όποτε ζητήσει να πάει στην τουαλέτα για τσίσα, να έχετε έτοιμο ένα πλαστικό ποτηράκι με χλιαρό αλατόνερό. Δηλαδή, σε ένα ποτήρι νερό προσθέστε μια κουταλιά της σούπας αλάτι. Μπορείτε να το ζεσταίνετε λίγο στα μικροκύματα, για ευκολία και ταχύτητα, μόνο προσέξτε να το δοκιμάζετε με το δάκτυλό σας πρώτα. Μην μας κάψετε!..

- Παναγία μου! Εννοείτε, ότι θα προσέχουμε….

Τις επόμενες δυό τρείς μέρες, ο μικρός μου πήγαινε καλύτερα, όμως δεν υπήρχε περίπτωση να πάει στην τουαλέτα, χωρίς να έχει εξασφαλίσει από πριν, το μίνι-τοπικό-μπανάκι με το μαγικό αλατόνερο.

«Μπαμπά τσίσα! Μην ξεχάσεις το μαγικό νεράκι μου…»

Βλέπετε, ειδικά τις πρώτες μέρες, τον πονούσε ή μάλλον τον έτσουζε πάρα πολύ. Το πότε ο μικρός μου πήγαινε στην τουαλέτα, το μαθαίναμε όλοι στο σπίτι(φαντάζομαι και στο σχολείο). Όποιος δεν λάμβανε την ενημέρωση εκ των προτέρων, ώστε να ετοιμάσει το μαγικό αλατό-χαμομηλό-νερό, αντιλαμβανόταν την επίσκεψη του μικρού μου στην τουαλέτα από τις κραυγές του. Ο Ερμούλης μου, κυριολεκτικά ούρλιαζε όσο κατουρούσε, αδημονώντας όμως για την ηδονική ανακούφιση που του πρόσφερε το μπανάκι που ακολουθούσε. Αυτή η εντυπωσιακή εικόνα, οι κραυγές δηλαδή του μικρού μου, ήταν ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποίησα και ένα δεύτερο ιατρικό «όπλο»: την τοπική κρέμα. Αν και, σύμφωνα με την βιβλιογραφία, οι πλύσεις με αλατόνερο και η καλή τοπική υγιεινή για 5 με 7 μέρες είναι συνήθως αρκετά, σε κάποιες περιπτώσεις η τοπική αγωγή(αντιβιοτική ή αντιμυκητιασική ανάλογα το αίτιο) βοηθά και κάποιες φορές ίσως να είναι απαραίτητη. Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί μέχρι και θεραπεία από το στόμα. Παρασύρθηκα όμως με τα ιατρικά και με αποφάσεις που καλό είναι να παίρνει ο παιδίατρος του παιδιού και όχι ο γονιός που απλά διάβασε ένα μπλογκ. Από την άλλη πάντως, το νερό ή το χαμομηλάκι με το αλάτι, θα ανακουφίσει και το πιθανότερο είναι ότι θα θεραπεύσει, ενώ σίγουρα, δεν πρόκειται να βλάψει. Οπότε, σας συμβουλεύω μέχρι να σας εξετάσει ο παιδίατρος σας, ανακουφιστείτε άφοβα με την παραπάνω συνταγή.

Για να γυρίσω όμως, στην καλοκαιρινή περιπέτεια με το «όργανο» του Ερμή, αξίζει να σας περιγράψω μια σκηνή που «γυρίστηκε» εκτός σπιτιού.

Ήταν Κυριακή πρωί, όταν πήγαμε για καφέ μαζί με τα δίδυμα σε ένα μέρος λίγο έξω από το Ρέθυμνο. Σε ένα προστατευμένο με φυσικό φράχτη χώρο, τα παιδιά παίζουν πάνω σε γκαζόν με διάφορα παιχνίδια, ενώ εμείς απολαμβάνουμε ήλιο, καφέ, καλή παρέα και εφημερίδα. Κάποια στιγμή, όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, ο Ερμής ζήτησε να πάει στην τουαλέτα. Εξίσου φυσικό και αναμενόμενο, ήταν να μην δέχεται να επισκεφτεί την τουαλέτα εάν πρώτα δεν εξασφαλίζαμε το μαγικό μας φίλτρο για την πλύση-ανακούφιση μετά την ούρηση. Μια και δυό λοιπόν πηγαίνω στον ιδιοκτήτη του πολυχώρου και εν τάχει του εξηγώ την κατάσταση, παρακαλώντας τον να μου ζεστάνει λίγο νερό σε ένα πλαστικό μιας χρήσης ποτήρι και να του προσθέσει μια κουταλιά αλάτι. Αν και είχα ήδη προετοιμάσει τον ιδιοκτήτη, παρακάλεσα τον μικρό μου να μην ουρλιάξει, και καλά, για να μην τρομάξουμε όλα τα άλλα παιδάκια. Η ευχάριστη έκπληξη ήρθε με την απάντησή του:

«Εντάξει μπαμπά, αλλά μπορώ να φωνάξω λίγο;»

«Εντάξει, αντράκι μου, αν είναι για λίγο…» του απάντησα συγκινημένος, και ας ήθελα στην πραγματικότητα να του πω «ούρλιαξε αγορίνα μου όσο θέλεις αν αυτό σε βοηθά…». Το ομολογώ! «Εκμεταλλεύτηκα» την ευκαιρία, για να αποφύγω τα δολοφονικά βλέμματα που σίγουρα θα αντιμετώπιζα βγαίνοντας από την τουαλέτα, εάν πριν ο Ερμής είχε σηκώσει τις τρίχες όλων όσων τον άκουγαν να ουρλιάζει σαν να τον βασανίζουν. Και με το δίκιο τους δηλαδή. Ποιος θα υποψιαζόταν ότι πειράζουν κάποιο παιδί και δεν θα αγρίευε; Άντε να εξηγήσεις και να περιγράψεις την αιτία του κακού.

Ακόμα μεγαλύτερη ήταν η έκπληξη και η ανακούφιση που βιώσαμε πατέρας και κυρίως γιός, όταν η ούρηση του τελευταίου ήταν ανώδυνη! Δεν μπορώ να σας περιγράψω την έκφραση του όταν απορημένος κοιτούσε μια το πουλάκι του, που λειτουργούσε και πάλι άψογα, και μια εμένα που περίμενα με κρυφή αγωνία την αντίδρασή του. Γελάσαμε και οι δύο όταν μου ανακοίνωνε ότι δεν πονάει πια… Αφού τον φίλησα στο μέτωπο, βουτήξαμε το πουλάκι μας στο μαγικό μας αλατόνερο για μια από τις τελευταίες φορές.

Η βαλανοποσθίτιδα είχε υποχωρήσει. Ήταν όμως μια καλή αφορμή για να καθιερώσουμε σωστές συνήθειες υγιεινής. Ο μικρός μου, το έμαθε πια, και για να μην ξαναπονέσει, κάθε φορά που κάνουμε μπάνιο, αποκαλύπτει το κεφαλάκι από το πουλάκι του, τραβώντας το δερματάκι προς τα πίσω μέχρι εκεί που ανεβαίνει, ώστε με τρεχούμενο νερό από το ντους να το καθαρίσουμε.

Εδώ, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην ξεπερασμένη πρακτική των «ασκήσεων για φίμωση». Παλιότερα, οι οδηγίες που δίναμε στους γονείς αγοριών ήταν από μωρά να τραβάνε το δερματάκι που καλύπτει το κεφαλάκι σιγά-σιγά όλο και περισσότερο. Μάλιστα, εάν η βάλανος(το «κεφαλάκι») δεν αποκαλυπτόταν πλήρως μέχρι την ηλικία των τριών χρονών, στέλναμε το παιδί στον ουρολόγο και εκείνος τραβούσε βίαια την ακροποσθία(το «πετσάκι») για να αποκαλυφθεί η βάλανος. Τα τελευταία χρόνια και σε αυτόν τον τομέα εμπιστευόμαστε την φύση. Διαπιστώσαμε ότι κάνοντας ασκήσεις φίμωσης, η ακροποσθία χάνει την ελαστικότητά της και έτσι μεγαλώνουμε τις πιθανότητες να προξενήσουμε εμείς πραγματική φίμωση. Από την άλλη, δεν υπάρχει καμία βία στα τρία να αποκαλυφθεί πλήρως η βάλανος. Αυτό είναι απαραίτητο κοντά στην εφηβεία, όταν ο νεαρός πια, θα αρχίσει να πειραματίζεται με τον εαυτό του. Ευτυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία των αγοριών δεν έχει κανένα πρόβλημα μέχρι την ηλικία των εννιά.

Ήδη από πρώτα χρόνια ζωής παράγεται ασπρωπό σμήγμα μεταξύ ακροποσθίας και βαλάνου. Οι αγορογονείς είμαι σίγουρος ότι έχουν παρατηρήσει αυτά τα μικρά άσπρα κομματάκια σαν από τυρί cottage και ίσως να έχουν ανησυχήσει. Αυτά τα μικρά μαγικά άσπρα γρομπαλάκια αποκολλούν σιγά-σιγά την ακροποσθία από την βάλανο και σταδιακά με τον καιρό βοηθούν στο να αποκαλυφθεί πλήρως το κεφαλάκι από το πουλάκι του αγοριού.

Με αυτά τα ημι-επιστημονικά στην διατύπωση, όμως αρκούντως τεκμηριωμένα στην ουσία τους λόγια, κλείνω την πρώτη ανάρτηση για το 2011. Σας εύχομαι από καρδιάς υγεία και ευτυχία για όλους. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, ελπίζω να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων ώστε να κάνουμε τους απόγονούς μας να περηφανεύονται για την καταγωγή τους και όχι να ντρέπονται για αυτή.

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Εκλογές αυτοδιοίκησης, ποιόν κοροϊδεύουμε;;!!

2010-10-19T12:12:00.012+03:00

Είμαι επιεικώς απαράδεκτος! Το ξέρω και έχετε δίκιο…

Το κωμικοτραγικό είναι ότι η επόμενη ανάρτηση "Παιδιατρικής λογοτεχνίας" είναι σχεδόν έτοιμη… Όπως και να έχει, τα πολλά τρεξίματα με κράτησαν μακριά σας. Ευτυχώς, στην συντριπτική πλειοψηφία τους καλά τρεξίματα, ή έστω τρεξίματα με καλή κατάληξη…

Αυτό που δεν βλέπω να έχει καλή κατάληξη είναι η κατάσταση στην Ελλαδίτσα μας… Παρεκκλίνω λοιπόν για μια φορά ακόμα από την συνηθισμένη θεματολογία του μπλογκ, για να μοιραστώ μαζί σας ένα mail, που μου έστειλε σήμερα μια πολύ αγαπημένη φίλη μου. Αποδίδει την κατάντια μας, με τόσο όμορφο και γλαφυρό τρόπο που το θεώρησα επιβεβλημένο να το μοιραστώ μαζί σας.

Το αφιερώνω, σε όλους τους υποψήφιους αυτών των ημερών(συγγενείς και φίλους), αλλά και σε όλους όσους θα μπούμε στον κόπο να σκεφτούμε τι θα κάνουμε στις επικείμενες εκλογές…

Είναι προφανές ότι δεν μαθαίνουμε και δεν αλλάζουμε, με τίποτα! Είμαστε ήδη κρεμασμένοι στο χείλος του γκρεμού και αντί να ενώσουμε δυνάμεις, χωριζόμαστε με φανατισμό, ακόμα και στις τοπικές, αυτοδιοικητικές εκλογές!!! Θα μου πείτε: "εδώ ο έρημος ο Σουρής τα έγραφε πριν από κοντά 1,5 αιώνα!!!" Και όμως, φαντάζουν τόσο επίκαιρα…

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Ποιός είδε κράτος λιγοστό

σ’ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ’χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

*******

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,

κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,

ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί

ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

Όλα σ’αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

*******

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,

συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

*******

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!

σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

*******

Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,

σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

*******

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,

πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...

αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,

δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

*******

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυό φορώντας τα πόδια που’χει

στο ’να λουστρίνι, στ’αλλο τσαρούχι.

Με αγάπη, καλά μυαλά!!

Καληνύχτα και όνειρα ...στεγνά(μέρος 2ο και τελευταίο!)

2010-07-30T20:19:00.012+03:00

Και τώρα η συνέχεια… (που όλοι περιμέναμε ;-)

Είχαμε μείνει στην εκκίνηση των περσινών μας καλοκαιρινών διακοπών. Φτάσαμε στα δωμάτια που θα μας φιλοξενούσαν. Ο κουνιάδος μου με την γυναίκα του και την μικρή τους κόρη, ο αδερφός μου με την νύφη μου και τα δύο δικά τους παιδιά και εμείς οι τέσσερις. Η κουνιαδούλα μου με τον μπατζανάκη μου και τα τρία θηριάκια τους έμεναν πολύ κοντά μας, στους παππούδες τους. Σύντομα λοιπόν, βρεθήκαμε να ξεπακετάρουμε και να προετοιμάζουμε το δωμάτιο που θα μας φιλοξενούσε για κάτι λιγότερο από μία εβδομάδα. Όταν ετοιμάζαμε το κρεβατάκι των μικρών μας, προνοήσαμε και στρώσαμε πρώτα το υποσέντονο και μετά το σεντόνι, για να ακούσουμε το μικρό μας παρατηρητή να σχολιάζει:

«Θα κατουλήσει και σε αυτό το κλεβάτι η Χαλά;»

«Όχι! Γιατί να κατουρήσει;» απάντησα με τον πιο φυσικό τρόπο, προσποιούμενος ότι δεν γνωρίζω τίποτα για το έγκλημα… για να συμπληρώσω:

«αλλά ακόμα και αν κατουρήσει, δεν έγινε τίποτα… είμαστε προετοιμασμένοι!» και χάιδεψα παιχνιδιάρικα την μικρή μου στο κεφάλι (ξέρετε σαν αυτές τις «αμερικανιές» στα σίριαλ, που ο γονιός τρίβει το κεφάλι του παιδιού του λες και θέλει να του ξεκολλήσει το σκάλπ).

Δεν έμοιασε να την πολυέπεισα.

Η μέρα μας πέρασε όπως και οι επόμενες. Απλώς φανταστικά! Ξεκουραστήκαμε, απολαύσαμε θάλασσα, βιβλία, φαγητό, παρέα και περισσότερο από όλα δεν χορταίναμε να χαζεύουμε τα μικρά μας να παίζουν μαζί. Βλέπετε τα ξαδερφάκια δεν έχουν συχνά την ευκαιρία να βρίσκονται όλα μαζί! Η χημεία τους ταίριαξε ανέλπιστα καλά.

Ήρθε λοιπόν το βράδυ και μην έχοντας άλλη επιλογή επικαλέστηκα για ακόμα μια φορά τον παιδίατρο με τις γνώσεις να βοηθήσει τον πατέρα με την έγνοια.

Την εσωτερική σύγκρουση ή, μάλλον πιο σωστά ζύμωση που συχνά πυκνά βιώνω σε ότι αφορά τα παιδιά μου, οι κοινωνιολόγοι την ονομάζουν «σύγκρουση ρόλων». Θυμάμαι ακόμα το παράδειγμα όταν διάβαζα κοινωνιολογία. Ο διευθυντής ενός σχολείου ενημερώνεται ότι έστειλαν κάποιο παιδί στο γραφείο του για να το τιμωρήσει επειδή έκανε μια σκανδαλιά. Μπαίνοντας στο γραφείο του, πιθανώς έχοντας ήδη αποφασίσει ποια θα είναι η τιμωρία, αντικρίζει έκπληκτος το δικό του παιδί. Σε αυτή την φάση προκύπτει η «σύγκρουση των ρόλων»: να κάνει ότι θα έκανε σε κάθε μαθητή του και να φερθεί σαν διευθυντής σχολείου ή να κάνει ότι θα έκανε στο σπίτι και να φερθεί σαν πατέρας του παιδιού του;…

Έτσι λοιπόν, οι οδηγίες για την νυχτερινή ενούρηση λένε να στερούμε στο παιδί τα υγρά για τουλάχιστον δύο ώρες πριν να ξαπλώσει. Ωραία, καλή η θεωρεία για να πάμε και στην πράξη όμως… Τι γίνεται με το βραδινό μας γάλα;

Ειδικά το πρώτο βράδυ, είχανε φάει τόσο πολύ στην ταβέρνα που είχαμε πάει που ακόμα και να θέλαμε δεν νομίζω ότι θα έπιναν γάλα. «Καλή ευκαιρία!» σκεφτήκαμε. Έλα όμως που ο περίφημος νόμος του Μέρφυ, ως συνήθως είχε άλλα σχέδια… Η προσπέραση, μας έγινε από αριστερά, δηλαδή από εκεί που δεν το περιμέναμε. Η Χαρά είναι εκείνη που συνήθως αναζητά και πίνει όλο το βραδινό της γάλα. Και όμως η υπενθύμιση ήλθε από το παιδί με την μνήμη ελέφαντα, τον σούπερ κολλημένο με την ρουτίνα, γνωστό στην οικογένεια μας και ως …Ερμή.

Ότι τους ετοιμάζαμε λοιπόν για ύπνο ακούγεται ο μικρός μου να λέει: «δεν θα πιούμε γάλα;;!»

«Θέλετε γάλα;»

«Ναι!» ακούγονται με μια φωνή τα μικρά μου.

«Φτου!» δεν ακούγομαι εγώ, γιατί το σκέφτηκα χωρίς να το ξεστομίσω, ενώ είχα ήδη ξεκινήσει για να ετοιμάσω το γάλα.

Το ήπιε όλο η Χαρά και ούτε το ένα τρίτο, ως συνήθως, ο άτιμος ο Ερμής που είχε και την έμπνευση. Τελικά, όλα εξελίχθηκαν όπως ΔΕΝ τα θέλαμε. Ή μάλλον έτσι έδειχναν τα πράγματα μέχρι τα παιδιά να πάνε για ύπνο. Η μικρή μου πέρασε μια υπέρ του δέοντος δραστήρια μέρα. Κουράστηκε, άρα ο έλεγχος του σφιχτήρα της κύστης της, ήταν που ήταν χαλαρός, την νύχτα που θα ακολουθούσε θα ήταν ανύπαρκτος. Βάλτε το βραδινό γάλα για κερασάκι στην τούρτα, ήρθε και έδεσε το γλυκό. Μια προσπάθεια να τη πάω στην τουαλέτα μήπως και κάνει τσίσα πριν κοιμηθεί απέβη άκαρπη.

Τα παιδιά μας έπεσαν για ύπνο και εμείς απολαύσαμε την ηρεμία του κήπου που μοιράζονταν τα μπανγκαλόου, συντροφιά με μια παγωμένη μπύρα. Χαλαρώσαμε, μιλήσαμε περί ανέμων και υδάτων και κάπου εκεί στην αναφορά των υδάτων ήρθε η κουβέντα και στις νυχτερινές διαρροές της μικρής μου. Με απασχολούσε, ή μάλλον μας απασχολούσε. Δεν θέλαμε να το κάνουμε θέμα και σε καμία περίπτωση δεν θέλαμε να αφήσουμε την μικρή μας να καταλάβει τίποτα. Παρόλα αυτά αποτελούσε μια πρόκληση, αν και ήμασταν προετοιμασμένοι για το σενάριο η ενούρηση να κρατήσει χρόνια…

Πέρασε η ώρα και αποφασίσαμε να πάμε να ξεκουραστούμε. Τα μικρά μας ήδη κοιμόντουσαν κανά τρίωρο.

Δεν θυμάμαι αν το είχα σχεδιάσει ή αν μου προέκυψε αυθόρμητα. Στην προσπάθεια μου να λύσω τον γρίφο της νυχτερινής ενούρησης της μικρής μου, απλά την σήκωσα στην αγκαλιά μου και χωρίς να την ξυπνήσω ή να ανάψω κάποιο φως, ψαχτά στο ημίφως, την πήγα στην τουαλέτα την έκατσα και χάιδεψα λίγο την πλατούλα της ψιθυρίζοντας της κάτι του στυλ «έλα να κάνουμε τσισάκια». Η βρυσούλα της άνοιξε και η κύστη της άδειασε. Ένα πεταχτό σκούπισμα και πριν το καταλάβει ήταν πάλι στο κρεβάτι της και συνέχιζε τον ύπνο της.

Το επόμενο πρωί έγινα μάρτυρας μιας από αυτές τις σκηνές αποκάλυψη για την προσωπικότητα των μικρών μου. Μια σκηνή που με την βοήθεια αυτών των γραμμών θέλω να χαράξω για πάντα στην μνήμη μου. Ήταν ως συνήθως, άγριο ξημέρωμα ή τουλάχιστον άγριο ξημέρωμα για ημέρες διακοπών. Δεν νομίζω ότι το ρολόι είχε δείξει επτά και ακούω φασαρία από το κρεβατάκι που μοιράζονταν τα παιδιά. Το μπανγκαλόου ήταν έτσι διαρρυθμισμένο ώστε εγώ και η γυναίκα μου κοιμόμασταν πάνω από τα παιδιά σε ένα δώμα με θέα το σαλονάκι-καθιστικό που φιλοξενούσε τα μικρά μας. Πετάχτηκα λοιπόν, για να προλάβω την φασαρία που ήξερα ότι θα έκαναν μόλις ξυπνήσουν για τα καλά. Πρόλαβα να δω τον Ερμή καθιστό και την μικρή μου, χωρίς να έχει ανοίξει ακόμα τα μάτια της, να τεντώνεται ή να «αποταυρίζεται» όπως λέμε στην Κρήτη. Ξαφνικά, διέκοψε την πλαστικότητα της κίνησής της και σαν να την τίναξε ρεύμα, έχωσε τα χέρια της ανάμεσα στα πόδια της ψαχουλεύοντας το εσώρουχό της και στην συνέχεια το σεντόνι. Είδα για λίγα δευτερόλεπτα να φωτίζει το πρόσωπό της η ανακούφιση. Η γλυκιά μου Χαρούλα, η ήρεμη δύναμη των διδύμων, ποτέ δεν είχε εκδηλώσει δυσφορία, στεναχώρια ή κάποιο συναίσθημα σχετικά με την νυχτερινή ενούρηση των τελευταίων μηνών. Με μια επιφανειακή προσέγγιση θα έλεγες ότι δεν την απασχολούσε το θέμα. Και όμως, εκείνο το πρωί που δεν γνώριζε ότι εγώ την παρακολουθούσα, άθελά της μου αποκάλυψε ότι την ένοιαζε και την παρα-ένοιαζε! Η πρώτη της αυθόρμητη κίνηση πριν καλά-καλά ξυπνήσει ήταν να δει εάν είχε βρέξει το βρακάκι και το σεντόνι…

Ήταν η πρώτη από μια σειρά στεγνών βραδιών, που κράτησε μήνες. Τι λέω μήνες, ακόμα κρατά. Η μικρή μου έχει να βρέξει το κρεβάτι της εδώ και ένα χρόνο.

Κάθε βράδυ, μηδενός εξαιρουμένου, δυο-τρείς ώρες αφού ξάπλωνε, την σήκωνα στην αγκαλιά μου και μέσα στο βραδινό ημίφως την πήγαινα στην τουαλέτα. Όπως σηκώνουμε τα παιδιά μας όταν γυρίζουμε από κάποια νυχτερινή έξοδο και αυτά έχουν αποκοιμηθεί στο καθισματάκι τους στο αυτοκίνητο, και στην συνέχεια τα εναποθέτουμε στο κρεβατάκι τους για να γυρίσουν πλευρό και να συνεχίσουν τον ύπνο τους. Κάπως έτσι ήταν και το τελετουργικό μας. Την έπαιρνα αγκαλιά την πήγαινα στην τουαλέτα όπου, αφού της κατέβαζα μπιτζάμα και εσώρουχο, την κάθιζα και της χάιδευα την πλατούλα. Εκείνη ακουμπούσε το νυσταγμένο κεφαλάκι της στον ώμο μου και μεταξύ ύπνου και ξύπνιου ανακουφιζόταν αδειάζοντας την κύστη της. Ακολουθούσε ένα υποτυπώδες «ταμποναριστό» σκούπισμα και στην συνέχεια επιστροφή στο κρεβάτι, τακτοποίηση της μπιζάμας, σκέπασμα με το σεντόνι ή την κουβέρτα και, κάθε βράδυ, η μικρή μου να γυρίζει πλευρό και να ξαναπαραδίνεται στην αγκαλιά του Μορφέα. Προτού όμως μου την αρπάξει ο θεός του ύπνου, απαιτούσα την «πληρωμή» μου. Την φιλούσα στο μάγουλο και της ψιθύριζα …«το φιλάκι μου;!» και εκείνη κάθε βράδυ γύριζε το κεφαλάκι της και μου έσκαγε ένα φιλάκι στο δικό μου μάγουλο. Κάποιες φορές, θα ορκιζόμουν ότι διέκρινα ένα γελάκι να διαγράφεται στο πρόσωπό της. Φούσκωνα με αγαλλιάση και πήγαινα να κοιμηθώ.

Θυμάμαι δυο βραδιές που τα πράγματα δεν κύλησαν ακριβώς έτσι. Την πρώτη, πήρα την μικρή μου και ενώ εκείνη είχε τελειώσει το έργο της, εγώ έψαχνα στα σκοτεινά το χαρτί υγείας που για κάποιον λόγο δεν ήταν στην θέση του. Ακούω λοιπόν μέσα στο σκοτάδι ένα νυσταγμένο, λίγο βραχνό, ψιθυριστό και παραπονιάρικο… «έεκανααα!!». Κόντεψα να σκάσω στα γέλια, αλλά προτίμησα να μείνω σιωπηλός για να μην την ξυπνήσω. Εκείνη την βραδιά απλώς δεν …σκουπιστήκαμε.

Την δεύτερη από τις μη τυπικές βραδιές, η μικρή μου είχε αργήσει λίγο να κοιμηθεί και εγώ ήμουν πολύ κουρασμένος για να περιμένω να περάσει γεμάτο δίωρο. Αποτέλεσμα, βρεθήκαμε στην γνωστή μας θέση εγώ να της χαϊδεύω μισοκοιμισμένος την πλάτη χωρίς όμως το γνωστό ηχητικό επακόλουθο. Αντ’ αυτού άκουσα την Χαρούλα μου να διαμαρτύρεται σιγανά… «δεε έεχω!!!». Κοιμηθήκαμε μέχρι το πρωί και η μικρή μου έμεινε στεγνή.

Είχε περάσει τουλάχιστον ένα τετράμηνο που ανελλιπώς πήγαινα την μικρή μου μέσα στην νύχτα στην τουαλέτα. Μετά από μερικές ακόμα τυχαίες, πάντα όμως στεγνές νύχτες, που είτε «δεεε είχεεε», είτε εγώ ξεχάστηκα και δεν την πήγα, χαλάρωσα την άμυνά μου. Κάπου εκεί λίγο πριν η μετά τα περασμένα Χριστούγεννα, σταματήσαμε την προληπτική επίσκεψη στην τουαλέτα. Η μικρή μου πλέον ωρίμασε και όποτε το έχει ανάγκη με φωνάζει μέσα στην νύχτα. Όχι συχνά! Το πολύ, μια με δύο φορές την εβδομάδα ή ακόμα σπανιότερα. Την βραδινή ησυχία του σπιτιού μας ταράζει ευχάριστα μια παιδική φωνούλα που με καλεί νυσταγμένα «τσίσααα μπαμπά!». Ακολουθεί το γνωστό τελετουργικό για να δεχθώ στο τέλος την καλύτερη αμοιβή του κόσμου: το νυχτερινό μου φιλάκι.

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Καληνύχτα και όνειρα στεγνά!

2010-07-08T23:33:00.000+03:00

Είμαι δορυφόρος σε δύο αστέρες. Η ζωή μου μοιράζεται στον αστερισμό του Ερμή και σε αυτόν της Χαράς. Καιρό τώρα έχω να ασχοληθώ στο blog με το 2ο αστεράκι μου και σήμερα θα διορθώσω αυτή την …αδικία. Η σημερινή ανάρτηση καθώς και η επόμενη, είναι αφιερωμένες στην κόρη μου και στο πως κάποιες "εφιαλτικές" βραδιές μετατράπηκαν σε ονειρεμένες. Πως μια απελπιστική κατάσταση, γέννησε τις πιο τρυφερές στιγμές που έχω ζήσει με την μικρή μου. Ας πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή, και όπως συνήθως συμβαίνει στα παραμύθια να γυρίσω πίσω το χρόνο.

Τα μικρά μου εκπαιδεύτηκαν στο να «ελέγχουν τους σφιγκτήρες τους» που λέμε στην ιατρική, λίγες εβδομάδες μετά τα δεύτερά τους γενέθλια. Στην αρχή, όπως συχνά συμβαίνει με τα παιδιά της ηλικίας τους, έμαθαν να πηγαίνουν στην τουαλέτα την ημέρα. Μάλιστα στην εκκίνηση, η Χαρά πέρασε κατά μερικές μέρες τον Ερμή. Εκείνη έμενε στεγνή μέχρι το γιογιό, ενώ ο μικρός γέμιζε το σπίτι μικρές λιμνούλες και για λίγο επέστρεψε στις πάνες. Ο ανταγωνιστικός όμως χαρακτήρας του, λειτούργησε υπέρ του και μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα κατάφερε να μένει και αυτός στεγνός.
Στον ύπνο τους, αργήσαμε λίγο να τα εμπιστευτούμε. Πολλά παιδιά πετάνε τις πάνες μια και καλή, μέρα και νύχτα. Εμείς χρειαζόμασταν λίγο περισσότερο χρόνο. Λίγους μήνες αργότερα, και πάντως πριν κλείσουμε τα τρία, με βασικό κριτήριο την στεγνή πρωινή πάνα, πήραμε την απόφαση να κάνουμε την απόπειρα… και δικαιωθήκαμε! Τέλος οι πάνες! Μια έντονη οικολογική παραφωνία, στην κατά τα άλλα άκρως φιλική προς το περιβάλλον ζωή μας. Βλέπετε έχουμε παιδιά και οφείλουμε να τους κληροδοτήσουμε λίγο από τον παράδεισο που μας έχουν δανείσει. Για αυτό ανακυκλώνουμε συσκευασίες, μπαταρίες, παλιές μηχανές, φτιάχνουμε κομπόστ με τα τρόφιμα και τα υπόλοιπα του κήπου, χρησιμοποιούμε το νερό από το μπάνιο για την τουαλέτα, μέχρι και σαπούνι από το λάδι με τα υψηλά οξέα φτιάξαμε(δεν τρωγόταν με τίποτα και για αυτό ακολουθήσαμε στην κυριολεξία την συμβουλή «μην το πιείτε …λουστείτε»). Εκτός λοιπόν από την αναπτυξιολογική σημασία για την ωριμότητα των μικρών μου, δεν μας πήγαινε καλά να γεμίζουμε τα σκουπίδια με …πάνες!
Ακόμα μια μικρή κατάκτηση στην αυτοκρατορία που λέγετε ζωή της Χαράς και του Ερμή. Αυτή την φορά είχαμε ισοπαλία. Αρχικά τουλάχιστον, και τα δύο τα βλαστάρια μου έβγαλαν ταυτόχρονα τις νυχτερινές πάνες. Στην πορεία όμως μας προέκυψε μια δυσάρεστη έκπληξη…
Ο Μάιος πέρασε και τα δίδυμα συμπλήρωσαν τα τρία τους χρόνια. Όλα καλά και όλα ωραία τους πρώτους καλοκαιρινούς μήνες μέχρι που ένα πρωινό του Ιούλη η μικρή μου ξύπνησε μούσκεμα, όχι στον ιδρώτα αλλά στα …τσίσα!
«Ε! θα κουράστηκε πολύ χθες, θα ήπιε πολλά υγρά, θα έφαγε πολύ καρπούζι…» και άλλα τέτοια σοφά σκεφτήκαμε. «Δεν πειράζει, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες!» είπαμε και αποφασίσαμε να μην αλλάξουμε τίποτα στις πρακτικές μας. Δυστυχώς όμως, οι υγρές καλοκαιρινές νύχτες άρχισαν να επαναλαμβάνονται. Ακόμα και όταν δεν είχε κουραστεί πολύ η μικρή. Ακόμα και όταν δεν έτρωγε πολύ καρπούζι…
Το να αποκλείσουμε την πιθανότητα ουρολοίμωξης ήταν επιτακτική. Μια ουρολοίμωξη θα δικαιολογούσε την απώλεια ελέγχου και την τάση για ούρηση. Όσο δύσκολη είναι η λήψη ούρων από ένα κοριτσάκι βρέφος, τόσο εύκολη γίνεται για ένα κοριτσάκι που πλέον χρησιμοποιεί την τουαλέτα. Η μικρή μου ένα μεσημέρι μετά το σχολείο έκατσε στον "θρονο" για να κάνει "τσίσα". Χωρίς να της πω τίποτα, έβγαλα κρυφά το αποστειρωμένο κυπελάκι και προσποιούμενος ότι απλά έσκυβα ώστε να την "σκουπίσω" όταν τελειώσει, έβαλα το κυπελάκι και έπιασα λίγα ούρα με ελεύθερη ούρηση. Έτσι απλά! Και έτσι απλά το δείγμα ήταν στείρο... Αρα, το παθολογικό αίτιο όλο και απομακρυνόταν.

Δεν ξαναβάλαμε πάνα στην Χαρούλα. Μετά από τόσους επιτυχημένους μήνες, η παλινδρόμηση θα ήταν κρίμα. Βάλαμε «πάνα» στο στρώμα, ένα υποσέντονο δηλαδή και αντιμετωπίσαμε το θέμα με απόλυτη φυσικότητα. Δεν υπήρχε περίπτωση να δημιουργήσουμε τύψεις στην μικρή για κάτι που δεν φταίει και που σε καμία περίπτωση δεν κάνει επίτηδες.
Η ψυχραιμία της καλής μου δοκιμάστηκε σοβαρά όταν οι νύχτες της μικρής μου άρχισαν να παρασύρουν στην υγρασία και τις μέρες της. Την έβλεπες να κάνει τον «χορό της βροχής» ή μάλλον πιο σωστά τον «χορό της ούρησης», ξέρετε αυτόν που σκύβεις ελαφρά προς τα εμπρός και στρίβεις τα πόδια σου λες και κοιτάν το ένα το άλλο με αγωνία λες και γνωρίζουν ότι από στιγμή σε στιγμή θα γίνουν μούσκεμα… Την ρωτούσαμε:
«Μήπως θέλεις να κάνεις τσίσα σου;»
«ΟΧΙ!!!» μας απαντούσε κατηγορηματικά, και στα επόμενα δευτερόλεπτα μούσκευε λίγο το βρακάκι της και μετά από λίγο έτρεχε στην τουαλέτα. Εντάξει, το να αλλάζουμε 2-3φορές την εβδομάδα τα σεντόνια από το κρεβάτι το είχαμε αποδεχθεί, όμως να αλλάζουμε 2-3φορές την ημέρα το βρακάκι της…

Ποιας!; Της Χαρούλας, που πριν από περισσότερο από ένα χρόνο είχε πετάξει τόσο εύκολα τις πάνες…
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα μεσημέρι μόλις είχαμε γυρίσει από το «σχολείο»(έτσι λέμε τον παιδικό) και στην άκρη της σκάλας η μικρή άρχισε τον …«χορό» της. «Μήπως θέλεις να πάμε για τσισάκια;» ρωτώ για να ακούσω το γνωστό «ΟΧΙ!». Στην συνέχεια έκατσε στο πρώτο σκαλί σφίγγοντας τα πόδια της και ως συνήθως είχε την πρώτη απώλεια, για να ζητήσει μόνη της σε λίγα λεπτά να πάει στην τουαλέτα, όπου ολοκλήρωσε το υγρό της έργο.
Ψάχναμε να βρούμε το στρεσσογόνο γεγονός που δημιούργησε αυτήν την κατάσταση και τίποτα δεν μας ερχόταν στο μυαλό. Αυτό που σίγουρα μας ερχόταν ήταν μια μόνιμη οσμή ούρων όταν πλησίαζες το βρακάκι της, που θύμιζε παραμελημένο ηλικιωμένο και που τρέλαινε την γυναίκα μου. Κάποια στιγμή την έπιασα θυμωμένη να μονολογεί… «μήπως το κάνει επίτηδες;;; Αφού φαίνεται ότι θέλει να πάει για τσίσα και το ξέρει, γιατί τα κρατάει;…»
Κάπου εκεί έφαγα την φλασιά…
«Το κάνει επίτηδες!» της λέω ενθουσιασμένος.
«Τι λες;» μου απαντά. «Εσύ δεν επέμενες ότι δεν το θέλει; Ότι πρέπει να βρούμε τον παράγοντα που το προκαλεί και μόνο όταν εκλείψει αυτός ο παράγοντας θα σταματήσει να βρέχεται;..». Η απελπισία, της είχε θολώσει τόσο την κρίση που στο δεύτερο μισό της πρότασης ο τόνος της φωνής της είχε επίτηδες κατέβει μερικές οκτάβες μιμούμενη, στα όρια της ειρωνείας, την δική μου. Το κατάλαβε έγκαιρα και συμπλήρωσε απολογητικά…
« Δεν μπορώ αυτήν την μυρωδιά. Πλησιάζω το μωρό μου και μου θυμίζει τους κατακεκλιμένους παπούδες στο νοσοκομείο. Η μικρή μου αποπνέει …εγκατάλειψη!!»
«Το κάνει επίτηδες» επαναλαμβάνω, «γιατί προσπαθεί να αποδείξει σε εμάς, αλλά κυρίως στον ίδιο της τον εαυτό ότι μπορεί να τα καταφέρει… Αγχώθηκε με τ ις νυχτερινές απώλειες. Απογοητεύτηκε, και μπήκε σε έναν φαύλο κύκλο. Ξέρει βαθιά μέσα της ότι μπορεί να ελέγχει την ούρηση, την ημέρα τουλάχιστον, και προσπαθεί να το αποδείξει. Κάνει κάτι σαν ασκήσεις κύστης, μόνο που δεν ξέρει πότε να το σταματήσει. Της έρχεται η τάση για να πάει στην τουαλέτα και επίτηδες το αναβάλει! Παλεύει να τα κρατήσει για λίγο ακόμα. Στην αρχή της είναι εύκολο. Στην συνέχεια, όταν ζορίζεται, αρχίζει τις γνωστές κινήσεις του «χορού της βροχής». Όταν νιώσει την υγρασία στο βρακάκι της το παίρνει απόφαση, απλώς είναι λίγο αργά…»
«Ωραία! Οπότε τι κάνουμε;»
«Η λύση βρίσκεται στην λύση της νυχτερινής ενούρησης. Μόλις διορθωθεί το βράδυ, θα στρώσει και η μέρα. Αυτή νιώθει προδομένη από το σώμα της και για αυτό προσπαθεί να αποδείξει την ικανότητα της. Αν μείνει στεγνή την νύχτα θα επανέλθει και η ημέρα στα κανονικά της»
«Πλάκα μου κάνεις!» μου απαντά η καλή μου με το μάτι της να γυαλίζει… «εσύ έλεγες ότι μπορεί να περάσουν μήνες ή και χρόνια με την νυχτερινή ενούρηση.. έτσι, θα την βγάζουμε από εδώ και πέρα…»
Είχε δίκιο. Περίπου ένα στα τέσσερα παιδιά βρέχει το κρεβάτι του μέχρι την ηλικία των πέντε και ένα στα πέντε μέχρι την ηλικία των επτά! Ο ενθουσιασμός της έμπνευσης μου, δεν μου άφησε περιθώρια να συνειδητοποιήσω τις συνέπειές της.
«Μην ανησυχείς. Η μισή λύση του προβλήματος είναι να βρούμε την αιτία του»
«Ρε ‘συ Νικολάκη, μήπως να της ξαναβάζαμε πάνα;»
«Δεν υπάρχει περίπτωση!» απαντώ σχεδόν αυστηρά, και βλέπω την ανακούφιση στο βλέμμα της. Στην πραγματικότητα ούτε εκείνη ήθελε η μικρή μας να ξαναγυρίσει στις πάνες. Όχι μόνο λόγω οικολογίας. Κυρίως λόγω ψυχολογίας. Δεν λέει τώρα, κοπελάρα τριών και… να φοράει πάνες! Τα παιδιά είναι σκληρά και οτιδήποτε διαφέρει το «καυτηριάζουν».
Και η λύση ήρθε μέσα από την καθημερινότητα.
Κάποιο απόγευμα που ήμασταν στο σπίτι και παίζαμε, η μικρή μου άρχισε τις γνωστές κινήσεις. Χωρίς να την ρωτήσω την πήρα αγκαλιά και σχεδόν σαν μέρος του παιχνιδιού, την πήγα στην τουαλέτα. Δεν έφερε αντίρρηση. Ακούστηκε μια βρυσούλα να τρέχει με πίεση και μια έκφραση ανακούφισης, σχεδόν ηδονής, απλώθηκε στο προσωπάκι της…
Έτσι πέρασε σχεδόν ένας μήνας. Η νυχτερινή ενούρηση συνεχιζόταν τις περισσότερες βραδιές, όμως η ημέρα είχε βελτιωθεί αισθητά. Άλλες φορές με προτροπή, κάποιες στα όρια της αυστηρότητας και τις περισσότερες φορές μόνη της, κατάφερνε να φτάσει έγκαιρα στην τουαλέτα. Βάλαμε και «στεγανούς» κανόνες, όπως να κάνουμε τσίσα πριν να φύγουμε από ή για το σχολείο, πριν να βγούμε βόλτα και φυσικά πριν πάμε για ύπνο. Αυτό το τελευταίο αποτελεί και μια από τις βασικές οδηγίες για την αντιμετώπιση της νυχτερινής ενούρηση. Δυστυχώς όμως, δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Ήρθε και η ώρα να πάμε για τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Μια ολόκληρη εβδομάδα με τα ξαδέρφια μας στην Χαλκιδική. Σας έχω ήδη διηγηθεί πως περάσαμε. Αυτό που σας είχα αποκρύψει ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία αυτών των διακοπών: πως καταφέραμε να έχουμε «όνειρα στεγνών νυχτών» που έγιναν πραγματικότητα.
Η λύση του μυστηρίου νυχτερινή ενούρηση της μικρής μου και πως την αντιμετωπίσαμε, στο επόμενο επεισόδιο. Μέχρι τότε…
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, τουλάχιστον για τα ...παιδιά!

2010-06-21T00:07:00.002+03:00

Στο μυαλό μου άρχισα και εγώ δεν ξέρω πόσες φορές το σημερινό ποστ… Δεν έχω καθυστερήσει να γράψω τόσο καιρό άλλη φορά. Δυστυχώς, έσπασα κάθε προηγούμενο ρεκόρ… Ευτυχώς, η αιτία, ή μάλλον οι αιτίες, ήταν στην πλειοψηφία τους καλές. Η βασικότερη ήταν η μετακόμιση του ιατρείου μου. Μετά από 6 ολόκληρα χρόνια, έκανα το μεγάλο βήμα και… νιώθω, ότι πλέον εργάζομαι στον παράδεισο!

Αρκετά όμως! Η τελική μου απόφαση για την σημερινή εισαγωγή ήταν να είναι σύντομη. Προχωρώ λοιπόν στην σύνδεση με την προηγούμενη ανάρτηση. Αφιερωμένη σε όσους ανησύχησαν για τον Ερμούκο μου και μου το έδειξαν, μου το είπαν ή μου το έγραψαν.

Είναι εκπληκτικό το πώς επουλώνουν τις πληγές τους τα παιδιά! Η άκρη από το δακτυλάκι του Ερμή έχει θρέψει πλήρως. Μια αχνή γραμμούλα, μόλις που διακρίνεται και οριοθετεί το τμήμα που παραλίγο να αποχωριστεί για πάντα ο μικρός μου. Ένα μικρό νυχάκι έχει ξεκινήσει έναν εκπληκτικό αγώνα δρόμου, έχοντας διανύσει περισσότερο από τα δύο τρίτα της απόστασης μέχρι την άκρη του δακτύλου και μοιάζει να είναι αντάξιο του προκατόχου του. Όλα δείχνουν ότι, το περιστατικό που μαύρισε τις τελευταίες απόκριες σύντομα θα βουλιάξει και θα χαθεί στην λήθη. Αυτές οι αράδες θα μείνουν να μας θυμίζουν πως η καθημερινότητα του Ερμή άλλαξε για μερικές μέρες.
Μόλις πήγαμε σπίτι, μετά το νοσοκομείο, το αριστερό του χέρι ήταν μπαταρισμένο και στο δεξί του είχε ένα μικρό ταβλάκι να κρατά στην θέση του τον φλεβοκαθετήρα. Τις πρώτες δόσεις αντιβίωσης έπρεπε να τις πάρει ενδοφλέβια. Ήταν από τα λίγα σημαντικά πλεονεκτήματα του να έχει γιατρό πατέρα ο Ερμής μου. Όποιος άλλος, θα έπρεπε να μείνει στο νοσοκομείο για νοσηλεία, ενώ εμείς την κάναμε κατ’ οίκον…
Το τραύμα στο μικρό δακτυλάκι του ήταν πολύ σοβαρό. Αν και δεν είχε σπάσει το κόκαλο, ωστόσο είχε σχεδόν αποκαλυφθεί και υπήρχε κίνδυνος για μόλυνση.
«Για δύο πράγματα ανησυχούμε» μας εξηγεί ο ορθοπεδικός ενώ ετοιμάζεται να μας κάνει την πρώτη αλλαγή: «από την μία να αιματώνεται καλά όλη η περιοχή και από την άλλη να μην μολυνθεί». Ευτυχώς, το ροδαλό χρώμα στο δέρμα κάλυπτε όλη την περιοχή και παρόλο που η εικόνα ήταν ακόμα μακάβρια, με τα ράμματα και τα ξεραμένα αίματα, το τραύμα φαινόταν καλό και χωρίς μόλυνση. Το παλιό νύχι ήταν στην θέση του, σαν ένας φυσικός νάρθηκας, κάτι σαν φύλακας, για να προστατεύει και να κατευθύνει την επούλωση. Ο μικρός μου πόνεσε όταν ξεκολλούσαν οι γάζες στην αλλαγή και η Χαρούλα με ελαφρά πηδηματάκια αποχώρησε από το δωμάτιο. Μάλλον μετάνιωσε που επέμενε να έρθει μαζί μας.
Αξιομνημόνευτη είναι και η προσαρμοστικότητα που έχουν τα παιδιά! Ενώ ο μικρός μου ούτε να φάει, ούτε να πιεί νερό, ούτε καν να πάει στην τουαλέτα δεν μπορούσε μόνος του, ωστόσο απολάμβανε τις περιποιήσεις μας. Το τραύμα του δεν τον πονούσε και χειριζόταν την προσωρινή του αναπηρία λες και είχε γεννηθεί με τους επίδεσμους και το ταβλάκι στο χέρι. Για να θέσει, που λέμε και εδώ στην Κρήτη, «βουτούσε» θαρρείς, πρώτα με τους αγκώνες και μετά γυρίζοντας με την πλάτη ξάπλωνε προστατεύοντας τα χέρια του. Κοιμόταν ανάσκελα, με τα χέρια του αριστερά και δεξιά από το κεφάλι του. Έπιανε το γιαουρτάκι ανάμεσα στο δεμένο αριστερό του χέρι και στο στήθος του, και στην συνέχεια σφηνώνοντας το κουταλάκι ανάμεσα στα ακροδάκτυλα που πρόβαλαν πάνω από το ταβλάκι στο δεξί του χεράκι έτρωγε μόνος του κανονικά. Βέβαια, τις περισσότερες φορές απολάμβανε, σχεδόν απαιτούσε, τις τιμές μαχαραγιά που τον ταΐζουν και τον ποτίζουν οι υπήκοοί του. Έμοιαζε σχεδόν να διασκεδάζει φωνάζοντας «τσίσααα!», ενώ μας περίμενε μπροστά στην λεκάνη της τουαλέτας. Είχε πλάκα, πως μας επέβλεπε ενώ του κατεβάζαμε το παντελόνι και το βρακάκι, για να τον βοηθήσουμε να ευθυβολήσει με τον κίτρινο πίδακα…
Τις πρώτες τέσσερις μέρες η στολή του Spiderman έγινε μόνιμη αμφίεση. Τουλάχιστον το πάνω μέρος που δεν μπορούσαμε να βγάλουμε. Το μόνο που δεν μπορούσε να κάνει και του έλειπε ήταν… να ζωγραφίσει! Αυτό ήταν και η μοναδική αφορμή για γκρίνια, όταν την είχε ανάγκη.
«Τώρα πως θα ζωγραφίζωωω;…». Βλέπετε έχει κληρονομήσει το ταλέντο της μαμάς του.
«Μόλις βγάλουμε το ταβλάκι αντράκι μου, θα ζωγραφίζεις όπως πριν…» και την ώρα που ξεστόμιζα τις λέξεις μάντευα την απάντηση…
«Και πότε θα το βγάλουμεεε;;;..»
Περάσανε οι τέσσερις μέρες της ενδοφλέβιας αντιβίωσης και ελευθερώσαμε το δεξί χέρι. Σχεδόν δεν καταλάβαινες ότι είχε κάποιο πρόβλημα. Αν εξαιρέσεις την πρώτη απόπειρα να φάει γιαούρτι, όταν παρασυρμένος από την δύναμη της συνήθειας των τελευταίων ημερών, αφού «σφήνωσε» το κεσεδάκι ανάμεσα στο μπαταρισμένο αριστερό του χέρι και την κοιλιά του, έπιασε και πάλι το κουταλάκι με τα ακροδάκτυλα του δεξιού χεριού.
«Αφού βρε χαζούλι δεν έχεις πια ταβλάκι» του λέει χαχανίζοντας η Χαρούλα. Κοιταχτήκαμε και αρχίσαμε να γελάμε…
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

(το παραπάνω έργο είναι όντως του Ερμούλη μου... πριν καλά-καλά κλείσει τα τέσσερα!)

Είμαι ή δεν είμαι ο βασιλιάς των χαζομπαμπάδων!!!

Ερμής ο υπερήρωας!

2010-03-07T22:48:00.007+02:00

Όμορφο, σχεδόν ανοιξιάτικο πρωινό. Ο καιρός ζεστός. Θα μου πείτε κρύωσε και καθόλου φέτος; Από το φθινόπωρο πεταχτήκαμε στην άνοιξη. Ο χειμώνας μοιάζει να μας ξέχασε.
Τα μικρά μου παίζουν και εγώ απλώνω τα ρούχα έξω για να εκμεταλλευτώ τον ζεστό ήλιο. Μπλούζα Spiderman, βρακί Spiderman , κάλτσες Spiderman, φούτερ Spiderman, παπούτσια Spiderman…
«Τι στο καλό; Ο πατέρας του Peter Parker είμαι!;»
Που να φανταστώ όταν έκανα αυτές τις σκέψεις, ότι λίγες βδομάδες αργότερα θα ένιωθα πολύ περήφανος γιατί τελικά αποδείχθηκε ότι όντως είμαι ο πατέρας ενός υπερήρωα.
Η μικρή μου για τις αποκριές ντύθηκε Μίνι Μάους και ο μικρός μου … δεν θα το μαντέψετε! Spiderman!!!
Οι μέρες πέρασαν ευχάριστα, με βόλτες και μασκέ παιδικά παρτάκια. Έφτασε η Κυριακή του καρναβαλιού και μαζευτήκαμε να παρακολουθήσουμε την παρέλαση των καρναβαλιστών.
Στο Ρέθυμνο γίνεται χαμός στις απόκριες. Διοργανώνουν ένα σωρό εκδηλώσεις και κυριολεκτικά σχεδόν όλο το χρόνο οι ομάδες του καρναβαλιού, συναντιόνται και ζουν για τις ημέρες του καρναβαλιού. Τα νούμερα μιλούν μόνα τους: δεκαπέντε χιλιάδες καρναβαλιστές έκαναν παρέλαση, οργανωμένοι σε σαράντα δύο ομάδες! Για να μην αναφέρω το πλήθος που παρακολουθούσε. Ανάμεσά τους και εμείς από ένα μπαλκόνι να πετάμε σερπαντίνες και κομφετί χαζεύοντας τα άρματα και τις ομάδες.
Οι ώρες περνούσαν, τα παιδιά δεν κοιμήθηκαν για την μεσημεριανή τους σιέστα και η κούραση τους μεταμφιέστηκε σε εκνευρισμό και γκρίνια. Εγώ είχα ήδη φύγει για να ξεκουραστώ. Βλέπετε η μεσημεριανή σιέστα είναι μια ανάγκη γραμμένη στα γονίδιά μου(όπως με πειράζει η κουνιαδούλα μου). Ήταν ώρα να έρθουν και οι υπόλοιποι στο σπίτι μας. Τη σκηνή που ακολούθησε μου την περιέγραψαν…
Είχαν συνωστιστεί μπροστά στην εξώπορτα, τέσσερα παιδιά και πέντε ενήλικες. Κάποιος έκλεισε το φως, κάποιος άλλος έκλεισε την πόρτα της κουζίνας και μια παιδική κραυγή έσκισε το σκοτάδι και τα σωθικά της καλής μου. Ακολουθεί μια εκκωφαντική σιωπή δευτερολέπτων από αυτά που μασκαρεύονται αιώνες και στην συνέχεια κραυγές αγωνίας:
«ο Ερμής!!!»,
«τι έγινε;;;»,
«το χεράκι του, το χεράκι του!!!»
«Θεέ μου του κόπηκε το δακτυλάκι!!»
«Παναγία μου, πόσο αίμα!»
Και ο μικρός μου να κλαίει γοερά…
Μέσα σε λίγα λεπτά του είχαν ξεπλύνει το μικρό δακτυλάκι και η μαμά του κρατώντας τον αγκαλιά με το χέρι του πρόχειρα μπαταρισμένο, τρέχουν στο νοσοκομείο.
Μέσα σε λίγα λεπτά, ακούω μια ξεψυχισμένη διήγηση «ο Ερμής του έπιασε η πόρτα το χέρακι και του έκοψε σχεδόν το δακτυλάκι… Είναι στο νοσοκομείο… τώρα πήγαν…».
Μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκομαι ντυμένος, να τρέχω στο δρόμο για το νοσοκομείο. Ανακατεύομαι με μασκαράδες, γέλια και αλκοόλ, ντυμένος την αγωνία μου, να προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία και τα δάκρυα μου, μεθυσμένος κυριολεκτικά από την αδρεναλίνη, που ανάβλυζε μέσα μου.

Πότε έφτασα; πότε έτρεξα στους γνωστούς διαδρόμους προς τις πρώτες βοήθειες του χειρουργικού; Πότε έσπρωξα την πόρτα για να αντικρύσω τον Ερμούκο μου χλωμό και τρομαγμένο, καθισμένο στο χειρουργικό κρεβάτι να του κρατά το χεράκι του η μαμά του.
Τι παράδοξη εικόνα! Ένας τραυματισμένος, φοβισμένος Spiderman…
Πήρα αμέσως την θέση της εξουθενωμένης γυναίκας μου και φρόντισα να κρύψω το προσωπάκι του μικρού μου στο στήθος μου. Να μην βλέπει το χέρι του και τρομάζει περισσότερο. Να μην βλέπει την άκρη του μικρού δακτύλου του αριστερού χεριού του. Μακάρι να μπορούσα και εγώ να μην βλέπω…
Μια γλυκιά νέα νοσηλεύτρια προσπαθούσε να τον ηρεμήσει με ερωτήσεις τύπου «και τι έχεις ντυθεί;…». Ευτυχώς, η δεύτερη νοσηλεύτρια με ήξερε. Ευτυχώς, ο Γιάννης που φιλοξενούσαμε για το τριήμερο είναι ορθοπεδικός και μέχρι να έρθει ο ορθοπεδικός του νοσοκομείου, κάναμε παυσίπονη ένεση στην βάση του δακτύλου του Ερμή μου. Να καλμάρει λίγο ο αφόρητος πόνος και ας του είχαν ήδη δώσει Depon σιρόπι! Ευτυχώς, ο ορθοπεδικός που εφημέρευε είχε πείρα με τα παιδιά και εξειδίκευση στην άκρα χείρα. Ευτυχώς, ο μικρός μου αποδείχθηκε πολύ μεγάλος και συνεργάστηκε απόλυτα!
Τον πήρα αγκαλιά και ανεβήκαμε στο χειρουργείο. Κρυβόταν στον κόρφο μου και απλά έλεγε «πονάω πολύ μπαμπά! Πονάω πολύ μπαμπά!»
«Σε ζητούσε συνέχεια» μου λέει η γυναίκα μου, «Πότε θα έρθει ο μπαμπάς να με κάνει καλά;» έλεγε.
Η δεύτερη στελεχιαία παυσίπονη ένεση προστέθηκε στην πρώτη και ο μικρός μου ανακουφισμένος αλλά και αποκαμωμένος αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά μου, ενώ του έραβαν το δάκτυλο στην θέση του…

«Τι γενναίο παιδί!» ακούω να σχολιάζουν και φουσκώνω από περηφάνια, «πραγματικός υπερήωας!» και τότε η στολή όχι μόνο δεν φάνταζε ως παραφωνία αλλά έμοιαζε να ταιριάζει γάντι για την περίπτωση.

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο...

2010-01-31T21:17:00.003+02:00

Ο παιδίατρος έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον ασθενή του. Είμαστε ίσως η μοναδική ιατρική ειδικότητα στην οποία είναι σχεδόν πάντοτε απαραίτητη η μεσολάβηση κάποιου για να μπορέσεις να φθάσεις στο ασθενή σου. Συνήθως αυτός ο διαμεσολαβητής είναι ο γονιός. Πρέπει λοιπόν να έχουμε το ταλέντο να επικοινωνούμε με όποιον είναι υπεύθυνος για την ανατροφή του παιδιού και να τον πείθουμε για το τι πρέπει να κάνει και τι είναι καλό για το παιδί.
Σήμερα, έχω μπροστά μου ένα νεαρό ζευγάρι που, αν και δεν έχει μπει καλά-καλά στην 3η δεκαετία της ζωής του, έχει ήδη δύο παιδιά. Το βρέφος λίγων μηνών, έχει έρθει για τον τακτικό έλεγχο και τον εμβολιασμό του, ενώ η κοντά τριών χρονών αδερφούλα του ήρθε για …«παρέα» με τους γονείς. Το κορίτσι, όση ώρα εξετάζω το αδερφάκι της, τριγυρνά στο ιατρείο και ψαχουλεύει τα πράγματα αγνοώντας, κάποιες στιγμές επιδεικτικά ομολογώ, τις προειδοποιήσεις του μπαμπά. Κάποια στιγμή το ατίθασο χεράκι της μικρής κατά λάθος σπρώχνει τη μολυβοθήκη από το γραφείο μου η οποία προσγειώνεται με θόρυβο στο πάτωμα, για να ακολουθήσει το χέρι του μπαμπά, μόνο που αυτό το τελευταίο προσγειώθηκε με θόρυβο στο μάγουλο της έκπληκτης μικρής.
Η έκπληξη άμεσα μεταφέρθηκε σε εμένα. Δεν περίμενα να πραγματοποιηθούν οι φραστικές απειλές «κάτσε φρόνιμη γιατί θα σε δείρω». Έχω μια φυσική αποστροφή προς την βία, ειδικά όταν αυτή στρέφεται προς τα παιδιά. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω αρκετά αποθέματα ψυχραιμίας για να μην αντιδράσω άμεσα.
Από μέσα μου φωνάζω στον εαυτό μου:
«είναι λάθος να επιπλήττεις τους γονείς μπροστά στα παιδιά τους. Οι γονείς για τα παιδιά είναι πρότυπα, είναι οι πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζουν καθημερινά την προσωπικότητά τους. Όταν μειώνεις τον γονιό μπροστά στο παιδί κάνεις ταυτόχρονα ζημιά και στο παιδί. Αρχίζει να κλονίζεται η εμπιστοσύνη του προς τους γονείς του και τραντάζεται το οικοδόμημα του χαρακτήρα του από τα θεμέλια του. Όσο λοιπόν δίκιο και αν έχεις, όταν υπάρχει παιδί μπροστά, οφείλεις να συγκρατήσεις την ένταση και με τρόπο που να μην ταράξει το παιδί, να δώσεις στον γονιό να καταλάβει το λάθος του». Φανταστικές αυτές οι εσωτερικές φωνές του καλού και του κακού. Όταν δεν αγγίζουν την σχιζοφρένια είναι ο ιδανικός τρόπος να συγκρατήσεις τον εαυτό σου σε παρόμοιες καταστάσεις.
Τι απαιτήσεις να έχεις από ένα πατέρα είκοσι δύο χρονών και μια μητέρα ούτε καν είκοσι. Είναι δύο παιδιά που απόκτησαν παιδιά. Ο τίτλος του γονιού, μας προσδίδεται με το που γεννιέται το παιδί μας, δυστυχώς όμως, δεν φέρει μαζί του αυτόματα τις γνώσεις ή την πείρα που απαιτεί ο ρόλος του γονιού.
Συνεχίζω λοιπόν να γράφω στο βιβλιάριο υγείας του μωρού που μόλις είχα εμβολιάσει, χωρίς να σχολιάσω την σφαλιάρα και ας νιώθω τα μάγουλά μου να κοκκινίζουν. Φαντάζομαι ότι τα μάγουλα μου θα είναι ασορτί με το πρόσφατα «σφαλιαρισμένο» μάγουλο της μικρής που τώρα είχε λουφάξει, παλεύοντας να συγκρατήσει την υγρασία που άρχισε να εμφανίζεται στην άκρη των ματιών της.
Αφού λοιπόν έδωσα τις οδηγίες για την ανάπτυξη του μωρού και για τις πιθανές παρενέργειες του εμβολίου που μόλις έκανε, συνεχίζω την ροή του λόγου μου, αλλάζοντας θέμα, όχι όμως και ύφος.
«Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο! Μπορείτε να φοβερίζετε με εκφράσεις του στυλ «θα τις φας» ή να μετράτε μέχρι το τρία, λέγοντας με έντονο ύφος στο παιδί «θα μετρήσω μέχρι το 3… ΕΝΑ, ΔΥΟ, ΔΥΟΜΙΣΗ…» ποτέ όμως δεν θα ξεστομίσετε το ΤΡΙΑ! Και σίγουρα ποτέ δεν πρέπει να χτυπήσετε το παιδί. Ούτε καν να του τραβήξετε το αυτί ή να του παίξετε(μετάφραση από τα κρητικά: «ρίξετε») μία στον κώλο».
Κάπου εδώ αρχίζουν οι γονείς να συνειδητοποιούν ότι έχω αλλάξει θέμα. Η μικρή εξακολουθεί να τρίβεται στον μπαμπά της, ζητώντας με τον δικό της τρυφερό τρόπο την εύνοια του, αδιαφορώντας για τις οδηγίες μου.
«Είναι προτιμότερο» συνεχίζω ακάθεκτος, «να πλανάτε στον αέρα μια αδιόριστη απειλή, ασύλληπτη ακόμα και από την αστείρευτη φαντασία του παιδιού, παρά να την κάνετε πράξη, προκαλώντας του πόνο. Τα περισσότερα παιδιά που τα χτυπάνε οι γονείς τους, περιγράφουν μεγαλώνοντας, ότι σύντομα εξοικειώνονται με την ιδέα. Κάνουν την σκανδαλιά και στην συνέχεια απλά περιμένουν να πληρώσουν το τίμημα. Τα παιδιά δέχονται τις ξυλιές, συχνά κοιτώντας με απάθεια, βγάζοντας κυριολεκτικά από τα ρούχα του τον τιμωρό γονιό, που καταντά απλά να ξεσπά τα νεύρα του και όχι να δίνει ένα μάθημα στο παιδί του. Θα με θυμηθείτε όταν σύντομα θα πιάνετε τον εαυτό σας περισσότερο να εκτονώνεται, παρά να νουθετεί το παιδί».
Οι λέξεις μου δεν είναι τυχαίες. Προσπαθώ να εξηγώ στους μεγάλους χωρίς να κινήσω το ενδιαφέρον της μικρής. Δεν θέλω να αντιληφθεί ότι επιπλήττω τους δικούς της. Δυστυχώς όμως, το κοινό μου έχει κουραστεί και μάλλον η συγκέντρωση των νεαρών γονιών συναγωνίζεται πλέον αυτή της κόρης τους, που είναι έτοιμη να ξαναρχίσει την εξερεύνηση. Ήρθε η ώρα να επιστρατεύσω την γλαφυρότητα ενός παραδείγματος για να κεντρίσω την φαντασία τους.
«Ο πατέρας μου ποτέ δεν άπλωσε χέρι σε εμένα ή στον αδερφό μου. Θυμάμαι ότι, τα μεσημέρια που παρασυρόμασταν από το παιχνίδι στο δωμάτιο μας και κάναμε φασαρία, μας κοβότανε το αίμα μόνο που ακούγαμε τα βαριά βήματά του στο διάδρομο. Πριν από τρία περίπου χρόνια, όταν ο πατέρας μου φλερτάριζε με τα εβδομήντα του και εγώ ήμουν κάτι περισσότερο από τα μισά του χρόνια, με φώναξε να μου πει κάτι. Με ύφος πάρα πολύ αυστηρό, συγκρατώντας με μεγάλη προσπάθεια τον θυμό του σχεδόν μου φωνάζει:
-Νίκο! Για κάθισε σε παρακαλώ να σε ρωτήσω κάτι. Σου έχω ….
Το αίμα πάγωσε στις φλέβες μου και το στομάχι μου έγινε κόμπος. Ευτυχώς για εμένα, ο πατέρας μου είχε απλά παρεξηγηθεί με τον αδερφό μου και ήθελε την γνώμη μου, εγώ όμως για λίγο έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Αν βάλεις την απλοϊκή λογική του ένα και ένα κάνουν δύο, τι θα μπορούσε πρακτικά να μου κάνει ο πατέρας μου; Το πολύ-πολύ να μου έβαζε τις φωνές. Και όμως! Αρκούσε να εκφράσει έντονα το θυμό του για να τρομάξω ότι άθελα μου είχα κάνει κάτι κακό. Δεν προτιμάς η μικρή να σε σέβεται από το να σε φοβάται; Δεν προτιμάς να της ρίχνεις απλά ένα αυστηρό βλέμμα και να κοκαλώνει;»
«Σκέψου όμως και το άλλο. Ο γονιός είναι το πιο δυνατό παράδειγμα προς μίμηση για το παιδί του. Είναι το είδωλο, το ίνδαλμα του. Κάτι σαν ροκ-σταρ ή σαν τον Ρουβά για τις ρουβίτσες… Για σκέψου, όταν η μικρή βλέπει εσένα που ξέρει βαθιά μέσα της ότι την λατρεύεις, να της ρίχνεις σφαλιάρα. Στα ματάκια της δικαιολογείται το ξύλο και κατ’ επέκταση η βία. Πολύ σύντομα, σε βλέπω να με ρωτάς τι να κάνεις που η μικρή δέρνει τα άλλα παιδιά στο σταθμό. Αφού το κάνει ο μπαμπάς και η μαμά γιατί να μην το κάνει και η ίδια; Για να στο πάω λίγο πιο μακριά, τι πιστεύεις ότι θα κάνει και η κόρη σου με τα δικά της παιδιά;… Τότε να σε δω όταν θα τρώει σφαλιάρα η εγγονή σου και εσένα θα σου κόβονται τα πόδια».
Σταμάτησα εδώ το μάθημα. Φοβήθηκα μήπως και «χάσω» τους γονείς που είχα μπροστά μου. Μήπως τους προκαλέσω τα αντανακλαστικά τους, κλειστούν στο «καβούκι» της αυτοεκτίμησής τους και πάψουν να με ακούν. Προσπάθησα να τους πω τι να μην κάνουν. Όταν όμως δίνεις πολλές πληροφορίες μαζί στο τέλος οι γονείς μπερδεύονται και τελικά δεν θυμούνται τίποτα. Το τι πρέπει να κάνουν θα το συζητήσουμε μια άλλη φορά.
Ή μήπως μια άλλη ανάρτηση…
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Μαθαίνοντας την ζωή με παραμύθια...

2010-01-12T13:25:00.013+02:00

Τα μικρά μου βιάζονται να κλείσουν τα τέσσερα.

Ναι! Τα διδυμάκια μου καβατζάρισαν τα τρεισήμισι και το Μάιο θα γίνουν τεσσάρων! Τα χαίρομαι όσο δεν φαντάζεστε. Η δική τους όμως φαντασία είναι που καλπάζει και καθημερινά μας αιφνιδιάζουν με σχόλια που δεν περίμενα από το μικρό της ηλικίας τους. Μια λοιπόν που και η πανδημία είναι σε ύφεση, λέω να κάνω ένα ευχάριστο διάλειμμα και να σας διηγηθώ την σημερινή μας ιστορία, πηγαίνοντας στο …σχολείο μας.

Να σας περιγράψω όσο πιο γλαφυρά μπορώ, τι εννοώ όταν λέω για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, όταν δηλαδή ολοκληρώνουν τον 2^ο χρόνο ζωής και μέχρι τον 5^ο με 6^ο, τα νήπια όπως τα λέμε στην παιδιατρική ορολογία, τι εννοώ λοιπόν όταν λέω ότι σε αυτή την ηλικία δεν υπάρχει καλύτερος σύμμαχος στην διαπαιδαγώγησή τους, από την φαντασία τους. Με ρωτούν συχνά οι γονείς νηπίων: «τι να κάνω που δαγκώνει τα άλλα παιδιά στον σχολείο;» ή «φοβάμαι μήπως ζηλεύει το αδερφάκι που σε λίγες μέρες θα γεννηθεί». Ανάμεσα στα άλλα, ανάλογα με την περίσταση, τονίζω την σημασία που παίζει η φαντασία των παιδιών αυτής της ηλικίας στο να μάθουν τι είναι καλό και τι κακό.

Σε αυτό τον τομέα οφείλω να αποδώσω τα εύσημα στην καλή μου και την δική της αστείρευτη φαντασία, που γεννά ιστορίες με το ζηλιάρη Τοτό ή την Κούλα που δάγκωνε και δεν την έκαναν παρέα ή τέλος τον τσιγκούνη Πέτρο που δεν τον έπαιζε κανένας. Σήμερα λοιπόν μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω και εγώ λίγο με την φαντασία των μικρών μου. Κάτι το χθεσινοβράδινο παραμύθι του Τριβιζά (δεν χάνω την ευκαιρία αν είμαι στο σπίτι να τους διαβάσω κάτι πριν να κοιμηθούν. Από τις αδυναμίες μου η ελληνική μυθολογία αλλά και τα “άπαιχτα”, ατελείωτα λογοπαίγνια του Τριβιζά.), και κάτι η ανάγκη να αποτρέψω «δίδυμη σύρραξη» γεννήθηκε η παρακάτω ιστορία.

Δεν έχουμε διανύσει παρά μερικά βήματα από το σπίτι, καθοδόν για τον παιδικό σταθμό. Η Χαρούλα μου φορά ένα καφέ μπουφανάκι, το οποίο λόγω χρώματος είχα κατά λάθος φορέσει στον Ερμή λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Είχαμε πάει βόλτα και αγνοώντας τις ήπιες διαμαρτυρίες της, το φόρεσα στον Ερμή. Μόνο για μια βόλτα επειδή βαρέθηκα να ξανανέβω επάνω και να φέρω μπουφάν του μικρού μου. Άσε που του πήγαινε πολύ. Στην τότε βόλτα μας, κάποιος τους χάρισε από ένα μικρό δενδράκι στολίδι χριστουγεννιάτικο. Πράσινο του Ερμή και κόκκινο της Χαράς. Ο μικρός λοιπόν το φύλαξε στην τσέπη του μπουφάν του. Ή μάλλον πιο σωστά την τσέπη του μπουφάν ΤΗΣ!

Όταν η μικρή μου έβαλε το χεράκι της στην τσέπη του μπουφάν της, έβγαλε από μέσα το πράσινο δενδράκι του Ερμή.

«Μπαμπά κοίτα τι βρήκα!»

Δεν χρειάζεται να σας πως ότι το ραντάρ του Ερμή αμέσως εντόπισε το δεντράκι του στο χέρι της Χαράς και το ύφος της φωνής του προμήνυε καυγά.

«ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΘΙΝΟ!!!»

Για να δω την πονήρω την μικρή να σφίγγει στην παλάμη το δενδράκι και να το κρύβει πάλι βαθιά στην τσέπη της.

«ΘΕΛΕΤΕ!» πετάγομαι εγώ ως διαδυδιμικός μεσολαβητής «να σας πω μια ιστορία…»

Η έμπνευση μου τους ξάφνιασε ευχάριστα.

"Ναι…" μουρμουρίζουν με ένα συγκρατημένο ενθουσιασμό.

«Μια φορά και έναν καιρό(η αγαπημένη μου και πολύ πρωτότυπη εισαγωγή), ήταν δύο αδερφάκια, ο Μημής και η Χαχά»

«ΌΧΙ δεν θέλω να μας πεις για εμάς!!...» πετάγεται ο Ερμής.

Με μια εσάνς αυστηρότητας τον προλαβαίνω: «μα δεν είπα Ερμή, είπα ΜΗΜΗ» και δεν είπα Χαρά αλλά ΧΑΧΑ. Και μάλιστα ξέρετε γιατί τον Μημή τον έλεγαν Μημή;»

«Γιατί;» ρωτά η Χαρά.

«Γιατί όλο φώναζε “μη!” “μη!” και την Χαχά την έλεγαν Χαχά, γιατί δεν έχανε ευκαιρία να μην κοροϊδέψει φωνάζοντας “χα!” “χα!”. Μια μέρα λοιπόν περπατούσαν στον δρόμο και η Χαχά βρήκε ένα δεντράκι του Μημή στην τσέπη της. Μόλις ο Μημής το πήρε χαμπάρι άρχισε να της φωνάζει “Μη! Μη! Είναι δικό μου, άφησέ το…” και η Χαχά κρατώντας το δεντράκι του Μημή άρχισε να τον πειράζει φωνάζοντας “Χα! Χα! Δεν μπορείς να το πάρεις, τώρα είναι δικό μου!”. Ξαφνικά, πετάγεται μπροστά τους ένας μεγάλος άντρας που τον έλεγαν …Μπούλα! Ξέρετε γιατί τον έλεγαν Μπούλα;»

«Γιατί;» ρωτά απορροφημένος ο Ερμής.

«Γιατί έμοιαζε με τον μπαμπούλα! Π ετάγεται λοιπόν ο Μπούλας και αρπάζει το δεντράκι παιχνίδι, εξηγώντας με αυστηρή φωνή “αφού αντί να παίζετe μαλώνετε, θα το πάρω εγώ και δεν θα το έχει κανείς…”

Ο Μημής και η Χαχά, τρόμαξαν! Δεν είπαν τίποτα και γύρισαν στο σπίτι τους. Λίγο πριν μπούνε μέσα γυρίζει ο Μήμης και λέει στην Χαχά: “συγνώμη που δεν σε άφηνα να παίζεις με το δεντράκι μου…” και η Χαχά του απαντά “εγώ ζητώ συγνώμη που δεν σου έδινα το παιχνίδι σου..” και τότε πετάγεται και πάλι μπροστά τους ο Μπούλας δίνοντας πίσω το δεντράκι, εξηγώντας τους ότι για πλάκα τους το είχε πάρει και τώρα που τους έβλεπε αγαπημένους ήθελε να τους το ξαναδώσει. Φεύγοντας τους συμβούλεψε αντί να μαλώνουν να μοιράζονται τα παιχνίδια τους γιατί έτσι θα έχουν διπλά παιχνίδια….»

Βλέποντας την αυλόπορτα του παιδικού μας σταθμού τους ρωτώ:

«Σας άρεσε η ιστορία;»

«Ναι!» Πετάγεται ο Ερμής.

«Θα μου δώσετε δηλαδή στέρεο φιλάκι;» και σκύβω προβάλλοντας τα μάγουλά μου για να έρθουν και να μου δώσουν ταυτόχρονα από ένα φιλί

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Έκτακτο παράρτημα! Κάντε το πανδημικό εμβόλιο το συντομότερο δυνατό!

2009-12-05T09:34:00.019+02:00

Το τηλέφωνο δεν σταματά να χτυπά. Οχτώ στις δέκα φορές προκειται για κάτι σχετικό με την γριπο-φοβία. Τα περισσότερα σχετικά με το εμβόλιο. Μέχρι και φήμες έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν στο Ρέθυμνο: «ο Νίκος είναι κατά του εμβολίου!» ή «ο Νίκος εμβολίασε τα παιδιά του»…
Μπερδεμένος κόσμος που αγωνιά για το άγνωστο. Δυστυχώς, δεν αναφέρομαι μόνο στους γονείς αλλά και στους γιατρούς.

Η πανδημία συνεχίζει όπως άρχισε. Ο νέος ΑΗ1Ν1 ταξιδεύει στον πλανήτη και επισκέπτεται όλο και περισσότερο κόσμο. Εκτός από τις ευπαθείς ομάδες, που είναι ευαίσθητες στην παραμικρή αρρώστια, με την πλειοψηφία του κόσμου είναι ευγενικός. Εξαιρέσεις αποτελούν οι έγκυες και κάποιοι ενήλικες μικρότεροι των πενήντα χρόνων. Ίσως θεωρεί ότι αυτοί αντέχουν τις κακουχίες. Είναι τόσο ήπιος που μερικοί συνάδελφοί μου αμφισβητούν μέχρι και τον όρο πανδημία για αυτό που βιώνουμε . Είναι τόσο ήπιος που μας αφήνει το περιθώριο να αμπελοφιλοσοφούμε!
Φαντάζει ανακόλουθο. Από την μία να καθησυχάζουμε τον κόσμο γιατί πραγματικά πρόκειται για μια ελαφριά γρίπη , με πυρετό, βήχα, πονόλαιμο και πονοκέφαλο που διαρκεί 2-3 μέρες και που πολλοί δεν θα το πάρουν είδηση ότι την πέρασαν. Κάποιοι όμως, όπως σε όλες τις ιώσεις, θα ταλαιπωρηθούν περισσότερο και κάποιοι ίσως μέχρι και να κινδυνέψουν να χάσουν την ζωή τους. Είναι πολύ ηπιότερη από τις περισσότερες εποχικές γρίπες και για αυτό η αντιμετώπιση είναι στο σπίτι με καλό φαγητό, μπόλικα υγρά, αντιπυρετικά και ξεκούραση. Γιατί λοιπόν να εμβολιαστούμε και μάλιστα με ένα εμβόλιο καινούργιο; Να και μια περίπτωση όπου δεν προτιμάμε το καινούργιο και τρέχουμε στο δοκιμασμένο (κάποιοι, που καμία σχέση με την αποδεδειγμένη ιατρική δεν έχουν, κάνουν το εμβόλιο της εποχικής γρίπης ή ακόμα χειρότερα του πνευμονιόκοκκου!).
Ας ξεκινήσω λοιπόν από το τέλος.
Το πανδημικό εμβόλιο είναι αλήθεια ότι είναι καινούργιο και έχει απλοϊκά δοσμένο τρία μέρη. Το ένα είναι το λεγόμενο «αντιγόνο», το κομμάτι με τον ιο της νέας γρίπης Α Η1Ν1. Αυτό το τμήμα είναι όσο δοκιμασμένο είναι και το εμβόλιο της εποχικής γρίπης. Χρησιμοποιήσαμε την ίδια τεχνολογία παρασκευής οπότε και η ασφάλεια του είναι ίδια.
Το δεύτερο μέρος είναι η πέτρα του σκανδάλου. Πρόκειται για ουσίες που τις ονομάζουμε «ανοσοενισχυτικό» και σκοπό έχουν να ενισχύσουν την απάντηση του οργανισμού ώστε με λιγότερη ποσότητα εμβολίου(αντιγόνου) να έχουμε καλύτερη ανταπόκριση. Σε απλά ελληνικά με λιγότερο εμβόλιο περισσότερες δόσεις. Πρώτη φορά στην ανθρωπότητα θα εμβολιαστεί τόσος κόσμος σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που δοκιμάζουμε το ανοσοενισχυτικό. Έχει χρησιμοποιηθεί σε παλιότερα εμβόλια , κυρίως όμως μελέτες έχουν γίνει με το εμβόλιο για τον Η5Ν1. Μήπως θυμάστε το τρομερό ξαδερφάκι του Η1Ν1, αυτόν της γρίπης των πτηνών. Αυτός ο τελευταίος, έχει θνητότητα 44%, δηλαδή περίπου οι μισοί από όσους αρρωστήσουν πεθαίνουν. Ήδη από το 2002 όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν τα πρώτα θανατηφόρα κρούσματα, οι φαρμακοβιομηχανίες ξεκίνησαν τις προσπάθειες και από το 2005 δηλώνουν έτοιμες να προμηθεύσουν τον κόσμο με εμβόλιο κατά του Η5Ν1. Έχουν κάνει περιορισμένο αριθμό κλινικών μελετών και όλα δείχνουν ότι το εμβόλιο είναι ασφαλές και αποτελεσματικό. Αυτή την τεχνολογία χρησιμοποίησαν και για την παρασκευή του πανδημικού εμβολίου κατά του Η1Ν1. Το τραγελαφικό είναι ότι το ανοσοενισχυτικό είναι βιταμίνη Ε και σκουαλίνη ή σκουαλένιο(squalene) μια ουσία που την παράγει το συκώτι μας και υπάρχει στο ελαιόλαδο αλλά και σε πολλά από τα σκευάσματα που παίρνουμε ως "φυσικά" για να τονώσουμε την άμυνά μας. Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν πολλές μελέτες, ειδικά σε παιδιά κάτω των 3ων χρονών και σίγουρα δεν υπάρχει πολυετής εμπειρία με το καινούργιο εμβόλιο. Για αναλογιστείτε όμως, αν κάποιος σας έλεγε ότι δεν έχουμε μεγάλη εμπειρία με την κοτόσουπα στα παιδιά κάτω των 3ων χρονών, δεν θα το σκεφτόσασταν λίγο πριν να ξαναδώσετε κοτόσουπα στο μικρό σας;
Το τρίτο μέρος του εμβολίου εμπνέει τους ρετρό τρομολάγνους. Πρόκειται για την θειομερσάλη μια ουσία που χρησιμοποιούμε για να σταθεροποιούμε και να συντηρούμε ελεύθερα μικροβίων και μυκήτων τα εμβόλια, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για φιαλίδια πολλαπλών δόσεων, που κινδυνεύουν περισσότερο από επιμόλυνση. Η θειομερσάλη έχει κατηγορηθεί λόγω της περιεκτικότητά της σε αιθυλικό υδράργυρου, μιας μορφής δηλαδή υδράργυρου που αποβάλλεται γρήγορα από τον οργανισμό μας και δεν αποτελεί κίνδυνο όπως ίσως η μεθυλική μορφή του σε μεγάλες δόσεις. Είναι μια κεκτημένη γνώση, για αυτό χαρακτήρισα «ρετρό τρομολάγνους» αυτούς που ακόμα αναφέρονται στην θειομερσάλη ως υδράργυρο!
Η αισιόδοξη άποψη λέει ότι ευτυχώς η πανδημία εξελίσσεται με έναν ήπιο ιό. Στην περίπτωση πανδημίας με τον ιό της γρίπης των πτηνών(Α Η5Ν1) δεν θα το συζητούσαμε, θα κάναμε τεράστιες ουρές και θα εμβολιαζόμασταν κατά-ριπάς και νυχθημερόν. Όμως ευτυχώς η γρίπη των χοίρων είναι ήπια και μας δίνει την πολυτέλεια να επιλέξουμε το ρίσκο να αρρωστήσουμε αντί να εμβολιαστούμε. Ακούγεται τόσο οξύμωρο σε ιατρικά (και δη «παιδιατρικά» αυτιά) η σκέψη να προτιμήσεις να νοσήσεις αντί να εμβολιαστείς. Μου θυμίζει σκηνές από την Αφρική όπου ομάδες εθελοντών ιατρών επισκέπτονται καταυλισμούς για να εμβολιάσουν τους ιθαγενείς ώστε να σώσουν ζωές και βρίσκουν την αντίθεση-αντίσταση από τους τοπικούς μάγους της φυλής. Όμως, όπως καταλήγει και η διαφήμιση του, το εμβόλιο είναι προαιρετικό.
Μια που το μπλογκ έχει βιωματικό χαρακτήρα και προσπαθεί να περάσει την γνώση μέσα από διηγήσεις, πριν πάρετε την τελική απόφαση για το εάν εμβολιαστείτε και ειδικά για το εάν εμβολιάσετε τα παιδιά σας ακούστε την περιπέτεια της αγαπημένης μου κουνιαδούλας.
Ο μεγάλος της γιος 9,5χρονών και ο μεσαίος 7,5χρονών έρχονται από το σχολείο με ήπια συμπτώματα κρυολογήματος. Ακολουθεί πολύ κοντά χρονικά ο μπαμπάς με πυρετό, ρίγος, πονόλαιμο και μυαλγίες. Τι κάνει νιαου-νιαου στα κεραμίδια θα σκεφτείτε: έχουν την νέα γρίπη! Το εργαστήριο το επιβεβαίωσε με δείγμα από τον μπαμπά, εξέταση που έκαναν περισσότερο για να βγουν από το δίλλημα του να εμβολιαστούν ή όχι. Το μικρότερο αγόρι 2,5χρονών αρρώστησε τελευταίο, ή τουλάχιστον έτσι πιστέψαμε αρχικά. Ο πυρετός ως 40 ανά περίπου 6 ώρες. Ευτυχώς, διατηρούσε ικανοποιητική διάθεση στα μεσοδιαστήματα και η ταλαιπωρία του κράτησε λιγότερο από 2μέρες. Ο Γιωργάκης όμως, ο μεσαίος, συνέχισε τον πυρετό μέχρι 39 και κάτι, όλο και πιο συχνά, με βήχα, μειωμένη όρεξη και εμετό που δεν του επέτρεπε ούτε τα αντιπυρετικά να πίνει. Στο τρίτο σχεδόν 24ωρο πυρετού η ακτινογραφία έδειξε πνευμονία και ο μικρός μας νοσηλεύεται αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές. Έχει απυρετήσει από χθες και κοιμήθηκε καλά το βράδυ. Είμαι σίγουρος ότι θα πάει μια χαρά, έζησε όμως μια περιπέτεια που με το εμβόλιο μάλλον θα την είχε αποφύγει.
Ο κόσμος συνεχίζει να με ρωτά τι να κάνει με το εμβόλιο; Ακόμα-ακόμα κάποιοι αναρωτιούνται αν το έκανα στα παιδιά μου; Ένας γιατρός έχει ανάγκη τη δύναμη της γνώσης για να πορεύεται. Ο αγαπημένος μου παιδίατρος, ο πατέρας μου, με συμβουλεύει «μην εφαρμόζεις κάτι επειδή διάβασες μια έρευνα σε κάποιο περιοδικό, στο επόμενο τεύχος μπορεί μια νέα μελέτη να ανατρέπει τα συμπεράσματα της πρώτης. Να περιμένεις μέχρι να το δεις γραμμένο σε ιατρικό βιβλίο». Δυστυχώς αυτή την πολυτέλεια δεν την έχουμε στη φάση της πανδημίας που ζούμε. Η γνώση συσσωρεύεται καθημερινά, μέσα από τους ασύλληπτους ρυθμούς μετάδοσης της πληροφορίας δίνοντας απαντήσεις. Λυπάμαι, όμως όποιος δεν έχει πρόσβαση στην τεχνολογία και ειδικά στο επιστημονικό internet μοιάζει με αγράμματο.
Τονίζω το επιστημονικό και έγκριτο internet, διότι το διαδύκτιο είναι γεμάτο παγίδες.
Σε εποχή αμπελοφιλοσοφίας, οι φωνακλάδες-παντογνώστες (σε κάποιες περιπτώσεις ψυχικά ασθενείς), είναι αυτοί που ξεχωρίζουν. Τι να σχολιάσω για την δήθεν τέως υπουργό υγείας της Φιλανδίας. Αποδείχθηκε μια πονεμένη ιατρός η οποία, μετά από τροχαίο που της στέρησε την δυνατότητα να ασκεί ιατρική, εξελίχθηκε σε UFOλόγο, που γράφει μέχρι και βιβλία για τις επαφές της με τους εξωγήινους. Κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστή μέσα από το βίντεο που βιάστηκαν να φιλοξενήσουν μπλόγκερς, στο οποίο διατείνεται ότι πίσω από την πανδημία και το εμβόλιο κρύβεται σχέδιο για την μείωση του πληθυσμού του πλανήτη!
Ευτυχώς, πέρασε η εποχή της αυθεντίας. Δεν αρκεί πλέον ο τίτλος του καθηγητή για να θεωρηθεί σωστό ότι ισχυρίζεται κάποιος εάν δεν είναι βασισμένο σε γνώση. Όπως λοιπόν αναφέρει χαρακτηριστικά ένας καθηγητής που δεν έχει ανάγκη την ταμπέλα της αυθεντίας, ο επιδημιολόγος Τριχόπουλος "είναι υπερφίαλο να λέει κάποιος ότι γνωρίζει περισσότερα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας".
Στην παιδιατρική η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη και για την πανδημία η πιο αποτελεσματική πρόληψη είναι ο εμβολιασμός. Το εμβόλιο χρειάζεται περίπου 2 εβδομάδες για να μας προσφέρει ικανοποιητική προστασία. Αν δεν εμβολιαστούμε άμεσα και περιμένουμε, σε λίγο μάλλον δεν θα έχει νόημα ο εμβολιασμός. Έχουμε μπει σε μεγάλο πανδημικό κύμα του οποίου την κορύφωση περιμένουμε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα.
Σε πρόσφατο συνέδριο ο καθηγητής παιδιατρικής Καρπάθιος σε επίμονες ερωτήσεις από το ακροατήριο απάντησε: « Για να προφυλαχτούμε πρέπει να εμβολιαστούμε. Μακάρι να είχαμε ένα καλύτερο εμβόλιο, όμως αυτό έχουμε αυτό κάνουμε.»
Η γυναίκα μου, η βοηθός μου στο ιατρείο και εγώ εμβολιαστήκαμε στα μέσα του προηγούμενου μήνα. Ακολουθώντας τις οδηγίες του ΚΕΕΛΠΝΟ εμβολιάσαμε την Χαρά και τον Ερμή την περασμένη Τρίτη 1η Δεκεμβρίου και θα κάνουν την επαναληπτική δόση αν χρειαστεί σε τρεις εβδομάδες. Λυπάμαι, όμως όσοι φωνασκούν εναντίον του εμβολίου και των δυνητικών παρενεργειών του, δεν κατάφεραν να αρθρώσουν επιστημονικό λόγο που να φτάσει στα αυτιά μου. Οφείλω για τα παιδιά μου να μείνω επιστήμονας, βασισμένος για τις ιατρικές αποφάσεις μου, στα δεδομένα.
Όλα δείχνουν ότι το εμβόλιο είναι αποτελεσματικό και ασφαλές. Ο μόνος τρόπος να είσαι σίγουρος ότι δεν θα έχεις παρενέργειες είναι να μην ενεργήσεις, δηλαδή να μην εμβολιαστείς. Να είσαι όμως έτοιμος για τις πιθανές επιπλοκές της ίδιας της γρίπης.
Αν είναι να εμβολιαστείτε κάντε το τώρα!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Τι είναι αυτό; Είναι ένας πίνακας ζωγραφικής που τον λένε «ζωή»

2009-10-28T21:16:00.001+02:00

Μια ζωγραφιά είναι η ζωή μας.
Ένας πίνακας ζωγραφικής, με πινελιές και χρώματα από όταν γεννηθούμε μέχρι και να πεθάνουμε. Το πιο μεγάλο μέρος του πίνακα, φιλοτεχνείται στα πρώτα μας χρόνια. Είναι η βάση, το background, πάνω στο οποίο θα προστεθούν σιγά-σιγά οι λεπτομέρειες. Όσο πιο ζωντανές, με χρώμα, με άρωμα και συναίσθημα πινελιές βάλουμε στην αρχή, τόσο πιο φωτεινό πίνακα θα επενδύσουμε για ζωή στα παιδιά μας. Όχι πως δεν χρειάζεται και το σκούρο χρώμα. Δεν μπορεί να ξεχωρίσεις το φως αν δεν έχεις το μαύρο της σκιάς. Μόνο να φροντίσουμε να μην μαυρίσει πολύ ο πίνακας. Μου αρέσει να λέω στους γονείς «ποτέ μην αφήνετε ένα «μη» χωρίς ένα μπράβο», και το εφαρμόζω και στα παιδιά μου. Όσο τρυφερός είμαι, άλλο τόσο αυστηρός γίνομαι. Από όταν ήταν μωρά θυμάμαι, πάντοτε πάντρευα το «μη» με το «μπράβο». Φώναζα στον Ερμή «Μη το κινητό του μπαμπά!» και αμέσως τον επιβράβευα «μπράβο αγόρι μου που δεν πειράζεις το κινητό του μπαμπά…».
Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι, ως συνήθως, στον παιδότοπο, με το «καψώνι» από τα μικρά μου κάθε λίγο να με διακόπτει. Δεν πρόλαβα να κάτσω και να ανοίξω το laptop να σου η Χαρά «τσίσα μπαμπά…».
Μόλις γυρίζω με την Χαρούλα παίρνει την σκυτάλη ο Ερμής. Και σε αυτή την περίπτωση «τσίσα μπαμπά». Γυρίζω και προτού καλά-καλά η πρώτη γουλιά του πρωινού καφέ καταλήξει στο στομάχι μου, ακούω τον Ερμή να λέει «κακά μπαμπά!»
«Πλάκα με κάνεις!» απαντώ αυθόρμητα, θυμούμενος τις μακεδονικές μου ρίζες.
«Δεν θου κάνω πλάκα…» απαντά σχεδόν με παράπονο.
Να ‘μαστε λοιπόν και πάλι στις λιλιπούτειες τουαλέτες να του κρατώ τα χεράκια και να τον θαυμάζω. Τρελαίνομαι να βλέπω τα πιτσιρίκια μου σε «μεγαλίστικες» φάσεις, ακόμα και όταν πρόκειται για την φάση της …αφόδευσης.
Πόσο όμορφος είναι! Αυτά τα μεγάλα μάτια όλο σπιρτάδα και ανησυχία. Μέχρι και η μικρή ελίτσα κάτω από το αριστερό του ρουθούνι μου φαίνεται ότι δένει τόσο τέλεια με την γοητεία του προσώπου του. Δεν μπορώ να πιστέψω την τύχη μου και δίνω επιτόπου για πολλοστή φορά όρκο να προσπαθήσω να προσθέσω όσο πιο ζωντανά χρώματα μπορώ στον πίνακά του.

Γυρίζοντας, σειρά για το καψώνι μου, είχε πάρει η Χαρούλα… «κακά μπαμπά!», ενώ ταυτόχρονα σχεδόν ο Ερμής ζητούσε χυμό. Έβαλα το καλαμάκι στο χυμό του Ερμή και επισκέφτηκα για 4η φορά σε λιγότερο από 5λεπτά τις παιδικές τουαλέτες. Τουλάχιστον δεν πάει χαμένος ο ενδελεχής καθαρισμός που έκανα στο κάθισμα στην αρχή…
Να ‘μαι λοιπόν πάλι, να χαζεύω αυτή την φορά τον δεύτερο ζωγραφικό πίνακα της μικρής συλλογής μου. Να κοιτώ αυτό το χαμόγελο που κυριολεκτικά μπορεί να καλύψει σχεδόν όλο το πρόσωπο της μικρής μου. Για μια στιγμή μου φάνηκε ότι είδα την ευτυχία να αστράφτει στο μουτράκι της, για να συνειδητοποιήσω ότι αντίκριζα, με ένα σχεδόν χαζό χαμόγελο, το είδωλό μου να καθρεφτίζεται στα ματάκια της. Νιώθω μεθυσμένος από αγάπη και επαναλαμβάνω τους όρκους αφοσίωσης στην ευτυχία της.
Τα ακούω τώρα που σας γράφω, να ξεκαρδίζονται ενώ παίζουν στο φουσκωτό πύργο και σχεδόν με πιάνει δύσπνοια από την χαρά…
Μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια της χρυσής μας Κας Γεωργίας που μας προσέχει τα απογεύματα και είναι η νέα γιαγιά που έχουμε αποκτήσει εδώ στην Κρήτη.
«Αχ! Κύριε Νίκο σας χαίρομαι που παίζετε με τα παιδιά σας. Να ξέρετε, ό,τι τους χαρίζετε τώρα θα σας επιστραφεί πολλαπλό όταν μεγαλώσουν. Είναι καλά παιδιά και θα γίνουν ακόμα καλύτεροι ενήλικες!»
Αναστενάζω ευχόμενος να βγει αληθινή.
Σχεδόν βουρκώνω καθώς θυμάμαι το βιντεάκι που μου έστειλε μια φίλη. Το βιντεάκι που μας θυμίζει ότι και εμείς είμαστε τα παιδιά κάποιων. Κάποιων που όταν ήμασταν μικροί αγωνιούσαν, πάλευαν, δίνανε όρκους να μας μεγαλώσουν και να εξασφαλίσουν την ευτυχία μας. Αυτό τουλάχιστον ευχόντουσαν όταν έβαζαν τις πρώτες πινελιές στον δικό μας πίνακα.

Στην δική μας ζωή!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Καλοκαιρινές ιστορίες με άρωμα πανδημίας και μια δόση εμβολίου, σε φόντο κλειστών σχολείων!

2009-10-04T23:15:00.001+03:00

Μένοντας πιστός στις προεκλογικές μου δεσμεύσεις, σας αφιερώνω την ανάρτηση που σας υποσχέθηκα. Μακάρι να το ακούγαμε και από τους εκλεγμένους πολιτικούς μας πού και πού αυτό.
Λίγο από καλοκαιρινές ιστορίες, λίγο από πανδημία, λίγο από τι παιχνίδια παίζονται σχετικά με το εμβόλιο και λίγο από κλείσιμο των σχολείων.
Πέρασε το καλοκαίρι και καλά καλά δεν το πήρα χαμπάρι.
Μια βδομάδα διακοπές μόνο! Άντε και δυο τρία ξεχειλωμένα Σαββατοκύριακα στα νότια του Ρεθύμνου. Πού τα παλιά καλά χρόνια με τα ταξίδια και τις εκδρομές…
Τουλάχιστον η μία εβδομάδα στη Χαλκιδική με τα αδέρφια μας και τα ξαδερφάκια (οχτώ ενήλικες με οχτώ πιτσιρίκια) ήταν γεμάτη ευχάριστες εμπειρίες…
Με αυτές είχα αποφασίσει να σας βομβαρδίσω σήμερα. Να αφήσω έναν ευχάριστο απόηχο του καλοκαιριού πριν τα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια εγκατασταθούν για τα καλά.
Και η πανδημία της νέας γρίπης, θα μου πείτε; Σωστά! Μην ξεχνιόμαστε! Άλλωστε είναι η βασική αιτία παραμονής της προηγούμενης ανάρτησης για τόσον καιρό.
Αυτά πάντως που έγραφα ισχύουν, και όποιος δεν πρόλαβε καλό είναι να τους ρίξει μια ματιά. Σήμερα, ανάμεσα στις ιστορίες, θα χωρέσω και νέες πληροφορίες σχετικά με το εμβόλιο.
Στη Χαλκιδική βρεθήκαμε με τις οικογένειες της κουνιάδας και του κουνιάδου μου, καθώς και του δικού μου αδερφού. Ένα «πείραμα» αδερφιών και ξαδερφιών που δούλεψε ανέλπιστα καλά. Τα ξαδερφάκια, όλα κοντινής ηλικίας, βρέθηκαν να παίζουν μαζί, και τα αδέρφια, δηλαδή εμείς οι ενήλικες γονείς τους, να καθόμαστε και να τα χαζεύουμε χαμογελώντας με ικανοποίηση.
Πώς περνά ο καιρός… Σαν χθες μου φαίνεται που μαζευόμασταν με τον αδερφό μου και τον ξάδερφο Δημήτρη και «βασανίζαμε» την ταλαίπωρη τη θεία Μαρίκα στη Θάσο. Τι άγχος πρέπει να βίωσε αυτή η γυναίκα, έχοντας την ευθύνη της φιλοξενίας των παιδιών του αδερφού και της αδερφής της! Θυμάμαι ότι μέρος της απόλαυσης της θάλασσας ήταν και ο τρόμος στη φωνή της γλυκιάς μας θείας. Ήταν η καλύτερή μου όταν κατάφερνα το μακροβούτι μου να κρατήσει τόσο, ώστε από τη στεριά να σκέφτονται ήδη σενάρια διάσωσης. Το έχω πει και δε θα βαρεθώ να το λέω, το ένα δέκατο να μου αξιώσουν τα παιδιά μου από όσα έκανα εγώ στους δικούς μου, την έχω βάψει!
Όμως τι μακροβούτι και μπαρμπούτσαλα; τα δικά μου με το ζόρι καταφέρναμε να μπούνε στην θάλασσα. Αυτό στην αρχή του καλοκαιριού, γιατί μετά τις διακοπές μας στη Χαλκιδική απόκτησα δύο δελφινάκια ατρόμητα. Για να μην παρεξηγηθώ, το «με το ζόρι» παραπάνω είναι μόνο σχήμα λόγου, διότι ο καλύτερος τρόπος για να αποτύχεις στην αντιμετώπιση μιας φοβίας στο παιδί είναι το να το πιέσεις, κάνοντάς το να αντιδρά και να πανικοβάλλεται, επιβεβαιώνοντας τη φοβία του. Τι εννοώ;
Πέρσι το καλοκαίρι είχαμε πάει για μπάνιο με τα μικρά μου, που τότε ήταν κάτι περισσότερο από δύο χρονών. Η θάλασσα είχε λίγο κύμα, όχι όμως απαγορευτικό για να κάνουμε μπάνιο. Είχαμε τα μικρά με τα σωσίβιά τους, κάτι σαν βαρκούλες που δύσκολα ανατρέπονται, και τις φορούσαν σαν παντελονάκια. Κάποια στιγμή, όπως η κουμπάρα μας πλησίασε την ακροθαλασσιά παίζοντας μαζί με τη Χαρούλα για να τη βγάλει έξω, δε σκέφτηκε ότι πρέπει να τη σηκώσει αγκαλιά, ώστε να προσπεράσουν το σημείο που το κύμα στροβιλίζεται ενώ σκάει στην αμμουδιά. Αποτέλεσμα! η μικρή με το σωσίβιό της ανατράπηκε, χώρισαν οι δρόμοι τους και η Χαρούλα μετά από δευτερόλεπτα εμφανίστηκε στην επιφάνεια βήχοντας νερό πανικόβλητη. Αμέσως την τράβηξε στην αγκαλιά της η κουμπάρα μας. Ο φόβος της μεγάλης ενίσχυσε τον πανικό της μικρής και από τότε η Χαρούλα ούτε που ξαναπλησίασε το νερό. Ειδικά πέρσι, όσες φορές πήγαμε για μπάνιο η Χαρούλα καθόταν και έπαιζε στην άμμο.
Φέτος ο φόβος της περιορίστηκε στο κύμα. Εάν η θάλασσα ήταν «λάδι» ή εάν πηγαίναμε σε καμιά πισίνα, έμπαινε ευχάριστα και κάναμε αμάν να την ξαναβγάλουμε. Τα χειλάκια της γίνονταν μπλε-μοβ και παρ’ όλα αυτά η απάντηση στην ερώτηση «κρυώνεις;» ήταν αρνητική! Όταν όμως η θάλασσα είχε κύμα, ούτε στην άκρη άκρη δεν πλησίαζε.
Δεν την πιέσαμε. Απλώς, όποτε μπορούσαμε, ειδικά τα απογεύματα του Ιουλίου, πηγαίναμε στην πισίνα ενός θείου μας στο Ρέθυμνο. Καλλιεργήσαμε έτσι την αγάπη της για το νερό. Όταν τις Κυριακές πηγαίναμε στην παραλία, προσπαθούσαμε σταδιακά να πλησιάζουμε όλο και περισσότερο εκεί που σκάει το κύμα. Ένα παιχνίδι που βοήθησε ήταν το κυνηγητό με το κύμα. Την κρατούσα από το χέρι και πλησιάζαμε, πλησιάζαμε, πλησιάζαμε τη θάλασσα όταν ο αφρός από το κύμα «τραβιόταν» προς τα μέσα, και τρέχαμε προς την άμμο όταν ερχόταν το νέο κύμα προς τα επάνω μας. Σιγά σιγά με το παιχνίδι ήρθε η εξοικείωση, η τελική όμως θεραπεία ήταν τα ξαδέρφια της. Κυρίως μέσα από το παιχνίδι με τα μεγάλα της ξαδέρφια ήρθε η απομυθοποίηση και τελικά η αγάπη για τη θάλασσα. Όταν είδα τη μικρή μου, υπό τη χαλαρή μου επίβλεψη, να κολυμπά με τα μπρατσάκια της μόνη και αργότερα να παίζει με τα άλλα παιδιά με τα κύματα, δεν πίστευα στα μάτια μου. Πολύ γρήγορα το μόνο που μας απασχολούσε ήταν να αποφύγουμε τις παγίδες με τον κωδικό «αχινός», που ήταν ο μοναδικός κίνδυνος στις πανέμορφες και καθαρές παραλίες της Χαλκιδικής. Να τις αποφύγουμε εμείς δηλαδή, γιατί τα παιδιά δεν πάτωναν για να ανησυχούμε.
Μιλώντας για αχινούς, θυμήθηκα την αγαπημένη μου παρομοίωση όταν στο ιατρείο προσπαθώ να καθησυχάσω τους γονείς σχετικά με τη νέα γρίπη. Η απάντησή μου στην εύλογη απορία «γιατί γίνεται όλη αυτή η φασαρία, αφού ο ιός της νέας γρίπης είναι τόσο ήπιος;» είναι ότι κινδυνεύουμε από τη μεγάλη μεταδοτικότητα και όχι από τη σοβαρότητα της νόσου. Και συνεχίζω ξεδιπλώνοντας το συλλογισμό μου:
Εάν πατήσουμε έναν αχινό, οι περισσότεροι θα πονέσουμε λίγο εκείνη τη στιγμή και τίποτα παραπάνω. Κάποιοι ίσως ψάξουν ανακούφιση σε σπιτικά μαντζούνια όπως λάδι ή ξύδι. Κάποιοι ίσως προσπαθήσουν να βγάλουν μόνοι τους τα αγκάθια με μια καμένη-καυτηριασμένη βελόνα ή να ζητήσουν τη βοήθεια κάποιου χειρουργού. Κάποιοι μπορεί να παρουσιάσουν τοπικά έντονη αντίδραση και να χρειαστεί να βάλουν κάποια κρέμα ή μέχρι και να πάρουν αντιβίωση ή κάποια άλλη αγωγή από το στόμα. Κάποιοι μπορεί να πάθουν μέχρι και οστεομυελίτιδα, και ειδικά εάν έχουν κάποιο χρόνιο πρόβλημα όπως ζαχαρώδη διαβήτη, μπορεί μέχρι και να χάσουν το πόδι τους! Κάποιοι τέλος, πολύ σπάνια, μπορεί μέχρι και να πεθάνουν! Ίσως επειδή υποτίμησαν τη ζημιά που τους έκανε ο αχινός, οπότε η μόλυνση επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό, ή ίσως επειδή, ακόμα σπανιότερα, παρουσίασαν κάποια έντονη αλλεργική αντίδραση. Για φανταστείτε λοιπόν τι θα γινόταν εάν περισσότεροι από έξι εκατομμύρια Έλληνες πατούσαν έναν αχινό… Σαν να βλέπω τα πρωτοσέλιδα, «Και άλλος ακρωτηριασμός ποδιού σαραντάχρονου μετά από τσίμπημα αχινού!». Ξαφνικά θα αντιμετωπίζουμε τους έρημους τους αχινούς σαν εξωγήινα τέρατα με θανατηφόρες ιδιότητες αντί απλώς να αποφεύγουμε να τους πατάμε.
Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και με τη νέα γρίπη. Πρέπει απλώς να προσπαθήσουμε να μην αρρωστήσουμε. Αν τελικά την… «πατήσουμε» και «γριπιαστούμε», να φροντίσουμε τον εαυτό μας και τα παιδιά μας όπως σε κάθε άλλη ίωση. Χρειάζεται ξεκούραση, καλό φαγητό, ανακουφιστική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και αναζήτηση ιατρικής βοήθειας εάν κάτι αρχίζει να στραβώνει και η εικόνα μας δεν είναι πια αυτή μιας γριπούλας, ώστε να προλάβουμε τις πιθανές επιπλοκές. Ασφαλώς, η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη, και όταν εμείς οι παιδίατροι μιλάμε για πρόληψη μιας αρρώστιας, το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι το εμβόλιο. Και ερχόμαστε στη δεύτερη καυτή πατάτα της επικαιρότητας…
Το εμβόλιο της εποχικής γρίπης (όχι της πανδημίας) συνιστούμε κάθε χρόνο να γίνεται στις ευπαθείς ομάδες, δηλαδή σε αυτούς που κινδυνεύουν περισσότερο εάν νοσήσουν από γρίπη. Σε αυτές τις ομάδες συμπεριλαμβάνονται οι έγκυες γυναίκες (κακώς δε γίνεται τόσα χρόνια από τους γυναικολόγους στην Ελλάδα!) και τα παιδιά από 6 μηνών μέχρι 5 χρονών. Είμαι σίγουρος ότι διαβάζω τη σκέψη πολλών από εσάς: «καλά εντάξει! να κάνουμε αυτό της εποχικής γρίπης, όμως το άλλο το καινούργιο της πανδημίας δεν πρόκειται να το κάνω ούτε εγώ και σίγουρα δε θα το κάνω στα παιδιά μου!».
Εδώ θυμάμαι μια άλλη ιστορία, αυτή του Καποδίστρια με τις πατάτες. Περισσότερο από έναν αιώνα πριν, ο έρημος ο Καποδίστριας έφερε από τη λατινική Αμερική ένα πλοίο με πατάτες ώστε να εξασφαλίσει για τους Έλληνες φθηνή και καλής ποιότητας τροφή. Οι συμπατριώτες του όμως σνόμπαραν το «νέο φρούτο» και έτσι το φορτίο κινδύνευε να σαπίσει. Η έμπνευση του έξυπνου πολιτικού ήταν να προσποιηθεί ότι κρύβει τις πατάτες σε μια φρουρούμενη αποθήκη σαν κάτι υπερπολύτιμο. Επίτηδες είχε αφήσει ένα σημείο αφύλαχτο, από όπου οι κουτοπόνηροι Έλληνες φρόντισαν να «εξαφανίσουν» τις πατάτες. Οι σύγχρονοι πολιτικοί έπαιξαν το παιχνίδι της ψυχολογίας του ελληνικού λαού με κάπως αντεστραμμένους όρους και σίγουρα με τελείως διαφορετικές ηθικές προτεραιότητες.
Ο πρωθυπουργός μας ανέξοδα υποσχέθηκε εμβολιασμό με το νέο εμβόλιο κατά της πανδημίας σε ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες. Έγινε είδηση παγκοσμίως, γιατί κάποιοι παίρνουν στα σοβαρά αυτά που λένε οι πρωθυπουργοί! Η είδηση βέβαια συμπεριλάμβανε και την απορία «πού θα βρει η Ελλαδίτσα δώδεκα εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου ή, ακόμα χειρότερα, τις διπλάσιες, αν χρειαστούν δύο δόσεις για ικανοποιητική ανοσία!». Η απάντηση ήρθε ακόμα μια φορά μέσω ενός κατά τη γνώμη μου ανήθικου παιχνιδιού με την ψυχολογία του Έλληνα. Αρχίζει να εξαπλώνεται η φήμη ότι: «θα χορηγήσουμε δωρεάν το εμβόλιο σε όλους, όμως πρώτα θα πρέπει να υπογράψετε ότι παίρνετε την ευθύνη γιατί το εμβόλιο είναι… καινούργιο!».
Και η πονηριά του Έλληνα αρχίζει τα σενάρια. «Να δεις που θέλουν να το δοκιμάσουν σε εμάς και μετά να το κάνουν και σε άλλους…», «γιατί στα άλλα εμβόλια δε με βάζουν να υπογράψω;».
Σας πληροφορώ ότι οι Αμερικάνοι έχουν παραγγείλει 195 εκατομμύρια δόσεις από το καινούργιο εμβόλιο και, πιστέψτε με, οι πρώτες δόσεις θα πάνε πρώτα σε αυτούς, μια που είναι πολύ καλύτεροι πελάτες των φαρμακοβιομηχανιών. Σε εμάς θα έρθουν αργότερα (ελπίζω όχι πολύ αργότερα) και αμφιβάλλω εάν θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε περισσότερα από 2 με 3 εκατομμύρια δόσεις, όσες περίπου δηλαδή και οι δόσεις για το εμβόλιο της εποχικής γρίπης. Τι θα γίνει λοιπόν; Απλώς οι Έλληνες στην πλειοψηφία τους αποφάσισαν ήδη ότι δε θα κάνουν το πανδημικό εμβόλιο. Άρα, ακόμα και αυτές οι πρώτες δόσεις, όπως θα παρουσιαστούν, θα φτάσουν και θα περισσέψουν. Ευτυχώς που ήρθαν οι εκλογές και ίσως οι πολιτικοί αφήσουν την ιατρική στους ιατρούς και όχι στα μπαλκόνια.
Προσωπικά, φέτος θα κάνω για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά το εμβόλιο της εποχικής γρίπης στα παιδιά μου, ενώ στον εαυτό μου το κάνω κάθε χρόνο από όταν κυκλοφόρησε στην Ελλάδα (ανήκω σε ομάδα υψηλού κινδύνου λόγω επαγγέλματος). Οι Αμερικανοί μέχρι πριν 2 χρόνια εμβολίαζαν όλα τα παιδιά τους από 6 μηνών μέχρι 5 χρονών, θεωρώντας τα ομάδα υψηλού κινδύνου. Από πέρσι εμβολιάζουν όλα τα παιδιά και τους εφήβους από 6 μηνών μέχρι και 18 χρονών. Όταν οι Αμερικανοί εμβολιάζουν σε τόσο μεγάλο ηλικιακό φάσμα, σημαίνει ότι εμβολιάζονται εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι κάθε χρόνο. Δεν μπορώ λοιπόν να σκεφτώ πιο δοκιμασμένο εμβόλιο.
Α! και να σας πω ένα μυστικό; Η τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για να κατασκευαστεί το πανδημικό εμβόλιο είναι ίδια με αυτή του εμβολίου της εποχικής γρίπης. Η ασφάλειά του λοιπόν θα είναι αντίστοιχη.
Η ώρα πέρασε! Φοβάμαι μήπως δεν προλάβω να υλοποιήσω την προεκλογική μου υπόσχεση και δεν αναρτήσω έγκαιρα το σημερινό ποστ. Βιάζομαι! Ανοίγω το κομπιούτερ και μπαίνω στο διαδίκτυο. Προσπάθησα να ανεβάσω την ανάρτηση, όμως δεν μπόρεσα να κρατηθώ… έριξα μια ματιά στις άλλες σελίδες Internet που άνοιξαν αυτόματα: «Δύο σχολεία έκλεισαν στα Χανιά λόγω κρουσμάτων της νέας γρίπης, ανεβάζοντας το σύνολο σε όλη την Ελλάδα στα έξι». Δε γίνεται να μην αναφέρω τους συνειρμούς που μου γεννήθηκαν από το μαντάτο…
Τα σχολεία πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά. Πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι για αυτό. Εκτός από το ρόλο τους στη διαπαιδαγώγηση και στη μόρφωση των παιδιών, αποτελούν και άρρηκτο κομμάτι της δομής της κοινωνίας μας. Εάν κλείσουν τα σχολεία, τα παιδιά πού θα πάνε; Σε παιδότοπους, σε πάρτι ή σε φροντιστήρια; Τότε γιατί να κλείσουμε εξ αρχής τα σχολεία; Το πρόβλημα είναι ο συγχρωτισμός, όχι το σχολείο ως κτίριο.
Από την άλλη, η πανδημία μπορεί να κρατήσει ένα ή ακόμα και δύο χρόνια. Τι θα κάνουμε με τα παιδιά με κλειστά τα σχολεία; Τι θα γίνει η μόρφωσή τους αλλά και τι θα γίνει και με την επίβλεψή τους; Οι περισσότεροι γονείς δουλεύουν, οπότε ποιος θα προσέχει τα βλαστάρια μας; Πρέπει να προσπαθήσουμε μαζί, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων και οι σύλλογοι δασκάλων ή καθηγητών, ώστε τα σχολεία να παραμείνουν ανοιχτά. Ειδικά τη στιγμή που τα παιδιά στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν κινδυνεύουν, ακόμα και αν την «πατήσουν» και «γριπιαστούν».
Φέτος είναι ευκαιρία να αλλάξουμε νοοτροπία σε κάποια θέματα. Να ρίξουμε λίγο βάρος στη σωστή υγιεινή. Να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να πλένουν τα χεράκια συχνά, να σκεπάζουν το πρόσωπό τους όταν βήχουν ή φταρνίζονται, να χρησιμοποιούν χαρτομάντιλα και να τα πετάνε στα σκουπίδια μετά. Με τρελαίνει η Χαρούλα όταν με παρατηρεί, αν ξεχνιέμαι και πάω να της δώσω πεταχτό φιλάκι στο στόμα: «Όχι στο στόμα μπαμπά! Μόνο στο μαγουλάκι…». Της το έμαθαν στον παιδικό σταθμό και εγώ, αφού της ζητήσω συγγνώμη και της πω ότι έχει δίκιο, συμβιβάζομαι με μια φιλούμπα στο κούτελο.
Για να επιστρέψω λίγο στο κλείσιμο των σχολίων και των παιδικών σταθμών. Είναι προτιμότερο να κρατάμε τα παιδιά μας λίγο πιο εύκολα στο σπίτι όταν κάνουν πυρετό, ώστε να μειώσουμε την πιθανότητα να διασπείρουμε τη γρίπη. Αν τελικά στέλνουμε τα παιδιά μας ακόμα και με πυρετό, επειδή δεν έχουμε πού να τα αφήσουμε, θα καταλήξει να κλείσει ο παιδικός ή το σχολείο για τουλάχιστον μια εβδομάδα και τότε το πρόβλημα του «baby-sitting» θα γίνει εντονότερο για όλους. Όλα αυτά όμως δε δικαιολογούν με τίποτα τις υπερβολές. Δεν μπορεί με κάθε φτάρνισμα ή βήξιμο ενός παιδιού να ορμά στην αίθουσα ειδικό συνεργείο, να απομονώνουν το παιδάκι, να καλούν τους γονείς του να παραλάβουν το… «μίασμα» και να μην το επιστρέψουν εάν δεν έχουν πιστοποιητικό από το γιατρό του ότι δεν έχει τη γρίπη!
Έχω εξετάσει παιδιά σχολικής ηλικίας στο ιατρείο με συμπτώματα γρίπης και με έκπληξη τα βλέπω να βάζουν τα κλάματα τρομοκρατημένα και μόνο στο άκουσμα της λέξης «γρίπη». Ξέρω ότι στην επιστροφή τους στο σχολείο τα αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα, και όλοι γνωρίζουμε πόσο σκληρά μπορούν να γίνουν τα παιδιά! Παιδιά 5ης και 6ης δημοτικού, σε σχολείο που πήγα για ενημέρωση, ρωτούσαν πολύ σοβαρά αν θα πεθάνουν! Υπερβολές, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με ψυχούλες, δεν τιμούν τον πολιτισμό μας.

Mια τελευταία ιστορία, γιατί ξέφυγα πολύ από το κλίμα του blog. Από μήνες ήθελα να σας διηγηθώ την ιστορία με τον Ερμή και την αγαπημένη του Όλια, την κουμπάρα μας που ανέφερα και παραπάνω. Η Όλια έχει την κάκιστη συνήθεια του καπνίσματος. Επειδή το σπίτι μας είναι αυστηρώς «άκαπνο», αναγκάζεται να βγαίνει στην αυλή για να καπνίσει. Βλέποντάς την λοιπόν ο Ερμής πριν από σχεδόν ένα χρόνο (τότε ήταν κάτι λιγότερο από τριών χρονών) να ξαναμπαίνει στο σπίτι αφού ικανοποίησε την καπνιστική της ανάγκη, τη ρωτάει όλο απορία:
«Έφαγεθ το τιγάρο θου;» (μτφ. «έφαγες το τσιγάρο σου;»).
Η σοφία του παιδιού! Σου λέει, να το αναπνέει αποκλείεται. Τι το κάνει και εξαφανίζεται; Το τρώει!
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

Μια προεκλογική ιστορία!!

2009-09-27T17:03:00.008+03:00

Αν και νιώθω άσχημα που έχουν περάσει 2μήνες χωρίς να γράψω κάτι. Αν και έχω έτοιμη ανάρτηση με αναφορά στην πανδημία γρίπης, το εμβόλιο αλλά και το άνοιγμα των σχολείων. Αν και έχω πολλές φορές υποσχεθεί να μην ξεφεύγω από την παιδιατρική θεματολογία στο blog, δεν μπορώ να μην πετάξω μια προεκλογική σφήνα.
Σαν γνήσιος Έλληνας πριν από εκλογές, σας υπόσχομαι την επόμενη των εκλογών, την νέα ανάρτηση.

Ακολουθεί μια ιστοριούλα που μου ήρθε με mail:

"Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:

- "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;"

Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:

- "Δεν είμαι σίγουρη."

- "Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "θα κάνουμε το...εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις."

Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ.

Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.

Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.

Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος.

Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τη ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.

Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:

- "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση."

Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση.

Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς.

Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:

"Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν."

Και ο Διάβολος της απαντά:

"Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία,σήμερα μας ψήφισες!!!"

Καλή εβδομάδα και καλά μυαλά!

Πνευμονία, με ή χωρίς την πανδημία της γρίπης των χοίρων

2009-07-18T20:10:00.020+03:00

Μέρος του πακέτου «ζωή στην επαρχία», και δη στο Ρέθυμνο, είναι και οι εύκολες αποδράσεις από την καθημερινότητα. Σε λιγότερο από μια ώρα βρίσκεσαι σε μια μοναδικής ομορφιάς παραλία του νότου. Χαζεύεις το Λιβυκό πέλαγος, με σκέψεις «τι θέλει ο άνθρωπος για να νιώσει ευτυχισμένος…»
Το έχουμε ψιλοκαθιερώσει από πέρσι. Ξεκλέβουμε μια Πέμπτη μαζί με την Παρασκευή της, τις κολλάμε στο Σαββατοκύριακο και κάνουμε διακοπές.

Ο νόμος του Μέρφι: Τετάρτη βράδυ η Χαρούλα με πυρετό.
Δεν μασάμε! Έτσι και αλλιώς, δεν θα πάμε στην άκρη του κόσμου. Σε δωμάτια που έχουν μέχρι και κλιματισμό θα μένουμε και ένα φαρμακείο με τα απαραίτητα το πήραμε. Εντάξει, το παραδέχομαι, το ότι θα έχουμε και τον παιδίατρο μαζί μας έπαιξε κάποιο ρόλο. Τον πιο σημαντικό ρόλο όμως, τον έπαιξε η Χαρά και η γενική της κατάσταση. Μέσα στην νύχτα έκανε άλλο ένα πυρετό μέχρι κάτι περισσότερο από 39ο, το πρωί όμως κουτσοήπιε το γάλα της και κυρίως είχε καλή διάθεση. Προφανώς, δεν θα έφευγα για διακοπές με το μικρό μου καταβεβλημένο να ψήνεται στον πυρετό.
Να ομολογήσω, ότι ενώ πήρα τα σύνεργά μου μαζί, στηθοσκόπιο, ωτοσκόπιο κλπ, τελικά δεν την εξέτασα. Ούτε την Χαρά, ούτε τον Ερμή!
Η πρώτη μέρα πέρασε με άλλο ένα πυρετό από την Χαρούλα, σχετική ανορεξία, λίγο βήχα και πολύ μύξα. Η θάλασσα βοήθησε να ανοίξουν οι κρουνοί της μύτης ή μάλλον των «μυτών». Ο Ερμής δεν άργησε παρά λίγες ώρες να ακολουθήσει στην συμπτωματολογία την αδερφή του. Υγρός βήχας, κυρίως όταν έτρεχαν ή όταν έπεφταν για ύπνο, καταρροή και το βραδάκι πυρετό. Η Χαρά, στην φάση που ο Ερμής ήθελε να κουρνιάζει κάτω από την σκιά και να μην πλησιάζει την θάλασσα, είχε μεταμορφωθεί σε αεικίνητο. Όσο δεν έπαιξε, έτρεξε, έφαγε την πρώτη μέρα των διακοπών, τα έκανε την δεύτερη και την τρίτη. Για να κρατάμε όμως τις ισορροπίες, ο Ερμής πέρασε δυσκολότερα αυτές τις μέρες. Έκανε τα πυρετικά κύματα μέχρι 39, που ευτυχώς υποχωρούσαν εύκολα με το αντιπυρετικό. Κοιμόταν περισσότερο και έπαιζε λιγότερο. Στον βήχα και την μύξα ο ανταγωνισμός ήταν ομολογώ σκληρός. Μην φαντάζεστε τρομερά πράγματα. Όταν λέω «κοιμόταν περισσότερο και έπαιζε λιγότερο», εννοώ ότι τον έπαιρνε πρώτον ο ύπνος στην σκιά της τέντας στην παραλία και ειδικά την τελευταία μέρα δεν πλησίασε την θάλασσα. Κατά τα άλλα το κέφι του και η όρεξη παραμένανε σε ικανοποιητικά επίπεδα.
Μερικές μικρές άφθες στην άκρη της γλώσσας τον δυσκόλευαν να φάει. Προσπάθησα να τον ανακουφίσω φτιάχνοντας ένα γιατροσόφι με χαμομήλι και μαγειρική σόδα, όμως δεν μπορώ να έχω την απαίτηση από ένα 3χρονο να κάνει μπουκώματα, όπως λένε και οι οδοντίατροι. Έτσι, μην αντέχοντας να τον βλέπω να γκρινιάζει φράζοντας το στοματάκι του μετά από κάθε μπουκιά, αναγκάστηκα να αυτοσχεδιάσω. Πήρα ένα μικρό μπωλάκι με παγάκια και έδινα στον μικρό μου να γλείψει λίγο πάγο πριν την μπουκιά και σε κάποιες περιπτώσεις, αμέσως μετά. Του μούδιαζε λίγο την άφθα και του επέτρεπε να φάει, ενώ όταν κάτι αλμυρό ή πικάντικο τον ερέθιζε, το παγάκι βοηθούσε στο να το απομακρύνουμε. Το μεσημεριανό μεταμορφώθηκε σε ένα τελετουργικό, ένα παιχνίδι, με τον μικρό μου να βγάζει την γλωσσούλα του και να με προστάζει ψευδά «κι άλλο αγγουράκι μπαμπά» εναλλάξ με «κι άλλο παγάκι μπαμπά». Όταν κουράστηκε από την προσπάθεια και ξεγέλασε την πενιχρή του πείνα, ήρθε ο καλύτερος σύμμαχος για τον γονιό αλλά και για το παιδί, όταν το τελευταίο έχει στοματίτιδα: το παγωτό! Έχει γάλα, αυγό και ζάχαρη, είναι κρύο και γλυκό, το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα περισσότερα παιδιά τρελαίνονται για παγωτό.
Αυτή που ήταν όντως εντυπωσιακή στην ανάρρωση ήταν η Χαρούλα. Η παρέα δεν πίστευε ότι αυτή η τσιλιβήθρα έτρωγε τόσο πολύ. Σε κάποια στιγμή, απογευματάκι ήταν, μόλις είχαμε γυρίσει από το μπάνιο χάνουμε για λίγο την Χαρούλα για να την δούμε να εμφανίζεται μαζί με την απορημένη κυρία Μαρία: «μου ζήτησε μακαρόνια με τυρί!». Λίγα λεπτά αργότερα, στο τραπεζάκι όπου άλλοι από την παρέα απολάμβαναν ένα χυμό ή ένα δροσερό καφέ γεμίζοντας τα πνευμόνια τους θαλασσινή αύρα με θέα το απέραντο γαλάζιο, η μικρή μου, μπούκωνε μακαρόνια με τυρί, ξεπλένοντας τα με δροσερό νερό.
Την σκυτάλη της όρεξης πήρε ο Ερμούλης την επόμενη της επιστροφής μας. Όταν πήρα στον παιδικό σταθμό να ρωτήσω αν είναι καλά, η Λίτσα, η αγαπημένη τους «δαθκάλα» με αποστομώνει: «με δουλεύεις ρε Νίκο, όταν είμασταν έξω στην αυλή με ρώταγε πότε θα πάμε μέσα για να φάμε και μετά έφαγε δύο πιάτα…». Είχε απυρετήσει από την προηγούμενη, ο βήχας και η καταρροή είχαν μειωθεί αισθητά και η διάθεση για παιχνίδι μαζί με την όρεξη για φαγητό είχαν επιστρέψει.
Οι επόμενες μέρες, σιγά-σιγά μας επανέφεραν στους ρυθμούς της καθημερινότητας. Τρεις μέρες μετά την επιστροφή μας, ο Ερμής και η Χαρά, χαίροντας άκρας υγείας υποδέχθηκαν τον παππού και την γιαγιά. Οι γονείς μου, ήρθαν να μας δούνε και να μας βοηθήσουν για μερικές μέρες.
Ο νόμος του Μέρφι χτύπησε αυτή την φορά τους δικούς μου. Ή μήπως τον μικρό μου. Δεν πρόλαβαν να χαρούν και να φτύσουν για να μην τα ματιάσουν τα πιτσιρίκια μας και ο Ερμής ξανάρχισε τον πυρετό.
Το πρώτο 24ωρο πυρετού, δύσκολα μπορείς να βρεις την αιτία του. Ο οργανισμός μας δεν προλαβαίνει να αντιδράσει και συνήθως, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε αν το πρόβλημα βρίσκεται στο αναπνευστικό, στο φάρυγγα ή στο γαστρεντερικό. Άσε που συχνά, μετά το πρώτο 24ωρο, ο πυρετός υποχωρεί και το παιδί είναι ήδη καλύτερα. Αυτό ακριβώς έγινε στις διακοπές μας και για αυτό δεν χρειάστηκε καν να εξετάσω τα μικρά μου. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν λίγο διαφορετικά αυτή την φορά.
Παρασκευή βράδυ ήρθαν οι δικοί μου, το ίδιο βράδυ ήρθε και ο πυρετός στον Ερμή. Το Σάββατο, το περάσαμε σχετικά καλά. Έκανε πυρετό, όχι πολύ υψηλό, εκεί μέχρι κάτι πάνω από 39, άρχισε και πάλι ένα παραγωγικό-υγρό βήχα. Την Κυριακή μας βρήκε και πάλι με πυρετό, ενώ ο βήχας άρχισε να γαργαλά και τον λαιμό της Χαρούλας.
«Ωραία!» σκέφτηκα. «παρόμοια συμπτώματα, και στα δύο παιδιά, το πιθανότερο είναι ότι αρπάξανε κάποια καινούργια ίωση στον παιδικό». Παρόλα αυτά, δεύτερη μέρα πυρετού, το παιδί δικαιούται να εξεταστεί. Έτσι και έγινε.
Μακάρι να ήσασταν από μια μεριά να απολαύσετε τον μικρό μου ασθενή, να παίρνει βαθιές ανάσες, να γυρίζει από την μία και μετά από την άλλη για να του δω τα αυτάκια, να ανοίγει καλά το στόμα ώστε να μην χρειαστεί «ξυλάκι» και στο τέλος να ξαπλώνει υπομονετικά για να του ψηλαφίσω την κοιλίτσα: «Ουδέν το παθολογικό από την αντικειμενική εξέταση των συστημάτων». Το μόνο σύμπτωμα εκτός από τον πυρετό, ήταν ο παραγωγικός βήχας. Ίδιος με αυτόν της Χαράς. Και η Χαρά εξίσου συνεργάσιμη. Και στην Χαρά «ουδέν παθολογικό από την αντικειμενική εξέταση των συστημάτων». Όλα έδειχναν ότι πρόκειται για ένα απλό κρυολόγημα, με την Χαρούλα να το περνά ηπιότερα.
Ο πυρετός του Ερμή άρχισε να υποχωρεί την τρίτη μέρα, όμως η όρεξη και η διάθεση δεν έλεγαν να επανέλθουν. Ακούγεται παράδοξο, όμως παρόλο που ο πυρετός δεν πλησίαζε καν το 38,5, αυτό που με ανησύχησε ήταν αυτό που αποτελεί «κώδωνα κινδύνου» στο ιατρείο. Το παιδί, δεν ήταν το παιδί μου. Δεν είχε όρεξη για παιχνίδι, ήθελε συνέχεια να είναι ξαπλωμένος και σχεδόν όλη την ημέρα κοιμόταν. Ήρθε ξανά και ο πυρετός. Ένας δύσκολα υφέσιμος πυρετός, που το αντιπυρετικό δεν έμοιαζε να τον πτοεί! Ήρθε ξανά και ο παιδίατρος.
Ο μικρός μου ασθενής παραδόξως, δεν ήταν το ίδιο συνεργάσιμος. Ήταν μάλλον κουρασμένος. Παρόλα αυτά όμως, οι τρίζοντες στην δεξιά βάση του πνεύμονά του ήταν εκεί…
Ήρθε η ώρα να χρησιμοποιήσω το πολύτιμο μου όπλο. Μετά από κοντά τριάμισι χρόνια ζωής, ήρθε η ώρα της πρώτης μας αντιβίωσης.
Η δεύτερη ίωση επισκέφτηκε τον Ερμή νωρίς. Δεν είχε προλάβει να συνέλθει καλά-καλά από την προηγούμενη και ο οργανισμός του ήταν εξασθενημένος. Ενώ την Κυριακή η μάχη έγερνε προς τον Ερμή, οι ισορροπίες ανατράπηκαν και σε λιγότερο από 2ημέρες, κάποιο από τα μικρόβια άρχισε να κερδίζει. Βρήκε τις κατάλληλες συνθήκες, βήχας με φλέματα στο αναπνευστικό, μειωμένη όρεξη και εξαντλημένος οργανισμός από την προσπάθεια να νικήσει τον ιό (δεύτερο στο καπάκι…), δεν ήταν πλέον και τόσο δύσκολος αντίπαλος.
Αυτό που έζησα με τον Ερμή είναι και η βασική μου έγνοια για την πανδημία.

Δεν φοβάμαι τον ιό της νέας γρίπης, τον γνωστό και ως ΑΗ1Ν1 ή με τα politicaly incorrect παρατσούκλια ιό της γρίπης του Μεξικού ή της γρίπης των χοίρων . Φαίνεται να είναι αξιοπρεπής και γόνος καλής οικογενείας. Ποιος θα το περίμενε από τα γουρούνια να δημιουργήσουν ιό από …«τζάκι», ευγενικό και με τρόπους σε όποιον τον φιλοξενήσει. Το λέω χωρίς διάθεση μαύρου χιούμορ. Πιστεύω ότι, αν η πανδημία οφειλόταν στο ξαδερφάκι του ιού της νέας γρίπης, αυτού δηλαδή της γρίπης των πτηνών, τα πράγματα θα ήταν δραματικά για την ανθρωπότητα. Ο ιός των χοίρων, μπορεί να έχει μεγάλη μεταδοτικότητα, όμως όταν τον κολλήσεις, περνάς απλά μια σχετικά ήπια γρίπη.
«Γιατί λοιπόν τόση φασαρία;» θα αναρωτηθείτε.
Η φασαρία γίνεται αφενός για το φόβο μήπως ο ιός με την τόσο μεγάλη μεταδοτικότητα, αλλάξει τροπάρι και αγριέψει. Φοβόμαστε δηλαδή, μήπως στην διαδρομή του από άνθρωπο σε άνθρωπο χάσει από την ευγένεια του, γνωρίσει την κακία που μας δέρνει, και αποφασίσει να μας μοιάσει. Να μεταλλαχθεί και γίνει σκληρότερος.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα κρύβεται πίσω από το «αφετέρου».
Η φασαρία γίνεται αφετέρου για το φόβο μήπως η κοινωνία μας δεν αντέχει την πανδημία, ακόμα και αν αυτή προέρχεται από έναν ευγενή ιό. Φανταστείτε την ιστορία που σας διηγήθηκα με τον δικό μου γιό, σε κλίμακα χιλιάδων παιδιών, ενηλίκων, εγκύων ή ηλικιωμένων. Θα ανιχνεύσουμε έγκαιρα πότε θα βρει την ευκαιρία κάποιο μικρόβιο να αναπτυχθεί και να προκαλέσει πνευμονία, ωτίτιδα ή ακόμα και μηνιγγίτιδα. Μετά το πρώτο εικοσιτετράωρο πυρετού, ακόμα και αν η γρίπη γίνει καθημερινότητα, οφείλει ο ασθενής να εξεταστεί από το γιατρό. Για να το κάνω λίγο πιο δραματικό, ακόμα και αν μόλις έχει εξεταστεί κάποιος, αλλάξει η κλινική εικόνα και φανούν σημεία επιδείνωσης, πρέπει να επανα-εξεταστεί.

Πως θα γίνουν όμως όλα αυτά όταν για παράδειγμα το νοσοκομείου του Ρεθύμνου, που εφημερεύει καθημερινά, σε νομό με 80.000 κατοίκους, οι οποίοι σχεδόν διπλασιάζονται το καλοκαίρι με τους τουρίστες, έχει στην παθολογική κλινική ΤΡΕΙΣ ειδικούς γιατρούς! Όταν οι ηλικιωμένοι με πυρετό, ή οι χρόνιοι ασθενείς απορυθμιστούν αλλά και οι νεότεροι τρέμουν στον πυρετό της γρίπης, και αρχίσουν να συνωστίζονται κατά δεκάδες πως θα αντέξει το σύστημα; Αυτοί οι τρεις γιατροί δεν έχουν δικαίωμα για διακοπές, για οικογένεια, ακόμα και για να αρρωστήσουν… Όλα αυτά, με την ηγεσία του υπουργείου που μοιάζει ότι ζει σε άλλη χώρα, να διατυμπανίζει ότι όλα είναι υπό έλεγχο και τα νοσοκομεία όλης της χώρας είναι πλέον αναφοράς, εξοπλισμένα με 1000 κρεβάτια και έτοιμα να αντιμετωπίσουν ακόμα και βαριά περιστατικά γρίπης. Λες και τα κρεβάτια θα εξετάζουν και θα δίνουν αγωγή στους ασθενείς.
Η μόνη επιστημονική απάντηση στο πρόβλημα είναι η ενημέρωση για να αποφύγουμε τον πανικό και να μειώσουμε τις πιθανότητες για μοιραίες παρενέργειες. Για αυτό σας γράφω αυτές τις γραμμές, για αυτό την Τετάρτη 22 Ιουλίου, στις 7:30μμ. διοργανώνουμε ομιλία στο Ωδείο της Παλιάς πόλης του Ρεθύμνου, με καθηγητές λοιμωξιολόγους, παιδιών και ενηλίκων, για αυτό μαζεύω γκρουπάκια δέκα-δέκα τους γονείς και τους ενημερώνω στο ιατρείο και για αυτό σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά και σε αυτά που έγραψα για την γρίπη στην ιστοσελίδα μου.
Ο Ερμούκος μου είναι περδίκι. Ήδη από την δεύτερη μέρα αντιβίωσης γύρισε στον παιδικό σταθμό, στο παιχνίδι και στον παλιό καλό του εαυτό. Πρόλαβα την επιπλοκή στην γέννησή της και όλα πήγαν καλά.
Τι θα γινόταν όμως αν με σύμβουλο τον πανικό, δεν ακολουθούσα την σειρά: εξέταση στο 2ο 24ωρο και επανεξέταση όταν άλλαξε η κλινική εικόνα;
Προχθές το πρωί, στις 8:10 χτυπά το τηλέφωνο. Ήταν μια μητέρα που περίμενε ήδη έξω από το ιατρείο, ρωτώντας με, τι ώρα θα πήγαινα. Όταν ρώτησα τον λόγο, μου εξήγησε ότι το 6χρονο αγοράκι της, εδώ και περίπου δύο μέρες, έκανε δύο φορές την μέρα πυρετό μέχρι 38 και είχε λίγο μπούκωμα. Συνήθως, ο μικρός της όταν κρυώσει κάνει πολύ ψηλό πυρετό και πιο συχνά, οπότε αυτή ήταν μια ασυνήθιστη εικόνα. Η μητέρα πήρε άδεια από την δουλειά της και στήθηκε έξω από το ιατρείο να με περιμένει, μήπως και αυτό που έχει το παιδί της είναι αυτή η γρίπη που λέει η τηλεόραση. Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή της όταν με άκουσε να της το εύχομαι και μάλιστα να επιχειρηματολογώ επιστημονικά υπέρ του να περάσει έτσι ήπια την γρίπη και μετά να έχει ανοσία για μια ζωή. Την καθησύχασα, και η γυναίκα γύρισε στην δουλειά της, ενώ ο πιτσιρικάς απυρέτησε την ίδια μέρα και το πιθανότερο, δεν πέρασε την νέα γρίπη.
Όπως έχω γράψει και σε άλλο ποστ, σχετικά με την μηνιγγίτιδα, ο ιατρός εξετάζει τον ασθενή για 20 λεπτά με μισή ώρα, και βασίζει τα δεδομένα για την διάγνωση στην κλινική εικόνα της συγκεκριμένης στιγμής. Εάν η κλινική εικόνα αλλάξει, αλλάζουν τα δεδομένα και πιθανά αλλάζει και η διάγνωση. Δεν κουράζομαι να λέω στους γονείς στο ιατρείο, «είσαστε τα αυτιά και τα μάτια μου στο σπίτι, αν αλλάξει κάτι επικοινωνήστε ξανά μαζί μου». Εάν εξετάσω ένα 6χρονο αγοράκι, μέσα στην τρελή χαρά, με ηπιότατα συμπτώματα ίωσης του ανώτερου αναπνευστικού, και περιγράψω αυτά ακριβώς στην μητέρα, αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνη μπορεί να κοιμάται ήσυχη ότι τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί.
Πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι, ενημερωμένοι και να κοιτάμε πάντα το καλό του παιδιού και όχι της ψυχολογίας μας.

Ελπίζω, ο ιός να παραμείνει ευγενικός μαζί μας και να μην χρειαστεί να ζήσουμε το "μη ...χοίρων βέλτιστον".
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!